ဖိုးလုံး(၂)

ဖိုးလုံး(၂)

ထိပ်ပိုင်းက လည်း ဝိုင်းဝိုင်းစက်စက် သံခမောက် တလုံးကိုစွပ်ထားသည့်နှယ်ရှိ၏။ မျက်နှာစိမ်း မိန်းကလေး ချောချော တယောက်ကို မြင်သည် နှင့် သူ့ဟာကြီးက မာတင်းထောင်မတ်တက်လာ၏။ အသားဖြူသူဖြစ်လို့ သူ့လိင်တံကြီးကဖြူဖွေးနေပြီး ထိပ်ဖူး က တော့ ဝက်အူချောင်းကြီးလိုနီရဲပြီးပြောင်လက်နေ၏။ ဒါကိုမြင်လိုက်ရ သည့် မိန်းကလေးတိုင်း အသက်ရှူရပ်မ တတ် အောင် ဖြစ်ကြရသည်။ဒီမြင်ကွင်းကို အရပ်ထဲက လူရှုပ်တွေက သိပ်သဘောကျသည်။ မျက်နှာသိမဟုတ်သည့် မိန်းကလေး တယောက် မြင်လျှင် ဖိုးလုံးကို မရအရခေါ်ပြတတ်ကြသည်။ ဒါမျိုးဆိုရင်ဖိုးလုံးကလည်း အချိန်မဆိုင်းပါ။

 မိန်းကလေး ၏ အ လန့်တကြားအော်သံ၊ ဖိုးလုံးဘော်ဒါတွေ၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံတွေ ချက်ချင်းဆူညံသွားသည်။ မကျေနပ်လို့ ရပ်ကွက်လူကြီးတွေ ကိုသွားတိုင်ရင်လည်း ရပ်ရွာလူကြီးတွေက ဖိုးလုံး အကြောင်းကိုသိနေကြသူတွေ ပီပီ စိတ္တဇ ဝေဒနာရှင်ဖြစ်လို့ သည်းခံပါရန် ဖိုးလုံး အမတွေကိုယ်စား တောင်းပန်ပေးကြပြီးနောက်မှ ဖိုးလုံးကို မြှောက် ပေး ကြသူတွေကို ကွယ်ရာမှာခေါ်ကာ ကျိန်းကြမောင်းကြရ၏။ဒါပေမယ့် ဒီလို အဖြစ်မျိုးက တလနေမှ တခါလောက်ဖြစ်သည်လို့ပဲပြောရပါမည်။ မျက်နှာ စိမ်း မိန်းကလေး ချော ချောတယောက်နှင့် ဖိုးလုံးလမ်းပေါ်မှာ သွားရင်းလာရင်းဆုံဖို့ဆိုတာက အမြဲလိုဖြစ်နေတတ်သည်တော့ မဟုတ်။ 

ထို့ ကြောင့် ဖိုးလုံး၏ ဒီအပြုအမူကို တခါတရံ အရူးထခြင်း မျိုးလောက်သာ အများက သဘောထား ပေး လိုက်ကြပါသည်။အရူးပင်ဖြစ်သော်လည်း ဖိုမသဘာဝ ဆက်ဆံရေးကို ဖိုးလုံးကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ အပေါင်းအသင်း တွေက သင်ပေးထားလို့ ဖိုးလုံး ဂွင်းတိုက်တတ်သည်။မိန်းကလေး တယောက်ကိုမြင်လို့ ထောင်ထလာပြီးရင် တချောင်ချောင်ကို ပြေးပြီး အရည် ထွက်အောင် ထုပစ်လိုက်သည်။ ဒီလို မလုပ်ရင် အချောင်းကြီးတင်းပြီး သေ သွားလိမ့်မည် ဟု သူ့ကို ကြပ်ထားကြသည့် စကားကို အဟုတ်မှတ်နေရှာ၏။ မိန်းမ မလုပ်ချင်ဘူးလား ဟု မေး ရင် လုပ်ချင်တယ်ဟု မဆိုင်းမတွဖြေသည်။ 

သူ့ကို ခင်မင်သည့်သူတွေက ပြည့် တန်ဆာ ခေါ်ပေးသော်လည်း သွေးကြီးသည့် ဖိုးလုံးက ဒါမျိုးမလုပ်ဟု ဆိုသည်။ ဒီလိုကိစ္စ ဆိုရင် အလွန်ရက်ရောစေတနာရှိကြသည့် ယောက်ျား တို့ စရိုတ်အတိုင်း သူ့အကြိုက် အချော အလှလေး ကြေးကြီးပေးပြီး ခေါ်လာ တော့လည်း အခန်း ထဲရောက်မှ ကောင်မလေး၏ အမွှေးတွေကို ကြောက်သည် ဆိုပြီး ထွက်ပြေးသည်။ဘာဖြစ်လို့ ကြောက်တာလဲ ဆိုတော့ အသည်းယားသည်ဟု ဆိုသည်။ ဖိုးလုံးက အမွှေးထူရင်မကြိုက်ပါ။ သူ့အ မွှေး တွေကိုလည်း မှန်မှန်ရိတ်သည်။

 ထို့ကြောင့် ကောင်မလေးတွေ ကိုလှန်ပြတိုင်း သူ့ဟာကြီးက အမွှေးအမြင် ကင်းကာ ထင်ထင်ရှားရှားဖြစ်နေတတ်၏။ နှုတ်ခမ်း မွှေး မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေကို နေ့စဉ်ရိတ်တိုင်း သူ့အောက်ကအမွှေးတွေကိုပါရှင်းသည်။ အပေါ်ရိတ်လည်း ဒီဂျုတ် အောက်ကို ရိတ်လည်း ဒီဂျုတ်ပဲ ဆိုတော့ ယောက်ဖတော် ကိုစိုးအောင်က တခြားနေရာတွေမှာ သည်းခံသော် လည်းဒီနေရာမှာတော့ သည်းမခံ။ သူသုံးသည့် ဂျုတ်ကို ဖိုး လုံး ကိုင်တာလုံးဝ်မကြိုက်၊ သူ့အခန်းထဲ သူယူ ထား ၏။ ဖိုးလုံးကလည်းဖိုးလုံးပင် သူ့ဟာ အသွားတုံးသွားရင် ကိုစိုးအောင်ဟာ ကောက်ဆွဲချင်ဆွဲတတ်၏။ဒီလို ဇီဇာကြောင်သည့် ဖိုးလုံးတယောက် နောက်ပိုင်း ကျတော့ မိန်းမ ချချင်သည်ဟု ဆိုပြီး မပြောတော့။ လုပ်ဦး မလားဟု မေးရင် ရယ်လို့သာနေ တော့ သည်။ကြောက်သွား ပြီလားဟုမေးရင်တော့“ငါက နတ်သမီးပဲချမှာ၊ သူ့ကိုချပြီးမှ တခြားမိန်းမကို ချရင် နတ်သမီးစိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်”ဖိုးလုံးက အရူးဆိုတော့ အားလုံးက အရူးလို့ပဲ သဘောထားကြပါသည်။ ဒီလို အရူးမှာမှ အလွန်ကောင်းသည့် ပစ္စည်းရှိနေတာကိုတော့ မနာလိုဖြစ်ကြရသည်။ဖိုးလုံး ဖိုမဆက်ဆံရေး အကြောင်းကို နားလည်သိနေတာ လူငယ်တွေက သူ့ကို ပြောပြကြလို့ ဖြစ်သလို မစိုးစိုး နွယ်၏ ယောက်ျား ဦးတင်ထွန်း ကြောင့်လည်း ပါသည်။ဦးတင်ထွန်းက လူမမာ မဖြစ်ခင်က မိန်းမ ကိစ္စမှာ တော် တော်ဝါသနာထုံခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့ထက် များစွာငယ်သည့် မစိုးစိုးနွယ် နှင့် အိပ်နေရတာကိုတောင် အားမရဘဲကြုံသလို ကဲ တတ်သူဖြစ်သည်။ အခုလို အိပ်ယာထဲ လဲသည်ကိုပင် မိန်းမ လိုက်စားလွန်းလို့ ဖြစ်ရ သည်ဟု တချို့ က မှတ်ချက်ပြုကြ၏။ငွေကြေးတတ်နိုင်သူမို့ ဆေးပေါင်းစုံ နှင့်ကုသရာ ရှိသမျှတော်တော်ကုန်သွားသည်။ လူကတော့ နာလန်ပြန်ထ လာသည်။ ဒါပေမယ့် အိမ်ထဲမှာ ဟိုနားဒီနား သွားနိုင်လာနိုင်၊အစားအသောက်ကို ကိုယ့်ဖာသာ စားနိုင်ယုံ လောက်သာ ဖြစ်သည်။ လုံးလုံး လူကောင်းပြန်ဖြစ် မလာတော့။ 

အိပ်ယာနှင့် TV ရှေ့က ခုံလောက်သာ သွား လာ ကူးသန်းနိုင်တော့သည်။ရမ္မက်ကြီးသည့် ဦးတင်ထွန်းက အိပ်ယာထဲလဲသော်လည်း တနေကုန်ထိုင်ကြည့်နေတတ် သည့် ဇာတ်ကား တွေ က လိင်အသားပေးတွေသာဖြစ်သည်။ အခုခေတ်မှာ DVDတချပ်ထဲ နှင့် ဇာတ်ကားတွေ အများကြီးကြည့် လို့ရ နေသည့် အတွက် ဦးတင်ထွန်း စိတ်ကြိုက်ဖြစ် နေ တော့၏။ သူလိုအပ်သော ကြည့်ချင်သည့် ဟာတွေကို တခါ တရံဖိုးလုံးက စီဒီရောင်းသည့် ဆိုင်မှာ ဦးတင်ထွန်း အတွက်လို့ ပြောပြီးသွားယူပေးရသည်။ တခါတလေတော့ လည်း မစိုးစိုးနွယ် နှင့် ဆိုင်က ထည့်ပေးလိုက်တတ်၏။“နင့် ဦးလေး လုပ်ပုံနဲ့ ငါ့မှာ မျက်နှာကို ဘယ်လိုထားရမှန်းတောင် မသိပါဘူး ဖိုးလုံးရာ”မစိုးစိုးနွယ်က ဖိုးလုံးရှေ့မှာ ညည်းပြရင် ဖိုးလုံးက ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြီး“ကျွန်မ မကြည့်ဘူး၊ ဦးတင်ထွန်းကြီး ကြည့်တာပါလို့ ပြောပေါ့”“မပြောချင်ပါဘူး၊ ငါတော့ ပိုက်ဆံထုတ်ပေးပြီး ပြေးလာတာပဲ”ဦးတင်ထွန်း ကလည်း တော်တော်စိတ်ထန်သည်။ 

အပြည့်၊ တဝက်၊ အရှေ့တိုင်း၊ အနောက်တိုင်း လိုင်းစုံကြည့် သည်။ တခါတလေ အက်ရှင် ကားတွေဘာတွေ ကြည့်တတ်သော်လည်း လိင်အခန်း မပါရင် ချက်ချင်း နောက် တကား ပြောင်းကြည့်တတ်သူဖြစ်သည်။“ဦးလေး ကလဲဗျာ၊ လုပ်ချင်လဲ လုပ်ကြမှာပေါ့၊ စောင့်ပါဦးလား”ဇာတ်လမ်းထဲမှာ စိတ်ဝင်စားနေသည့် ဖိုးလုံးက ထကန့်ကွက်လျှင်“မင်းသား က ပန်းသေနေတယ်တဲ့ ကွ၊ အင်္ဂလိပ် လိုပြောတာ မင်းမကြားလိုက်ဘူးလား”“ပန်းသေတယ် ဆိုတာ ဘာလဲဦးလေး”“ပန်းသေတယ် ဆိုတာ -ီးမတောင်နိုင်တော့တာပေါ့ကွာ”“ဦးလေး လိုပေါ့”ဦးတင်ထွန်း မျက်နှာကြီး မဲမှောင်သွားရသည်။ ဖိုးလုံးကို တောက်တိုမယ်ရ ခိုင်းလို့သာရ မနေရင် အိမ်ထဲက မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူကလည်းသူပင် အသက်ကခြောက်ဆယ်ကျော်၊ လူကလည်း လေဖြတ် ထား သည့် တိုင် သူ့ဟာကြီး ပြန် ထောင်လာနိုင်ဖို့ အမြဲတွေးနေသူဖြစ်သည်။ မစိုးစိုးနွယ် ကိုလည်း အားတာနှင့် ခေါ်ပြီး မှုတ်ခိုင်းတတ်သည်။ မစိုးစိုးနွယ် ဘယ်လောက်ကြိုးစားကြိုးစား ခေါင်းထောင်မထ နိုင်တော့လို့ မစိုးစိုးနွယ်က လည်း နောက်မခိုင်းဖို့ ခပ်မာမာပင် အပြတ်ပြောချလိုက်၏။ တခါတုန်းက ကုလားထိုင်မှာထိုင်ပြီး အောကားကြည့် နေသည့် ဦးတင်ထွန်းကို မစိုးစိုးနွယ် မှုတ်ပေး နေရ သည်ကို TV ကြည့်ဖို့လာသည့် ဖိုးလုံး မြင်ခဲ့ရဖူးသည်။ အ လိုက် သိစွာပင် တိတ်တိတ်လေး ပြန် ထွက်သွားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖြစ်အောင် နေပေးခဲ့ပါ၏။ ဒီနေရာမှာ တော့ ဖိုးလုံးက အရူးပါးဖြစ်သည်။ ကိစ္စပေါက်ကြားသွားရင် သူဒီမှာရုပ်ရှင်လာကြည့် လို့ မရတော့ ဘူးဆိုတာ ကောင်းကောင်း နားလည်၏။ထိုသို့ လျှင်ဦးတင်ထွန်း ကောင်းမှု ကြောင့် လိင်မှုရေးရာ ကိစ္စတွေကို ဖိုးလုံး အတော်လေး သိနားလည်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ ဘယ်လိုလုပ်ရသည်။ 

ဘယ်လိုပုံစံတွေနှင့် လုပ်ရ သည်ဆိုတာကို ဖိုးလုံးကောင်းကောင်း နားလည်၏။ တခါတလေ ယောက်ျားလေး တွေ ကို ကြုံကြိုက်လျှင်သူက ဆရာ လုပ်တတ်သေး၏။“ဟေ့ကောင်ဖိုးလုံး၊ မင်းက လုပ်ဖူးတာလဲ မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ ချောင်ကပ်ပြီး ဂွင်းထုနေရတဲ့ ကောင်က များ၊ ရုပ်ရှင်ထဲ မြင်ဖူးတာတွေနဲ့ ဆရာကြီးလုပ်နေတယ်” စသဖြင့် ဝိုင်းနှိပ်ကွပ်ကြလျှင် ဖိုးလုံးပြုံးစိစိ နှင့် ငြိမ်နေတတ်၏။ အမှန် တကယ်တော့ ဖိုးလုံးမှာ လိင်ကိစ္စ အတွေ့ အကြုံ ရှိပါသည်။ ဖွင့်ပြောလို့ မရသည့် အကြောင်းဖြစ်နေလို့သာ သူ ငြိမ်နေခြင်းဖြစ်၏။ ပြော လို့ရလို့ ပြောရင်လည်း ဘယ်သူမှ ယုံကြမည် မထင်ပါ။ဖိုးလုံး မိန်းမ နှင့် ကြုံခွင့်ရဖို့ ကူညီပေးခဲ့သူမှာ ဦးတင်ထွန်း၏ ဇနီး လိုင်းစုံပွဲစား မစိုးစိုးနွယ် ဖြစ်သည်။ 

မစိုးစိုးနွယ် သူ့အတွက်ရှာပေးခဲ့သည်က ရိုးရိုး မိန်းမတောင် မဟုတ် နတ်သမီးဖြစ်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနှင့် ရောရော နှောနှော မနေတတ်ဘဲ သူမဖာသာ နေတတ်သည့် ဒေါ်နုနုရှိန် ကိုတောင် အတင်းဝင်လုံးပြီး ရွှေထည်ပစ္စည်းတွေ ရအောင်ရောင်းနိုင်ခဲ့ သူဖြစ်ရာ မစိုးစိုးနွယ် အတွက်ကတော့ ဖိုးလုံးကိစ္စသည် အသေးအဖွဲသာဖြစ်ပါသည်။ဤနေရာတွင် မစိုးစိုးနွယ်၏ အကြောင်းကို ထည့်ပြောရန်လိုမည်ထင်ပါသည်။ မစိုးစိုးနွယ်က အသားလေး ညို သည် က လွဲရင်ရုပ်ရည်သင့်ပါသည်။ အရပ်မနိမ့် မမြင့်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ပြည့်ပြည့်တင်း တင်း ရှိသည်။ ဒီအရပ်က မ ဟုတ်သော်လည်း အလယ်တန်းကျောင်းသူဘဝ လောက်ထဲက ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်လို့ ခုအခါမှာဒီအရပ်သူ ဖြစ် လို့ နေပါပြီ။ သူမတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲ၏။ ဆယ်တန်း ကို နှစ်ခါကျပြီးသွားသည့် အခါ ပညာရေးကို စွန့်ပြီး အလုပ် လုပ်ရသည်။ ဒီအချိန်မှာ မုဆိုးဖို ဦးတင်ထွန်း နှင့် တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဦးတင်ထွန်းက ငွေကြေးချောင်လည်သူဖြစ် သည်။ ကျောင်းပညာ မထူးချွန်သော်လည်း အပြင် လောက တွင် အကွက်မြင် တတ်သောမစိုးစိုးနွယ်က ဦးတင် ထွန်းကို လက်ခံခဲ့၏။ သူတို့ အသက်အရွယ်ချင်းက နှစ် သုံးဆယ်လောက် ကွာသည်။ သူတို့ လက်ထပ်ကြချိန်တွင် မစိုးစိုးနွယ်က နှစ်ဆယ်ကျော်၊ဦးတင်ထွန်းက ငါး ဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဦးတင်ထွန်းက ကဲကောင်းတုန်း ဖြစ်သည်။ မစိုးစိုးနွယ် ကလည်း တစ် တစ်ရစ်ရစ် နှင့် အပျိုရည် အပျိုသွေးအတက်ဆုံး အချိန်ဖြစ်ရာညိုသော်စေး၏ ဟု ကြွေးကျော်ပြီး ဦးတင်ထွန်း က မစိုးစိုး နွယ်ကို တရားဝင်သိမ်းပိုက်လိုက်၏။ လိုက်ဖက်မညီသော အတွဲဖြစ်သော်လည်း ငွေကြေးကိုအကြောင်းပြု ပြီးဦးတင်ထွန်း ကို မစိုးစိုးနွယ် မညီးမညူ အလိုလိုက်ပြုစုပေးခဲ့သည်။ အပြုအစုကောင်း လွန်းလို့ ဦးတင်ထွန်း၏ အပြင်မှာရှုပ် သည့် ဇာတ်လမ်းတွေတောင်ငြိမ်သက်သလိုဖြစ်သွားသည်။ 

လေမဖြတ်ခင် တနှစ် နှစ်နှစ်က မှ ခြေ ပြန်ရှုပ်သည်။ အခုတော့ လေဖြတ်ပြီး လဲနေလေပြီ။ဦးတင်ထွန်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားသော်လည်း မစိုးစိုးနွယ် အလကားမနေပါ၊ တတ်နိုင်သလောက်စီး ပွား ရေးကို သူ့ အတွက်သူလုပ်၏။ အိမ်ပွဲစား၊ ခြံပွဲစား၊ကားပွဲစား၊ဖုန်းပွဲစား အကုန်လုပ်သည်။ တလုံး၊ နှစ်လုံး၊ သုံး လုံး အကုန်ဒိုင်ကိုင်၏။ ဦးတင်ထွန်း လဲသွားချိန်တွင် မစိုးစိုးနွယ်က တော်တော်လေး အရှိန်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဦး တင် ထွန်းကတော့ရှိတာအပြင်ထပ် မရှာနိုင်တော့၊ မစိုးစိုးနွယ် လုပ်သမျှထိုင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့ သည်။ နေ့ ရှိသ၍ TV ရှေ့ မှာထိုင်ပြီး မဟုတ်တရုတ် ကားတွေကြည့်ရင်းအချိန်ကို ဖြုန်းနေရသည်။ခုထက်ထိတိုင်အောင် အချိုးအဆက်ပြည့်တင်းနေသေးသည့် ကိုယ်လုံးကို ပေါ်လွင်ထင်ရှား အောင်လည်း အ ဝတ်အစားကျပ်ကျပ် ပျော့ပျော့တွေ ဝတ်တတ်သည့် မစိုးစိုးနွယ်ကိုလူငယ်တွေ စိတ်ထဲကနေပစ်မှား တတ် ကြ သည်။ လမ်းကိုညင်ညင်သာသာ လျှောက်တတ် သော်လည်း သူမ၏ တင်ပါးတွေလှုပ်ရှားမှုကတော့ ရင်ခုန် ဖွယ် အတိဖြစ်သည်။ဖိုးလုံးက တော့ မစိုးစိုးနွယ်ကို ရင်ခုန်စရာလို့ လုံးဝသဘောမထားပါ။ဖိုးလုံး ၏ နတ်သမီးဇာတ်လမ်းက လည်း ဦးတင်ထွန်း ၏ ဇာတ်ကားတွေ သွားကြည့်ရင်းက စသည်လို့ ဆိုနိုင်ပါ သည်။“ဟဲ့ ဖိုးလုံး၊ နင် အဲဒီကားတွေ ဒီလောက်ကြည့်နေတာ မိန်းမမလိုချင်ဘူးလား”“လိုချင်တာပေါ့ မမစိုးရာ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူကယူမှာလဲ၊ ကျွန်တော်က အရူးပဲ”မစိုးစိုးနွယ်ခုလို မေးရတာကအကြောင်းရှိသည်။ ထိုနေ့က ထုံးစံအတိုင်း ဦးတင်ထွန်း နှင့် အတူ ဟိုကားကြည့်ပြီး ဖိုးလုံးစိတ်တွေ အရမ်းထလာသည်။ သူ့ဟာကြီးကလည်းမာပြီးထောင်ထလာ ၏။ ဒါကို အရည်ထွက်အောင် မ လုပ်ရင်သေမှာ စိုးပြီး ထုဖို့ အတွက် အိမ်သာဆီသို့ ပုဆိုးမပြီးပြေးအလာ တွင် အထဲမှာမစိုးစိုးနွယ်ရှိနေ သော ကြောင့်မီးဖိုချောင်နားက တိုလီမုတ်စ ထားသည့် အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာဝင်ပြီး အားပါးတရထုပစ်လိုက်သည်။ ဒါကို အိမ်သာကနေ ပြန်လာသည့် မစိုးစိုးနွယ်က ပြတင်းပေါက်ကမြင်သွား၏။ ဖိုးလုံးကတော့ ကိုယ့်အာရုံနှင့် ကိုယ် ဆိုတော့ မစိုးစိုးနွယ် မြင်သွားတာကို မသိလိုက်ပေ။ညစ်ထပ်ထပ်ကြမ်းပြင်ကို စိုရွှဲသွားအောင် အရည်တွေပန်းထုတ်လိုက်ရမှ ဖိုးလုံးနေသာထိုင် သာရှိသွားသည်။ စက္ကူစုတ်တခုဖြင့် အရည်တွေကိုသုတ်ကာအပြင်ကို ပစ်ခဲ့ပြီးသည့်နောက် အိမ်ရှေ့မှာ ပြန်ထိုင်ကြည့်နေ လိုက် သည်။ ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့မှ အိမ်နောက်မှာ ထမင်း ခေါ်ကျွေးရင်း မေးလာခြင်းဖြစ်၏။ ခါတိုင်းလည်း ဦး တင်ထွန်းနှင့် အတူ ဟိုကားတွေကြည့်နေ ကြချိန်တွင် မစိုးစိုးနွယ် အိမ် မှာရှိနေချင်ရှိနေတတ်သည်။ လာကြည့် တာ တော့ မလုပ်တတ်ပါ။

 ဖြတ်သွားဖြတ်လာ နှင့် ကြည့်သွားတတ်တာမျိုးလဲရှိသည်။ ဖိုးလုံးလည်း ဒီလိုကား တွေသဘောကျတယ် ဆိုတာကို မစိုးစိုးနွယ်သိသည်။“ကျွန်တော်က မိန်းမ ယူရမှာကြောက်တယ်”“အောင်မယ်လေးတော် ယူစရာမလိုပါဘူး၊ နင်လုပ်ချင်တာလုပ်ရရင်ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား”“ဒါဆိုရင် တော့လုပ်လိုက်လေ”ဒီလိုနှင့် အပေးအယူတည့် သွားကြသည်။ မစိုးစိုးနွယ်က နောက်တနေ့ အိမ်ကိုလာဖို့ ချိန်းသည်။ မချိန်းလည်း ဖိုး လုံးက ကြုံရင်ကြုံသလို ဝင်လာတတ်ပါသည်။ သေသေချာချာချိန်းဆိုလိုက်သည် ဆိုတော့ နောက်တနေ့မှာ ဖိုး လုံး မပျက်မကွက် ရောက်သွား၏။ မစိုးစိုးနွယ် က အိမ်မှာမရှိပါ။ အပြင်ထွက်နေသည်။ ဦးတင်ထွန်း နှင့် အတူ ကို ရီးယား  ကားတကား ထိုင်ကြည့်နေကြစဉ် မစိုးစိုးနွယ် ပြန်ရောက်လာပြီး ဖိုးလုံးကို အိမ်နောက်လိုက်ခဲ့ဖို့ မျက် ရိပ်ပြ ပြီးခေါ်သည်။ ဒီမှာကလည်း မင်းသားနှင့် မင်းသမီးက အိပ်ယာပေါ်မှာ အပြန်အလှန်နမ်းကြရင်း အကျ ႌချွတ် နေကြပြီဖြစ်လို့ ဖိုးလုံးမထချင်ပါ။ 

ဒါပေမယ့် ခန်းဆီးအကွယ်ကနေ မစိုးစိုးနွယ် ရမ်း ပြသည့် ရွှေရောင်လက်လက် အရာလေးတခုကို စိတ်ဝင်စားလို့ လိုက်သွားမိ၏။ပိုးကြိး အနီခပ်တုတ်တုတ် နှင့် တွဲထားသည့် ပလပ်စတစ်ပြားလေး တခုကို မစိုးစိုးနွယ် ပေး၏။ ဆွဲပြားလေး တ ခုဖြစ်ပါသည်။ ပလပ်စတစ်ပြားထူထူထဲတွင် ရွှေရောင်အရုပ်လေးတရုပ်ကို မြင်နေရသည်။“အဲဒါဘာလဲ”“နတ်သမီးရုပ်လေ၊ နင့်လည်ပင်းမှာဆွဲထား”ဖိုးလုံးမဆိုင်း မတွပင်လည်ပင်းမှာဆွဲလိုက်၏။“အပြင်ထုတ်မထားနဲ့လေ၊ အကျ ႌထဲကိုထည့်ထား၊ နတ်သမီးရှက်သွားလိမ့်မယ်”ဘာမှန်းမသိသော်လည်း မစိုးစိုးနွယ်စကားကို နားထောင်ပြီး အကျ ႌထဲသို့ထည့် ဆွဲလိုက်သည်။

“ဘာလုပ်ရမှာလဲ အမ”မစိုးစိုးနွယ် မျက်နှာမှာအပြုံးတခုလှစ်ကနဲပေါ်လာသည်။ ပြီးတော့ ချက်ချင်းပြန်တည်သွား၏။“ငါပြောမယ် သေသေချာချာ နားထောင်”“ဟုတ်ကဲ့”“နင် ညကျလို့ရှိရင် နင်သွားနေကျ စည်ပင်ဝင်းထဲက တဲကိုသွား၊ ....အော် နေဦး ကျန်သေးတယ်၊ ခန”ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း တင်ပါးကြီးတွေကိုလှုပ်ခါရင်း မစိုးစိုးနွယ် အခန်းထဲပြန်ဝင်သွားသည်။ ပြီးတော့ စက္ကူအိတ် လေး တအိတ်ကိုင်ပြီးပြန်ထွက်လာ၏။ ဖိုးလုံးကတော့ မစိုးစိုးနွယ်လုပ်သမျှကို တအံ့တသြနှင့် လိုက်ပြီးငေးမော နေမိ၏။ အထူးသဖြင့် စည်ပင်ဝင်းထဲက တဲ ဆိုတာကို အံ့သြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲဒါဖိုးလုံး၏ နေရာဆိုတာ ဘယ်သူ မှ မသိကြပါ။တော်ဝင်ပန်း ဘော်ဒါဆောင်နှင့် တခြံကျော်မှာ ရှိသည့်ခြံကြီးက အရင်ကဆိုရင် စည်ပင်သာယာမှ ကတ္တရာပုံး တွေနှင့် ကျောက်တွေထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ 

စက်ပစ္စည်းအဟောင်းတွေလည်းထား၏။ အခုတော့ အဲဒါ တွေမရှိတော့ပါ။ စည်ပင်သာယာမှနေပြီး အခြား ဌာနတခုသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကြောင်းနှင့် ထိုဌာနကလည်း အဆောက်အဦးလာပြီး မဆောက်လုပ် ရသေးကြောင်း ကိုတော့ ဖိုးလုံးမသိပါ။ တော်ဝင်ပန်း နှင့် အဲဒီခြံကြား ထဲ က နေရာကလည်း အစိုးရ ရုံးလေးတခုဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်း သုံးလေးဦးသာရှိ၏။ အပြင်က ကြည့်လိုက်ရင် လူ တယောက်မှ မရှိဟုပင်ထင်ရသည့် ရုံးလေးဖြစ်သည်။ ဟိုဖက် အခြမ်းကတော့ အုတ်တံတိုင်းမြင့်ကြီးကာ ထား သည့် ခြံကျယ်ကြီးတခုရှိသည်။တခါတုန်းက လမ်းမှာ ရက်ရက်စက်စက်လှသည့် ကောင်မလေးတယောက်တွေ့ခဲ့သည်။ စကပ် တိုတိုလေး ဝတ် ထားပြီး ပေါင်တံတွေကဖွေးနုနေ၏။ စကပ်က ကြပ်လွန်းတော့ဖင်ကြီးကလည်း ကားနေသည်။

 ကြည့်ရင်း ဖိုးလုံး စိတ်ထ လာသည့်အတွက် ဝတ္တရားမပျက်သူ့ဟာကြီးကို ထုတ်ပြ လိုက်ရာ မျက်နှာဖြူဖြူလေးရဲတွတ်သွားသည်။ ဒီလိုလှတဲ့မိန်းကလေးဆိုရင် အမွှေး တပင်မှရှိမှာ မဟုတ်ဘူးဟုတွေးရင်း ဖိုးလုံးစိတ် မထိန်းနိုင်တော့ပါ။ မာ တောင် နေသည့် အချောင်းကြီးထဲက အရည်တွေ မြန်မြန်ထွက်အောင်ထုဖို့ယိုင်ရွဲ့နေသည့် ခြံဝန်းတံခါးကို တွန်း ပြီး သစ်ပင်တွေကြားတိုးမိသည်။မြက်ခင်းရှည်ရှည်ကြီး၏ အလွန် ဘောစကိုင်းနှင့် မလေးရှားပိတောက်ပင်တွေ ကြားထဲတွင် ခြုံ နွယ်တွေ အုပ် နေ သည့် တဲလေးတလုံးကို သွားတွေ့သည်။ မြေစိုက်တဲ ဖြစ်ပြီးအကာနှင့် အမိုးတွေက ကတ္တရာစည် ပိုင်းတွေကို ဖြန့်ပြီးလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်နှာစာ လေးဖက်မှာ သုံးဖက်ကို သံပြားတွေ အပြည့် ကာထားပြီး တဖက်ကို တော့ တဝက်သာသာ လောက်ပဲကာထားသည်။ လွတ်နေသည့် နေရာက ဝင်ပေါက်ထွက် ပေါက် သဘောမျိုး ဖြစ်သွားသည်။အထဲမှာလည်း သစ်သားစတွေ အမှိုက်တွေဖြင့်ရှုပ်နေသည်။

 မျက်ကွယ်ရာ တခု ကိုရလိုက်ပြီဟု သိလိုက်သည် နှင့် ဖိုးလုံးပုဆိုးကို ကွင်းသိုင်း၍ မြေပေါ်မှယာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အားပါးတရ ထုတော့ သည်။ အခုနမြင်ခဲ့သည့်ကောင်မလေး၏ ပေါင်တံတွေ၊ တင်ပါးကားကားကြီး၊ အားလုံးက မျက်လုံးထဲမှာ စွဲထင်နေသည့် အခါ အလွန်ထုလို့ကောင်းသည်။ ကြာကြာတောင် မထုလိုက်ရ အရည်တွေတဗျစ်ဗျစ်ထွက် သွား သည်။စိတ်ဆန္ဒတွေပြည့်ဝသွားတော့မှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ဖိုးလုံးသဘောကျသွားသည်။ နောက်ပိုင်းလည်း မကြာခနရောက်သည်။ စိတ်ထ လာရင် ဂွင်းထုဖို့ အပြင်အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ချင်ရင်လည်းလာနေတတ်၏။ အပြင်ကကြည့်ရင် တဲလေးကို မမြင်ရ ဘဲခြုံတွေသာမြင်ရရာ ဖိုးလုံးအတွက်လျှို့ဝှက်နေရာလေးတခု ဖြစ်လာ၏။အထဲမှာရှုပ်နေတာ ကိုလည်း ရှင်းပစ်လိုက်သည်။ သစ်အတိုအစတွေ သံပြားစတွေကို ဖြန့်ခင်းပြီး အပေါ်ကနေ အိမ် ကယူလာသည့် ဖျာစုတ်လေးကို ခင်းလိုက်သည့် အခါဖိုးလုံးတရေးတမော အိပ်ဖို့ နေရာ ကောင်း တခုဖြစ် သွားသည်။ လေမိုး လည်းလုံ၏။ မိုးကြီး လေကြီးကျသည့် တိုင် ကတ္တရာတွေ မံထားသလို ဖြစ်နေသည့် အမိုး ကြောင့်အထဲမှာ လုံခြုံ နွေးထွေးသည်။ နွေခါဆိုရင်တော့ အနည်းငယ် အိုက်သည်။ 

ထိုနေရာကို မစိုးစိုးနွယ် သိနေ၍ ဖိုးလုံး အံ့သြရသည်။“အမက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”“ဒီအပိုင်းမှာ ငါမသိတာမရှိဘူး”မစိုးစိုးနွယ် ဘယ်လိုသိသလဲဟု ဖိုးလုံးရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေးလိုစိတ်မရှိပါ။ လောလောဆယ် အရးကြီးတာက မိန်း မတယောက်ကို သူကြည့်ဖူးသည့် ကားတွေထဲကလိုလုပ်နိုင်ဖို့ပဲဖြစ်သည်။“အင်းပါ ...အင်းပါ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှာလဲ ပြောလေ”“ရော့”မစိုးစိုးနွယ် ပေးလာသည့် အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အနက်ရောင်ပိတ်စရှည်ရှည် တခုကို တွေ့ရသည်။ အနံက လက် သုံးလုံးလောက်ပဲ ရှိမည်။ အရှည်ကတော့ တတောင်ခန့်ရှိသည်။“ညကျရင် နင့်တဲကိုသွား၊ လည်ပင်းက နတ်သမီးရုပ်ကလေးကို သုံးခါနမ်း”“နှုတ်ခမ်းနဲ့ လား၊ နှာခေါင်း နဲ့လား မမစိုး”“အရေးထဲ သူက တမူးသာနေသေးတယ်၊ နင့်ဖာသာနမ်းချင်သလိုနမ်း၊ သုံးခါဖြစ်ရင်ရပြီ”“အင်း”“ပြီးရင် ဒီအဝတ် နဲ့ မျက်လုံးကို စည်းလိုက်ပြီး နတ်သမီး ကျွန်တော့်ဆီကိုလာပါလို့ပြောရမယ်၊ ပြောကြည့်စမ်း”“နတ်သမီး ကျွန်တော့် ဆီကိုလာပါ၊ အဲဒါလဲ သုံးခါ လား”

“အေး၊ သုံးခါ၊ ပြီးတာနဲ့ နင်အိပ်နေလိုက်တော့၊ မျက်လုံးက အဝတ်ကို မချွတ်ရဘူးနော်၊ နင်က နတ်သမီးကို မြင် လို့ မရဘူး”“ဘာဖြစ်လို့လဲ”“နတ်သမီးကို မြင်တဲ့သူကရူးတတ်တယ်”“ဟာ ...အမ ကလဲ၊ ကျွန်တော်ကရူးပြီးသားလေ”“အင်း ...တမူးသာလိုက်ပြန်ပြီ၊ နင်ရူးတာမရူးတာ အရေးမကြီးဘူး၊ နင်အဝတ်စည်း မထားရင် နတ်သမီးက လှည့် ပြန်သွားမှာ”ဖိုးလုံးတွေးတွေး ဆဆ ဟန်ဖြင့် စဉ်းစားနေလိုက်ပြီး“ကျွန်တော်က မမြင်ရတော့ နတ်သမီးလာတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲဗျ”“နတ်သမီး ကိုယ်နံ့က မွှေးတယ်ဟဲ့၊ သူရောက်လာတာ နဲ့ နင့်နားမှာမွှေးကြိုင်သွားလိမ့်မယ်”“ဒီလို လား၊ သူရောက်လာတော့ကော”“နင်လုပ်ချင်တာ လုပ်တော့ပေါ့ ဟဲ့”“သူက ခံမှာလား”တရစ်ပြီး တရစ်ရှည်နေသည့် ဖိုးလုံးကို မစိုးစိုးနွယ် စိတ်ရှည်တော့ ဟန်မတူ ဆောင့်ဆောင့် အောင့် အောင့် လေ သံဖြင့်“အေး ခံမှာ၊ ခံချင်လို့ နင့်ဆီလာတာ”“အား ... မိုက်တယ် ကွာ၊ ဒီညပဲ သွားတော့မယ်၊ ညတိုင်းရလား အမ”

“ဒါကတော့ ဘယ်ပြောနိုင်မလဲ၊ နတ်သမီးလေး တွေဆိုတာ အလုပ်များတယ်၊ အားရင်တော့ လာမှာပေါ့”“ကျွန်တော်ကတော့ ညတိုင်းသွားစောင့် မယ် ဟဲဟဲ”“အေး ကျန်သေးတယ်၊ နင့် ကိစ္စပြီးလည်း မျက်လုံးက အဝတ်ကို မဖြုတ်ရဘူးနော်၊ နတ်သမီး က အရင်ပြန်လိမ့် မယ်၊ နတ်သမီး ပြန်သွားပြီးအကြာကြီးနေမှ နင်ပြန်ရမယ်၊ဟုတ်ပြီလား”“အိမ်ပြန်ရင်တော့ မျက်စိဖုံးစရာ မလိုဘူးပေါ့”“မလိုဘူး”“ညဖက် ကျွန်တော်က ဘယ်အချိန်သွားရမှာလဲ”“ကိုရီးယား ကား လာတဲ့ အချိန်လောက်ပေါ့ဟာ”အချိန် နှင့်နေရာကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် လုပ်ဆောင်ရန် အဆင့်ဆင့်ကို စာမေးပွဲစစ်သလို ပြန်မေးရာ ဖိုးလုံးက ဒီနေရာမှာတော့ မှတ်ဉာဏ် ကောင်းသည်။ တ လုံးမလွဲအောင်ဖြေပြနိုင်လို့ မစိုးစိုးနွယ် စိတ်ကျေနပ်သွား သည်။“ကဲ ဒါဆိုရပြီ၊ နင့်ဖာသာကြည့်ချင်တာ သွားကြည့်တော့”အိမ်ရှေ့ခန်းနားရောက်မှ ဖိုးလုံးတခေါက်ပြန်လှည့်လာသည်။“ဟိုဒင်း ...အမ၊ နတ်သမီးတွေက လည်းအမွှေးထူလားဟင်”“ငါဘယ်သိမလဲ ဟဲ့၊ နင်ကလဲ ချေးများလိုက်တာ”“ကျွန်တော်က အဲဒါတော့ကြောက်တယ် အမရဲ့၊ နည်းနည်းပါးပါး ဆိုအကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ အမ လိုအရမ်းများ ရင်တော့ မမိုက်ဘူး”“စောက် ကောင်လေး ...နင်...နင်က ငါ့ကို ချောင်းကြည့်တယ်ပေါ့”“မချောင်းပါဘူး ဗျာ၊ ခင်ဗျားဖာသာ ရေချိုးပြီး ထမိန်လဲနေတာကို ကျွန်တော်ပြတင်းပေါက်က မြင်တာ၊ မဲနေတာ ပဲ”“ဖိုးလုံး ... နင်နော်၊ တော်တော် စောက်လုပ်ရှုပ်အောင်လုပ်တယ်၊ သွားတော့၊ သူများလဲ လျှောက် ပြောမနေ နဲ့ဦး”

“ဟာ ...ပြောစရာလားဗျာ၊ နတ်သမီးအကြောင်းလဲ မပြောဘူး၊ ခင်ဗျား အမွှေးအကြောင်းလဲ မပြောဘူး၊ မမစိုးက ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင် ..ဟဲ...ဟဲ”အိမ်ရှေ့မှာရုပ်ရှင်ပြန်ကြည့်ရတာတောင် စိတ်မပါတော့ ညနေမြန်မြန်ရောက်ချင်နေသည်။ ဖင်တကြွကြွ နှင့် ထ လိုက် ထိုင်လိုက်ဖြစ်နေလို့ ဦးတင်ထွန်းကတောင်မျက်စိနောက်ပြီးငေါက် သည်။“ဟေ့ ကောင်ဖိုးလုံး၊ မကြည့်ချင်လဲပြန်တော့၊ မင်းကိုဘယ်သူမှ ဆွဲထားတာမဟုတ်ဘူး၊ တော်တော် ဂဏှာမငြိမ်တဲ့ ကောင်”“ဦးလေးကလဲ၊ ကျွန်တော်က အရူးပဲလို့”တဝက်ကားပြီးသွားလို့ အရှိန်တက်နေသည့် ဦးတင်ထွန်းက အပြည့်ကားပြောင်းလိုက်၍ ဖိုးလုံး ပြန်ငြိမ်သွားသည်။

 ညနေပွဲဝင်ရမှာလည်းရှိလို့ လုပ်ပုံလုပ် နည်းတွေ သေသေချာချာလိုက်ကြည့် ပြီးမှတ်သားနေမိသည်။ ဘယ်လိုပုံစံ လုပ်ရရင်ကောင်းမလဲဟု တွေးနေမိသည်။ ဒါပေမယ့် ပေါင်ကြားထဲက သကောင့်သားကမာချင်သလိုလို ဖြစ်လာ လို့ ထပြန်လာရသည်။ ထပ်ပြီး အမာ မခံနိုင်တော့ပါ။ မာလာရင် မဖြစ်မနေထုရတော့မည်။ ထုလို့ မဖြစ်ပါ။ ညပွဲ အတွက် အရည်တွေချန်ထားရဦးမည်။ဖိုးလုံး ပြန်လာတော့ မစိုးစိုးနွယ်လည်း အပြင်ထွက်တာနှင့် တိုးသည်။“မမ စိုး ဘယ်လဲ”“ဈေးဖက်ခနသွားမလို့၊ နင်ပြန်ပြီလား”“ဟုတ်ကဲ့ အမ၊ အိမ်ပြန်အိပ်ပြီး အားမွေးလိုက်ဦးမယ် ...ဟား...ဟား...”မစိုးစိုးနွယ် နှင့် ဖိုးလုံး သူတို့လမ်းထိပ်မှာလမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။တညနေလုံး စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့် မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ မှေင်ရီလေးသမ်းလာသည်နှင့် ဖိုးလုံးဖင်တကြွကြွ ဖြစ်လာ၏။ ညနေစာထမင်းကိုတောင် မနည်း မျိုချရသည်။စားချင်စိတ်ကလုံးဝ မရှိပါ။ ဒါမျိုးကိစ္စဆိုတာ အားကုန် သည်လို့ ကြားဖူးထားလို့သာ ထမင်းကို အရစားမိခြင်းဖြစ်၏။“အမကြီးတို့ ကိုရီးယားကား မကြည့်သေးဘူးလားဗျ”အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်နေကြသော အမတွေကိုလောဆော်မိသည်။“ဟဲ့၊ အစောကြီးရှိသေးတယ်၊ ခုနစ်နာရီထိုးခါနီးမှလာ”“ကိုရီးယားကားကလည်း ဒီနေ့တော့ စောလာလိုက်တာမဟုတ်ဘူး”ဒီနေ့မှထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေသည့်မောင်ငယ်ကို အမေတွေ သိပ်ပြီးတော့ အံ့သြတကြီး မလုပ်ကြပါ။ ဖိုးလုံးက အ ရူး မဟုတ်ပါလား။ အချိန်ကို ဘယ်လိုအသုံးချရမည် နည်းဟုဉာဏ် မှီ သလောက်တွေးရင်း ရေချိုးဖို့ ဖိုးလုံး စိတ်ကူးရသွားသည်။ နတ်သမီးနှင့် တွေ့ရမည် ဆိုတော့ ကိုယ့်ဖက်က ညစ်ပတ်နံစော်နေလို့ မဖြစ်ပါ။ နတ်သမီး လာရင် မွှေးရနံ့တွေရလိမ့်မည်ဟု မစိုးစိုး နွယ်ကလည်း ပြောထားသည်။ချေးညှော်တွေပြောင်စင်အောင် အထပ်ထပ်သန့်စင်ပြီး ဆပ်ပြာသုံးကြိမ်တိုက်လိုက်သည်။ အထူး အနေဖြင့် သူ့ ပစ္စည်းကြီးကို သေသေချာချာပွတ်တိုက်ဆေးကြောရ၏။ဥတွေက အစ ဂရုတစိုက်ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်သည်။ ရေချိုးအဝတ်အစားလဲပြီး ချိန်တွင် အမတွေလည်း TV ရှေ့တွင် ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်ရ၏။ အချိန်ကျပြီဖြစ်လို့ ရင်တဖိုဖိုနှင့်အိမ်ထဲကထွက်ခဲ့သည်။

 စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ လမ်းမှာတွေ့သည့်လူတွေက နှုတ်ဆက်ကြသည်ကို ပင်ကောင်းကောင်း ပြန် မပြောနိုင်။ သူ၏ ဝပ်ကျင်းနေရာလေးဆီသို့ တရွေ့ရွေ့နှင့်လာခဲ့၏။ လမ်းမှာ မစိုးစိုးနွယ် တို့ အိမ်ရှေ့ကဖြတ်ရသည်။ မီးတွေ လင်းနေသော်လည်း အိမ်ကတော့ တိတ်ဆိတ်လို့နေ၏။မြွေမကြောက်ကင်းမကြောက်နှင့် မြက်ရိုင်းတောကိုတိုးပြီးတဲလေး ထဲသို့ဝင်ခဲ့သည်။ ဖိုးလုံးသွား နေကျဖြစ်လို့ ခြေ သွားလမ်းကြောင်းလေး ထင်နေ၍ သွားရတာတော့ အခက်အခဲမရှိပါ။ တဲထဲ မှာမှောင်နေသော်လည်း အမိုးနှင့် အကာကြားမှာလိပ်ပြီးထိုးထားသည့် ဖျာကို ဆွဲထုတ်လိုက် ပြီး သစ်သားပြားတွေ ခင်းထားသည့် ပေါ်မှာထပ် ခင်း ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ နေ့ခင်းဖက် အလင်း ရောင်ရှိရင်တော့ ခြေရင်းဖက်က နံရံသံပြားမှာ ကော်တွေစီးကျထား သလို အစင်းကြောင်းတွေ ရှိသည်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။

 ဒီထဲမှာ ဂွင်းလာထုတိုင်း အဲဒီနံရံဆီ အရည်တွေပန်း ထုတ်တာ ဖိုးလုံး အကျင့် ဖြစ်သည်။ အရည်ဖြူဖြူတွေ နံရံတလျောက်တအိအိ စီးကျလာတာကို ထိုင်ကြည့် ရ တာလောက် ကောင်းသည့်အရသာမရှိပါ။ ဒီညတော့ နတ်သမီးကိုယ်ပေါ်ကို ပန်းထုတ်ရတော့ မှာမို့ ဖိုးလုံး ပျော် ေ န သည်။ထိုင်ပြီးသည်နှင့် လည်ပင်းကဆွဲကြိုးလေးကို ပင့်မြှောက်၍ နှုတ်ခမ်းတွင်တေ့လို့ သုံးခါ နမ်းစုပ် လိုက်ပြီး မစိုးစိုး နွယ် သင်ထားသည့် အတိုင်းရွတ်လိုက်သည်။“နတ်သမီး ကျွန်တော့်ဆီကိုလာပါ၊ နတ်သမီးကျွန်တော့်ဆီကိုလာပါ၊ နတ်သမီး ကျွန်တော့်ဆီကို လာပါ”ပြီးတာနှင့် အိတ်ထဲက အဝတ်စကိုထုတ်၍ မျက်လုံးကိုစည်းနှောင်လိုက်ပြီး ဖျာပေါ်လှဲချလိုက် သည်။ တဲလေး ထဲက ဝိုးတဝါး အလင်းရောင်ပင်ဖိုးလုံးအမြင်အာရုံမှာမရှိတော့ လုံးဝမှောင်မဲ သွား၏။ ငြိမ်ငြိမ်လေး လဲလျောင်း နေရင်း မစိုးစိုးနွယ် များညာလိုက်သလားဟု အတွေးဝင်လာ မိ၏။ သူများတွေက ဖိုးလုံးကို စလေ့နောက်လေ့ ရှိသော်လည်း မစိုးစိုးနွယ်ကတော့ ဒီလိုမလုပ် တတ်ပါ။ သူမျာကစရင်နောက်ရင် တောင် သူကဝင်ပြောတတ် သေး၏။ ဖိုးလုံးအပေါ်မှာ စေတ နာ ထားသူဖြစ်လို့ မဟုတ်တာတော့ ပြောလိမ့်မည် မထင်ပါ။နည်းနည်း အားထက်လာပြီးနောက် ဖိုးလုံး လုံချည်ကို ဖြေချ၍ သူ့ဟာကြီးကို တရွရွပွတ်ပေး နေ မိသည်။ ရင် တွေလည်း တဒိုင်းဒိုင်းခုန်နေ၏။ ထိုအချိန်မှာပင် အလွန်မွှေးသည့်ရနံ့တခုက ဖိုးလုံး နှာခေါင်းထဲသို့တိုးဝင် လာ သည်။ နတ်သမီးရောက်လာပေပြီ။ မစိုးစိုးနွယ် ဖိုးလုံးကို မညာပါ။“နတ် ...နတ်...သမီးလား”ကတုန်ကရီနှင့် မေးလိုက်သည့် အမေးကို ပြန်ဖြေသံမကြားရသော်လည်း အနားမှာလူတယောက် ထိုင်လိုက်သလို အသံကြားလိုက်ရသည်။ စိတ်ထင်သည့် ဖက်သို့ လက် ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်သည့် အခါ ပျော့အိသော အသားစိုင် တ ခုကို သွားစမ်းမိသည်။ ပြောင်ချောချော အဝတ်စကိုလည်း သတိထားမိသည်။ အရုပ်တွေထဲက နတ်သမီးပုံ တွေ လိုအချွန်အတက်မာမာတွေမရှိ၊ နတ်သမီးက လူလိုပဲ ဝတ်လာပုံရသည်။ တရွေ့ရွေ့ နှင့် လက် ကိုရွှေ့ ကြည့် လိုက်သောအခါ နတ်သမီး၏ တင်ပါးကြီးကို ကိုင်မိနေကြောင်း သိလိုက်၏။သက်ပြင်းချသံလိုလို ကြားလိုက်ရပြီး နောက် အဝတ်စက ဖိုးလုံးလက်ကို ထိပြီးအောက်သို့ ကျသွားသည်။ အပေါ် ကို တိုးပြီးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အဝတ်ခံမနေတော့ဘဲပကတိ အသားကို စမ်းမိ၏။ နွေးထွေးသော အသား က ချောမွတ်နေသည်။ လျှောက်စမ်းနေသည့် ဖိုးလုံးလက်ကို နူးညံ့သည့် လက်တခုက ဆွဲယူနေရာပြောင်း ပေး လိုက်သည်။စိုစိစိ နေရာတခု သို့ လက်ရောက်သွားသည်။ အလွန်လည်းနူးညံ့သည်။ အရူးပေမယ့် ဘယ်နေရာ ဆိုတာသိ လိုက်သည့် အတွက် ဖိုးလုံးရင်ခုန်သံတွေ တဒိုင်းဒိုင်းဆူညံသွား၏။စိုအိအိ နှုတ်ခမ်းသားတွေ၏ အပေါ်ဖက် နှင့် ဘေးဖက်ဆီသို့ လိုက်ပွတ်ကြည့်လိုက်သည့် အခါ အနည်းငယ်ကြမ်း သလိုဖြစ်နေသည်မှအပ အမွှေးအမြင် မတွေ့ပါ။ နတ်သမီးကအမွှေးမပါ ကြောင်းသိလိုက်ရလို့ ဖိုးလုံးပျော်သွား သည်။ နတ်သမီးက သူ့ဟာကို ကိုင်စေချင်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးဘီကို လျှောက်ပြီးစမ်း မနေတော့ဘဲ အ ကွဲကြောင်း အတွင်းကိုသာ လက်ကို ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ဖိုးလုံး အာရုံတွေထဲတွင် ကြည့်ဖူးသည့် ကားတွေထဲက မိန်းမအင်္ဂ ါတွေ၏ ပုံကို မြင်ယောင်လာ၏။ အကွဲကြောင်း အောက်နားတွင်အပေါက်ရှိ၏။ အပေါ်ဖက်နားမှာ အ စေ့ရှိသည်။နှစ်ခုလုံးကို စမ်းသပ်မိသည့် အခါ ဖိုးလုံးဝမ်းသာသွား၏။ နတ်သမီးလည်း လူအတိုင်းပဲဖြစ်ပါ သည်။ ဟိုကား တွေ ထဲ က မိန်းမတွေလို လက်တဆစ်လောက်အစေ့ကြီးတော့မရှိပါ။ ခပ်သေး သေးပင်ဖြစ်၏။ အစိနှင့် အပေါက်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိ ကလိပေးလိုက်သော အခါ နတ်သမီးလည်း တွန့်တွန့်သွားသည်။ အင့်ကနဲအင့်ကနဲ အသံ တိုးတိုး လေးကိုလည်း ကြားရသလိုလိုရှိသည်။ ဖိုး လုံး၏ ဟာကြီးကလည်း ထောင်မတ်တက်လာပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့ မတတ်ခံစားရသည်။“ကျွန်တော် လုပ်ချင်ပြီ၊ လုပ်ချင်ပြီ”လှဲနေရာမှ ထထိုင်ပြီး အငမ်းမရပြောမိသည်။ နတ်သမီးရှိမည် ထင်သောဖက်သို့ လက်ကိုဆန့် လိုက်ရာ ပျော့အိ သည့် အသားဆိုင်နောက်တခုကို ထပ်တိုးမိပြန်သည်။ပြီးတော့ နောက်တခု။ နတ်သမီး၏ ရင်သား တွေပင်ဖြစ် ရမည်။ ဘယ်တခုညာတခု ကိုင်ပြီးညှစ်လိုက်ရာ နတ်သမီး ဆတ်ဆတ်ခါသွားသည်။ ဖိုးလုံးလည်း နတ်သမီးကိုဖက်ပြီးတွန်းလှဲလိုက်သည်။ နတ်သမီးက အလိုက်သင့်လှဲချလိုက်ပြီး ဖိုးလုံးကို ခွပြီးဖက်လိုက်ရာ ဖိုးလုံးဟာကြီးက နတ်သမီး ဝမ်းဗိုက်ဟု ထင်ရသည့် နေရာကိုသွားထောက်မိသည်။ ဖိုးလုံးအောက်ဖက်ကို အနည်းငယ်လျှော ပေး လိုက် ချိန်တွင် နတ်သမီးက ဖိုးလုံးဟာကြီးကို ကိုင်ပြီး သူမ၏ အဝတွင်တေ့ပေးသည်။ အောက်မှာတွင်းပေါက် တခု ရှိမှန်း သိလိုက်ပြီးနောက်တွင် ဖိုးလုံး အားကုန်ဆောင့် ထိုးလိုက်၏။ ဆီးခုံချင်း ဗျန်းကနဲ ရိုတ်မိသည် အထိ တဆုံးဝင်သွားသည်။ နတ်သမီးကလည်းဖိုးလုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက် လိုက်၏။ပျော့ပြောင်းအိစက်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း အထိအတွေ့သာမက သူထိုးသွင်းထားသည့် အတွင်းဖက်က ဆွဲညှစ် ထား သလို အထိအတွေ့က ဖိုးလုံးရင်ကို မီးဟုန်းဟုန်းတောက်စေ တော့ ၏။ ကြမ်းပေါ်မှာ လက်ကိုထောက်၍ အားယူပြီး မရပ်မနား အားကုန်ဆောင့် မိတော့သည်။ ဒီ လောက်ကောင်းသည့် အရသာမျိုးဖိုးလုံးတခါမှမရဖူးပါ။ ကိုယ့်လက်နှင့် ကိုယ်ကိုင်ပြီး ဂွင်းထုရ သည့် အရသာနှင့် ခြားနားလွန်းလှ၏။ အတွင်းဖက်က စေးပိုင်အိစက်သည့် အထိအတွေ့တခုက ဖိုးလုံး၏ အထစ် ကိုထက်အောက် အပြန်အလှန် ပွတ်ပေးနေသလိုပင်။ ခံလို့ကောင်းသည့် ထို အရသာက ဖိုးလုံးကို မရပ်မနားဆောင့်နေစေဖို့ တိုက်တွန်းစေ့ဆော်နေ၏။ကောင်းလွန်းလို့ ဖိုးလုံးကြာကြာမဆောင့်နိုင်ပါ။ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို နတ်သမီးကိုယ်ပေါ်သို့ အရည်တွေ ဖြန်းပက် ချလိုက်ဖို့ပင် မလုပ်လိုက်နိုင်တော့ဘဲ အထဲမှာပင် အရသာရှိစွာ တဗျစ်ဗျစ်ပန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ အရည် ထွက် သွားသော် လည်း ဖိုးလုံးမနားချင်သေးပါ။ ထို့ ကြောင့် ပြန်မထုတ်ဘဲ အသက်မရှုနိုင်အောင်မောလာသည် အထိဆက်ကာ ဆက်ကာ ဆောင့် သွင်းနေမိသည်။ မခံနိုင်အောင်မောမှ မွှေးပျံ့နေသည့် နတ်သမီးကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်ပြီးနား သည်။“မပြီးသေးဘူးနော်၊ ကျွန်တော် လုပ်ဦးမှာ၊ ကျွန်တော်လုပ် ဦးမှာ”မောပန်းတကြီးနှင့် ပြောမိသည့်အခါ နတ်သမီးက သဘောတူပါတယ်ပြောချင်ပုံရသည်။ ဖိုးလုံး ကျောပြင်ကိုလက် သည်းဖြင့် ကုပ်ခြစ်၏။နတ်သမီးက လူစကားနားလည်သော်လည်း လူစကားတော့ပြောတတ်ပုံမရပါ။ ဖိုးလုံးက လည်း စကားပြောဖို့လာတာမဟုတ်လို့ ဒီအတွက် စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်ပါ။ လူကမောလာသည့်တိုင်သံ ချောင်းကြီး တမျှမာကျောနေသေးသည့် သူ့ ဟာ ကြီးကို နတ်သမီးအ ပေါက် ထဲမှာ စိမ်နှစ်ထားရင်း ဇိမ်ယူပြီးနား နေမိ၏။ အမောပြေတော့မှ ပြန်ကြုံးထပြီး စိတ် ရှိလက်ရှိလုပ်ပြန် သည်။ နတ်သမီး၏ အပေါက်ထဲမှလည်းအရည် တွေ တစိမ့်စိမ့် စီးယိုထွက်လာသည့် အခါ အသံ တွေ တဗွပ်ဗွပ် နှင့် တဲလေးထဲမှာဆူညံနေသည်။ နတ်သမီး ဆီ က လည်း ဟင်း ...ဟင်း နှင့် ညည်းသံ လိုလို လေး တွေကြားလာရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖိုးလုံးလည်း ကောင်း လာပြန် သည်။“အောင်မယ်လေး....အမေရေ ...ကောင်းလိုက်တာဗျ၊ ဟား ....အား ...မိုက်တယ်ဗျ”ဝမ်းခေါင်းသံကြီးဖြင့် အားပါးတရပြောရင်း အရည်တွေ ပန်းထုတ်မိပြန်သည်။“မသွားပါ နဲ့ ဦး နတ်သမီး ရယ်၊ ကျွန်တော် လုပ်ချင်သေးလို့ပါ၊ ဝအောင်လုပ်ပါရစေ”ဒီတခါတော့ ဖိုးလုံးဟာကြီးက ပျော့ခွေကျသွား၏။ ဒါပေမယ့် မကြာခင်ပြန်တက်လာမည်ဟု ဖိုးလုံး ယုံကြည်ပါ သည်။ ဖိုးလုံးမောသလို နတ်သမီးလည်းမောနေသည်။သူမ၏ အသက်ရှုသံ လည်း မြန်ပြီး ပြင်းသည်။ နတ်သမီး ၏ ထွက်သက်လေက ဖိုးလုံးပါးပြင်ကို လာလာပြီးတိုးနေ၏။ အမောပြေသည့် အခါပျော့ခွေနေသည့် ဟာကြီးကိုပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် တင်းမာလာ အောင် လက်ဖြင့်ဆွသည်။ ဒီတခါတော့ ပြန်တက်ဖို့ တော်တော် ကြာ၏။

 နတ်သမီးက ဖိုးလုံး၏ ဂွေးဥတွေကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွညှစ်ပေးလိုက်တော့မှ ပြန်လည်ပြီးတင်းမာ တက် လာ သည်။အထဲကို သွင်းလို့ရလောက်အောင်မာလာသည့် အခါ ပြန်ပြီးအလုပ်စ၏။ ဒီတခါတော့ နတ်သမီး ကူဖို့ မလို တော့ ပါ။ အနေအထားကို ဖိုးလုံးသဘောပေါက်သွားသည့်အတွက် အကွဲကြောင်း တ လျှောက်မျှောကာ ပွတ်လိုက်ပြီး အိအိလေး ဖြစ်သွားသည်နှင့် ဆောင့်သွင်းလိုက်၏။ ဖိုးလုံးကိုညှပ်ထားသည့် နတ်သမီး၏ ပေါင်တံကြီးတွေကား ထွက်သွားသည်။ ထိုပေါင်ကြီးနှစ်ချောင်း ကို ဘယ်ညာပွေ့ပြီး ဖိုးလုံးလုပ်သည်။ အတွေ့အကြုံလည်း ရှိသွားလို့ အားစိုက်ပြီး အတင်းမလုပ်တော့။ မမောအောင်ခပ်မှန်မှန် လုပ်သည်။ 

သို့သော်လည်း စိတ်ထ လာသည့် အခါ မှာ တော့ ဘာကိုမှမသိတော့ နတ်သမီး တကိုယ်လုံးဖျာပေါ်မှာ ဟိုရောက်ဒီရောက် နှင့် ရွေ့သွားအောင်အား ကုန် လုပ်မိပြန်တော့သည်။ ထိုတချီ ပြီးသည့် အခါ မှာတော့ ဖိုးလုံးလည်း ပျော့ခွေကျသွားသည်။ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ထပ် ပန်း စရာ အရည်တွေ မရှိတော့လို့တောင်ထင်မိသည်။နတ်သမီးဘေးမှာ ကပ်ကပ်သပ်သပ် ဝင်လှဲချလိုက်ပြီး အနားယူနေစဉ် ဘေးမှာ ဟာကနဲဖြစ် သွားသည်။ နတ်သ မီး ပြန်တော့မည် ထင်သည်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဖိုးလုံးတညလုံးလုပ်နေချင်၏။ ဒါပေမယ့် လူက တော်တော်မျော့နေလို့ မတားနိုင်တော့ပါ။ နတ်သမီး ပြန်ရင် မကြည့်ဖို့ မ စိုးစိုးနွယ်က မှာထားလို့ အဲဒီဖက်ကို မလှည့်ဘဲ ဆက်ပြီးမှိန်းနေလိုက်သည်။ လှုပ်ရှားသည့် အသံတချို့ ကြားရပြီးနောက် အခန်းထဲမှာ အမွှေးနံ့တွေလျော့ကျသွားသည်။ နတ်သမီး ဆီက ကျန်ခဲ့သည့် အကြွင်းအကျန် ရနံ့တွေလောက်ပဲရှိတော့သည်။“နောက်နေ့ လည်းလာပါဦး နတ်သမီးရယ်၊ ကျွန်တော် နေ့တိုင်းစောင့်ပါ့မယ်”နတ်သမီးကြားနိုင်မကြားနိုင် မသိသော်လည်း ဖိုးလုံး တမ်းတမ်းတတ နှင့် လှမ်းပြောလိုက်မိ၏။

နောက်တနေ့ မနက်မှာ အိပ်ယာက အစောကြီးထပြီး မစိုးစိုးနွယ်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ သွား၏။ ပျော်လွန်း လို့ ညက တညလုံးကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ပါ။ သူအရင်လို ကောင်မ လေး တွေကိုမြင်ရင် တော်ရာမှာ ဂွင်း သွားထုရသည့် ဘဝမဟုတ်တော့။ သူများတွေလို ပင် မိန်းမ တယောက်ကို လုပ်ဖူးခဲ့ပေပြီ။ မိန်းမတောင်မဟုတ်ဖိုးလုံးလုပ်ခဲ့ရတာက နတ်သမီးဖြစ် သည်။ နောက်ပြီး တခြားမိန်းမတွေလို ရွံစရာကောင်းသည့် အမွှေးတွေမရှိ။ ဒါကြောင့် မစိုးစိုးနွယ် ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသည်။ မစိုးစိုးနွယ်ကူညီလို့သာ ဖိုးလုံး လူဖြစ်ခွင့် ရခဲ့ သည်။ဟိုကိုရောက်တော့ အိမ်တံခါးပိတ်ထားသည်။ အတွင်းတံခါးပါ ပိတ်ထားလို့ မစိုးစိုးနွယ်တို့ လင် မယား အိပ်ယာက နိုးကြသေးပုံမပေါ်ပါ။

 အပြင်သံဆန်ကာ တံခါးကိုတော့ဖိုးလုံးလက်နှှိုက်ပြီး ဖွင့် တတ်သည်။ အတွင်းတံခါးပါပိတ် ထားရင်တော့ ဖိုးလုံးလည်း မလုပ်တတ်။ ထို့ကြောင့် စိတ် လျှော့ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ အိမ်မှာ မနက်စာ စား ပြီးသည်နှင့် မနေနိုင်ဘဲပြန်ထွက်မိ၏။ မစိုးစိုးနွယ် တို့ အိပ်ယာက နိုးဖို့လည်း မသေချာသေးလို့ လဘက်ရည်ဆိုင် မှာ သွားထိုင်နေ လိုက်ရသည်။သူ့ကို အရင်လိုဖိုးလုံး ဟု ထင်ပြီး လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ စကြနောက်ကျသူတွေကို ဖိုးလုံး ညတုန်းက နတ်သမီး အ ကြောင်း ပြောပြလိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်းမျိုသိပ်ကြိတ်မှိတ်ထားရ၏။ ထုတ်ပြောလိုက်မိရင် နတ်သမီးနှင့်နောက် ထပ် တ ကြိမ် မတွေ့ရမှာစိုးသည်။ ကိုးနာရီကျော် လောက်မှ လဘက်ရည်ဆိုင်ကနေ ထပြီး မစိုးစိုးနွယ် ဆီထွက် လာခဲ့သည်။

အိမ်တံခါးတွေ ဖွင့်ထားသည်ကိုတွေ့လို့ အသံပြုကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ဘေးဖက်က မစိုးစိုးနွယ် ပြန်ထူးလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘေးကနေပတ်ပြီးဝင်သွားရာ ခြေရင်းဖက်ဘေးက ရေ တိုင်ကီမှာ ရေချိုးနေသည့် မစိုးစိုးနွယ် ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။“အဆင်ပြေလားဖိုးလုံး”“ပြေတာမှ အရမ်းပြေတာပဲ မမစိုးရာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဲဒါ လာပြောတာ၊ ညက အပြန်ထဲက ဝင်ပြောမလို့ ပဲ၊ အမတို့ အိမ်ကတံခါးပိတ်ထားလို့”“အော် ... မင်း အဆင်ပြေရင် ဝမ်းသာပါတယ်ကွာ၊ ငါလဲ ကုသိုလ်ရတာပေါ့”“အမ ယောက်ျားကြီးလဲ -ီးပြန်တောင် နိုင်ပါစေဗျာ”“ဘာပြောတယ်”“ဦးလေးက ပန်းသေပြီး -ီး မတောင်နိုင်လို့ အမ ကိုမလုပ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီ တဲ့ အတွက် အမ ယောက်ျားလဲ ပြန်ကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းတာလေ”“နင် ...နင် နော် ...ငါ ရေနဲ့ ပက်လိုက်ရမလား”မျက်စိပျက်မျက်နှာပျက်ဖြင့် ဖိုးလုံးကို ခွက်နှင့် ရွယ်သော်လည်း ဖိုးလုံးက ဂရုမမူမိပါ။ သူပြောလိုရာကို စွတ်ပြော နေ၏။

“ဦလေး သနားပါတယ်၊ ဒီလောက်ကောင်းတာ ကို မလုပ်ရတော့ သူ့ခမျာ အခွေထဲမှာ သူများ တွေလုပ်တာပဲ ထိုင် ကြည့်နေရတာပေါ့”“အော ...တော်တော် ကောင်းတယ်လား”“ကောင်းတာပေါ့ အမရဲ့၊ ဆွေမျိုးမေ့သွားမယ်၊ ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော်တော့ ရေရေလည်လည်ကြိုက် သွားပြီ၊ နတ် သမီးက နေ့ တိုင်းလာမှာလား အမ”“ဒါတော့ ငါဘယ်သိမလဲ၊ အားရင်လာမှာပေါ့”“ကျွန်တော်ကတော့ နေ့တိုင်းသွားစောင့်မှာပဲ”“အင်းလေ၊ ဒါတော့ နင့်သဘောပေါ့၊ နင်လူတကာလျှောက်ပြောလို့ မလာတော့မှ ငါ့ကိုရန်လာ မလုပ်နဲ့”“ဘယ်သူမှ မပြောဘူးစိတ်ချ”“ဒါဆိုလဲ ပြီးရော၊ ငါ ထမိန်လဲတော့ မလို့ နင်ကြည့်ဦးမလား၊ မကြည့်ရင်လဲ သွားတော့”အရူးပေမယ့် ဒါမျိုးတော့ ဖိုးလုံးက သိတတ်ပါသည်။ နောက်ပြီး မစိုးစိုးနွယ်က သူ၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် ကျေးဇူး ရှင်ကြီး မဟုတ်ပါလား။ ထွက်သွားရန်ပြင်သော်လည်း မျက်စိကတော့ ရေစိုထမိန်နှင့် မစိုးစိုးနွယ်ဆီ ရောက်သွား သည်။ ဟောင်းနွမ်းပါးလွှာသည့် ထမိန်က ရေ စိုသည့် အခါ မစိုးစိုးနွယ်၏ ကိုယ်မှာတသားထဲကပ်နေသည်။

 အ ရောင်ကလည်းအဖြူလိုလို အဝါ လိုလိုဖျော့ဖျော့ ဖြစ်ရာအောက်က ညိုဝင်းသည့် အသားကို အတိုင်းသား မြင်နေ ရ၏။ ခက်လျော့လျော့ဝတ်ထားလို့ ရင်သားကလည်း တဝက်လောက်ထွက်နေသည့် အပြင် ပါးလွန်း သည့် ထမိန် ကြောင့် နို့သီးခေါင်းတွေကိုပါ ဖေါက်မြင်နေရသည်။“ကဲဘာလုပ်ရမှာလဲ”မစိုးစိုးနွယ်က ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောလိုက်တော့ ဖိုးလုံး သုတ်ကနဲလှည့်လိုက်ပြီးမှ ပြောဖို့ ကျန် နေသည့် စကားကို ဆက်ပြောမိသည်။“နတ်သမီးက အမွှေးမရှိဘူး သိလားအမ၊ ပြောင်ချောနေတာပဲ”“ရိတ်ထားတာ နေမှာပေါ့”“ဘာဖြစ်လဲ၊ ကျွန်တော်လဲ ရိတ်တာပဲလို့”“ကဲပါ ...သွားပါတော့”မစိုးစိုးနွယ် ဆီကနေ ပြန်လာရင်း ကျေးဇူးရှင်ကို ထမိန်တထည်လောက်တော့ ဝယ်ပေးသင့်သည်ဟု အတွေး ပေါက် မိသည်။ အခုန မစိုးစိုးနွယ် ဝတ်ထားသည့် ထမိန်က အရမ်းဟောင်းနေသည်။ ရေချိုးဖို့ အတွက် အသစ် တထည်ဝယ်ပေးသင့်သည်။ ဖိုးလုံးထက် အသက်ကြီးသူလည်း ဖြစ်လို့ ကန်တော့သင့် သည်ဟုထင်မိသည်။ ဖိုး လုံးမှာ အိမ်ကပေးတဲ့မုန့်ဖိုး နှင့် ဟိုက ဒီက ပေးတတ်ကြသည့် ပိုက်ဆံလေးတွေ စုထားတာ အနည်းအကျဉ်း တော့ ရှိပါသည်။ ထမိန် ဝယ်ဖို့ လောက်မလောက်တော့ မသိပါ။ အမတွေကိုပဲ အပူကပ်ရတော့မည်။ထို့ကြောင့် ညနေခင်း အမနှစ်ယောက် အလုပ်ကပြန်လာတာနှင့် ပါတိတ်ထမိန် တထည်ဝယ် ပေးဖို့ ပူဆာသည်။“ဘာလုပ် မလို့လဲ၊ နင်ဝတ်ဖို့လား ဖိုးလုံးရဲ့”“ဟုတ်ပါဘူး၊ ကန်တော့မလို့”“ဘယ်သူ့ကိုလဲ၊ မမကြီးကိုလား”“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင်ကို”အလုပ်ကပြန်လာပြီး ညစာချက်ဖို့ အလုပ်များနေသည့် အမတွေက ဖိုးလုံးစိတ်ရူးပေါက်တာသက်သက်၊ နောက်နေ့ မေ့သွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ ဝယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။“တကယ်နော်၊ ဝယ်မပေးလို့ကတော့ ခင်ဗျားတို့ ဆီက ယူပေးလိုက်မှာ”“အေးပါ၊ စိတ်ချ၊ ဝယ်ပေးမယ်”စိတ်ကျေနပ်သွားသည့် ဖိုးလုံးက မီးဖိုထဲမှာတောက်တိုမယ်ရ ဝင်ကူပေးနေမိသည်။ သူလည်း ထမင်းစောစော စား ချင်နေပါသည်။ အချိန်ကျရင် နတ်သမီးကိုတွေ့ဖို့ သွားရဦးမည်မဟုတ်ပါ လား။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့က နတ်သမီး မလာပါ။ ဖိုးလုံးအလွန်စိတ်ဆင်းရဲရ၏။ မျက်နှာမှာ အဝတ် စည်းပြီး နာရီသံချောင်းတွေ ဖိုးလုံးမရေတွက်နိုင်အောင် များ လာသည်အထိစောင့် သည်။ နတ်သမီးက ရောက်မလာပါ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အထိဖိုးလုံးပြန်မလာသည့် အခါ အမတွေ လည်းစိတ်ပူကြသည်။ ကိုစိုးအောင်လည်း ဟိုပြေးဒီပြေးနှင့် ဖိုးလုံးကို လိုက်ရှာရင်း အလုပ်များ သွားရ၏။ ဖိုးလုံးပြန်ရောက်လာတော့မှ သူတို့လည်းစိတ်အေးရသည်။နတ်သမီးရောက်မလာသည့် ကိစ္စတွင် ကျေးဇူးရှင်ကို ကန်တော့ဖို့ပျက်ကွက်သည့် အတွက် နတ်သမီး စိတ်ဆိုးပြီး မလာတာဟု ဖိုးလုံးကောက်ချက်ဆွဲလိုက်၏။ ထို့ကြောင့်နောက်နေ့ရောက်တော့ ထမိန်ဝယ်ပေးဖို့ အမတွေကို ပြောပြန်သည်။ သူတို့ကလည်း ဖိုးလုံး စိတ်ချမ်းသာအောင် ဝယ်ပေးမည်ပြောပြီး အလုပ်များတော့ ဝယ်မလာဖြစ် ကျပြန်။ထိုညတွင် လည်း နတ်သမီးပေါ်မလာသည့် အခါ ဖိုးလုံးသံသယ ပိုကြီးလာပြီး အိမ်မှာပွဲကြမ်းတော့ ၏။

 တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နောက်တရက်က ရုံးပိတ်ရက်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေ၍အမကြီးက ဈေးမှာ သွားဝယ်ပေးသည်။လက်ထဲကို ပါတိတ်ထမိန် ရောက်လာသည်နှင့် အိတ်ကလေးဆွဲပြီး မစိုးစိုးနွယ်ဆီ ဖိုးလုံး အပြေး လာခဲ့သည်။ မစိုးစိုးနွယ် နှင့် အခန့်သင်ပင်တွေ့ရသည်။“ဟော ...ဘာတုန်း ဖိုးလုံး”“အမ ကို လာကန်တော့တာ”“မြတ်စွာဘုရား၊ ဘာဖြစ်လို့ကန်တော့ရတာတုန်း”ဖိုးလုံး ဘာမှမပြောဘဲ မစိုးစိုးနွယ်ရှေ့မှာ ထမိန်ထုပ်လေးချပြီး ငုတ်တုပ်ထိုင်ကာ ကန်တော့၏။ မစိုးစိုးနွယ် လည်း မနေ တတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်သွားသည်။ ဖိုးလုံးကို အတင်းပြန်ထခိုင်း၏။“ရပြီ၊ ရပြီ ထတော့၊ နင်ဘာစိတ်ရူးပေါက်လာတာလဲ”“မမစိုးက လည်း ကျွန်တော်က အရူးပဲလို့”“အေးလေ ..ထားပါတော့ ငါ့ကို ဘာလို့ ကန်တော့ရတာလဲ”“ဟိုတရက်က ကျွန်တော်လာတော့ အမ က ထမိန်ဟောင်းလေးနဲ့ ရေချိုးနေတယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော် အသစ် တထည်ဝယ်ပေးတာ၊ ဒါကို ဝတ်ချိုးနော် အမ”မစိုးစိုးနွယ် ခေါင်းကုပ်ရင်း အိမ်အတွင်းဖက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ ဦးတင်ထွန်း ကတော့ အိပ်နေပုံရသည်။

 ခါ တိုင်းလို TV ရှေ့မှာ မတွေ့ရပါ။“နောက်ပြီး အမကို ကန်တော့မယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ အိမ်က မမကြီးတို့ကလည်းတော်တော် နဲ့ ဝယ်မပေး ကြ ဘူး၊ ကျေးဇူးရှင်ကို မကန်တော့လို့ နတ်သမီးက စိတ်ဆိုးလား မသိပါဘူးဗျာ ကျွန်တော့်ဆီကို မလာတာ နှစ်ရက် ရှိပြီ၊ ကျွန်တော့်မှာ နေ့တိုင်းစောင့် နေရတယ်၊ အခု မမစိုးကို ကန်တော့လိုက်ပြီဆိုတော့ သူစိတ်ဆိုးပြေပြီး လာချင် လာမှာပေါ့ နော် အမ”“အဲဒါတော့ ငါလဲ မသိဘူးလေ၊ ကဲကဲ ခုံမှာ ထိုင်၊ ပြီးရင် မင်းဦးလေး လာလိမ့်မယ်၊ သူ စီဒီ အသစ်တွေရထား တယ်”“မကြည့်တော့ဘူး အမ၊ ကျွန်တော်က လက်တွေ့ပဲလုပ်တော့မယ်၊ ဟား …ဟား၊ ဒါနဲ့ အမ ကျွန်တော် အဲဒီထဲကို သွားသွား နှပ်နေတာ အမ ဘယ်လိုသိတာလဲ”ဖိုးလုံး အမေးကြောင့် မစိုးစိုးနွယ်၏ မျက်နှာ မချို မချဉ်ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ လမ်းသွားရင်း ရှူရှူး အရမ်းပေါက်ချင်တာနဲ့ အဲဒီထဲ မှာလူမရှိဘူး ဆိုပြီးဝင်လာတာ၊ အထဲမှာ နင်အိပ်နေ တာ နဲ့ ငါ့မှာ အပြင်မှာပဲ ပေါက်ခဲ့ရတယ်”“တကယ်အိပ်နေတာလား”“အော် အိပ်တာမှ သိုးလို့၊ ငါ ကိစ္စရှင်း ပြီးတော့ နင့်ကို လာခေါ်တာတောင် နင်မကြားဘူး”“ဟုတ်လား၊ သိဘူးဗျ၊”တလက်စထဲ သတိရသည် နှင့် ဖိုးလုံးက သူသိလိုရာကို ဆက်မေးမိသည်။ ဒီကိစ္စ တွင် မစိုးစိုးနွယ်က ကြီး ကြပ် စီစဉ်သူ ဆရာမကြီး မဟုတ်ပါလား။“နတ်သမီး ကို တညလုံးနေအောင်ပြောလို့ မရဘူးလားဗျာ”“နင်တော်တော် လောဘကြီးတာပဲ”“ကျွန်တော်က မဝသေးလို့ လုပ်ပါရစေဦး ဆိုတာ အတင်းပြန်သွားတယ်”မစိုးစိုးနွယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်မျက်နှာ နှင့် ဖိုးလုံးကို ကြည့်သည်။

“နင်ကတော့ ခက်တော့တာပဲ၊ နတ်သမီးတွေ မှာ အချိန်အကန့် ရှိတယ်ဟဲ့၊ ပြန်ချိန်ကျရင် ပြန်ရတယ်၊ နောက် ကျလို့ ဆိုင်ရာပိုင်ရာတွေက ဒါဏ်ပေးရင် နောက်နေ့ နင့်ဆီလာလို့မရတော့ဘဲဖြစ်သွားမယ်၊ သိလား”ရေရေရာရာ နားမလည်ပေမယ့် ဖိုးလုံးခေါင်း ညိတ်လိုက်သည်။ နတ်သမီး ပြန်ရင် မတားရ၊ နောက်နေ့ မလာ ဘဲ နေလိမ့်မည် ဆိုတာလောက်တော့ သူသဘောပေါက်လိုက်ပါသည်။“ခင်ဗျား ဖို့ လည်း နတ်သားလေး တယောက်ရှာပါလား”“ငါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ”“ခင်ဗျား ကိုလုပ်ပေးဖို့ ပေါ့ဗျ”“ဟဲ့ ကောင်လေး ငါမီးဖိုချောင်ထဲက ဓါးသွားယူပြီး နင့်ကို မခုတ်ခင် ပြန်တော့၊ နင့် ထမိန်လဲပြန်ယူသွားတော့”“မလုပ်ပါနဲ့ အမ ရယ်ကျွန်တော်က ခင်လို့စတာပါ၊ ဟဲ ဟဲ”ဖိုးလုံးတက်ကြွသည့် ခြေလှမ်းတွေနှင့် အိမ်ကိုပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းထဲက ကောင်တွေက လဘက်ရည်သောက်ဖို့ လာခေါ်ကြလို့ လိုက်သွားမိတာတောင် စိတ်မဖြောင့်ပါ။ ကောင်းကင်ကို တမော့မော့ နှင့် နေလုံးကြီးကို အောက် ကို အတင်းဆွဲချပစ်လိုက်ချင်စိတ်ပေါက်နေသည်။

 အိမ်ပြန်လာတော့ လည်း ညနေချိန်နီးလာသည် နှင့် အမျှ ယောက် ယက်ခပ်နေသည်။ မိုးမြန်မြန်ချုပ်မှ နတ်သမီးဆီ သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။ အမ တွေကတော့ ခါ တိုင်း ထက် ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေသည့် ဖိုးလုံးကို အကဲခတ်နေကြသည်။“ဟေ့ ဖိုးလုံး၊ မင်း မိန်းမ ခိုးမလို့ လားကွ”ယောက်ဖလုပ်သူကတောင် မနေနိုင်ဘဲ မေးရသည့် အခြေဆိုက်သွားသည်။“မဟုတ်ပါဘူး အကိုရာ အပြင်သွားမလို့ပါ”“ဒါဆိုလဲ သွားလေကွာ၊ ခါတိုင်းသွားနေကျပဲ”“ထမင်း မကျက်သေးလို့ စောင့်နေတာဗျ၊ ဆာနေပြီ”သူ့ဆင်ခြေနှင့် သူအကွက်စေ့စေ့ ပြောလိုက်သည့် အရူးပါးကို အမတွေက အဟုတ်ထင်ကာ သနားပြီး အမြန်စား ရ အောင်လုပ်ပေးလိုက်၏။ စားပြီးပြန်တော့လည်း ကိုရီးယားကား ကမလာသေး၍ အိပ်ယာထဲဝင်ခွေနေမိသည်။ ကိုရီးယား ကားစလာသည်နှင့် ဇောင်းကလွှတ်လိုက်သည့် မြင်းရိုင်း တကောင်လို သုတ်ချေတင်တော့၏။မစိုးစိုးနွယ်ကို ကန်တော့လိုက်လို့ နတ်သမီးစိတ်ပြေသွားပုံရ၏။ ဖိုးလုံး ပြုဖွယ်ကိစ္စတွေ ကို ဆောင်ရွက် ပြီး ဖျာပေါ်မှာ လဲနေလို့ ဘာမှမကြာသေးမှီ သင်းကြိုင်သောမွှေးရနံ့တွေနှင့် အတူရောက် လာသည်။

“ဝမ်းသာလိုက်တာ နတ်သမီးရယ်၊ ကျွန်တော် နေ့တိုင်းမျှော်နေတာဗျ”ရွှင်လန်းတက်ကြွသည့် အသံဖြင့်ပြောရင်း နတ်သမီးဖက်ဆီသို့ လက်ကိုရမ်းပြီးစမ်းလိုက်ရာ နတ်သမီး၏ ဗိုက် လို့ ထင်ရသည့်နေရာကို သွားထိုးမိသည်။ လက်ကအိကနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။“အို ဆောရီးဗျာ …နာသွားလား”စိတ်မဆိုးပါ၊ မနာပါဟု ပြောချင်ပုံရသည်။ ဖိုးလုံး လက်မောင်းကို နတ်သမီးက အသာဆုပ်လိုက်၏။ ဒီလောက် အထိ အတွေ့ လေးနှင့်တောင်မှ ဖိုးလုံးရင်တွေ ဝုန်းဒိုင်းကျဲ အောင်ခုန်ပြီး အောက်ကဟာကြီးက လည်း တဟုန် ထိုး ထောင်တက်လာ၏။ အရမ်းလုပ်ချင်လာပေမယ့် လုပ်လို့ မဖြစ်သေးပါ။ ဖိုးလုံးမှာ စိတ်ကူးတခုရှိသည်။ သူ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး ရောက်မလာသည့် နတ်သမီး ပိုပြီးစိတ်ကျေနပ်သွားစေရန် နတ်သမီးကို ဘာဂျာမှုတ်ပေးချင်သည်။ ထို့ ကြောင့် နတ်သမီးဖက်ကို စမ်းကာဖက်လိုက်ပြီး ဖျာပေါ်တွန်းလှဲလိုက်၏။

 နတ်သမီးလည်း အလိုက်သင့်လဲကျသွား သည်။လက်ဖြင့်စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဗိုက်ကိုစမ်းမိပြန်သည်။ အခုနလို အဝတ်ခံမနေတော့ ချောမွတ်ပြီးအိနေသည့် ပကတိ အသား ဖြစ်သည်။ အပေါ်ကို တိုးစမ်းလိုက်ရာ အကျ ႌဝတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ကို လက်ထိုး ပြီး အ ပေါ်ကို မ တင်လိုက်ရသည်။ နောက်ပြီး နတ်သမီးက လူမ တွေလို ဘရာစီယာလည်း ဝတ်ထား၏။ ဘရာစီယာကို အတင်း မ သည့်အခါ နတ်သမီးဆီက သက်ပြင်းချသံကြားလိုက်ရပြီး နောက် နတ်သမီးကိုယ် အနည်း ငယ်ကြွ တက်လာ သည်။ ခနနေတော့ နားထဲမှာ ထောက်ကနဲ အသံတိုးတိုးကြားလိုက်ရပြန်ပြီးနောက် ဘရာစီယာက အလွယ်တကူ အပေါ်ကို မြောက်ပါသွားသည်။ဖိုးလုံး၏ လက်တအုပ်စာမက သည့်နို့ကြီး နှစ်လုံးကိုအားပါး တရဆွဲသည်။ နယ်သည်။ ညှစ်သည်။ နတ်သမီး လည်း ဖိုးလုံး လက်ချက်ကြောင့် တွန့်လိမ်နေ၏။ နို့သီးခေါင်းကိုတပြွတ်ပြွတ်နှင့် စို့ပေးလိုက်မှ ငြိမ်သွားပြီး ဖိုး လုံးခေါင်းကို အသာအယာလာဖက်သည်။

 ကြည့်ဖူးသည့် ဗွီဒီယို သင်ခန်းစာတွေက အသုံးဝင်လာပြီဖြစ်သည်။ နို့တွေကို စုပ်ပေးရာမှတရွေ့ရွေ့ အောက်သို့ ဆင်းလာ၏။ ဗိုက်သားပြင်ကို ပွတ်လိုက်နမ်းလိုက်နှင့် ဆီးခုံ ဆီသို့ ရောက်လာသည်။ ဆီးခုံသားကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းရင်း နတ်သမီး၏ လျှို့ဝှက်တွင်းလေးထဲသို့လက်ကို လျှောသွင်းပြီး ပွတ်ပေး နေလိုက်သည်။ နတ်သမီး သက်ပြင်းတဖွဖွချရင်း ဖိုးလုံး ဆံပင်တွေကို ဆွဲဖွသည်။ လည်ဂုတ်ကို လက် သည်းနှင့် ကုပ်သည်။ နောက်ဆုံးကျမှဖိုးလုံးက သူသွားလိုရာဆီ တိုးဝင်လိုက်၏။နတ်သမီး၏ ကိုယ်နံ့က အလွန်မွှေးကြိုင်သော်လည်း ဒီနေရာမှာတော့ မမွှေးပါ။ ချွေးစော်လိုလို နံသည်ဟုပင်ထင် မိသည်။ ဒီအနံ့လောက်နှင့် တော့ဖိုးလုံးစိတ် မပျက်ပါ။ နတ်သမီးကို မှုတ်ပေးဖို့ စိတ်အားသန်နေ၍ ချက်ချင်းလို လို အနံ့ကို မေ့သွားပြီး နောက် လျှာနှင့် အပြားလိုက် အစုန်အဆန် လျက်ပေးလိုက်သည်။ ဖိုးလုံး နားရွက်ဘေးက နတ်သမီး ၏ပေါင်တံတွေ တဆတ်ဆတ်ခါသွားသည်။ ဒါက ကောင်းလို့ ဖြစ်မည်ဟု တွက်ဆပြီး ဖိုးလုံး အဆက် မပြတ် အတင်းဖိလျက်ပစ်လိုက်၏။ နတ်သမီးက လည်း အတင်းကော့တင်ပေးသည့် အခါ ဖိုးလုံးအရမ်းကို စိတ် ကျေနပ် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူဆည်းပူးထားသမျှ အကုန်ထုတ်ပြီး အသုံးချတော့၏။

မျက်လုံးကို စည်းထားရပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နတ်သမီး၏ အင်္ဂ ါ အနေအထားကို ဖိုးလုံး အကျွမ်းတဝင်ဖြစ် သွားသည်။ စမ်းနေစရာမလိုပဲ အစိကို လျှာနှင့် လှမ်းထိုးနိုင်သည်။လျှာကို ချွန်ချွန်လေး ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး အပေါက်ဝထဲကို ဇွိကနဲ ဝင်အောင်သွင်းနိုင်လာ၏။ နတ်သမီးလည်း တွန့်လိမ်ကော့ပျံနေတော့သည်။ ဖိုးလုံး၏ နှုတ်ခမ်း၊ နှာခေါင်း နှင့် မေးစေ့တွေမှာလည်း နတ်သမီး၏ အရည်၊ သူ၏ တံတွေးတွေ နှင့် ရွှဲစိုနေ၏။ ကြာလာ တော့ နတ်သမီးခံ နိုင်တော့ဟန်မတူပါ ဖိုးလုံး ခေါင်းကို အတင်းတွန်းထုတ်သည်။ ဖိုးလုံးလည်းစိတ်ကျေနပ်သွား ပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ နောက်ဆန္ဒတခုဖြစ်လာ၏။ 

အမှုတ်ခံချင် လာသည်။ နတ်သမီးလည်း သူမှုတ်ပေးတာ ကြောင့် အရမ်းကောင်းနေပြီဖြစ်လို့ ပြောရင်ရမည်ဟု ယူဆကာ ပြောချလိုက်သည်။“နတ်သမီးရယ်၊ ကျွန်တော့် ကိုလည်း တလှည့်ပြန်မှုတ်ပေးပါလား”ပြောပြီးမှ နတ်သမီးလက်ခံပါမည်လားဟု စိုးရိမ်သွားမိသည်။ စိတ်ဆိုးသွားမှာ လည်းကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပျာပျာသလဲပြန်တောင်း ပန် လိုက်၏။“မသိလို့ ပြောမိတာပါ၊ စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ဟုတ်ပေါင် …အမိုက်အမဲ ကိုဗွေမယူပါနဲ့”နတ်သမီးငြိမ်သက်နေသည်။ သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း အသံမထွက်ဘဲ နေခြင်းလား၊ စိတ်ဆိုးပြီး ငြိမ်သွားခြင်းလားဟု ဖိုးလုံးမဝေခွဲ နိုင်အောင်ဖြစ်ရသည်။ ဒါပေမယ့် နတ်သမီး၏လက်ဖဝါးနုနုက သူ၏ ပစ္စည်းကြီးကို လာရောက်ဆုပ် ကိုင်လိုက်ချိန်မှာ တော့ ရင်ထဲမှာထိတ်ကနဲဖြစ်ကာ ပျော်သွားသည်။ မာထောင်နေသည့် ဟာကြီး ကို နတ်သမီးက သူမဖက်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ဆွဲယူသွားရာ ဖိုးလုံးလည်း နတ်သမီး ကိုယ်ပေါ်ကားယားခွ ပြီးပါသွား၏။ 

နတ်သမီး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ခွမိချိန်တွင် တဲကလည်း နယ်နိမိတ်ကုန်ပြီ ဖြစ်ရာဖိုးလုံး နံရံကာထားသည့် သံပြားနှင့် ဒုန်းကနဲ ဝင် တိုက်မိသည်။ နဖူးနာသွားသော်လည်း ချက်ချင်းထိုအနာကိုမေ့သွားသည်။“အား …ဘယ်လိုကြီးလဲ မသိဘူးဗျ”သူ့ဟာကြီး တချောင်းလုံးနီးပါးက နတ်သမီးက ပါးစပ်ထဲစုပ်သွင်းယူလိုက်သော ကြောင့် ဖိုးလုံးရှေ့က သံပြားကို တွန်းထားရင်း အော်လိုက်မိသည်။ နတ်သမီးက ဖိုးလုံး သူမကို မှုတ်ပေးတာထက်ကောင်းအောင် ပြန်လုပ်ပေး နိုင် သည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ဖိုးလုံးမှာ အိမ်သာတက်ချင်သလိုလို၊ သေးပေါက်ချင်သလိုလိုနှင့် ဘယ်လိုလုပ် ရမှန်း မသိအောင်ဖြစ်နေရသည်။ 

တင်းကျပ်နေအောင်ငုံထားပြီးမှ ထိပ်ဖျားလေး ကို တဆတ်ဆတ်နှင့် စုပ်လိုက် လွှတ်လိုက် လုပ်ပေးလိုက်လျှင် ဖိုးလုံး ဖင်ကြီးခါပြီးအော်နေမိသည်။လျှာနှင့် ပတ်ကာရစ်လိုက် သွားနှင့် မထိ တထိ ကိုက်ပေးလိုက် နှင့်လုပ်ပြန်ရင်လည်း တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်နေရသည်။ ဒါကြောင့် လည်းဖိုးလုံးကြည့် ဖူး သည့် ကားတွေ ထဲမှာပုလွေမှုတ်ပေးကြတာတွေ ပါတာဖြစ်မည်။ ဖိုးလုံးအတွက်ကတော့ အရှင်လတ်လတ် နှင့် နိဗ္ဗာန် ရောက်ရသလို ကြည်နူးနေမိ၏။ဒီတိုင်းဆက်သွားရင် ဖိုးလုံး ပြီးတော့မှာသေချာနေသည်။ မလုပ်လိုက်ရဘဲ နှင့်တော့ ဖိုးလုံး မပြီးချင်ပါ။ ဒါကြောင့် ကောင်းနေရက် နှင့် နတ်သမီး ကိုတောင်းပန်ပြီး သူ့ဟာကြီးပြန်ဆွဲထုတ်ရသည်။“ကျွန်တော် လုပ်ချင်သေးတယ်၊ လုပ်တော့မယ်နော်”နတ်သမီးက သဘောတူကြောင်း ပြသသည့် အနေဖြင့် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်လို့ ဖိုးလုံးလည်း နတ်သမီးကိုယ်လုံးကို ငုံ့စမ်းရင်း ခြေရင်းဖက်ကို ပြန်ဆုတ်ရသည်။ ပေါင်ကြားမှာနေရာယူမိတော့ နတ်သမီးက အလိုက်တသိနှင့် ပေါင် ကိုဖြဲပေးသလို ဖိုးလုံးဟာကြီးကို လည်း အဝမှာတေ့ပေးသည်။

 ဖိုးလုံးက ထိုးသွင်းလိုက်ရုံပင်။ စပြီဆိုသည်နှင့် ဖိုး လုံးစိတ်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိန်းထားလို့လည်း မရတော့။ ရှိသမျှအားကုန်သုံးပြီး ဆောင့်၏။ ဘုန်းဘုန်း၊ ဖတ် ဖတ် နှင့် အသံတွေက တဲထဲမှာ ဆူညံနေသည်။ နောက်ဆုံးနတ်သမီးကတောင် ဖိုးလုံးခါး ကို လာကိုင်ပြီး အရှိန်ကို ထိန်းပေးရတော့သည်။ အားရပါးရ လုပ်ပစ်လိုက်ဖို့ ကလွဲရင်ဖိုးလုံး ဘာကိုမှမသိတော့။ နတ်သမီး ထိန်း ထားသည့်ကြားကပင် အံကြိတ်ကာ မာန်တင်းပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိပစ်ဆောင့် နေသည်။ နတ်သမီးလည်း လက် လျှော့ သွားသည်။ ဖိုးလုံးကို မထိန်းတော့ ပါ။ ဒါပေမယ့် ဖိုးလုံးက လည်းကြာကြာ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပါ။ နတ်သမီး နို့ကြီးတွေကို အတင်းဆွဲညှစ်ရင်းအရည် တွေ ကော့ကာကော့ကာပန်း ပစ်ပြီး နတ်သမီးကိုယ်ပေါ်သို့ လဲပြိုကာကျသွားတော့သည်။

လဘက်ရည်ဆိုင် ရှေ့ကဖြတ်သွားသည့် မစိုးစိုးနွယ် ကိုမြင်လိုက်လို့ ဖိုးလုံး ထိုင်နေရာကနေ ထပြီးလိုက်လာခဲ့ သည်။ အငြိမ့်ငြိမ့် လေးရွေ့လျားနေသည့် နားကိုကပ်လာမိပေမယ့်နောက်ချင်လို့ မခေါ်ဘဲ အသာလေး ကပ် လိုက် လာခဲ့၏။ အထက်အောက် ညင်ညင်သာသာ လှုပ်ရှားနေကြသည့် မစိုးစိုးနွယ်၏ တင်ပါးထူထူ ကြီးတွေ ကို မကြည့်ဘဲ မြင်နေရသည်။ မစိုးစိုးနွယ် လမ်းလျှောက်တာ မိုက်တယ်ဟု တချို့က ဆိုကြသည်။ ဒီလောက်နှေးတာ ကို ဘာကြောင့် မိုက်တယ်လို့ပြောကြမှန်း ဖိုးလုံးနား မလည်ပါ။ မစိုးစိုးနွယ် ကို ဆော်ချင်သည်ဟု ပြောသူတွေ လည်း ရှိသည်။ ဒါကလည်း မစိုးစိုးနွယ် အမွှေးထူမှန်း မသိကြလို့ ဖြစ်မည်။ အကြောင်းသိသည့် ဖိုးလုံးကတော့ မစိုးစိုးနွယ် ကို ဆော်ချင်စိတ် မရှိပါ။

နောက်ကနေလိုက်ရင်း ဟိုတွေးဒီတွေး နှင့် လာရင်းကိစ္စကိုမေ့နေသည်။ ခြင်းတောင်း အကြီးကြီးကို မနိုင့် တနိုင် ဆွဲပြီး သွားနေတာကို မြင်လို့ ဝိုင်းကူဆွဲ ပေးဖို့ ဖိုးလုံး လိုက်လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ မစိုးစိုးနွယ်က ဖိုးလုံး၏ အလွန် ကြီးမားသည့် ကျေးဇူးရှင် မဟုတ်ပါလား။ ကူညီရမည့် ဝတ္တရား ရှိပေသည်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဖိုးလုံးမေ့ သွား ၏။ သူမ ဖာသာနောက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ဖိုးလုံးကို မစိုးစိုးနွယ် မြင်သွားတော့မှ ဖိုးလုံးလည်း လာရင်း ကိစ္စ ကို သတိရသည်။“ဟဲ့ ဖိုးလုံး”“ဗျာ အမ၊ ခြင်းပေးလေ”မစိုးစိုးနွယ် လည်း လေးလံနေပုံရသည်။ ဟန်ဆောင်ပြီးတော့တောင် မငြင်းဘဲ ချက်ချင်း ထိုးပေး၏။ တော်တော် လေးပါသည်။ ယောက်ျားအားနှင့် တောင် လေးမှန်းသိသာ၏။“လေးလိုက်တာ၊ ဘာတွေတုန်း မမစိုး”“စုံနေတာပါပဲ ဟယ်၊ ငါ့ဟာငါတောင် မမှတ်မိတော့ပါဘူး၊ ဒါနဲ့ နင်က ဘယ်က လာတာလဲ”“အမ ကို မြင်လို့ ခြင်းဝိုင်းဆွဲ ပေးဖို့ လိုက်လာတာ”“သာဓု ပါတော်၊ စီဒီ အသစ်တွေ လဲပါတယ်၊ နင့်ဦးလေး နဲ့ တူတူလိုက်ကြည့်ကြပေါ့”“ကျွန်တော် အခုဒါတွေ မကြည့်တော့ဘူး”

“ဟော …ဘယ်လို ဖြစ်တာတုန်း၊ အရင်ကဆို သွားရည် တောက်တောက်ယိုနေတဲ့ ကောင်ကများ”“ကျွန်တော်က ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်တော့တယ်လေ အမရဲ့၊ ကြည့်ရတဲ့ အရသာနဲ့ လုပ်ရတဲ့ အရသာ တခြားစီပဲ မမ စိုးရဲ့”မစိုးစိုးနွယ် ကပြုံးစိစိ နှင့် ဖိုးလုံးကို ကြည့်သည်။“အရမ်းကောင်းတယ်ပေါ့”“ကောင်းတာပေါ့ မမစိုးရယ်၊ လောကကြီးမှာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ထမင်းစားရတာထက်လဲ ကောင်းတယ်၊ လဘက်ရည်၊ ဒန်ပေါက်၊ ဆီချက် …အားလုံးထက် ကောင်းတယ်ဗျာ၊ခင်ဗျားလဲ လင်ယူဖူးတာပဲ မသိဘဲ မနေ ပါ ဘူး ဟဲဟဲ”“အောင်မာ ….ငါ့ ကျေးဇူးနဲ့ လုပ်ဖူးရတဲ့ ကောင်က များ”“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အခု ခြင်းဆွဲ ပေးတာပေါ့”“အဲဒါနဲ့ ပြီးရောလား”“မမစိုး ကြိုက်တာခိုင်းဗျာ၊ ဟုတ်ပြီလား၊”“အင်း နင့်စကား နင်မှတ်ထား”“မှတ်ထားတယ်၊ အခုတော့ အမ ကိုမေးစရာ ရှိတယ် ၊မိန်းမတွေကိုမှုတ်ပေးရင်ဘယ်လိုနေလဲဟင်”“ဟာ ...ဒီကောင်လေးကတော့၊ ဘာတွေမေးနေတာလဲ”

“ခင်ဗျား အမှုတ်မခံဖူးဘူးလား”“ဖိုးလုံး၊ ငါ အုတ်ခဲနဲ့ ကောက်ထုမိတော့မယ်နော်”မစိုးစိုးနွယ် မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ လှမ်းလျှောက်နေတာကိုရပ်လိုက်ပြီး ဖိုးလုံးကို ခပ်အုပ်အုပ် ကလေး လှည့် ကြိမ်း၏။ ဖိုးလုံးကတော့ ဒါတွေနားလည်သူမဟုတ်ပါ။ သူပြောချင်ရာသာ လျှောက်ပြော၏။“ဦးတင်ထွန်းကြီး မတရားဘူးဗျာ၊ အမ ကတော့ သူ့ကို မှုတ်ပေးရတယ်၊ သူကကျတော့ ပြန်လုပ်ပေးဘူးလား”“ဖိုးလုံး နင်ကတော့ပြောလေ ကဲလေဖြစ်နေတာပဲ၊ တော်တော့ နင်ပြန်တော့”ရှက်စိတ်ကြောင့် မစိုးစိုးနွယ်၏ အသံကတုန်ရင်နေသည်။ ဖိုးလုံး လည်း မျက်နှာငယ်လေး နှင့် ငြိမ်သွားသည်။ သူ ၏ ကျေးဇူးရှင်မကြီး မစိုးစိုးနွယ် စိတ်ဆိုးမှာကိုတော့သူကြောက်ပါသည်။ မ စိုးစိုးနွယ် ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိ ရင် နတ်သမီးကပါ ရှောင်ဖယ်သွားရင် မခက်ပါလား။ ပါတိတ် ထမိန်နှင့် မကန်တော့မိတာ လေးနှင့်တောင် နတ်သ မီးက သူ့ထံမလာဘဲနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်မျက်နှာလို မျက်နှာရပြောမိသည်။

“အမ ကျွန်တော် နတ်သမီးကို မှုတ်ပေးလိုက်တယ် သိလား”“အာ ...နင် မရွံဘူးလား”“မရွံပါဘူး၊ အမွှေးမှမရှိတာ၊ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်မှုတ်ပေးတယ် သိလား၊ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ဦး တင်.....”မစိုးစိုးနွယ်ဆီက မျက်စောင်းနီနီကြီးတခု ဝဲလာသောကြောင့် ဖိုးလုံးစကားကို ရပ်လိုက်ရ သည်။ ဒါပေမယ့် ဦး တင်ထွန်း ကိုရှောင်ပြီးသူပြောလိုရာကိုတော့ ဆက်ပြောမိသည်။“ကျွန်တော်ကတော့ နတ်သမီးကို တွေ့တိုင်းမှုတ်မှာပဲ၊ နတ်သမီးလဲ သဘောကျမှာပါနော်”“နင်မရွံရင်တော့လုပ်ပေါ့”မစိုးစိုးနွယ်၏ ဟန်အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ဒီမိန်းမကြီး အမှုတ်ခံဖူးပုံမရဟု ဖိုးလုံး ဆုံးဖြတ်လိုက် မိသည်။ အိမ်ပေါ်အ ထိခြင်းတောင်းကြီးကို လိုက်တင်ပေးခဲ့ ပြီးဖိုးလုံး လဘက်ရည်ဆိုင် ကိုပြန် သွားသည်။ ဖိုးလုံး၏ဘော်ဒါ တ ယောက် က ရောက်ရောက်ခြင်း ဆီးနောက်၏။“ဖိုးလုံးကလဲ ကွာ အညှော်လိုက်ခံသေးတယ်”“ဘာတုန်းဗျ ခင်ဗျားဟာကြီးကလဲ”“မင်းက စားရတာလဲ မဟုတ်ဘဲနဲ့ လျှောက်လိုက် နေတာကိုပြောတာ”ဖိုးလုံးရေရေရာရာ နားမလည်ပါ။ ဒါပေမယ့် မစိုးစိုးနွယ် နှငိ့ သူ့ကို မကောင်းတာပြောတာမှန်း တော့သိသည်။

 လ ဘက်ရည်တိုက်သည့် အပြင် မုန့်ပါကျွေးထားသည့် မျက်နှာကို ထောက်ထား ပြီး ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။ မျက်နှာ ကြီး စူနေသည့် ဖိုးလုံးကို ကျန်တဲ့သူတွေက ပါ ဆက်စကြ၏။“အဲဒါ ဟာမကြီးက ဆာနေတာကွ၊ ဦးတင်ထွန်း ကြီးက မကျွေးနိုင်တော့ဘူး၊ ငါတို့သာမင်းတို့ နေရာမှာဆို ဆွဲစားပစ်လိုက်မှာ”“ဟာဗျာ”“ဖိုးလုံး၊ မင်း မစိုးစိုးနွယ်ကို မဆော်ချင်ဘူးလား၊ ဖင်ကြီးကို လုံးနေတာပဲ၊ နို့ကြီးတွေကလဲ အယ် လို့၊ သူကမင်းကို ကျွေးချင်ပုံရပါတယ်ကွာ”“သူ့ဆီသွားရင် ထမင်းကျွေးတယ်လေ၊ တော်ပြီပေါ့ဗျာ”အားလုံးက ဖိုးလုံးကို ငထူငအ တယောက်အနေဖြင့် ဝိုင်းရယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဆိုလိုတာ ဖိုးလုံးနားလည်သ လိုလိုတော့ ရှိပါသည်။ ဖိုးလုံး အတွက်ကတော့ မစိုးစိုးနွယ်ကပစ်မှားစရာ မဟုတ်ပါ။ နောက်ပြီး အမွှေးကလည်း ထူသေး၏။ မစိုးစိုးနွယ် ကို ကိုယ်လုံးတီး နှင့် မြင်ရရင် တောင် ဖိုးလုံးဟာကြီးက ထောင်လာမှာ မဟုတ်တာ သေ ချာသည်။ကိုယ်လုံးတီးနီးပါး ဖြင့် မြင် လည်း မြင်ခဲ့ ဖူးပေပြီ။

 စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုှမနေပါ။ နောက်ပြီး မစိုးစိုး နွယ်က ဖိုးလုံး၏ ကျေးဇူး ရှင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျေးဇူးရှင်ကို မပြစ်မှားရဆိုတာကို ဖိုးလုံး အရူးပေမယ့် သိပါသေး သည်။မစိုးစိုးနွယ်ကိုပြောခဲ့ သလိုပင် ဖိုးလုံးက နတ်သမီးကို အမြဲမှုတ်ပေးပါသည်။ သူ့ထံကို နတ်သမီးရောက်လာသည့် နေ့တိုင်းလိုလိုလို့ ဆိုရမည်။ ဖိုးလုံးတောင် အခုတော်တော်ဘာဂျာ ကျွမ်းကျင်နေပြီလို့ တောင်ပြောလို့ ရသည်။ နတ် သမီးက လည်းဖိုးလုံးကို ပြန်မှုတ်ပေးသည်။ သူကတော့ နတ်သမီးဆိုတော့ ဖိုးလုံးထက်စွမ်းသည်။ မြန်မြန် ပြန်ဆွဲမထုတ်နိုင်ရင်နတ်သမီးပါးစပ်ထဲ ထွက်ကုန်တော့သည်။နတ်သမီးက သုံး ရက်ခြားမှ တခါလောက် ရောက် လာသည်။ တပတ်လောက် ပျောက်ချင်ရင်လည်း ပျောက်၏။ 

ဒါပေမယ့် လုံးဝ အကြာကြီးတော့ မပျောက်ပါ။ပြန်ရောက်ဖြစ်အောင် ရောက်လာသည်။ ဖိုးလုံးကတော့ နတ်သမီး ရောက်မလာတာ ရက်ခြားသည်နှင့် မစိုးစိုးနွယ် ဆီပြေးတော့၏။“နင်က လဲဟာ၊ ဘယ်သူက နေ့တိုင်းလာနိုင်မလဲ၊ နင်သာ အလုပ်ရှိလို့ နေ့တိုင်းသွားနိုင်တာ”“ကျွန်တော် ခါတိုင်းနှစ်ချီပဲ လုပ်နေကျကို သုံးချီလုပ်လိုက်မိလို့ စိတ်ဆိုးသွားသလား လို့”“နင့် ရောဂါကလည်း ခက်တာပဲ၊ ငါတောင်ရူးချင်လာပြီ။”“ကောင်းတာပေါ့ အမရဲ့၊ ရူးရတာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ရူးပစ်လိုက်”“ငါတော့ အရူး အမဲသားကျွေးမိပြီထင်တယ်”“အမ ကလဲ၊ အမဲသားမဟုတ်ပါဘူး၊ နတ်သမီးအသားပါ”“အေးပါ၊ ရှိပါစေတော့၊ လာမှာပါဟယ် နင့် နတ်သမီးက”မစိုးစိုးနွယ် ကိုသွားပြောလိုက်ရင် နတ်သမီးက ပေါ်လာတတ်လို့ နတ်သမီးပျောက်ရက် ကြာသည်နှင့် မစိုးစိုးနွယ် ဆီရောက်တော့သည်။

 အရင်က အဲဒီအိမ်ကို ရောက်တာကဦးတင်ထွန်း နှင့် အတူ ဟိုကားကြည့်ဖို့ ဖြစ်သည်။ အခုကတော့ မစိုးစိုးနွယ် နှင့် ဆွေးနွေး ဖို့ ဖြစ်လာသည်။ TV ကိုယောင်လို့တောင်လှည့် မကြည့်ဘဲ မစိုးစိုးနွယ် ရှိသည့် နေရာကိုသာ တန်းသွားပြီး စကားပြောတော့သည်။ တခါတလေ ဦးတင်ထွန်းတောင် မျက်လုံးကြီး ပြူး ကြည့် တတ်သည်။မစိုးစိုးနွယ်က လည်း အရင်ထက်ပိုကြည့်ကောင်းလာသည်လို့ တခြားသူတွေကပြောကြ သည်။ ဒါပေမယ့် ဖိုးလုံး မျက်စိထဲမှာတော့ ဘာမှ မထူးပါ။ အရင်လိုပဲ လို့ထင်သည်။တနေ့ မှာတော့ ဖိုးလုံးက နတ်သမီး နှင့်ပျော်ပါးရင်း စိတ်လွတ်ပြီး မျက်နှာက အဝတ်ကို ဆွဲဖယ် မည်လုပ်မိသည်။ ထိုလက်ကို နတ်သမီးက တအားဆွဲလိမ်လိုက် သောကြောင့်အရမ်းနာပြီး ပွတ်နေစဉ် နတ်သမီး ပျောက်ဆုံးသွား၏။ နောက်ထပ် တပတ်လောက်ပေါ်မလာပါ။ 

ဖိုးလုံး လည်း မစိုးစိုးနွယ် ဆီပြေးရပြန်သည်။“ခက်လိုက်တာ ဖိုးလုံးရယ်၊ ဒီမှာ နင့်ဦးလေးကလည်း နေမကောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်၊ ငါလည်း စိတ်ရှုပ်နေရတဲ့ အထဲ နင်ကတမှောင့်”“ကျွန်တော် မျက်စိက အဝတ်ကို ဖယ်ပြီး၊ ကြည့်ဖို့ လုပ်မိတယ်၊ ကျွန်တော့် ကို တအားဆွဲ ဆိတ်ပြီး ပျောက် သွားရော”“နင်က ဘာလို့ လုပ်တာလဲ၊ ကြည့်လို့ မရဘူးလို့ ငါအတန်တန်ပြောထားနဲ့”“ကျွန်တော်လည်း မသိတော့ပါဘူး မမစိုးရယ်”“နောက်တခါ ဆိုရင်တော့ ငါတာဝန်မယူတော့ဘူး”“ဟုတ်ကဲ့”ညည်းညည်းညူညူ ပြောရင်း မစိုးစိုးနွယ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထမိန်ပြင်ဝတ်သည်။ မစိုးစိုး နွယ်က ဒီလို ပင် ဖြစ်သည်။ ဖိုးလုံးကို ရှိတယ်လို့ သဘောထားပဲ လုပ်ချင်ရာလုပ်တတ်သည်။ ခုလည်း ထမိန် ဝတ်တာက ရိုးရိုး ပြန်ပတ်လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲသေသေချာချာ ဖြန့်ဝတ် ခြင်း ဖြစ်သည်။ တင်းနေအောင်ဆွဲလိုက်၍ ထမိန်သားက ကပ်သွားသည့် အခါ ဆီးခုံကြီး က ထင်ထင်ရှားရှားပေါ်လာသည်။ ပေါင်ကြားက သူမ၏ ပစ္စည်းကြီးက လည်း ဖေါင်းမို့နေ၏။ ဖိုးလုံးကတော့ မျက်လုံးထဲမှာ အမွှေးထူထူမဲမဲ တွေကိုမြင်ယောင်ရင်း အသည်းတွေယားလို့ နေပါသည်။မစိုးစိုးနွယ်သာ အသက်သူ့ထက် မကြီးရင်၊ အမွှေးမထူရင် ဖိုးလုံးလည်း သူမ ကိုချချင်စိတ် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မိနိုင် ပါသည်။မစိုးစိုးနွယ်၏ တင်ပါးကြီးနှင့် ဖေါင်းကာနေသည့် သူမ၏ပစ္စည်းကြီးကို အပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်ရရင် အိစက်နေမှာပဲ ဟု တွေးမိသော်လည်း ဖိုး လုံး ရင်ခုန်ခြင်း မဖြစ်ရပါ။

 မစိုစိုးနွယ်က လည်း ဖိုးလုံးကို ဂရုမစိုက်ပါ။ ဖိုးလုံး လိုက်ကြည့်နေမှန်း သိသိနှင့် ထမိန်ကို သေသေချာချာပြင်ဝတ်နေသည်။အိမ်နေရင်း ဝတ်ထားသည့် လည်ဟိုက်အကျ ႌပါးပါး ကြောင့် သူမ၏ နို့ကြီးတွေကိုလည်း ဘရာစီယာ ထဲကထွက် နေ သည့် အတိုင်းမြင်နေရ၏။“ဟဲ့ ကောင်လေး၊ အကုန်လိုက်ကြည့်နေတာပဲ”“ကြည့်ရုံကြည့်တာပါဗျာ”“နင်ကတော့လေ၊ ဒီမှာ ငါပြောမယ်၊ တကယ်လို့ နင်သွားစောင့်နေတုန်း နတ်သမီး ရောက်လာရင် ကျိန်ပြလိုက်”“ဘယ်လိုကျိန်ရမှာလဲ”“ကျွန်တော် မောင်ဖိုးလုံးက နတ်သမီးကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ပါ၊ ကြည့်မိရင် သေချင်းဆိုးနဲ့ သေပါစေလို့၊ သုံးခါ ကျိန်ပြလိုက်၊ လိုက်ဆိုစမ်း”မစိုးစိုးနွယ် တိုင်ပေးသည့် အတိုင်းဖိုးလုံး လိုက်ဆိုပြရသည်။ လေးငါး ခြောက်ခေါက် လောက် ဆိုလိုက်သည့် အခါ ဖိုးလုံးအလွတ်ရသွားသည်။ 

မစိုးစိုးနွယ် ကို ပြန်ဆိုပြပြီး နောက် စိတ်အေးလက်အေး ပြန်လာခဲ့သည်။ မစိုးစိုးနွယ် ပြောသည့် အတိုင်းလုပ်ရင် အဆင်ပြေတတ်တာ ဖိုးလုံး ကောင်းကောင်းသိပါသည်။ညနေကျတော့ ဖိုးလုံး တဲလေးထဲကို မှောင်ရီ မပျိုးခင်ထဲကရောက်နေသည်။ မှောင်လာ သည်နှင့် ဆွဲကြိုးကို နမ်း ပြီး နတ်သမီးကို ခေါ်လိုက်၏။ ပြီးသည် နှင့် မျက်လုံးကို စည်းလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ဖြင့် နတ်သမီးကို မျှော်နေမိ သည်။ အကြားအာရုံ၊ အနံ့အာရုံတွေကို အစွမ်း ကုန်ဖွင့်ပြီး ထားသည်။ တော်တော်ကြီးကြာလာတော့မှ အသံ လိုလိုခပ်သဲ့သဲ့ နှင့်အတူ မွှေး ရနံ့က ဖိုးလုံးဆီ လွင့်လာ၏။ ဖိုးလုံးလည်း လက်အုပ်ချီပြီး မစိုးစိုးနွယ် သင်ပေး လိုက်သည့် အတိုင်း သုံကြိမ်သုံးခါ ကျိန်ဆိုပြလိုက်သည်။ဒီလို ကျိန်ဆိုလိုက်သည့် အတွက်နတ်သမီးစိတ် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ အနားကို ရောက်လာတာ နှင့် ဖိုးလုံးဟာ ကြီးကို အရင်ဆံးဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ နဂိုထဲက ထချင်နေ သည့်ဟာကြီးက နတ်သမီးလက်ထဲမှာ တဆတ်တဆတ် ခုန်ပြီး မာထောင်တက်လာ သည်။ ထိုနေ့က နတ်သမီးက စပြီး သူ့ကို မှုတ်ပေးသည့် အခါ အရူး ဖြစ်ရကျိုးနပ် လေ ခြင်း ဟုဖိုးလုံးစိတ်ထဲကနေကျိတ်ပြီး ကြုံးဝါးရင်း မစိုးစိုးနွယ် ကိုလည်း ကျေးဇူးတွေ အရမ်း တင်နေမိ ပါ သည်။

အိမ်ထဲက ထွက်လာသည့် ဖိုးလုံးကို ဆိုက်ကားသမားတယောက်က လှမ်းအော် ပြောလိုက် သည့် စကားကို ဖိုး လုံး ကောင်းကောင်း မကြားလိုက်ရပါ။“ကိုကျော်ကြီး ဘာပြောတာလဲ”“မင်း ဘော်ဒါကြီး ဂန့်သွားပြီလေ၊ သွားလိုက်ဦး”“ဘယ်သူတုန်းဗျ”“ ဦးတင်ထွန်း ကြီးပေါ့ကွ၊ ညက ရှောသွားတယ်တဲ့၊ သွားလိုက်ဦးလေကွာ”“ဟုတ်တာပေါ့၊ သွားမယ် သွားမယ်၊ ခင်ဗျားတို့ကော”“ညကျမှ ဖဲဝိုင်း လာမယ်ကွာ၊ ခုတော့ရေရှာလိုက်ဦးမယ်၊ မင်းကတော့ အရေးကြီးတယ်၊ မြန်မြန်သွား”“ဘာဖြစ်လို့တုန်းဗျ”“ဘိုးတော်က သူ့ စီဒီတွေနဲ့ သူ့မိန်းမ မစိုးကို မင်းအတွက် အမွေ ပေးခဲ့တယ်တဲ့၊ မြန်မြန် သွား၊ သူများယူသွား လိမ့်မယ်”“ဟာ ဗျာ... ခင်ဗျားတို့ ကလည်း”ဖိုးလုံးရောက်သွားတော့ အသုဘ အိမ်မှာ လူတော်တော်စည် နေပြီဖြစ်သည်။ ဦးတင်ထွန်း အမျိုးတွေ၊ မစိုးစိုးနွယ် အမျိုးတွေနှင့် ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေရောက်နေကြသည်။မစိုးစိုးနွယ် က မိတ်သင်္ဂဟ လည်းပေါသည် မဟုတ်ပါ လား။ 

အိမ်ပေါ်တက်လိုက်တော့ ဦး တင်ထွန်း နှင့် သူကြည့်နေကျTV ကြီး ကိုမြင်သည့် အခါဦးတင်ထွန်းခ မျာအခုတော့TV မကြည့် နိုင်တော့ဟု တွေးရင်း ဖိုးလုံးစိတ်ကောင်းခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ရပါသည်။ဦးတင်ထွန်း က အော်တတ်ငေါက်တတ်သော်လည်း ဖိုးလုံး အခွေလာကြည့်ခြင်းကို ဘယ် တုန်းကမှ မကန့် ကွက်ခဲ့၊ သူကတောင် ခေါ်တတ်သေးသည်။ စားချိန်သောက်ချိန်နှင့်တိုက် ဆိုင်ရင်လည်း မစိုးစိုးနွယ် မေ့နေ ရင်တောင် ဖိုးလုံးကို တခုခု ကျွေးဖို့ သတိပေးတတ်သူ ဖြစ် သည်။ မျက်စိ နှစ်လုံးစုံပိတ်ပြီး ငြိမ်သက်စွလဲ လျောင်း နေသည့် ဦးတင်ထွန်း ကို ဖိုးလုံး ရပ် ကြည့်နေရင်း မျက်ရည်လည်လညိ၏။ ငိုချင်သလိုလို လဲဖြစ်မိသည်။“ဟေ့ ကောင် ဝမ်းနည်း မနေနဲ့၊ မင်းလူကြီးက အခုလောက်ဆိုရင် နတ်သမီးလေး တွေနဲ့ တွေ့နေပြီ”အနားကိုရောက်လာသည့် ရပ်ကွက်ထဲက လူတယောက်၏ စကားကြောင့် ဖိုးလုံးတွန့် သွားသည်။ သူ့ဆီလာ နေသည့် နတ်သမီးလည်း ဦးတင်ထွန်း နှင့် တွေ့သွားဦးမလား ဟုစိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာမိ၏။

 ဖြစ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ နတ်သမီးက သူနှင့် အဆင်ပြေနေသည် ဆိုတော့ ဦးတင်ထွန်း ကိုလက်ခံမှာ မဟုတ်ဟု စိတ်ကိုဖြေတွေး လိုက်မိ သည်။ ထို့ကြောင့်စိတ် နည်းနည်းပေါ့ပါးသွားပြီး အလုပ်ရှုပ်နေကြသူတွေ ကြားတွင် ဟိုဒီလျှောက်သွား နေ၏။အဝတ်အစားဖရိုဖရဲ၊ ဆံပင်ကပိုကရို၊ အဆီပျံနေသည့် မျက်နှာနှင့် မစိုးစိုးနွယ် ကို ဟိုနား ဒီနား တွေ့တွေ့ နေရ သော်လည်း စကားမပြောဖြစ်ပါ။ ဖိုးလုံးလည်း တနေကုန် အသုဘအိမ်မှာ ပဲနေဖြစ်သွား၏။ ဘာရယ်လို့တော့ မဟုတ် ဟိုယောင်ဒီယောင် နှင့် တောက်တို မယ်ရ လုပ်နေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ စားချိန်တန်တော့ လည်းဝင်စား လိုက်သည်။မိတ်များသောကြောင့် လူကလည်း တော်တော်စည်သည်။ သူမဖာသာ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သည့် ဒေါ် နုနုရှိန် တောင်မှ အိမ်က အဖွားကြီး နှင့် အတူ သတင်းမေး ရောက် လာသည်။ ဖြူစင်ချောမွေ့သော ဒေါ်နုနုရှိန် ကို အဝေးကနေ ငေးမော ရင်း ဒီလိုမိန်းမ မျိုးသာဆိုရင်တော့ အမွှေးတွေထူလဲ မှုတ်မှာပဲဟု ဖိုးလုံးကျိတ်ပြီး တွေးနေမိ ပါသည်။

ညနေစောင်းချိန်မှာတော့ ဖိုးလုံးမယောင်မလည်နှင့် အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့သည်။ သူကသာ တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာ ပြီးစိတ် မလုံသော်လည်း ဘယ်သူမှ ဖိုးလုံးကို သတိမထားမိ ကြပါ။ ကစားသမားတွေ ရောက်လာလို့ ဖဲဝိုင်းတွေက အစပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖဲဝိုင်းနား မှာ တောက်တိုမယ်ရ လုပ်ပေးရင် မုန့်ဖိုးပဲဖိုး ရတတ်သည်မှန်း သိသော်လည်း နတ်သမီးက ပို အရေးကြီးလို့ ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည်။တနေကုန် လှုပ်ရှားနေခဲ့လို့ ချွေးစော်တွေနံနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေအထပ်ထပ်ချိုးကာ သန့်စင်ပြီး ကိုရီးယား ကား လာသည်နှင့် တဲကလေးဆီထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုညက နတ်သမီး မလာပါ။ မနေ့ကမှ လာသွားမှန်း သိပေ မယ့် ကိုယ့်ဖက်ကဝတ္တရား ပျက်ဖို့ မသင့်လို့ ဖိုး လုံးယူဆပါသည်။ များသောအားဖြင့် တော့ သုံးရက်တခါ လောက် လာတတ်သည်။ ဒါကလည်း ပုံမှန်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ တပတ်လောက်ကြာချင်လည်း ကြာသွားတတ်သည်။ ဖိုးလုံးက တော့ နေ့တိုင်းမပျက်မကွက်သွားသည်။ သူ့ဟာကြီးကို ပွတ်ရင်းစောင့်နေတတ်သည်။ မလာ တာသေချာသွား ပြီ ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ဖာသာပဲ ထုပြီး ပြန်တော့သည်။ဒီနေ့ လည်း မလာတော့ အရည်ထွက်အောင် ထိုင်ထု လိုက်ပြီးစိတ်ကျေနပ်တော့မှ ဖိုးလုံး အသုဘ အိမ်ကို တန်း လာခဲ့၏။ 

ဖဲဝိုင်းတွေက တခြိမ့်ခြိမ့် ဖြစ်နေလေပြီ။ ဝိုင်းတွေများလွန်းလို့အိမ်ပေါ်မှာ မဆန့် တော့လို့ အိမ်ရှေ့က မဏ္ဍပ်ထဲမှာတောင် သုံးလေးဝိုင်း ရောက်နေသည်။ အိမ်အောက်က ဝိုင်းတွေက လူငယ်တွေ အပျော်ဆော့ ကြ သည့် ဝိုင်းလေးတွေဖြစ်သည်။ကြေးကြီးဝိုင်းတွေ ကတော့ အိမ်ပေါ်မှာ လုပ်သည်။ ဖိုးလုံးလည်း အပေါ်တက် လိုက် အောက်ဆင်းလိုက်နှင့် ဟို မှာဒီမှာ ဝင်ထိုင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ ဖဲသမားတွေကို တောက်တိုမယ်ရလုပ် ပေးသည့် အတွက် မုန့်ဖိုးလည်းတော်တော်ရသည်။ မစိုးစိုးနွယ် ကတော့ ဖိုးလုံးကို ဂရုတောင် မစိုက်အားပါ။ ဦး တင်ထွန်း ၏ အမျိုးတယောက် နှင့် အတူ အကောက်ငွေတွေ ရေ တွက်ရင်းအလုပ်များနေသည်။ တခါတလေ သူ မကိုယ်တိုင် ဖဲကောင်းသည့် အိမ်ကိုဘေးမှ ဝင်ထိုးတတ်၏။

သန်းခေါင်ကျော်တော့မှ ဖိုးလုံး အိမ်ပြန်အိပ်သည်။ နတ်သမီး ကိစ္စသာမရှိရင် ဖိုးလုံးတညလုံးနေမိ လိမ့်မည်။ အခု တော့ အိပ်ရေးပျက်ပြီး အားမရှိမှာစိုးလို့ ပြန်လာခဲ့သည်။“ဟေ့ကောင်ဖိုးလုံး၊ လမ်းမှာ ဦးတင်ထွန်းကြီးနဲ့ တွေ့နေဦးမယ်နော်”လှမ်းအော်နောက်သူက နောက်သော်လည်း ဖိုးလုံးမကြောက်ပါ။ သူက နတ်သမီး အစောင့် ရှိသူဖြစ်သည်။ ဒါတွေ ကြောက်စရာမလိုလို့ ထင်၏။ အိမ်ရောက်တာနှင့် တကျိုးထဲ အိပ်ချလိုက်ပြီး မနက်အိပ်ရာ နိုးသည် နှင့် အသုဘ အိမ်ကို ပြန်သွားသည်။ ဟိုဟာဒီဟာ လုပ်တတ် သလောက်ဝိုင်းကူပေးရင်း တနေကုန်နေ၏။ မနက်စာ ကစပြီး ည စာ အထိ အဲဒီ မှာပဲစားသည်။ နေဝင်ရီတရောမှ အိမ်ပြန်ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲပြီး နတ်သမီးနှင့် တွေ့ ဖို့ ထွက် လာခဲ့သည်။

ဟိုကိုရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း ခေါ်စရာရှိတာတွေ ခေါ်ပြီး ဖျာပေါ်မှာလဲ လျောင်းရင်းစောင့် နေမိသည်။ အကျင့် ပါနေသဖြင့် လုံချည်ကို ဖြည်ချပြီး သူ့ဟာကြီးကို လက်နှင့် ပွတ်ကစားနေမိ၏။ ပွတ်ရင်းပွတ်ရင်း မာပြီးထောင် လာ သည်။ ထုပစ်လိုက်ချင် ပေ မယ့် တကယ်လို့ သာနတ်သမီးရောက်လာရင် အရည် မကျန်မှာစိုးလို့ မထု တော့ ဘဲ ကလေး တယောက်ကို ချော့သလို အသာအယာလေးပွတ်ပေးရင်း စောင့်နေရသည်။တနေကုန် လှုပ်ရားထားလို့ လဲလျောင်းနေလိုက်သည့် အခါ မျက်လုံးတွေက ရီဝေချင်လာ သည်။ ဒါပေမယ့် လွင့် ပျံ့လာသည့် မွှေးရနံ့ တခုကြောင့် ဖိုးလုံးမျက်လုံးတွေ ပိတ်ထားသည့် အဝတ်စ အောက်မှာပြူးကျယ်သွားရသည်။ အရင်က ရဖူးသည့် မွှေးရနံ့ မျိုးမဟုတ်ပါ။ အရင်နေ့တွေ တုန်းက အနံ့က ပြင်းထန်ပြီးစူးရှသည်။ အခုရသည့် အ နံ့က သင်းသင်းလေး နှင့်အေးမြသည့် အနံ့ဖြစ်ပါသည်။ 

ဘယ်လောက်ရှူရှူ အီမသွား၊ ရင်ဘတ်ကြီးထခုလုံး မောက်ကာမောက်ကာ ထလာအောင်ဖိုးလုံး ရှူကြည့်သည်။ ရှူလေ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်း လာလေဖြစ်သည်။“မွှေးလိုက်တာဗျာ”ဖိုးလုံးစကား မဆုံးသေးခင် ဖိုးလုံးဟာကြီးကို နူးညံသည့်လက်တဖက်က လာပြီးဆုပ်ကိုင် သည်။ ဖိုးလုံး ကြက်သေ သေသွားရသည်။ ဒါအရင်က လာသည့် နတ်သမီးမှ ဟုတ်ပါလေစဟုလည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမိသည်။ အရင်နေ့က လက်က နူးညံပျော့ပျောင်းသည်မှန်သော် လည်း ဂွမ်းစိုင်လို နုအိလို့ မနေပါ။ အခုလက်နှင့် ယှဉ်လိုက်ရင် အရင် လက်က ကျားလျှာ လိုကြမ်းတမ်းသွား၏။နတ်သမီးက အချိန်မဖြုန်းပါ။ ဖိုးလုံးကို အနည်းငယ် ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ပေးပြီးသည်နှင့် ခွထိုင်လိုက်သည်။ အ ဝတ် စတွေလှုပ်ရှားသွားသံ နှင့် အတူ ဖိုးလုံး၏ ပေါင်တံတွေပေါ် ပျော့ပြောင်းသည့် အဝတ်တွေ ပွတ်တိုက် သွား သည်။ ပြီးတော့ နူးညံသည့်လက်ကလေးက ဖိုးလုံး ဟာကြီးကို ကိုင်ပြီး နွေးအိနေသည့် နေရာတခုတွင်တေ့ကာ အပေါ်ကနေ ဖိချလိုက် ၏။

“အောင်မယ်လေး ဗျာ”ဖိုးလုံးပေါင်တွေကို လာထိသည့် တင်ပါးတွေကလည်း နူးညံလွန်းလှသည်။ ဖိုးလုံးဟာကြီးက လည်း အိစက် သ လောက် တင်းကျပ်စေးပိုင်နေသည့် တွင်းတတွင်းထဲ သို့ အရသာရှိရှိတိုးနစ်ဝင်သွားသည်။ ကျိန်းသေပါသည်။ ဒါအရင် နတ်သမီးမဟုတ်ပါ။ နတ်သ မီး အသစ်ဖြစ်သည်။ ဟိုနတ်သမီး မအားလို့ အစားလာတာဖြစ်မည်။ နောက်ပြီး အရင်နတ် သမီးထက်ပိုချောပိုလှပြီး ပိုအဆင့်မြင့်သည့် နတ်သမီးဆိုတာ အလွန်သေချာပါသည်။ အထိ အတွေ့ခြင်းက မယှဉ်သာအောင် ကွာခြားလွန်းလှပါ၏။ ဖိုးလုံး အတွေးတွေ လွင့်ပါး နေချိန်တွင်နတ်သ မီးကတော့ အပေါ်ကနေ တချက်ချင်းမှန်မှန် ဆောင့်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။“အား ...အင်း...အား”“အင့် ...အင့် ...”နတ်သမီး ဆီက အော်ညည်းသံတွေကြားရသည့် အခါဖိုးလုံး ပိုပြီးအံ့သြရသည်။ အရင်လာ သည့် နတ်သမီးက ဒီလိုအော်မညည်းတတ်ပါ။ သူမ လည်း နာလိမ့်မည်ထင်ပါသည်။အလွန်တင်းကျပ်ပြီးနေသည်ကို ဖိုးလုံးတောင်မှ သိနေသည်။

“နာရင်ဖြေးဖြေး လုပ်ပါလား”နတ်သမီး၏ ခါးဆီကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရင်း ဖိုးလုံးပြောလိုက်သော်လည်း နတ်သမီးကတော့ တညည်းညည်း နှင့် ဆောင့်မြဲဆောင့်နေသည်။ သူမ၏ အသံထွက်နေပုံက တမျိုးလို့ထင်နေရာမှ လက်နှင့် လိုက်စမ်းကြည့်ရင်း ဖိုး လုံးသဘောပေါက်သွားပါသည်။ သူမက ဖိုး လုံးကို ကျောပေးရက် ဆောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမွှေးရှိမရှိ စမ်း ကြည့် လိုက်သည့်ဖိုးလုံး လက်က အဝတ်ခေါက်တခုနှင့် နုအိနေသည့် တင်ပါးကြီးကိုသာ သွားစမ်းမိသည်။ ထို့ ကြောင့် ဖိုးလုံးလည်း တင်ပါးကြီးကို လက်နှင့် ပွတ်ပေးရင်း နတ်သမီး၏ ပေးဆပ်မှုတွင်တဝကြီး အရသာခံ နေမိ၏။အော်ရင်း ဆောင့်ရင်း နတ်သမီး အရှိန်ရလာသည်။ ဆောင့်ချက်တွေပြင်းလာသလို အရည် တွေလဲ ထွက်လာ၏။ ဆောင့်လို့ ပိုကောင်းလာ၍ ခပ်သွက်သွက်ဆောင့် ရင်း နတ်သမီး၏ အော်သံမှာ မောသံတွေစွက်လာသည်။

 အ သက် ရှူလည်း မမှန်တော့။“ကျွန်တော် တလှည့်လုပ်မယ်လေ”ပြောရင်းဆိုရင်း ဖိုးလုံး ထလိုက်ရာ နတ်သမီးရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားသည်။ လက်နှင့် စမ်း ကြည့်လိုက်တော့ နတ်သ မီး လေးဖက်ထောက်လျက် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ချိန်တွင်ဖိုးလုံး အလွန်သဘောကျသွား၏။ လေးဖက် ထောက်ပြီး လုပ်ချင်သည်မှာကြာလေပြီ။ ဟိုနတ် သမီး နှင့် တုန်းက လုပ်ဖြစ်သည့်ဆီသို့ မရောက်ခဲ့ပါ။ အထဲမှာ နစ်ဝင်နေသည့်အချောင်း ကြီးကို ပြန်မထုတ်တော့ဘဲ ခြေထောက်ကို နောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆွဲကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီးသည် နှင့် နတ်သမီးခါးကို ဆွဲပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်တော့သည်။

“အား ...အား ...”နတ်သမီး အော်ရင်းနှင့် ရုန်းထွက်မလိုလိုလုပ်သေးသော်လည်း ဖိုးလုံးက ခါးကိုမြဲမြဲဆွဲထား လို့ လွတ်ထွက်မ သွား ပါ။ ဖိုးလုံးကလည်း အဆက်မပြတ်ဆောင့် နေရာ နတ်သမီးရုန်းထွက် လို့ မရတော့ပါ။ နတ်သမီး၏ တင်ပါး နှင့် ပေါင်တံတွေက ပိုးသားလေးလို နူးညံ့ချော မွတ် နေ သည်။ ခါးကို ကိုင်ထားရာမှ နတ်သမီး၏ အကျ ႌကို အပေါ် တွန်းတင်လိုက်ပြီးနို့ကြီးတွေ ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဒီနတ်သမီးကလည်း အကျ ႌဝတ်သလို ဘရာစီယာ လည်း ဝတ်သည်။ ပုံတွေထဲကလို မဟုတ်ဘဲ နတ်သမီးတွေက လူမ တွေလိုပဲ ဝတ်ကြသည် ဆိုတာ ဖိုးလုံးသိလိုက်၏။အသားတွေကချောမွတ် နုညက်သလို နတ်သမီး၏ ရင်သားတွေကလုံးအိနေသည်။ အရင် နတ်သမီး ၏ နို့တွေက အိပြီးပျော့သော်လည်း ဒီနတ်သမီးကတော့ အိပြီးတင်းနေ၏။ကိုင် လို့ အလွန်ကောင်းသည်။

 ကျောပြင်က ချိတ် ကို စမ်းပြီးဖြုတ်လိုက်နိုင်သောအခါ ဖိုးလုံး တသက် တာတွင်ကိုင်ဖူးသမျှ ထဲ၌ အနူးညံ့ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည့် အသား စိုင်တွေကိုပယ်ပယ် နယ်နယ် ကိုင်ပြီး ဆောင့်ခွင့်ရတော့သည်။ ကိုင်လို့ ကောင်းလွန်းသဖြင့် အတင်းညှစ်ပြီး ဆွဲ မိသလို နောက်ကနေလည်း အားကုန်ဆောင့်သွင်းမိသည်။ တဲလေးထဲမှာနတ်သမီး၏ မချိ မဆန့်အော် ညည်း သံတွေ ဆူညံနေသည်။ဦးတင်ထွန်း နှင့် အတူ ဟိုကားတွေကြည့်တုန်းကသာ ဒီလို အော်သံတွေကြားခဲ့ရဖူးသည်။ 

အရင် နတ်သမီးက ဒီလို မအော်ပါ။ သက်ပြင်းချရင်းသာ ကျိတ်လို့ ညည်းတတ်သည်။အခု နတ်သမီးကတော့ အော်နေတာ ဟိုကား တွေထဲက မိန်းမတွေ အတိုင်းဖြစ်သည်။ နတ်သမီး ထိုသို့အော်လေ ဖိုးလုံးစိတ်တွေက ထကြွလေ ဖြစ်ရာ နတ်သ မီး၏ နို့တွေကို လက်ထဲမှာ ပျောက်ကြေသွားမတတ်အောင် အတင်းဆွဲပြီး အံကိုတင်းတင်းကျိတ်ကာ မရပ်မနား လုပ် တော့သည်။ဖိုးလုံးလည်း မောသည်။ ဒါပေမယ့်မောလို့ မောမှန်းမသိ။ အသက်ကို ဝအောင် အတင်းရှူ ပြီး လုပ်နေမိသည်။ အရည်တွေ မထွက်မချင်းမရပ်ဟု စိတ်ကို တင်းပြီးလုပ်လိုက်ရာ အရည်တွေ ပန်းထွက်လာတာကိုတောင်မှ ရပ်မရသေးဘဲ ဆက်ပြီးဆောင့်နေမိသေး၏။ နတ်သမီး သူ့လက်ထဲကနေ ပြိုယိုင်လဲကျသွားမှ ဖိုးလုံးရပ်လို့ ရသွားသည်။ ရပ်ပြီးတော့ လည်းခနပဲ အမောဖြေပါသည်။

 ပျော့ခွေနေသည့် နတ်သမီးကို ဖင်ဘူးတောင်းထောင် နေသည့် အနေအထားမှနေ၍ ဆွဲထူလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသွင်းကာ အတင်းဖက်ထားလိုက် သည်။နူးညံသည့် အတွေ့ အထိ၊ စွဲမက်ဖွယ်သင်းရနံ့ တို့က ဖိုးလုံးကို တမဟုတ်ချင်း အမော ပြေစေပါသည်။နတ်သမီးကတော့ အသက်ကို ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ရှူရင်း ဖိုးလုံးရင်ခွင်ထဲမှာ ပုံလဲနေ၏။ အခုမှ စိတ်အေးလက်အေး နှင့် တကိုယ်လုံးကို လိုက်ပြီးစမ်းသပ်ကိုင်တွယ်ကြည့်ရသည်။နတ်သမီး ကိုယ်လုံးက ထိရက်စရာပင်မရှိချေ။ အ လွန်နူးညံ့လှသည်။ အရင်နတ်သမီး၏ အထိအတွေ့ နှင့် အခုနတ်သမီး၏ အထိအတွေ့က ယှဉ်လိုက်ရင် အုန်းဆံ ဖတ်နှင့် ဂွမ်းလို ဖြစ်နေသည်ဟု ဖိုးလုံးထင်မိသည်။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်ဖြစ်သည့် ပေါင်ကြားထဲကို စမ်းကြည့် လိုက်ရာ အမွှေးလုံးဝ မရှိတာ တွေ့ရလို့ ဖိုးလုံးကျေနပ်သွားသည်။ နတ်သမီးဆို တာ လူမတွေလို အမွှေးရှိပုံမရပါ။

အရည်တရွှဲရွှဲနှင့် ချောမွတ်နေသည့် အောက်ပိုင်းကို လက်နှင့် စမ်းကြည့်ရင်း ဖိုးလုံးမှုတ်ပေး ချင်လာသည်။ အရမ်း မှုတ်လို့ ကောင်းမည်ဟုလည်း တွေးမိ၏။ အရင်ဆုံး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကုန်း စို့လိုက်သည်။ ဘယ်ပြန်ညာပြန် အကြိမ် ကြိမ်စို့ပေးလိုက်သည့် အခါ နတ်သမီးဆီက ညည်းသံသဲ့သဲ့ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဖီးတွေ အလွန်တက်ပြီး ဖိုးလုံးပြုသ မျှ နုနေသည့် နတ် သမီး၏ အကျ ႌ၊ ဘရာစီယာနှင့် ထမိန် လို့ထင်ရသည့်ဟာကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် နတ် သမီး၏ ချောမွတ်အိစက်သည့် ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကို ဖြဲပြီးဖိုးလုံးခေါင်းထိုး ဝင်လိုက်သည်။ဒီနတ်သမီးက ဟိုနတ်သမီးလို ချွေးစော်မနံပါ။ 

ပေါင်ကြားထဲမှာ လည်းမွှေးမြနေသည်။ လျှာနှင့် လျက်ရသည့် အ ရသာကပင်ချိုနေသည်ဟု ဖိုးလုံးထင်သည်။ ထို့ကြောင့် အားရပါးရ နှင့် တပျပ်ပျပ်မြည်အောင် လျက်မိသည်။

 နတ်သမီးလည်း တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ပြီး မရပ်မနားအော်ညည်း လို့နေသည်။ သူ့၏ ယုယမှုကြောင့် နတ်သမီး အလွန်ဖီးလ် တက် နေတာကိုသိသည့် ဖိုးလုံးကလည်း သူဆည်းပူးမှတ်သားခဲ့ရသမျှ လျှာစွမ်းကို အ ကုန် ထုတ်တော့သည်။ နတ်သမီး ဆီက အရည်တွေ အများကြီးထွက်ကျသည်။ဖိုးလုံးကလည်း အားလုံးကို လျှာနှင့် ရှင်းပစ်လိုက်သည်။ဖိုးလုံးလျက်လေ အရည်တွေကထွက်လေနှင့် လျက်လို့တောင်မနိုင်တော့ပေ။ လျက်နေရင်း နှင့် လက်တဖက် က လည်း ဖိုးလုံးက ကိုယ့်ဟာကြီးကိုကိုယ်ကိုင်ပြီး ခပ်မှန်မှန်လေးထု ပေး နေရာ တဖြည်းဖြည်း နှင့်မာသ ထက်မာ လာရသည်။ ဘာဂျာမှုတ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး နောက်တချီဆွဲဖို့ ဖိုးလုံးပြင်သည်။ ဘာဂျာမှုတ်နေရာမှ အပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆန်တက် လာပြီး ဆီးစပ်၊ ဝမ်းဗိုက်မှ သည် နို့တွေကို ပြန်စို့ပေးသည်။ အဲဒီကနေ ရင်ညွှန့်၊ လည် တိုင် မှသည် အပေါ်ကိုဆက်တက်သွားပြီး နူးညံ့အိစက်သည့် နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို အရည်တွေ ရွှဲနေသည့် သူ၏ ပါးစပ်ကြီးနှင့် အားပါးတရ စုပ်နမ်းလိုက်၏။

 နတ်သမီး၏ ညည်းသံတွေရပ် သွားပြီး ဖိုးလုံး၏ တင်ပါးနှင့် ကျောပြင် ကို မရဲတရဲလေးပွတ်သပ်လာသည်။ဒီတခါမှာတော့ နတ်သမီးက လက်နှင့် ကိုင်ထည့်မပေး၊ ဖိုးလုံးဖာသာ တစမ်းစမ်းနှင့် အပေါက်ကို လိုက်ရှာပြီး သွင်းရသည်။ သုံးလေးခါ ချော်ပြီးမှ အိကနဲ နစ်ဝင်သွား၏။“အား”နတ်သမီး၏ နာကျင်စွာအော်လိုက်သံက ဖိုးလုံး၏ ရင်ထဲကို မီးလောင်သလိုဆူပွက်သွား စေပါသည်။ တဆက်ထဲ လိုက်လာသည့် ဖိုးလုံး၏ ဂမူးရှုးထိုးဆောင့်ချက်တွေ နောက်တွင်နတ်သမီး မရပ်မနားအော်ညည်းနေရသည်။ ဖိုး လုံး ဆီမှာ အသိစိတ်မရှိတော့ပါ။ သူသိတာက အားပါးတရ လုပ်ဖို့သာဖြစ်သည်။ နတ်သမီးခါးကို မြဲမြဲကိုင်ပြီးစိတ် ရှိတိုင်း ဆောင့်ကာဆောင့်ကာသွင်း ပစ်လိုက်၏။ နတ်သမီး၏ အော်သံတွေ နှင့် အတူ တဗုတ်ဗုတ် တဗျစ်ဗျစ်နှင့် ဖိုးလုံး၏ ဆောင့်သံတွေလည်း ဆူညံနေ၏။ ဖိုးလုံးထိုအသံတွေကိုကြားသည်။ကြားသော်လည်း မသိပါ။ ဒီနတ် သမီးကို လုပ်ရသည့် အရသာက သူ့ကိုလုံးလုံးလျားလျား ဖမ်းစားထားသည်။

အရမ်းကို နူးညံ့ကာအိစက်နေသည့် နတ်သမီး၏ ကိုယ်ပေါ်ကိုတက်ကာလုပ်ရသောအရသာက ဖိုးလုံးအတွက် တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်တွေ ကို စီးနေရသလိုပင်ခံစားရသည်။ ကောင်းလိုက်သည်မှာ ဆိုဖွယ် မရှိတော့ပေ။ ဒီနတ်သ မီးက အထိအတွေ့မှာသာသလို အပေါက်လည်းပိုကျဉ်းသည်။ စေးပိုင်နေသည့် ဆွဲ အားက ဖိုးလုံး ၏ ဖွားဖက် တော် တခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ အရင်နတ်သမီးလို အဖျား ပိုင်းကသာ တထုတ်ထုတ် နှင့် အထိအ တွေ့ ကိုရ သည်မဟုတ် တချောင်းလုံးကို တင်းတင်း မိမိညှစ်ထား၏။ ဆွဲသည်ဖြစ်စေ သွင်းသည်ဖြစ်စေ ထူးခြားသည့် ခံစားမှုကိုပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဖိုးလုံး အကြာကြီးမလုပ်နိုင်၊ လုပ်နေရင်း လုပ်နေရင်းနှင့် အချောင်းတခုလုံး ကျင် တက်လာကာ အရမ်းကောင်းသွားပြီးအရည်တွေကို အားပါးတရ ပန်းမိပြန်သည်။

 အရည်တွေ ပန်းနေရင်းပင် ဖိုး လုံးရပ်လို့ ရပါ။ သူ့ဟာကြီး တဖြည်းဖြည်း နှင့် ပျော့ဆင်း လာသည်အထိ ဆက်ပြီးဆောင့်နေမိသေး၏။လှုပ်ရှားလို့ မရအောင် ပျော့ခွေသွားတော့မှ ရပ်ချင်ဘဲ ရပ်လိုက်ရပါသည်။ဟိုအရင်နတ်သမီး နှင့်လည်းစိတ်တိုင်းကျအားပါးတရ ချစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမယ့် အခုလောက် ကျေနပ်နှစ်သိမ့် ရ ခြင်း မျိုးဖိုးလုံး မရဖူးပါ။ အရမ်းလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ် သည်။ဒါပေမယ့် စိတ်ကျေနပ်နေပျော်နေမိသည်။ နတ်သ မီး၏ ကိုယ်လေးကို အားကျန် သလောက်နှင့် တင်းတင်းဖက်ထားရင်း တကိုယ်လုံး အနှံ့လိုက်နမ်းနေမိ၏။ ဘယ် နေရာ ကိုနမ်းမိလို့ နမ်းမိမှန်းတောင် ဖိုးလုံးမသိပါ။ ခြေသလုံးလည်း နမ်းသည်။ခြေဖျားကိုလည်း နမ်းသည်၊ လည် တိုင် ကိုလည်းနမ်းသည်၊ မေးဖျားလေးကိုလည်း နမ်းမိသည်။

 အရည်တွေရွှဲနေသည့် နတ်သမီး၏ ပစ္စည်းကိုတော့ အကြာဆုံးနှင့် အယုယဆုံး အနမ်းတွေ ပေးမိ သည်။ပျော့ခွေပြီး ဖိုးလုံးလုပ်သမျှ ငြိမ်သက်စွာခံနေရာမှ နတ်သမီး ကိုယ်လုံးတောင့်သွားသည်။ နတ်သမီး ပြန်တော့ မည်ထင်သည်။ ဖိုးလုံးထင်တာ မှန်ပါသည်။ နတ်သမီး လူးလွန့်လာပြီးဖိုးလုံးလက်ကနေရုန်းသည်။ မရုန်းသာ အောင် တင်းတင်းဖက်ထားရင်းမှ နောက်နေ့တွေ မလာတော့မှာစိုးလို့ လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း နှုတ်ကနေ တဖွဖွ မှာမိ၏။“နောက်နေ့တွေလဲ နတ်သမီးလေးပဲ လာပါနော်၊ ဟိုနတ်သမီးလေး ကိုကျွန်တော် မချစ် ဘူး၊ ဒီနေ့ နတ်သမီးကို ပဲချစ်တယ်။ မလာရင် ကျွန်တော်သေမှာပါ”ပြောရင်းစိတ် မထိန်းနိုင်လို့ နတ်သမီးကို လှမ်းဖက်မိရာမှ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နတ်သမီး ခြေထောက်ကို ဖက်လို့ ပြောမိပြန်သည်။

“ကျွန်တော်စောင့် နေမှာပါ နတ်သမီးရယ် လာပါနော်”တောင်းတောင်းပန်ပန်ပြောရင်းမျက်နှာ နှင့် အပ်လိုက်ရာ နှာခေါင်းက နတ်သမီး၏ ပစ္စည်း မို့မို့လေး နှင့် တိုးမိ သည်။ ထို့ကြောင့် ဖိုးလုံး တယုတယနှင့် နမ်းပြန်သည်။ နှာခေါင်းနှင့် နမ်းစဉ်က မသိသာသော်လည်း ပါးစပ်နှင့် စုပ်နမ်းသည့် အခါ နတ်သမီး ဒူးတွေ တုန်ရီလာပြီး အ တင်းရုန်းထွက်၏။ ဖိုးလုံး လည်းစိတ်မကောင်းစွာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဒူးထောက်လျှက်နှင့် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ဆက်ထိုင်နေမိသည်။ မွှေးရနံ့လေးနှင့် နတ်သမီး၏ အငွေ့အသက်ကို ခေတ္တမျှရနေသေးသော်လည်း နောက်တော့ ခြေသံလိုတိုးတိုး အသံလေးနှင့် အတူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖိုးလုံး မချင့်မရဲနှင့် မြေပြင်ကို လက်သီး နှင့် ထုချလိုက်မိပါတော့သည်။

မစိုးစိုးနွယ်၏ ကောင်းမှုကြောင့် နတ်သမီး နှင့်ချစ်ပွဲ ဝင်ခွင့်ရပြီးနောက်မှာ ဒီတဲလေးဆီသို့ နေ့ ခင်းဖက် ဖိုးလုံး မရောက်ဖြစ်တော့ပါ။ ဒါပေမယ့် မနေ့က လာခဲ့သည့် နတ်သမီးကိုသတိ ရလွန်းလို့ အသုဘ အိမ်ကနေ လစ် ထွက်လာခဲ့သည်။ နတ်သမီးလေး၏ အနံ့၊ အထိအတွေ့ နှင့် လှိုက်လှိုက်ဖိုဖို အော်ညည်းသံတွေ ကို ဖိုးလုံး ရင်ထဲက ဖျောက်ဖျက်လို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။တဲထဲရောက်သည်နှင့် ဖျာကိုတောင်ချမခင်းတော့ဘဲ သစ်သားတုံးလေးတွေပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်သတိရရင်း သင်းပျံ့သည့် ရနံ့လေးက နှာဝကိုလာဝှေ့ သလိုလို ခံစား ရသည်။ 

အခုပင် တကယ် ရနံ့ကိုရနေသလို မျိုး အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း ဖိုးလုံး၏ မျက်လုံးက နံရံပေါ်မှာ ထိုးထားသည့် ဖျာလိပ်၏အောက်ဖက် မြေပြင်တွင် ကျနေသည့် အနီရောင် အဝတ်စလေး ဆီရောက်သွားသည်။ တဲထဲက စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အရာတွေအားလုံးထက် သစ်လွင်ကာတောက်ပနေသည့် အဝတ်က လေး ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ ဘရာစီယာ လေးတထည်ဖြစ်နေ သည်။ညတုန်းက မိန်းမူးခဲ့ ရသည့် ရနံ့ကလေးက ဘရာစီယာ တွင်စွဲထင်မွှေးမြနေ၏။ ညတုန်းက နတ်သမီးလေး အပြန် မှာ ကျန်ခဲ့တာဖြစ်မည်။ မျက်နှာမှာ အပ်ပြီး အားပါးတရနမ်းလိုက်သည့် အခါ ပိုပြီးသေချာ သွား၏။“နတ်သမီး လေးရယ်”နှုတ်ဖျားကနေ ချိတင်ကဲ ရေရွတ်ရင်း အထပ်ထပ်နမ်းလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဘရာစီယာ ကျန်ခဲ့ လို့ ဒီည လည်းတ ခေါက်ပြန်ကာလာယူမလားဟု အားတက်ရသည်။

 ဒါပေမယ့်နတ် သမီး ဆိုတော့ သူမမှာ ဒီလို ဘရာစီယာ လှလှ လေးတွေ အများကြီး ရှိနိုင်သည်။ လာမယ် လို့ ကတိပေးမသွားသည့် နတ်သမီးက ဒါလေး တခုအတွက်နှင့် ပြန် လာချင်မှ လာလိမ့်မည်။ မစိုးစိုးနွယ်ကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး မေးရင်ကောင်းမည်ဟုလည်း တွေးမိသည်။ မစိုးစိုးနွယ်က လည်း အလုပ်တွေရှုပ်နေလို့ သူ့ကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြေဖို့ အချိန်ပေးချင်မှ ပေးနိုင်လိမ့်မည်။ နတ်သမီး၏ အနံ့အသက်တို့ နှင့် ထုံမွှန်းနေသည့် ဒီပစ္စည်း ကို မထားခဲ့ ချင်ပါ။ မတော်တဆ တယောက်ယောက် လာပြီး တွေ့လို့ယူသွားရင် ခက်မည်။ ထို့ ကြောင့် အိမ် ကိုယူသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိပါသည်။

ဘရာစီယာလေးကို တရိုတသေခေါက်ပြီး အကျ ႌကြားညှပ်ကာ ဖိုးလုံးတဲထဲက ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။ တခြားသူတွေ ရှေ့မှာ ထွက်ကျမှာစိုးလို့ အသုဘအိမ် ကိုမဝင်တော့ဘဲ အိမ်ဖက်သို့သာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ နေ့ခင်း ဖက် ဆိုရင် ဖိုးလုံးတို့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိပါ။ သော့ပိတ်ထားပေမယ့် ဖိုးလုံး အိမ်ထဲဝင်တတ်သည်။ ခါတိုင်းဆိုရင် ဖိုးလုံးကလည်း တနေကုန် တနေခန်းလျှောက်သွားနေလို့ အိမ်ကိုသော့ ပိတ်ထားရတာ များသည်။ ဒါပေမယ့် ယောက်ဖတော် ကိုစိုးအောင်က ဖိုးလုံးပြန်လာချင်လည်း ပြန်လာလို့ရအောင် အိမ်နောက်ဖက်မှာ လျှို့ဝှက်မ လွယ်ပေါက်လေး တခုလုပ်ပေးထားသည်။ 

ကျပျောက်မှာစိုးလို့ ဖိုးလုံးကို သော့တော့ပေးမထားပါ။အထဲရောက်သည်နှင့် အိမ်ရှေ့ဖက်မှာ သူ့အတွက်လုပ်ပေးထားသည့် အခန်းလေး ဆီသို့ တန်းဝင်သွားပြီး အိပ် ယာပေါ်မှာ လှဲချလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းရင်းဖက်ကတံခါးပေါက်ကို ထဖွင့်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာလေး ကို အလင်းရောင် မှာ သေသေချာချာ ပြန်ကြည့်မိသည်။ မကြည့်ခင် နမ်းလိုက်မိသေး၏။ စွဲထင်နေသည့် ရနံ့ မွှေး မွှေးလေးက ဖိုးလုံးစိတ် ကိုတက်ကြွရွှင်လန်းစေသည်။ ကြည့်ခွင့် မရှိလို့ မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း နတ်သမီးလေးက အရမ်း လှမယ်ဆိုတာသေချာပါသည်။ သူမ၏ ဘရာစီယာလေးက လည်းအရမ်းလှသည်။ အနီရောင်က တလက် လက်စိုနေပြီး ဖိုးလုံးလက်ပေါ်ကိုတောင် ပတ္တမြားရည်တွေ လျှံကျလာမလိုလို ထင်ရသည်။ 

ပုခုံးကြိုးတွေကအရောင် ပိုရင့်ပြီး ပလပ်စတစ်လို ပြောင်လက်နေသည်။ ကိုင်ကြည့်တော့ ပလပ်စတစ်မဟုတ်ပါ။လက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ကိုင်ကြည့်ရင်း စိတ်ကူးပေါက်လာတာ နှင့် ကိုယ်မှာ ဝတ်ကြည့်သည်။ ပခုံးတဖက်တချက် စီမှာ စွပ်လိုက်သည် အထိအဆင်ပြေသော်လည်းနောက်ကျောက ချိတ်ကို ချိတ်ကြည့်သည့် အခါဘယ်လိုမှ အ ဆင်မပြေ။ လက်ကလည်း တံတောင်ဆစ်ကနေ လိမ်ပြီးနာလာသည်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်သဘောကျလို့တခွီးခွီး ရယ်ရင်း နှင့် ပြန်ဖြုတ်လိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ တခါ နမ်းမိပြန်၏။ဘယ်မှာ သိမ်းရမည် ဆိုတာကိုလည်း တွေးလို့ မရပြန်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အိပ်ယာထဲမှာပဲ ထားချင်သည်။ ဒါပေမယ့် အမ တွေက ဖိုးလုံးအိပ်ယာကို သိမ်းပေးဖို့၊ အဝတ်အစားတွေလျှော်စရာရှိတာ လျှော်ပေးဖို့ ဝင်လာတတ်သည်။

 တွေ့ သွားလို့ကတော့ ရှင်းရခက်တော့မည်။ တနေရာရာမှာ သွားသိမ်းထားဖို့ကျတော့လည်း နတ်သမီးလေး များ ပြန်လိုချင်မလားဟု တွေးမိပြန်၏။ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ခေါက်လို့ ခေါင်းအုံး အောက်ကို ထိုးထည့် ထားလိုက်ပြီး ဖိုးလုံး အကြံထုတ်သည်။ ထားတာကတော့ အိပ်ရာထဲမှာပဲထားရမည်။ ဒါမှ သူအလိုရှိသည့် အချိန်တွင် ထုတ် ကြည့် နိုင်မည်။ နတ်သမီး၏ ကိုယ်ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်ချမ်းသာစွာ အိပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ခေါင်းထဲကိုလျှပ်တပျက်အကြံတခုဝင်လာသည့် အခါ ဖိုးလုံးဝမ်းသာ အားရထထိုင်လိုက်သည်။ ခေါင်းအုံးစွပ်ထဲ ကို ထည့်ထားရင်ရသည်။ နှိပ်ကြယ်သီး နှင့် ပိတ်ထားသည့်ထဲကို ဘယ်သူမှကြည့်မှာမဟုတ်။ ခေါင်းအုံးစွပ်က နှိပ်ကြယ်သီး တွေကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

 ပြီတော့ မထည့်ခင်နမ်းလိုက်သေးသည်။ သမန်ကာလျှံကာ မဟုတ်ဘဲ ခွက်တဖက်ချင်းစီ ထဲကို နှာခေါင်းကြီး နှစ်ပြီးအားရပါးရ နမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ နမ်းလို့ ဝတော့မှ ခေါင်းအုံးစွပ်ထဲ ကို ထည့်ပြီး အောက်ဖက်ခြမ်းမှာ ထားလိုက်သည်။ ဒါဆိုရင် နတ်သမီးလေး၏ ဘရာစီယာက သူနှင့် အနီးဆုံးမှာ အမြဲ ရှိနေတော့မည် ကိုတွေးကာ ဖိုးလုံးပျော်သွားရသည်။အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖိုးလုံးကိုယ့်လုပ်ရပ်ကို ကိုယ်ပြန်သဘောကျပြီး ကျေနပ်ပီတိဖြင့် အိပ်မောကျသွားသည် မှာ အိမ်က အမတွေ ပြန်လာကြသည် အထိဖြစ်သည်။ ဦးတင်ထွန်း ၏ အသုဘကို လိုက်ပို့ဖြစ်သေးလား ဟု မေးကြ တော့မှ ဖိုးလုံး ဘာဖြေရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ 

ဒီနေ့ သင်္ဂြုလ် မည့်နေ့ဆိုတာ ဖိုးလုံး မသိပေ။ သူများတွေ အလုပ်ရှုပ်နေ ကြချိန် မှာဖိုးလုံးကလည်း စိတ်ကူးပေါက်ရာထွက်လာခဲ့ မိပါသည်။“ခုမှတော့ သွားမနေပါနဲ့ တော့”အိပ်ရာက လူးလဲထသော ဖိုးလုံးကို အမကြီးကလှမ်းပြောလိုက်သည်။“ရေချိုးမလို့ပါဗျ”ရေချိုးအဝတ်အစားလဲပြီး အမှောင်ကိုထိုင်စောင့်သည်။ စောနေသေးလို့ ထမင်းခေါ်ကျွေးတော့ ဝင်စားလိုက် သည်။ နတ်သမီးအသစ်က ဒီနေ့လည်းရောက်လာဦး မည်လားဟုသိချင်ဇောနှင့် ထမင်းကိုဖြောင့်ဖြောင့် မ စား နိုင်ပါ။ ကြိတ်မှိတ်ပြီး အတင်းမျိုချ ရသည်။စားပြီတော့ လဘက်ရည်ဆိုင် ခနထွက်ထိုင်သည်။ ဖဲဝိုင်းကရသည့် မုန့်ဖိုးလေးတွေက ရှိနေ တော့ငွေစရွှင်နေ သည်။ ဒါကြောင့် အိမ်မှာ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လဘက်ရည်ဆိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

 ဒါပေမယ့် ဖိုးလုံးပိုက်ဆံ မထုတ်လိုက်ရပါ။ အပေါင်းအသင်းရောင်း ရင်းတွေ နှင့် ဆုံလို့ ရှင်းသွားကြသည်။ သူတို့ကလည်း ဦးတင်ထွန်း အသုဘမှ ဖဲဝိုင်းဆီချီတက်ကြမည့် လူတွေဖြစ်သည်။ဖိုးလုံးမှာ နာရီမရှိ၊ ထို့ကြောင့် တူတူထိုင်နေသူတွေကို ခုနစ်နာရီ ထိုးရင်ပြောကြပါဟု မှာ ထားရသည်။ ဖဲဝိုင်း သွားကြမည့်သူတွေ ပြောနေကြသည့် အကြောင်းက ထိုအသုဘအကြောင်း၊ ဦးတင်ထွန်း ကြီးကဲခဲ့ ပုံများ နှင့် မစိုး စိုးနွယ်၏ အနာဂါတ် အလားအလာ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်သူကမဆို မစိုးစိုးနွယ်ကို ခနတဖြုတ် တော့ တရား မဝင်စောင့်ရှောက် ချင်ကြကြောင်း ဝန်ခံကြ၏။ ဖိုးလုံးကတော့ အဲဒါတွေ ကိုစိတ်မဝင်စားပါ။ နတ်သမီး အသစ် ဆီကို သာစိတ်ရောက်နေသည်။ တကယ်လို့ ရောက်လာခဲ့ရင်၊နတ်သမီးကို အားရပါးရ မှုတ် မည်။ ပြီးတော့ မှ စိတ်ကြိုက်လုပ်မည်။ တွေးတာနှင့်ပင် ဖိုးလုံး၏ ဟာကြီးက တင်း လာ၏။

ခုနစ်နာရီထိုးပြီဟု ပြောလိုက်သံကြားသည် နှင့် ဘယ်သူ့ကိုမှတောင် နှုတ်ဆက်မနေတော့ ဘဲ ထိုင်ရာမှထပြီး ခပ် သုတ်သုတ်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ခါတိုင်းဆိုရင် လူတိုင်းနှင့်ဟောင်ဖွာ ဟောင်ဖွာ ဝင်ရောပြီး တော်တော်နှင့် ထိုင် ရာ မှ မထချင်သည့် ဖိုးလုံးက ဒီနေ့တော့နှုတ် နည်းကာ ဘာမပြောညာမပြော ထပြေးသည့် အတွက် အားလုံးတအံတသြဖြစ်ကာ ကျန် ရစ် ခဲ့ကြသည်။အမှန်ကတော့ ခုနစ်နာရီ မထိုေးသးပါ။ ဖိုးလုံးကပြောပါဆိုလို့ တမင်နောက်ပြောလိုက် တာကို တကယ်ထင်ပြီး ပြေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဟိုကိုရောက်တော့ စောနေတာကို မသိလို့ လုပ်နေကျအတိုင်း လုပ်ပြီးနတ်သမီးကို မျှော်မိသည်။ 

အရင်လို ငြိမ်သက်စွာပင် လှဲ မနေနိုင်ဘဲ လှဲလိုက်၊ ထထိုင်လိုက်နှင့် ဖိုးလုံးအတွက် အချိန်တွေက ရှည်ကြာလွန်းနေသည်။ ဘယ်လောက် ဘယ်လိုကြာခဲ့ပြီဆိုတာကို လည်းဖိုးလုံးမသိ။ ခေါင်းကိုစောင်းပြီး နားစွင့်ရလွန်းလို့ ဇက်တောင်မှ နာနေသည်။ရောက်သင့်သည်လို့ ထင်ထားသည့် အချိန်ထက်ကျော်လွန်တာကြာသွားလို့ နတ်သမီး မလာတော့ဟု ဖိုးလုံးဝမ်း နည်းစွာတွေးနေမိစဉ်ပင်သူအလွန်နှစ်ချိုက်စွဲလမ်းရသည့် မွှေးရနံ့လေး လွင့်လာ၏။ ခပ်ဖွဖွခြေသံနှင့် အတူဖိုးလုံး နားကို လှိုက်မောရင်ခုန်ရသည့် အငွေ့ အသက်လေးတခု ရောက်လာသည်။“မလာတော့ဘူး လို့တောင်ထင်နေတာဗျာ”မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ရနံ့လေးလွင့်လာသည့် နေရာဖက်ဆီကို လှမ်းဖက်လိုက်ရင်း ပြော မိသည်။ နူးညံ့အိ စက်သည့် ကိုယ်လုံးလေးတခု ဖိုးလုံးရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာသည်။မျက်နှာ ရှိမည်ဟု ထင်သည့်နေရာကို လက် နှင့် စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နဖူး နှင့် ပါးပြင်ကို တယုတယ နမ်းလိုက်ပါသည်။ ပြီးတော့မှာ နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်ယူ လိုက် ၏။

 နတ်သမီး၏နှုတ်ခမ်းလွှာ တွေကလည်း အနံ့တမျိုးလေးသင်း နေပြီး ချိုမြသည့် အရသာကိုပေးသည်။မွတ်သိပ်စွာနမ်းရင်း နတ်သမီး၏ တကိုယ်လုံးအနှံ့လိုက်ပြီးပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်ပေးနေမိသည်။ နတ်သမီး၏ အသက် ရှုသံလည်း မြန်နေပြီး ကိုယ်လုံးလေးက တုန်ရီလာ၏။“လာ ...ဒီမှာ ထိုင်လိုက်နော်၊ ကျွန်တော် မနေ့ကထက်ကောင်းအောင် မှုတ်ပေးမယ်”ဖျာပေါ်မှာ ဆွဲထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နတ်သမီးထမိန် ကို မတင်လိုက်၏။ ထမိန်က မနေ့ကလောက် မပျော့၊ မာခေါက် ခေါက်နိုင်သည်။ အပေါ်ကို မရအရလှန်တင်လိုက်ပြီးနောက် ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကို ဖြဲကာတွေ့သည့်နေရာကို လျှာ နှင့်လျက် လိုက်သည်။ 

ကံကောင်းထောက်မစွာ နေရာမှန်ကိုတည့်တည့်ထိ၏။“အင်း ...”နတ်သမီး၏ အသံတိုးတိုးလေးက ဖိုးလုံးကို စိတ်တက်ကြွစေ၏။ တချက်ထဲနှင့် တောင် သူမ အတွက်ထိသည် ဆို ရင် ဆက်လုပ်ပေးလိုက်ပါက အတိုင်းထက် အလွန်ဖြစ်ပေတော့ မည်။ ထို့ကြောင့် လျှာနှင့် အဆက်မပြတ်တွန်း လျက်တော့၏။ ညည်းသံတွေ နှင့် အတူ နတ် သမီး တသိမ့်သိမ့်တုန်ခါနေသည်။ မျက်လုံးက မမြင်ရပေမယ့်ဘယ် နေရာမှာ ဘာရှိတယ် ဆိုတာကို အာရုံက အလိုလိုသိနေသည်။ နတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဖိုးလုံးနှင့် တသားထဲ တွဲဆက်လို့ ထားသလိုပင်။မနေ့ကလိုပင် နတ်သမီးဆီက အရည်တွေ ဒလဟောထွက်၏။ 

အရင်နတ်သမီးလဲ အရည် ထွက်သော်လည်း ခု နတ်သမီးလောက် အများကြီး မထွက်ပါ။ ဖိုးလုံးကတော့များလေ ကြိုက်လေပင်။ ထွက်လာသမျှအားလုံးကို လျှာ နှင့် လျက်ယူကာ မျိုချလိုက်၏။ အဲဒီအရည်တွေက ဆေးဖက်ဝင်သည်။ ခွန်အားဖြစ်စေသည်ဟု ဖိုးလုံးကြား ဖူးဂွင်းထုပေး နေ ရသည်။ ဆွပေးစရာမလိုအောင် ထောင်နေပေမယ့် ဖိုးလုံးက မာသထက်မာစေချင်သည်။ နတ်သမီး သုံးခါ လောက် အရည်ပွက်ပွက်ထွက်ပြီး ချိန်တွင် ဖိုးလုံးဟာကြီးကလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် တင်းမာနေပြီ ဖြစ်သည်။သံချောင်းကြီး တမျှမာနေသည့် ဟာကြီးကို ဆကြည့်လိုက်ရင်း“လုပ်တော့မယ်နော် နတ်သမီးလေး”မှုတ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး နတ်သမီးကို တက်ခွလိုက်သည်။ 

အဝ ကိုစမ်းပြီးထိုးထည့် မည် ကြံပြီးမှ နတ်သမီး ကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်အစားတွေ ရှိနေတာကို သတိရသည်။အရင်ဆုံးသူ့ကိုယ်သူ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်အောင် ချွတ် ပစ်လိုက်ပြီးမှ နတ်သမီးကို ချွတ်ပေးသည်။ သူထမိန်လို့ ထင်ထားသည့် နတ်သမီး၏ အဝတ်က ဆွဲထုတ်စရာအစ ကိုစမ်းလို့ ရဘဲ ချာလည်လည်နေသည်။ ဖိုးလုံး အကြံအိုက်နေစဉ် ဇွိ ကနဲ အသံတခုကြားလိုက်ရပြီး ဖိုးလုံး လက် ထဲ နတ်သမီးထမိန် ကျွတ်ပါလာသည်။ ပြီးတော့ အပေါ်ပိုင်းကိုဆက်ချွတ်သည်။ အပေါ်ကတော့ အခက်အခဲမ ရှိပါ။ နှိပ်ကြယ်သီးတွေ တပ် ထားသည့် အကျ ႌက လွယ်လွယ်ကူကူ ချွတ်လို့ရသည်။ဘရာစီယာကတော့ မနေ့ကလို အပြောင်ချောမဟုတ် ဖုဖုကြမ်းကြမ်းနှင့် ဇာလိုလို အပေါက် တွေစမ်းမိသည်။ 

ချွတ်တာကတော့ ခက်ပါ။ ချွတ်နေရင်း ရုတ်တရက်ခေါင်းထဲဝင်လာသည့် အကြံကြောင့် ခါတိုင်းသူ ဂွင်းထုရင်း အရည်နှင့် ပန်းနေကျ နံရံဖက်ဆီသို့ လှမ်းပစ်ထုတ်လိုက်၏။ ပြီးတော့မှ နတ်သမီး၏ ပေါင်ကြားထဲမှာ နေရာ ဝင် ယူပြီးအပေါက်ဝ ကို စမ်းသပ်ကာ သူ့ဟာကြီးကို ဆောင့်ထိုးထည့်လိုက်၏။“အား ...ကျွတ် ...ကျွတ်..”အားနှင့်ဆောင့်ထိုးလိုက်လို့ နတ်သမီး နာသွားပုံရသည်။ ဒါပေမယ့် နောက်တချက်မှာ ဒီထက် အားပိုသုံးပြီး အ ဆုံးအထိဆောင့် ချလိုက်သည်။“အား ....အ ...”မိန်းမတွေက နာလေကြိုက်လေဟု ဖိုးလုံးဆရာသမားတွေကပြောဖူးသည်။ ဒါကြောင့် မရပ် မနား အားထည့် ကာ ဆောင့်၏။ နတ်သမီးလူးလှိမ့် အော်ဟစ်နေတာ ကောင်းလို့ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

 ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဖက် ကိုယ် လည်းကြည့်ရမည်။ ဆောင့်ကောင်းတိုင်း ဆောင့်နေလို့ကလည်း မဖြစ်ပါ။ ခနလေးနှင့် အရည်တွေထွက် ကုန် မှာဖိုးလုံး အတွေ့ အကြုံတွေအရသိနေသည်။ ဒီနတ်သမီးလောက် လုပ်လို့ မကောင်းသည့် အရင်နတ် သမီး တုန်းကပင် ကြာကြာမလုပ်နိုင်။ အလွန်လုပ်လို့ကောင်းသည့် ဒီနတ်သမီးနှင့်သာ ဆိုရင် ဘယ်လောက်မှခံမှာ မဟုတ်ပါ။ထို့ကြောင့် စိတ်ကို ကြိုးစားထိန်းချုပ်ပြီး ဖိုးလုံးအရှိန် ပြန်ပြန်လျှော့သည်။ ဒါပေမယ့် စေးပိုင် တင်းကျပ်သည့် အ ရသာ၊ နူးညံ့အိစက်သည့် အထိအတွေ့တွေက ဖိုးလုံးကို ထိန်းချုပ်ခွင့် မပေးပါ။ အားကုန်သုံးဖို့ ကို ကာစေ့ဆော် နေ၏။ အရင်နတ်သမီးတုန်းက စိတ်လွတ်လက် လွတ် လုပ်ခဲ့သည်မှန်သော်လည်း ဒီလောက်ပြင်းထန်ခြင်းမျိုးမရှိ။

 အခုနတ်သမီးကဖိုးလုံး၏ နဂိုထဲကမှ နည်းပါးလွန်းလှသည့် စဉ်းစားဉာဏ်တွေကို အကုန်ရှင်းလင်း ပစ်လိုက် သည်။ဖိုးလုံးအရှိန် များလွန်းလို့ နတ်သမီးက ခါးကိုတွန်းလာသည့် အားကိုပင်ရအောင်ဆန့်ကျင် ပြီး စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်ပစ်လိုက်သည်။ နတ်သမီး ကိုယ်ထဲသို့ အရည်တွေပန်းထည့်ပေးပြီး သောအခါ ဖိုးလုံး အသက်ကိုတောင် မနည်းရှူနေရတော့သည်။ သေလုမတတ်မောပန်း နေသော်လည်း ရရှိခဲ့သည့် အရသာအတွက် ဖိုးလုံးအလွန်ကို ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေမိသည်။ နတ်သမီးကတော့ တုတ်တုတ်တောင်မလှုပ်တော့ချေ။ အသက်မှရှိသေးရဲ့လားဟု အလန့် တကြားနှင့်နှာ ခေါင်းဝကို စမ်းကြည့်ရာ အသက်ရှုနေတာကိုတွေ့တော့မှ ဖိုးလုံးစိတ်အေး လက်အေး အမောဖြေနိုင်တော့သည်။

 နောက်နေ့ တွေရေတပုလင်း လောက်ယူခဲ့သင့်သည်ဟု လည်းတွေးနေမိ၏။အမောတွေ တော်တော်ပြေသွားသည် အထိနတ်သမီးက ငြိမ်သက်နေဆဲရှိပါသေးသည်။ အမောပြေသည့် အခါ ဖိုးလုံးက ဆန္ဒတွေ တက်ကြွလို့ လာပြန်သည်။ ဒီတခါတော့ နတ်သ မီးကို လေးဖက်ကုန်းခိုင်းပြီး ခွေးလို လုပ်ရ မည်။ နို့တွေကို သာသာယာယာ ညှစ်ပေးသည့် အခါ နတ်သမီးလှုပ်လာသည်။ နို့သီးခေါင်းလေး တွေကို ခပ် ပြင်းပြင်းလေး လိုက်စုပ်ပေး လိုက်တော့ လူးလွန့်လို့လာသည်။ ပါးစပ်က ညည်းသံလိုလိုလည်း ကြားရသည်။ အ ရင် နတ်သမီး နှင့် နို့ အရွယ်အစားချင်းတော့ တူတူလောက်ရှိပေမယ့် အခုနတ်သမီး၏နို့သီး ခေါင်းလေးတွေက ပိုသေးသည်ဟု ဖိုးလုံးထင်မိသည်။နို့တွေကို စို့ရင်းပေါင်ကြားကိုလက်နှိုက်၍ အစိကို ရွရွလေး ပွတ်ချေပေးသည့် အခါ နတ်သမီး ညည်းသံတွေပို ကျယ်လာ၏။ 

တဆင့်တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ ဖိုးလုံးဟာကြီးကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည့် အခါ ဖွဖွ လေး ဆုပ်ပြီး ဂွင်းထုပေးသည်။ မှုတ်ပေးပါလား ဟု ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း ဖိုးလုံးမပြောရဲပါ။ တော်ကြာ လုပ်မ ပေး ချင်လို့မလာတော့ ဘူး ဆိုရင်ခက်တော့မည်။ ခုတောင်မှ လေးဖက်ထောက်ခိုင်းဖို့ ဖိုးလုံးစဉ်းစားနေရ၏။ မနေ့ တုန်းက အခြေအနေက တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ နတ်သမီး၏လက်နုနုလေးတွေကြောင့် ဖိုးလုံးဟာကြီး အစွမ်းကုန် တင်းမာ လို့လာတော့မှ အရဲစွန့်ပြီးပြောချလိုက်၏။“ကျွန်တော့်ကို လေးဖက်ကုန်းပေးပါလား နတ်သမီးရယ်၊ ဖင်ကိုကိုင်ပြီးနောက်ကနေလုပ် ချင်လို့ပါ”“အင်”အာမေဋိတ်သံလေးတခုထွက်လာပြီး နတ်သမီးငြိမ်သွားသည်။ နေပေးချင်ပုံမရ။

 ဖိုးလုံးကလည်းအရမ်းလုပ်ချင် နေလို့ တတ်သလောက်မှတ်သလောက် ကြိုးစားစည်းရုံးကြည့်မိပါသည်။“အဲလို လုပ်တာက အရမ်းကောင်းတာ နတ်သမီးလေးရဲ့၊ သားအိမ်ထဲထိအောင်လုပ်လို့ရတယ်၊ မနေ့က လုပ်တာ မကောင်းလို့လားဟင်၊ ဒီနေ့ ကောင်းအောင်လုပ်ပေးမယ်လေ၊ကုန်းပေးနော်”နတ်သမီးက မလှုပ်သည့်အတွက် ဖိုးလုံးစိတ်ရှည်ဖြစ်ပြီး နတ်သမီးကို ဆွဲမထူကာလေးဖက် ထောက်ရက်လေး ဖြစ်သွားအောင်လုပ်လိုက်သည်။ ဒီလိုကျပြန်တော့လည်း နတ်သမီးက မငြင်း ချေ။ ဖိုးလုံး ထားလိုက်သည့် အ တိုင်း ဖင်ကြီး ထောင်ပြီးငြိမ်နေ၏။ နတ်သမီး သဘောတူသည်ကို သိလိုက်သည့် အခါဖိုးလုံးဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး သူ့ဟာကြီးကို ပိုထောင်မတ်လာ အောင်သုံလေးချက်လောက် လက်နှင့် ကိုင်ထုလိုက်ပြီး စွင့်ကားအိစက် နေသည့် ဖင်ကြီးတလျှောက် လက်နှင့်စမ်းကာ အပေါက်ကိုရှာ၏။

 ဖင်ဝလေး ကိုစမ်းမိတော့ ထည့်ကြည့်ချင်လာသည်။လက် နှင့် ထိုးကြည့်တော့ လက်ညိုးတောင်မဝင်ပါ။ နတ်သမီးက လည်း တွန့်ခါပြီး ရုန်းသည်။ အကြမ်းကိုင်ပြီးလုပ်ရင် နတ်သမီးဖင်ကွဲ သွားမှာစိုးလို့ မလုပ် တော့ ဘဲ လုပ်ရမည့်နေရာကို သာဆက်စမ်းလိုက်သည်။တင်ပါးနှစ်ခြမ်းကြားတွင် ဖိုးလုံးလုပ်ရမည့် နေရာက ဖောင်းပြီးစူထွက်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားမှာ လည်း အရည်တွေစိုရွှဲနေသည်။ ချက်ချင်း မလုပ်သေးဘဲ လျှာနှင့်လျက်လိုက် ပါးစပ် နှင့် စုပ်လိုက်လုပ်ပေးလိုက်သည့် အ ခါ နတ်သမီး ဖင်ကြီးတရမ်းရမ်းခါပြီး ညည်းတော့ သည်။ ဖိုးလုံးလည်း နတ်သမီး၏ တုန့်ပြန်မှုကို သဘောကျပြီး နောက်အပြင်ကိုပိုပြီး ထွက်သထက် ထွက်အောင်ဖြဲပြီး လျှာနှင့် ဆက်လုပ်ပေးနေမိသည်။

 နတ်သမီး၏ ညည်းညူ သံတွေ မစဲတော့ပေ။ ခနလေးနှင့် ထွက်ကျလာသည့် အရည်တွေကိုစင်အောင်လျက်လိုက် ပြီးတော့မှ ဖိုးလုံး ပြန် မတ်ပြီး သူ့ဟာကြီးကို အဝမှာတေ့လိုက်သည်။တေ့လိုက်တာနှင့် ရမ်းနေသည့် နတ်သမီးရပ်သွားသည်။ ဖိုးလုံးကလည်း အရမ်းကိုလုပ်ချင် နေပြီ ဖြစ်လို့ ခါးကို ဆွဲပြီး ဆောင့်ထိုးချလိုက်သည်။“အင်း ....အား”နတ်သမီး၏ အော်လိုက်သံက ဖိုးလုံးနားထဲမှာ ချိုမြိန်လွန်းလှသည်။ နူးညံ့ကာ ဖေါင်းကားနေ သည့် တင်ပါး ကြီး ခွက်ဝင်သွားသလိုဖြစ်အောင် ဆက်တိုက်ဆောင့်တော့၏။ ခါးကိုဆွဲပြီး ဆောင့် သည်။ စိတ်ထလာသည့် အခါ ရှေ့ ကိုကုန်း၍ နတ်သမီး၏ နို့ကြီးတွေကို အတင်းညှစ်ဆွဲပြီး ဆောင့်သည်။ နတ်သမီး လည်းအရမ်းကောင်း နေပုံရ သည်။

ဖျာပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီး တအီး အီး နှင့် မရပ်မနားအော်နေ၏။ နတ်သမီး ကောင်းသလို ဖိုးလုံးလည်း ကောင်းနေသည်။ လေ ထဲမှာ တလွှားလွှားပြေးနေသည့် နတ်မြင်းပျံကြီးကို ဒုန်းစိုင်းပြီး စီးနေရသလို စိတ်မှာထင် ယောင်လာမိသည်။ ကျယ်ဝန်းသော ကောင်းကင်ထဲတွင် စိတ်ကြိုက်ဇက်ကို လွှတ်ပြီး စီးပစ် လိုက်သည်။ မြူခိုး တွေ၊တိမ်တောင်တွေက ဖိုးလုံးဘေးက တရိပ်ရိပ် ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။နတ်သမီး၏ ကိုယ်ထဲကနေ ညှစ်ကာညှစ်ခါ ဆွဲယူသည့် ဒါဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ အရည်တွေ ထွက် ကုန်သည် အထိ ဖိုးလုံး ရပ်လို့မရ။ မနေ့က အတိုင်းပင် ပျော့ခွေသွားသည်အထိရသလောက် ကပ်သပ်ပြီး ဆောင့်နေမိသည်။ အ ထဲကို သွင်းလို့ မရတော့ အောင်ပျော့ဖတ်သွားမှ မရပ်ချင် ရပ်ချင် နှင့် ရပ်လိုက်ရသည်။

 နတ်သမီး ကတော့ ခုတိုင်အောင် ညည်းလို့ မပြီးသေးပါ။ ဒါ ကြောင့် ပိုပြီးစိတ်ကျေနပ်စေရန် ဖိုးလုံးက မောနေသည့်ကြားကနေ ကုန်းပြီး လျက်လိုက်စုပ် လိုက် လုပ်ပေးနေမိ၏။ နတ်သမီးဆီကအရည်တွေ ထပ်ထွက်လာတော့လည်း ဖိုးလုံးက အကုန် စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။“ကောင်းလိုက်တာ နတ်သမီးလေးရယ်၊ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ နောက်နေ့တွေလဲ ထပ်လုပ်ကြ မယ်နော်”ပြောပြီးမှ ဖိုးလုံးစကားမှားသွားမှန်းသိလိုက်သည်။ ဖိုးလုံးစကားက နတ်သမီးကို ပြန်ဖို့ သတိပေး လိုက်သ လို ဖြစ်သွား၏။ ကုန်းကုန်းကြီး ငြိမ်သက်နေရာမှ နတ်သမီး ဆတ်ကနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ ဖိုးလုံး အလန့်တကြားနှင့် အတင်းဖက်ပြီးတောင်းပန်မိ၏။“မပြန်ပါနဲ့ ဦးနတ်သမီးရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ တညလုံး လုပ်ကြမယ်လေ”နတ်သမီးက ပြန်ဖို့ အချိန်စေ့ပြီထင်သည် ဖိုးလုံးစကားကို လက်မခံပါ။ အတင်းတွန်းပြီးရုန်း၏

။ နတ်သမီး မျက်နှာ ကို လက်နှင့် စမ်းပြီး“မနက်ဖြန် လာမှာလားဟင်”ဖိုးလုံး လက်ထဲက နတ်သမီး မျက်နှာ ငြိမ့်ကနဲ လှုပ်သွားသည်။ ခေါင်းညိတ်လိုက်ခြင်း ဟု ယူဆလိုက်ပြီး ဖိုးလုံး နတ်သမီးကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ မလွှတ်ခင် မျက်နှာကိုလည်းဝမ်းသာအားရ ဖြင့် နေရာအနှံ့ နမ်းပစ်လိုက်သည်။ ဖိုးလုံးအရူးဆိုပေမယ့် အခြေအနေကို နား လည်ပါသည်။ ဒီနေ့ ပြန်ပေမယ့် နက်ဖြန်လာမည်ဆိုတာက ကျေနပ် စရာ မဟုတ်ပါလား။ ဖိုးလုံးလက်က လွတ်သည်နှင့် နတ်သမီး အဝတ်အစားပြန်ဝတ်နေသံကြားရသည်။ ကြယ်သီး တပ်သံ တထောက်ထောက်နှင့် ဇစ်ဆွဲပိတ်သံတွေ ကြားရပြီးနောက်တဲလေးထဲမှာ အသံတွေ တိတ်ဆိတ် သွား သည်။ နတ်သမီးရောက်လာကထဲက ပျံ့လွင့်နေသည့် မွှေးရနံ့လေးလည်း မရှိ တော့။

 မကြည့်ပါ ဟု ကတိက ဝတ်ပြုကျိန်ဆိုထားသည့်အတိုင်း ဖိုးလုံး ထောင့်နားလေးမှာ ကပ် ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။ရှေ့က လမ်းပေါ်မှာ ကားကြီးတစီး ဆူညံစွာဖြတ်မောင်းသွားသံကြားလိုက်ရတော့မှ“နတ်သမီး မရှိတော့ဘူးနော်၊ ကျွန်တော် မျက်စိဖွင့် ပြီ”မျက်လုံးကိုစည်း ထားသည့် အဝတ်ကိုဖယ်ခွာကာ ခနက ပစ်ချထားသည့် အဝတ်အစားတွေ ပြန် ကောက်ဝတ် လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ခြေရင်းဖက်က နံရံဆီ လေးဖက်တွား၍သွားရင်း ကြမ်းပြင် ကိုလက်နှင့် အသာလိုက် စမ်းနေမိသည်။ နံရံနား မရောက်မှီပင် လက်က ကြမ်းရှရှ ဇာသား ပေါ်သွားထောက်မိသည်။ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကောက်ယူပြီး တဝကြီးနမ်းရှိုက်လိုက် မိသည်။ ရနေကျ အနံ့လေးက ဖိုးလုံးသွေးကြောတွေထဲ အထိဖြတ် သန်း စိမ့်ဝင်သွားသည်။“ကျွန်တော်တော့ အရမ်းချစ်နေပါပြီ နတ်သမီးရယ်”လမ်းမီးတိုင်တခုအောက်ကို အရောက်တွင် ဘာရောင်လဲ ဆိုတာသိချင်လွန်းလို့ အကျ ႌကြားထဲကနေ မရဲတရဲ လေး အနည်းငယ် ထုတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ 

အနက်ရောင်ဇာစလေးက ဖိုးလုံး ရင်ကို တဒိတ်ဒိတ်ခုန်စေ၏။ ဖဲဝိုင်းတွေနှင့် စည်ကားနေသော အသုဘ အိမ်ထဲကို ဘယ်ကနေဘယ်လို ရောက်သွားမှန်းတောင် ဖိုးလုံးမသိ တော့။ ခြေထောက်နှင့် မြေကြီး လုံးဝမထိတော့လို့ အထင်ရောက်ရသည် အထိ ဖိုးလုံးတက်ကြွပျော်ရွှင်နေသည်။ကျေးဇူးရှင်မကြီး မစိုးစိုးနွယ်ကို ဒီအကြောင်းတွေပြောပြချင်လွန်းလို့ ဖိုးလုံး အပေါ်တက်လိုက် အောက်ဆင်း လိုက် နှင့် အခွင့်အရေးကိုချောင်းသည်။ မစိုးစိုးနွယ်၏ နား မှာလည်းလူက မပြတ်။ ဘယ်သူမှ မရှိရင်လည်း ဖဲဝိုင်းတွေ နား မှာသူမ ကရောက်နေတတ် သည်ဖြစ်ရာ ဖိုးလုံးမှာ လွတ်လပ်စွာပြောခွင့် မရနိုင်အောင်ဖြစ်နေသည်။ အိပ်ခန်း ထဲသို့ ဝင်သွား သည့် အခါမျိုးတွင်သာလိုက်သွားမှ ဖြစ်တော့မည်။ ဒီနည်းက လည်း လူမြင်လို့ မကောင်းပါ။ မစိုး စိုးနွယ်ကတော့ ဖိုးလုံးကို မြင်ရင် ပြုံးပြနှုတ်ဆက်တတ်ပါသည်။ ဒါပေမယ့်ရိုးရိုးစကားသာပြောလို့ရမည်။ ဆန်းပြား သည့် စကားတွေပြောဖို့ အခြေအနေ ကမပေးပါ။စကားပြောခွင့် မကြုံသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့် မစိုးစိုးနွယ်လုပ်သလို ဖဲဝိုင်းတွေမှာ ဘေးကလိုက် ထိုးသည်။ များများ စား စား တော့မဟုတ်ပါ။

 သူ့မှာရှိတာလေး နှင့် လိုက်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အလှည့်တိုင်းလည်း မထိုး သူစိတ် ထဲမှာ ထိုးချင်လာမှ ထိုးချင်သည့် အိမ် ကနေဝင်ထိုးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံအားလျှော်စွာဖြင့် အလှည့်တိုင်း အလျော် ရသည်။ဖိုးလုံး ဝင်ထိုးသည့် အိမ်က အမြဲတမ်းဖဲ ကောင်း၏။ သူထိုးတာက အများကြီးမဟုတ်လို့ ဒိုင်ကလည်း ဘာမှမပြောပေ။ မစိုးစိုးနွယ် တောင်မြင်သွားပြီး “ဖိုးလုံး တယ်ဟုတ်နေပါလား” ဟု ချီးကျူး၏။အချို့ကလည်း ဖိုးလုံးကို များများထိုးဖို့ မြှောက်ပေးကြသည်။ ဖိုးလုံးက လက်မခံပါ။“ကျွန်တော်က ဖဲသမားမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ အများကြီး ထိုးရမှာလဲ”“ဒါဆို မင်းက ဘာလဲ”နတ်သမီးယောက်ျားဟု ပြောမိတော့မည့် ပါးစပ်ကို ဖိုးလုံး အချိန်မှီ ဘရိတ်အုပ်လိုက်နိုင် ပါသည်။

“ကျွန်တော်က အရူးဗျ”ရယ်သံတွေ ဆူညံသွားသည်။ ဖိုးလုံးကတော့ ခပ်တည်တည်ပင် နောက်ပွဲတွေမှာလည်း သူ ဝင်ချင်သည့် ဝိုင်း သို့ ဝင်ပြီး ထိုးချင်သည့် အိမ်က ဝင်ထိုးသည်။ မစိုးစိုးနွယ်တောင်မှကြုံကြိုက် ရင် ဖိုးလုံးဝင်သည့် အိမ်ကနေ လိုက် ထိုး၏။ 

များများတော့ ထိုးလို့မရ၊ အများကြီး ထိုးလိုက်လို့ ဖိုးလုံးပိုက်ဆံပါ ပါသွားလို့ ဖိုးလုံးရန်လုပ်တာခံရပြီး ဖိုး လုံးထိုးသည့်အတိုင်းလိုက် ထိုးရင် နည်းနည်းသာ ဖိုးလုံးထိုးသလောက်လိုက်ထိုးရရှာ၏။ပိုက်ဆံတွေမြင်ပြီး ပျော်နေသည့် အခါ နတ်သမီးအသစ်အကြောင်း မစိုးစိုးနွယ်ကို ပြောဖို့ မေ့သွားသည်။ ပြန် သင့် ပြီဟု ထင်ပြီးထပြန်လာသည့် အခါကျမှ ဒီနေ့ သူပိုက်ဆံတွေအများ ကြီးရတာ နတ်သမီးဆီက ရသည့် ဘရာစီ ယာလေးကို ကိုယ်နှင့် မကွာဆောင်ထား လို့ ဖြစ်ရသည်ဟု အတွေးရောက်လာပြီးနောက် လူရှင်းသည့် နေရာအ ရောက်တွင်အကျ ႌ ထဲကနေထုတ်ပြီး နမ်းမိပြန်သည်။ နတ်သမီး၏ ရနံ့လေးကြောင့် ဖိုးလုံးတကိုယ်လုံး ကြည်နူး ပီတိစိတ်ဖြင့် တသိမ့်သိမ့်တုန်သွားရသည်။

“တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး”ဖိုးလုံး တစ်ကနေတဆယ် အထိတော့ကောင်းကောင်း ရေတွက်တတ်သည်။ အခုလည်း ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် စီစီရီရီ တင်ထားသည့် ဘရာစီယာတွေကို ရေတွက်နေမိခြင်းဖြစ်ပါ သည်။ ပထမဆုံးနေ့က အနီရောင်လေး ၊ နောက်တ နေ့ အနက်ရောင်ဇာတွေနှင့် အလွန် လှသည့်ဟာလေး၊ နောက်နေ့ကျတော့ ညိုတိုတိုလေး ဖြစ်သည်။ မနေ့ကတော့ အဖြူရောင် ပေါ်မှာ မရမ်းရောင် ပန်းပွင့်လေးတွေ ဖေါ်ထားသည့် ဘရာစီယာလေးရခဲ့၏။ ဒီနေ့ ဘာ ရောင် ဝတ်လာ မလဲဟု တွေးရင်း ဖိုးလုံးရင်တွေ တသိမ့်သိမ့်ခုန်နေ၏။တခြားနေရာတွေ မှာဉာဏ်နည်းသည့် ဖိုးလုံးက ဒီဟာတွေကိုတော့ ရက်အစဉ်မလွဲဘဲ မှတ် မိနေသည်။ နတ် သ မီးက ညတိုင်းလိုရောက်လာသည်။ သူမရောက်လာသည်နှင့် ဖိုးလုံးက စိမ်ပြေနပြေမှုတ်ပေးသည်။ စိတ်ထဲက အ ရမ်းချချင်နေသည့်တိုင်အောင် နတ်သမီးလေး ကောင်းဖို့ အတွက်စိတ်ကိုထိန်းပြီး နတ်သမီးက သူ့ခေါင်းကြီးကို အတင်းတွန်းထုတ်သည် အထိ လုပ်ပေးသည်။ အရင်နတ်သမီးလို ချွေးစော်မနံဘဲ မွှေးနေသည့် အတွက် ဘယ် လောက် ကြာကြာဖိုးလုံး မငြီးငွေ့ပါ။ 

နတ်သမီး တွန့်ခါပြီး အရည်တွေထွက်လေ ဖိုးလုံးက သဘောကျလေပင်။နတ်သမီး က အမှုတ်မခံတော့မှ ဖိုးလုံး စိတ်တိုင်းကျ တက်လုပ်သည်။ ဗွီဒီယို ထဲမှာ မြင်ဖူး သမျှ နည်းပေါင်းစုံဖြင့် လုပ်သည်။ ဒီလို အချိန်တွေမှာ နတ်သမီးအော်သံတွေကဖိုးလုံး အ တွက် အားဆေးဖြစ်သည်။ ဖိုးလုံးလုပ်လေ နတ်သမီး၏ ပစ္စည်းက ပိုကားပိုဖေါင်းလာလေ ဖြစ်ပြီး လုပ်ရတာ အရမ်းအရသာရှိသည်။ ဖိုးလုံးနတ်သမီးကို အ ရမ်း စွဲလမ်း ချစ်မိနေပြီ ဖြစ် သည်။ ဒီအကြောင်းကို လည်း နတ်သမီးကို ကြုံတိုင်းပြောမိသည်။ 

သူ့ကိုခွဲမသွားဖို့ ညတိုင်း ရောက်အောင်လာဖို့ လည်း အမြဲလိုပြောမိသည်။ နတ်သမီးကတော့ ဘာမှပြန်မ ပြောပေ။ ဒါပေမယ့် ဘာမှပြန်မပြောတာ လာမည်ဟု ကတိပေးခြင်းလို့ ပဲ ဖိုးလုံးယူ ဆသည်။ညတိုင်း နတ်သမီး အဝတ်အစားတွေကို ဖိုးလုံး က ကိုယ်တိုင်ချွတ်ပေးသည်။ ဘရာစီယာကိုတော့ နံရံဆီ ပစ် လိုက် သည်။ ဖိုးလုံးနှင့် အားရအောင်ပျော်ပါးကြပြီးတိုင်း နတ်သမီးကလည်း ကသုတ်ကရက်ပြန်ပြန် သွားတတ် တော့ နတ်သမီး ထွက်သွားတာနှင့် အသာလိုက်စမ်းပြီး ကောက်လိုက်ရုံပင်။ နောက်ပြီး ထိုဘရာစီယာတွေကြောင့် ဖိုးလုံးည တိုင်းဖဲ နိုင်သည်။ ဖိုးလုံးကို အမြဲမုန့်ဖိုးပေးရသည့် အမတွေနှင့် ယောက်ဖကို တောင် ဖိုး လုံးက ဒီမနက် အလုပ်မသွားကြခင် မုန့်ဖိုးပြန်ထုတ်ပေးလိုက်နိုင်သည်။ အားလုံးက ဝမ်း သာအားရ ယူသွားကြသည်။ဝင်ငွေလမ်းက ဖြောင့်နေပါသည်ဆိုပါမှ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ဦးတင်ထွန်းက ရက်လည်ဆွမ်း သွပ်တော့မည်။ မနက် ဖြန် ဆို ဖဲဝိုင်းတွေ မရှိတော့ပါ။ 

အရပ်ထဲက နောက်တယောက်ထပ် သေရင် ကောင်းမှာပဲဟု ဖိုးလုံးဆုတောင်း နေမိသည်။ ဘရာစီယာတောင် ဒီလောက်စွမ်း ရင် အောက်ကဘောင်းဘီဆိုရင် ပိုစွမ်းမည်ဟု ဖိုးလုံးတွေး မိပါ သည်။ ဖိုးလုံးတွေ့ဖူးသည့် နတ်သမီး နှစ်ယောက်လုံးအောက်က ဘောင်းဘီ မဝတ်ကြ။ မနေ့တုန်းကတော့ ဘောင်း ဘီ ဝတ်ခဲ့ဖို့ နတ်သမီးကို မှာလိုက်သည်။ အဆောင်အဖြစ်လိုချင်သည် ထက်သိမ်းချင်တာ က ပိုများ သည်။ ဘရာစီယာလေး ထည်ရထားပြီး ဘောင်းဘီက တထည်မှ မရသေးတာ ကို ဖိုးလုံး မချင့်မရဲဖြစ်နေရသည်။ခေါင်းအုံးပေါ်က ဘရာစီယာတွေကို တခုချင်းကောက်ယူပြီး နမ်းလိုက်၏။ 

အလွန်လှသည့် ဘရာစီယာလေးတွေ ဖြစ်ပါသည်။ အဟောင်း တခုမှမပါ။ အားလုံးအသစ် စက်စက်တွေ ဖြစ်သည်။ တခြားမိန်းမတွေ ဝတ်သည့် ဘရာ စီယာတွေကို ဝတ်ထားတာ၊ တန်းမှာလှမ်း ထားတာ ဖိုးလုံး အကြိမ်ကြိမ်မြင်ဖူးသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီဟာလေးတွေ လောက်ဘယ်သူ့ ဟာကမှ မလှကြပါ။အားရအောင်နမ်းရှုံ့ပြီးမှ ခေါင်းအုံးစွပ်ထဲ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ လေးထည်တောင်ဆို တော့ အောက်ဖက် ခြမ်းက ဖောင်းတောင်ဖေါင်းနေပြီ။ အဲဒီမညီမလာဖေါင်းနေသည့်ဖက် ကိုပဲ အပေါ်ဖက်သို့ လှည့်ကာပါးကပ်ပြီး အိပ်ချလိုက်သည်။ ဖိုးလုံး တရေးတော့ပျော်အောင် အိပ်ရမည်။ ဒါမှလည်း ညကျရင် အားအင်အပြည့်နှင့် ပျော်ခွင့် ရမည် ဖြစ်သည်။ဖိုးလုံးအိပ်ပျော်သွားသည့် အခါနတ်သမီး နှင့် အိပ်မက်ထဲမှာတွေ့သည်။ ဖိုးလုံး က မျက်လုံး ကိုစည်း မထားလို့ တသက်တာမြင်ဖူးသမျှ မိန်းမတွေထဲမှာ အလှဆုံးသော မိန်းမကို မြင်ခွင့်ရလိုက်သည်။ နတ်သမီး၏ ကိုယ်အပေါ် ပိုင်း က အဝတ်မပါဘဲ ဖြူစင်လုံးဝန်းသည့် နို့ကြီးတွေကို အတိုင်းသားမြင်ရသည်။ နို့သီးခေါင်းက လေးတွေကရဲရဲနီ နေ၏။

အောက်မှာဝတ်ထားတာက ဟိုကားတွေထဲက မိန်းမ တွေဝတ်သလိုမျိုး ပစ္စည်းအုပ်ရုံ ဘောင်းဘီသေး သေး လေးဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းရှေ့တည့်တည့်မှာ နှင်းဆီပွင့်နီနီလေးပါ၏။နတ်သမီးရှေ့မှာဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှင်းဆီပွင့်လေးကို ပါးစပ်နှင့် ငုံခဲလိုက်၏။ ပြီးတော့မှ နှုတ်ခမ်းနှင့် တေ့ပြီး စုပ်ယူလိုက်သည်။ နှင်းဆီပွင့်၏ ဝတ်ရည်တွေလား၊ နတ်သမီး၏ အရည်တွေလားမသိ ချိုမြိန်သည့် အရည်တွေ ဖိုးလုံး ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်လာ ကြသည်။ဖိုးလုံးနိုးလာသည့် အခါ ပါးစပ်မှာ အရည်တွေရွှဲနေ၏။

 အလန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းကို ထူမတ် ပြီးထထိုင် လိုက်မိ သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အာပုပ်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ စီး ကျမသွားပါ။ ကျသွားရင် ခေါင်းအုံး စွပ် ကိုထိုးဖေါက်ပြီး နတ်သမီး၏ ဘရာစီယာတွေ ကို စိုကုန်ပေတော့မည်။ ဖိုးလုံး ခေါင်းအုံးကို ပြန်လှန်လိုက်ပြီး သူအိပ်သည့်ကွပ်ပျစ်လေး ပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ အပြင်မှာနေရောင်ခြည်က ပျော့ပျော့လေးသာရှိတော့သည်။ ဖိုးလုံး၏ အမနှစ်ယောက် နှင့် ယောက်ဖလည်း ပြန်ရောက်လာကြသည်။“ဖိုးလုံး ဒီနေ့ရောစီးပွားရှာ ဦးမှာလား”“ရှာမှာပေါ့၊ အချီကြီးရိုတ် မှာ ဟီးဟီး”ကိုစိုးအောင် အမေးကို ပြန်ဖြေရင်း ဖိုးလုံးရေချိုးဖို့ ပြင်သည်။အမလတ်မခင်အေးတင့် ကတော့ ဖိုးလုံး ပေးလိုက် သည့် ပိုက်ဆံဖြင့် ထီထိုးခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

“ထီပေါက်ရင် ငါ့မောင်လေးကို မော်တော်ကားဝယ်ပေးရမယ်၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း သုံးဖို့ အများကြီးပေးမယ်”“အရူးက ကားမလိုပါဘူး မမရာ”တကယ်ပင် ဖိုးလုံးဒါတွေမလိုချင်ပါ။ သူ့အတွက် နတ်သမီးရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်တာဘာ မှ မလိုအပ်တော့၊။ရေချိုးထမင်းစားပြီး ဖိုးလုံးလဘက်ရည်ဆိုင်ခနသွားသည်။ ဘယ်သူက ဘယ်ဝိုင်းမှာဘယ် လောက်ရှုံးပြီး၊ ဘယ် သူက လက်စွပ်၊ ဘယ်သူကနာရီ၊ ဘယ်သူက စက်ဘီးပေါင်လိုက်ရ သည် ဆိုသည့် စကားတွေကြားရတော့ ငါးခူပြုံးလေးနှင့် ရင်ကော့ကာနေမိ၏။

“အားလုံးထဲမှာ စီးပွားအဖြစ်ဆုံးက ဖိုးလုံးပဲ၊ ဟေ့ကောင် မင်းခုတလော နေ့တိုင်းနိုင်တယ် မဟုတ်လား တို့ကို လဘက်ရည်တိုက်”“တိုက်မယ်ဗျာ၊ ဒီညနိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ကို ဘီယာပါ တိုက်မယ်”“တယ်ဟုတ်ပါလား၊ ကြိုက်ပြီကွာ”“နောက်ထပ် မသာ ရှိရင်လည်းပြောကြနော် ကျွန်တော်က စီးပွားဖြစ်လုပ်တော့ မှာ …ဟဲ ..ဟဲ”ရင်ကော့ကာအာမခံလိုက်ပြီး တဝိုင်းလုံးစာ ရှင်းလိုက်သည်။ အရင်က သူ့ကိုကျွေးမွေးနေကျ လူတွေကို အခု လိုပြန်ကျွေးရလို့ ဖိုးလုံးလည်း ပျော်ပါသည်။ 

အချိန် ကျသည့် အခါကျတော့ ဖိုးလုံးထိုင်ရာကထ၏။ အိမ်ခန ပြန် ဦးမယ်ဟု ပြောပြီး ဖိုးလုံး ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူများတွေကို နာရီမမေးချင်တော့ လို့ စိတ်မှန်း ဖြင့် ထွက်လာရာနောက်ကျမှာစိုး ပြီး မပြေးရုံတမယ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။တဲနားကို ရောက်တော့ နတ်သမီး၏ အနံ့ကို ရသလိုလိုရှိသည်။ အနီးတဝိုက်မှာတော့ ဘာ အရိပ်အယောင် မှ လည်း မမြင်ရပါ။ အထဲကို ခပ်သုတ်သုတ်ဝင်ပြီး လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်လို့ အပြီးမှာတော့ ချက် ချင်းလိုလို နတ်သမီး အနားကိုရောက်လာသည်။ သူနောက် ကျသွားလို့ နတ်သမီးကိုယ်ဖျောက်ပြီး စောင့်နေရ သည်ဟု တွေးမိပြီးဖိုးလုံး စိတ် မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။“ကျွန်တော် နောက်ကျသွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ နတ်သမီးရယ်”တရုပ်ကားတွေထဲကလို လက်သီးဆုပ်ပြီးတောင်းပန်လိုက်သည့် ဖိုးလုံးလက်ပေါ်ကို လက်ဖဝါးနုနုလေး တခု ရောက်လာသည်။

 ထိုလက်ကလေး ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနူးညံ့ကာ ချောမွတ်သည့် လက်မောင်းတလျှောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းသွားမိ၏။ ပုခုံးနားသို့ ရောက် ကာမှ အဝတ်ကို စမ်းမိသည်။ နတ်သမီး၏ အဝတ်က လက်မောင်းတွေလိုပင် ချောမွတ်နေသည်။ လည်ပင်းနားရောက်တော့ ဇာတွန့်တွေကို စမ်းမိသည်။ အောက်ကို ဆက် ဆင်းပြီး နို့တွေကို ညှစ်ကြည့်လိုက်သည့် အခါမှာတော့အောက်မှာ ဘရာစီယာ မပါသည် ကိုသိလိုက်ရ၏။ အောက်မှာ ဘောင်းဘီပါသလားဟု သိချင်ဇောဖြင့် ချက်ချင်း စမ်းကြည့် လိုက်တော့ အောက်မှာလည်း အတွင်းခံလုံးဝရှိတာတွေ့ လိုက်ရသည့် အခါ ဖိုးလုံး တွန့် ပြီးနောက်ကို ဆုတ်လိုက်မိသည်။

“နတ်သမီးရယ်၊ ဘောင်းဘီဘာလို့ ဝတ်မလာတာလဲ၊ ကျွန်တော် နမ်းချင်လို့ပါ”ဝမ်းနည်းပက်လက်ပြောရင်း ဖိုးလုံးငိုင်သွားရသည်။ ထိုအချိန်မှာ အဝတ်စတွေလှုပ်ရှား သွားသံကြားရပြီး ဖိုးလုံးကို နတ်သမီးက ဖက်လိုက်သည်။ လက်နှင့် ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ နတ်သမီးက ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေတာကို စမ်းမိသည်။ ဖိုးလုံး စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ငိုင်တွေမှုတွေ ပျက်လွင့်သွားပြီး နတ်သမီးကို အားပါးတရ နမ်းလိုက်မိသည်။ နမ်းရင်းနမ်းရင်းနှင့် ဘရာစီယာကိုရော ပင်တီကိုပါမေ့သွားသည်။နတ်သမီးကို ဖျာပေါ်ဆွဲချလိုက်သည့် အခါ နတ်သမီးပေါင်တံကြီးတွေက ဖိုးလုံးတွန်းစ ရာမလိုဘဲ သူ့အလိုလို ဘေးကို ပြန့်ကားသွားသည်။ 

ထုံးစံအတိုင်း မှုတ်ပေးလိုက် သည့်အခါ နတ်သမီး၏ ညည်းသံတွေ စတင်ထွက် လာ၏။ ဖိုးလုံးစိတ်ထဲမှာ ဒီနေ့ ပိုမွှေးသည် ဟု ထင်မိသည်။ လတ်ဆတ်သော အနံ့တခုကြောင့် ဒီနေ့ အရင်က ထက် ပိုကြာအောင်မှုတ် မိ ပါသည်။ အရသာရှိသည့် အရည်တွေကိုလည်း တရွှတ်ရွှတ်နှင့် စုပ်ယူမျိုချလိုက်သည်။ အရင်နေ့တွေကထက် ပိုချိုနေတာသေချာသည်။မရပ်မနားညည်းညူနေသည့် နတ်သမီးကို ဖိုးလုံးစိတ်မပျက်ပါ။ သူ၏ စွမ်းဆောင်မှုတွေ ထိရောက်သည်လို့ပဲ တွေး ကာပျော်သည်။ အခုလည်း နတ်သမီးတားတော့မှ မှုတ်တာကိုရပ်လိုက်သည်။ မလုပ်ခင် နတ်သမီး၏ နို့တွေကို စုပ်ပေးရင်း အမှတ် တမဲ့ ပြောမိသည်။“ကျွန်တော့် ကိုလည်း ပြန်မှုတ်ပေးပါလား နတ်သမီးလေးရယ်”သံချောင်းကြီးလို မာကျောနေသည့် ဖိုးလုံး၏ ဟာကြီးကို နတ်သမီးက လက်နှင့်လာကိုင်သည့် အခါ ဖိုးလုံး ရင် ထဲမှာ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မရဲတရဲဖြင့် နတ်သမီးကို ဆွဲမထူလိုက်ပြီး နတ်သမီးရှေ့မှာ ရပ်ပေးလိုက် သည့် အခါ ဖိုးလုံးထိပ်ဖျားမှာ နွေးကနဲဖြစ်သွားသည်။ 

နတ်သမီးက ဖိုးလုံးကို တကယ်ပြန်မှုတ်ပေးလေပြီ။ ဖိုးလုံးပျော် ရသော်လည်း နတ်သမီးက ပုလွေ မမှုတ်တတ်ပါ။ အရင်နတ်သမီးက ကျွမ်းကျင်သလောက် ဒီနတ်သမီးက တော့ ငုံလိုက်၊ ထိပ်ကို စုပ်လိုက်၊ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်နှင့် ဘာတွေလုပ်နေမှန်း မသိပါ။မလုပ်တတ်လုပ် တတ် နှင့် လုပ်ပေးနေရှာ သည့်နတ်သမီးကို ဖိုးလုံး သနားသွားသည်။“နေပါစေ၊ နေပါစေ တော်ပါတော့၊ အထဲကိုပဲ ထည့်တော့မယ်”နတ်သမီး ဆီက သူ့ဟာကြီးကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဖိုးလုံးထိုင်ချလိုက်သည်။ နတ်သမီး တကိုယ်လုံးကျိုးကြေသွား တော့ မတတ်ဖျစ်ညှစ်ကာ ဖက်လိုက်ပြီး မှ ဖျာပေါ်တွန်းလှဲလိုက်သည်။ 

အလိုက်သင့် ဖွင့်ဟပေးသည့် နတ်သမီး၏ ပေါင်တံ တချောင်းကို ပုခုံးပေါ်တင်ထမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ပေါင်တဖက်ကို ခပ်စောင်းစောင်းလေးခွ ပြီး နတ်သမီး၏ တွင်းဝကို စမ်းသည့် အခါ နတ်သမီးက သူမ၏ လက်ကလေးတွေ နှင့် ကိုင်ပြီး အဝမှာတေ့ပေး၏။ အလိုက်သိမှု ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်သွင်းလိုက်ခြင်းဖြင့် တုန့်ပြန်ပေးလိုက်သည့်အခါ နတ်သမီးအော်သံ ထွက်လာသည်။“အား….”နတ်သမီး ၏ပေါင်တံကို ဖက်ပြီး အားစိုက်ခွန်စိုက်ဆောင့်သည်။ အဆက်မပြတ်ဆောင့်ရင်း နှင့် နတ်သမီး၏ ပေါင် နှင့် ခြေသလုံး တွေကို တယုတယအနမ်းတွေ ပေးသည်။နတ်သမီး၏ တကိုယ်လုံးက မွှေးသလို အရမ်းလည်း နူး ညံ့သည်။ အရင်နတ်သမီး တုန်းက ဖိုးလုံးအနေနှင့် မှုတ်ဖို့ နှင့်လုပ်ဖို့ ပဲသိသည်။ 

ဒီလိုတွေ မတွေးတတ်။ ဒီနတ်သမီးနှင့် ကျမှ အရာရာတိုင်းသည် ဖိုးလုံးအတွက် တပ်မက်စရာဖြစ်သည်။ ဒီအနေ အထားအတိုင်းစိတ်ကြိုက်လုပ်ပြီး သော အခါ ဖိုးလုံးက လေးဖက်ထောက်ပုံစံပြင်လိုက်သည်။ဒီရက်တွေ ထဲမှာ နားလည်မှုတွေ ရနေပြီဖြစ်သည့် နတ်သမီးကလည်း ခါးကို မလိုက်သည်နှင့် အလိုက်သင့်ကုန်းပေးသည်။ ဖိုးလုံးဘေးကို မချော်အောင် လက်နှင့် ပင်ထိန်းပေးလိုက်သေး၏။အမှန်က ဖိုးလုံးပြီးချင်နေပြီဖြစ်သည်။ မောလည်း နည်းနည်းမောနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ အကြိုက်ဆုံးပုံစံ ကို ပြောင်းပြီး အပြီးလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသည်။ တင်ပါးကြီးတွေ၏အိစက်သည့် အထိအတွေ့ နှင့် အခုနထက်ပို ကြပ် သွားသည့် အတွင်း ကဆွဲအားတို့ ကြောင့် နောက်ကနေ အံကြိတ်ဆောင့် ရင်း အရည်တွေ ထွက်ကုန်သည်။ 

အမောဖြေရင်း ကုန်းထားဆဲဖြစ်သည့် နတ်သမီးကို နောက်ကနေလျက်ပေး မိပါသည်။ သူလုပ်ထားလို့ ထွက်ခဲ့ သမျှ အရည်တွေကို ပြောင်အောင်လျက်ပေး ပြီးမှ နတ်သမီး ဘေးမှာလဲလျောင်းပြီး နားလိုက်သည်။ နတ်သ မီးလည်း ဝမ်းလျားမှောက်လို့ ငြိမ်သက်နေသည်။“နတ်သမီး ကို ကျွန်တော်ဘာကြောင့် အရမ်းချစ်သွားလဲ မသိဘူးဗျာ၊ အရင်နတ်သမီးက ချလို့တော့ကောင်း ပါ တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မချစ်ဘူးဗျ”နတ်သမီး၏ ကျောပြင်မွတ်မွတ်လေး ကို ပွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်မိသည်။ နတ်သမီး ဆီက ဘာတုန့် ပြန်သံမှ မ ကြားရ သည့်အတွက် ဖိုးလုံး စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်ပါ။

နတ်သမီးတွေက ဒီလိုပဲဖြစ်သည်။ လူစကားကို နား လည်သော်လည်း မပြောကြပါ။ သူတို့ နှင့် ဆိုရင်ဖိုးလုံးက သာပြောရခြင်း ဖြစ်သည်။“ဟို နတ်သမီး ကို သွားပြန် မပြောနဲ့နော်၊ သူ့ အရည်က မချိုဘူးဗျ၊ ဒီနတ်သမီးလေး ကျတော့ ကျွန်တော် ဘာဂျာ ပဲမှုတ်ချင်နေတယ်၊ ကျွန်တော် မှုတ်ပေးတာ ကောင်းတယ်မဟုတ်လားဟင်၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး မှုတ်ပေးတာ ..သိလား”တုန့်ပြန်သံမကြားရပေမယ့် ဖိုးလုံးက သူ့ဖက်ကိုဆွဲယူလိုက်ရာ နတ်သမီး ပါလာသည်။ နတ်သမီး ကိုဖက်ပြီး ဖိုး လုံး နမ်းသည်။ မျက်နှာ အနှံ၊ နောက်တော့ နှုတ်ခမ်း နုနုလေးတွေကိုတယုတယ စုပ်နမ်းသည်။ နမ်းရင်း နှင့် ဖိုး လုံးစိတ်တွေ ပြန်ထလာသလို သူ့ဟာကြီးကလည်း တကျောပြန်ပြီး တင်းမာလာသည်။

“ကျွန်တော် တို့ နောက်တခါ လုပ်ရအောင်နော်”နတ်သမီး မငြင်းပါ။ ထို့ကြောင့် ဖိုးလုံး နတ်သမီးပေါ်ကို တက်ခွလိုက်၏။ သူမ၏ ဆီးခုံကို ထောက်နေသည့် ဟာ ကြီးကို လည်း အဝမှာ ဝတ္တရားမပျက်တေ့ ပေးသည်။ ဒီတကြိမ်မှာလည်း ဖိုးလုံးစိတ်လွတ်လက်လွတ် လုပ်ပစ် လိုက်သည်။ လုပ်တာတောင် ရိုးရိုးမလုပ်။ ထိုးသည်.မွှေသည်။ ကော်တင်သည်။ နတ်သမီး လည်း တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ပြီး အော်နေရ၏။ခါတိုင်းက နှစ်ချီလုပ်ပြီးရင် နတ်သမီး ပြန်နေကျဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ ဖိုးလုံး လုပ်ပြီးတော့ ပြန်လျက်ပေးတာကို ကျေကျေနပ်နပ်နှင့် ခံယူပြီး ဖိုးလုံး ကိုမှီကာ ညိမ်သက်နေ၏။

 ဖိုးလုံး အံ့သြသော်လည်း ကျေနပ်ပြီး နောက်နေ့ ပင် တီ ဝတ်လာဖို့ ထပ်ပြောမိသည်။“နောက်နေ့ ကျရင် ဘောင်းဘီ သေးသေး လေးဝတ်ခဲ့ပါနော်၊ ကျွန်တော် အိမ်ကို ယူသွားချင်လို့၊ အရင်နေ့တွေက နတ်သမီး ကျန်ခဲ့တာတွေ လည်း ကျွန်တော် အိမ်ယူသွားတယ်”ဖိုးလုံးစကားကြောင့် နတ်သမီး ကိုယ်လေး တုန်ခါသွားသည်။ မကျေနပ်မှာစိုးလို့ ဖိုးလုံးပျာပျာ သလဲ ရှင်းပြမိ သည်။“ကျွန်တော် ခေါင်းအုံး အောက်မှာ ထားအိပ်တာပါ၊ မွှေးနေတာပဲ၊ ဘောင်းဘီလေး ရရင်လဲ ခေါင်းအုံးအောက် မှာ ပဲ ထားမှာပါ၊ ပန်းပွင့်လေး တွေပါတာ ဝတ်ခဲ့ပါနော်”နတ်သမီး ကိုယ်လုံး ပိုပြီးတုန်လာသည်။ ပြန်သွားမှာစိုးလို့ ဖိုးလုံးအတင်း ဖက်ထားမိ၏။“နတ်သမီး ကိုချစ်တယ်၊ ကျွန်တော် နတ်သမီး တကိုယ်လုံးကို ချစ်တာပါ၊ နတ်သမီး ဘောင်းဘီကိုလဲ ချစ်တယ်၊ နတ်သမီး ဘရာစီယာကို လဲချစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် တောင်းမိတာပါနတ်သမီးရယ်၊ စိတ်မဆိုးပါ နဲ့ နော်”ဖိုးလုံးရင်ခွင်ထဲကနေ နတ်သမီး တွန့်ပြီး ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

 ခါတိုင်းလည်း နှစ်ချီ လုပ်ပြီးရင် ပြန်နေကျဆိုတော့ ဖိုးလုံးရင်ထဲ ဟာသွားသည်။ တားလည်း မတားရဲလို့ လွှတ်ပေးလိုက်ရ၏။ ဒါပေမယ့် နတ်သမီးက ဖိုးလုံး၏ ပျော့ ခွေ နေဆဲ အချောင်းကြီးကို လာကိုင်တော့ အံ့သြသွားရသည်။ ကိုင်ရုံသာမက ပါးစပ်ထဲကိုပါ ငုံလိုက်လို့ ပိုပြီး အံ့ သြရ ပြန်သည်။“နတ်သမီးလေး ကျွန်တော့် ကို မှုတ်ပေး မလို့လား”ဖိုးလုံး အမေးကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ် ခြင်းဖြင့် နတ်သမီးက အဖြေပေးလိုက်၏။ မလုပ်တတ် လုပ်တတ် နှင့် လုပ်ပေး ခြင်းပေမယ့် ဖိုးလုံးအတွက် အရမ်းကို ကောင်းပါသည်။ နူးညံ့သည့်နှုတ်ခမ်းလေးတွေ၊ တချက်တချက်မှာ ရေခဲ ချောင်းကို လျက်သလို လျက်ပေးနေသည့် လျှာကလေး၏ အထိအတွေများကြောင့် ပျော့ခွေနေသည့် ဟာကြီးက ပြန်ပြီး ထောင်တက်လာသည်။ 

နောက်တကြိမ် ထပ်လုပ်ဖို့လည်း တကိုယ်လုံးမှာ အားအင်တွေ ပြန်လည်ပြည့် ဖြိုးလာ၏။ ထို့ကြောင့် နတ်သမီး ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူက တပြန်ဘာဂျာဆွဲပေးလိုက်သည်။ နတ်သမီး လည်း ဖီးလ် တွေပြန်တက်လာပုံရပါသည်။ ဖိုးလုံးဆံပင်တွေ ကိုဆွဲ၏။ နားရွက်ကို လိမ်၏။ လှိုက်ဖို တုန်ရီသည့် အသံ လေးဖြင့် အဆက်မပြတ်ညည်း၏။စိတ်ကျေနပ်အောင် ဘာဂျာ လုပ်ပေးပြီးမှ ဖိုးလုံး တက်လုပ်သည်။ နတ်သမီး၏ အလိုက်သိသည့် ယုယမှုတွေ ကြောင့် အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာပေမယ့် ရှေ့မှာ နှစ် ကြိမ်ပြီးထားတော့ ဒီတကြိမ်မှာ တော်တော်နှင့် မပြီး နိုင် ဖြစ်ရသည်။ ဖိုးလုံးလည်း မောလာသလို နတ်သမီးလေး လည်းကျယ်ကျယ်တောင် မအော်နိုင်တော့ လေသံ ပျော့ လေးနှင့် သာညည်းနိုင်တော့သည်။ တဖြည်းဖြည်း နှင့် နတ်သမီး ကိုဖိုးလုံး သနားလာသည်။ မြန်မြန်ပြီးအောင် အားထည့် ဆောင့်ရလွန်းလို့ ထိပ်တွေတောင်ကျိန်းနေသည်။ နတ်သမီးလည်းတော်တော်ခံရ ခက်လိမ့်မည်။ 

အရည်တောင် ကောင်းကောင်း မထွက်ချင်တော့ပါ။ တခါတုန်းက အရင်နတ်သမီး သူ၏ ဂွေးအုကို ညှစ်ပေး ဖူး တာကို သတိရလိုက်တာကြောင့်“ကျွန်တော့် ဂွေးဥ ကို ညှစ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော့် ဂွေးဥ ကို ညှစ်ပေးပါ”ဖိုးလုံးစကားကြောင့် လှမ်းညှစ်ပေးသည်။ နတ်သမီး လက်က တင်ပါးကိုမှီသော်လည်း ဥကိုတော့ မထိတထိ ဖြစ် နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖိုးလုံးက အပေါ်ဖက်ကိုတိုးသည်။တိုးတာနှင့် အလိုက်သင့်ဖြစ်အောင် နတ်သမီး၏ ပေါင် တွေကို အတင်းဖိချရ၏။ ပေါင်တွေကို ရင်မှာအပ်လိုက်တော့ နတ်သမီး ဖင်ကြီးကကြွတက်လာသည်။ ပုဇွန်လိုကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေရာကနေ ပုခုံးကိုကြွပြီး နတ်သမီးက ဖိုးလုံးဥကြီးတွေကို မိအောင်ဖမ်းပြီး ဖျစ်ညှစ်ပေး၏။ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် မဆုပ်မိသည့် အပြင် နတ်သမီးက လည်းအားပျော့နေလို့ လုံးဝမနာပါ။ 

အဆောင့်နှင့် အညှစ် တိုင် ပင် ကိုက်သွားသည့် အခါ ဖိုးလုံး တမျိုးကြီး ဖြစ်လာပြီး နောက် အချက်နှစ်ဆယ်လောက် ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုက်သည်နှင့် အချောင်းရော ဥပါ ကျင်တက်လာပြီး နောက် အရည်တွေထွက်ကာ ပြီးသွားတော့သည်။ပင်ပန်းလိုက်သည်မှာ ဆိုဖွယ်မရှိတော့ပါ။ နတ်သမီး ကိုယ် ပေါ်မှာ မှောက်ပြီးအကြာကြီး နားလိုက်ရသည်။ ဖိုးလုံး အမောပြေလို့ ဘေးကို လှိမ့်ချလိုက်သည် နှင့် နတ်သမီးထရပ်လိုက်သည်။ မသွားစေချင်သေးသည့် ဖိုးလုံးက ခြေ ထောက်တွေ ကိုဖက်လိုက်သည့် အခါ နတ်သမီး ခြေ ထောက်တွေ ယိမ်းယိုင်လို့ နေ၏။ ဒါပေမယ့် ဖိုးလုံးလက်ထဲ က နေ ပြန်ရုန်းသည်။ခါတိုင်းနေခဲ့ သည့် အချိန်ထက်ပို ပြီးကြာမြင့်စွာ နေပေးခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်မိသည့် အခါ ဖိုးလုံးလက်တွေ ပျော့ကျသွား၏။ 

နတ်သမီး တို့မည်သည် သတ်မှတ်ချိန်ထက်ကျော်လွန်ပြီးနေလို့ မရဟု မစိုးစိုးနွယ် ပြောဖူး သည် မဟုတ်ပါလား။ ဖိုးလုံး အချိန်နာရီ ကို မသိပေမယ့် အရမ်းနောက်ကျနေပြီ ဆိုတာကိုသိသည်။ အခုန လုပ်ထား သည့် အရည်တွေ ပြောင်အောင်လျက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နတ်သမီး၏ ပစ္စည်းလေး ကို အားပါးတရ စုပ်နမ်း ပြီးတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါသည်။ ခနလေး အတွင်းမှာပင် နတ်သမီး၏စွဲမက်ဖွယ် ရနံ့ နှင့် အငွေ့အသက်တွေ ဖိုးလုံး နားက ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ မြက်ပင်တွေကို ခပ်မြန်မြန် တိုးတိုက်သွားသည့် အသံကိုလည်းကြားရ သည်။ ခါတိုင်းဆိုဒီလို အသံတွေ မကြားရပါ။

 ဒီနေ့တော့ နတ်သမီး အလျှင်လိုနေပုံရ၏။မျက်လုံးက အဝတ်ကိုတောင် ပြန်မဖြုတ်နိုင်တော့ဘဲ ဖိုးလုံး ဖျာပေါ်ကို လှဲချလိုက်မိပါသည်။ ဒီည အပြန်နောက် ကျ လို့ မနက်ဖြန် နတ်သမီး ရောက်မလာနိုင်မှာကိုလည်းစိုးရိမ်ပူပန် မိသည်။ တကယ်လို့သာ မနက်ဖြန် နတ် သမီး ရောက်မလာရင် သူရူးသည်ထက် ပိုကာ ရူးဖို့သာရှိသည်ဟုလည်း မချင့်မရဲ တွေးနေမိသည်။ နတ်သမီး ဆီကကံကောင်းစေသည့် အဆောင်ကို ဒီနေ့ မရလိုက်သည့် အတွက် အသုဘအိမ်ကို သွားရင်လည်း ဖဲရိုတ် လို့ ကံကောင်းမှာ မဟုတ်တော့။ အေးအေး ဆေးဆေး မှပဲ သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။ မသွားလို့ ကလည်း မဖြစ် ပေ မနက်ဖြန်ရက်လည်ဆိုတော့ ညကထဲက သွားပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ပေး သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။နတ်သမီး ထွက်သွားပြီး အကြာကြီးနေမှ ဖိုးလုံး ထွက်လာ၏။ လမ်းမတွေပေါ်မှာ လူသူက ရှင်းသလောက်ဖြစ် နေ သည်။ 

တော်ဝင်ပန်း အဆောင်ရှေ့ အရောက်တွင် အရိပ်မဲမဲကြီးတခုကို တွေ့လိုက်လို့ ဖိုးလုံးလန့် သွားသည်။ အနားနားကို ရောက်မှ ဝါးရင်းတုတ်ကြီးကိုင်ကာရပ်နေသည့် အစောင့်ကုလားအဖိုးကြီးမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ဖိုး လုံးနှင့် အရပ်ထဲမှာ မျက်မှန်းတန်း မိနေသည့် အဖိုးကြီးက နှုတ်ဆက်သည့် အနေ ဖြင့် ဝါးရင်းတုတ်ကြီး ကို မြှောက်ပြလိုက်တော့ သူ့ကိုရိုတ်တော့မည်ဟု ဖိုးလုံးရင်ထဲ မှာထိတ်သွားပြီး အလန့် တကြားထွက်ပြေးမိ သည်။“အောင်မယ်လေးဗျ”တော်တော်လှမ်းလှမ်း ရောက်တော့မှ ကုလားကြီးရယ်သံကြောင့် ရှက်ရှက်နှင့် လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ မစိုးစိုး နွယ်တို့ အိမ်ဆီတကျိုးထဲ သုတ်ခဲ့၏။

 နောက်ဆုံးညဆိုတော့ဝိုင်းတွေက ပိုပြီး အရှိန်မြင့်နေသည်။ဒီနေ့က မိုး လင်းသည် အထိလဲ ရိုတ်လို့ မရ၊ မနက်ဖက် ဆွမ်းမကပ်ခင် တရားမနာခင် ဝိုင်းသိမ်းရမှာ ဖြစ်လို့ အားလုံးဇော ကပ်နေကြသည်။ ရှုံးနေသူတချို့က ဖိုးလုံးကို မြင်တော့ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ခုတလော ဖိုးလုံးက ကံထနေ သည် မဟုတ်ပါလား။ တချို့ကလည်း ဦးတင်ထွန်းကြီးစောင့်ရှောက်တာဟု ဖိုးလုံးကွယ်ရာမှာ ပြောကြသည်။ ဒါပေမယ့် ဖိုးလုံးက ဒီနေ့ မထိုးလို့ ဆိုသည့် အခါ သူတို့ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။စိတ်ကူးကောင်းသည့် တယောက်ကတော့ ဖိုးလုံးလက်ထဲကို ၂၀၀ တန် ၅ ရွက်လာထည့်ပေးသည်။ ဖိုးလုံးက များများ မထိုးတတ်မှန်း သိလို့ တမင် ဒီလောက်ပဲပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။“ဒီပိုက် ဆံနဲ့ မင်းကြိုက်သလို လိုက်ထိုး၊ ရှုံးရင် ပြန်မပေးနဲ့၊ နိုင်ရင် တယောက်တဝက်”ကိုယ့်ပိုက်ဆံ နှင့် မဟုတ်၍ ဖိုးလုံး လက်ခံလိုက်သည်။

 ဒါပေမယ့် တလှည့် ကို ၂၀၀ နှင့် ငါးလှည့်မြောက်သည့် အခါ အကုန်ပြောင်သွားသည်။ နတ်သမီးဆီက ဘာမှ မရခဲ့လို့ ဖြစ်မည်ဟု ဖိုးလုံးထင်သည်။ အရင်နေ့တွေက လည်း ဒီလိုပဲ စိတ်ကူးတည့်သည့် အိမ်ကနေ ဝင်လောင်းလိုက်တာပင်။ ဒါပေမယ့် အရင်နေ့တွေက အမြဲလို နိုင် သည်။ဖဲဝင်ကစားခြင်း ကိုလက်လျှော့လိုက်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးက မုန့်ဟင်းခါးချက်နေကြသည့် နေရာဘေးမှာ ဖျာခင်းထားတာ တွေ့လို့ သွားမှိန်းနေလိုက်သည်။ ဘေးမှာ တခြားသူတွေ လည်းရှိသည်။ ဘယ်သူတွေမှန်း တော့ မသိ။ နတ်သမီး နှင့် ရေကုန်ရေခန်း ချစ်လာခဲ့ရသည့် ကိုယ်ခန္ဓာကြောင့် ဖိုးလုံးပင်ပန်းစွာ ဖြင့်မှေးကနဲ အိပ်ပျော် သွားရင်းနှင့် ဝရုန်းသုန်းကား ပြေးသံလွှားသံတွေ ဆူဆူညံညံကြားမှ ယောင်လည်လည်နှင့် ထကြည့်သည်။ အိမ် ရှေ့ဖက်ရောက်မှ ဖဲဝိုင်းတွေကို ရဲလာဖမ်းတာဟု သိရသည်။ပြေးလို့ လွတ်တဲ့ သူလည်းလွတ်ပြီး မိတဲ့သူလည်း မိ သွားသည်။အရပ်ထဲမှာ တော့ဒီလိုပဲ အသုဘရှိရင် ဖဲဝိုင်းရှိသည်ပင်၊ ခုမှ ဘာလို့ ရဲလာရသည် ကို ဖိုးလုံးနားမလည်ပါ။ 

မစိုးစိုး နွယ်ကတော့ နားလည်ပုံရသည်။ လာသည့်သူတွေ နှင့်အေးအေးဆေးဆေး စကားထိုင်ပြောကြပြီၤး နောက် ဖမ်း ထားသူတွေကိုတောင် မခေါ်တော့ဘဲပြန်သွားကြသည်။ သူတို့ ပြန်သည်နှင့် ဝိုင်းပြန်စနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း မစိုးစိုးနွယ်က ကျေညာသည်။ ထွက်ပြေးသူတွေ လည်း အလျှိုလျှိုပြန်လာကြ၏။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံတွေကတော့ ရှုပ် ကုန်သည်။ ဝိုင်းထဲက တွေရာမြင်ရ ဆွဲပြေးကြခြင်း ဖြစ်ရာနိုင်ပြီးသား ပိုက်ဆံတွေ ပျောက်သူပျောက်၊ နောက် ဆုံး လက်ကျန် အရင်းပါ ဘယ်သူ့ လက်ထဲ ပါသွားမှန်း မသိရဖြစ်သူက ဖြစ်နှင့် ဝိုင်းတွေက အခုနလောက် အရှိန် မကောင်းတော့ပေ။ အနားမှာ ယောင်လည်လည်နှင့် လာထိုင်သည့် ဖိုးလုံးကို တယောက်က မေတ္တာပို့သည်။“ဟင် .. အေပေးလေး ဖိုးလုံး၊ နင်အဲဒါတွေ သိလို့ ဒီနေ့ ဝင်မလောင်းတာ မဟုတ်လား မသာကောင်လေး”ဒီလို အပြောခံလိုက်ရမှ ဖိုးလုံးလည်း တွေသွားသည်။ ဒီနေ့ သူ့ကို မကစားစေချင်လို့ နတ်သမီးဘာမှ ဝတ် မလာ တာဟု ထင်လိုက်မိသည်။

 ဒီနေ့ များများစားစားလုပ်မည်ဟုဖိုးလုံးမှန်းထားသည်။ တကယ်လို့ လုပ်ဖြစ်ရင် အခုလို အခြေအနေ မှာ ဖိုးလုံးပိုက်ဆံ တွေလည်း ဆုံးနိုင်သည်။ ဟုတ်သည်။ ဒါ နတ်သမီး ကျေးဇူးပဲ ဖြစ်ရမည်။ နတ် သမီးလိုပင်ကျေးဇူးတင်စရာ ကောင်းသည့် ဆရာမကြီး မစိုးစိုးနွယ် ကတော့ အိမ်ရှေ့ခန်း နံရံကို မှီရင်း စာအိတ် တွေထဲကို ပိုက်ဆံ အသစ်လေးတွေ ထည့်နေ၏။ ဖိုးလုံးက သူမကို ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည့် အခါ မစိုး စိုး နွယ်ကလည်း ဖိုးလုံးကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်ပါသည်။

အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြင့်ဘေးကနေ ဖြတ်သွားသည့် ကားက ဖိုးလုံး နှင့် သီသီလေး လွဲသွားသည်။ ခြေလှမ်း တဝက် လောက် သာ စောသွားရင် ကျိန်းသေတိုက်မိသည်။ အခုတောင်မှလေဟပ်သွားသည့် အရှိန်နှင့် ဖိုးလုံး ယိုင်လဲ လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။“မအေ -ိုး တွေ၊ မင်းတို့ အမေ လင်လမ်းမို့လို့ မောင်းတာလားကွ”နှုတ်က အော်ဆဲရင်း လမ်းဘေးက အုတ်ခဲကို ပြေးကောက်သည်။ အဝေးကြီး ရောက်သွားသည့် ကားကိုလှမ်း ထုလို့လည်းမရပါ။ ပြေးလိုက်ရင်တောင် မှီမှာ မဟုတ်ပါ။ ဖိုးလုံး ရည်ရွက်ချက်က အပြေးလိုက်ပြီး ထုဖို့ဖြစ်သည်။“ဖိုးလုံးရာ လိုက်လဲ မှီမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်လျှော့စမ်းပါ”လမ်းမှာရှိနေသူတယောက်က ဖိုးလုံး လက်ကိုဆွဲပြီး ဖျောင်းဖြသည်။“ဒီ ငါ -ိုး မသား၊ မိလိုက်လို့ကတော့”ဖိုးလုံးကို လာဆွဲသူက အံ့သြတကြီး ဖြင့် မျက်လုံးကြီးပြူးကြည့် သည်။ အရင်ကဖိုးလုံး ဒီလို မဟုတ်ပါ။

 အေးအေး ဆေးဆေး နေတတ်သူဖြစ်သည်။ စိတ်ထလာရင် မိန်းကလေး တွေကို လုံချည်လှန် ပြတတ်သည်မှ အပ တခြား ဘာမှ မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း ပြောဆိုတတ်သူမဟုတ်။“ကဲပါကွာ၊ ငါအခု ဝက်သားဒုတ်ထိုး သွားစားမလို့ ၊ လိုက်ခဲ့”“မလိုက်တော့ပါဘူးဗျာ၊”“ဘယ်လိုဖြစ်တာတုန်းဟ၊ အရင်တုန်းက ဗန်းလိုက်ပြုတ်အောင် စားချင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောင်က”“မစားချင်လို့ပါဗျာ”ခေါ်ကျွေးသူရှိရင် ဖိုးလုံးလက်မနှေး ပါ။ စေတနာရှိလို့ ကျွေးတာကို ဘယ်တော့မှ အားမနာ၊ မူလဲ မူလေ့ မရှိ။ ဒါပေမယ့် အခု ဖိုးလုံး လုံးဝ မစားချင်တာအမှန်ဖြစ်သည်။ ဝက်သားဒုတ်ထိုးသာ မက ဘာဆိုဘာမှ စားချင်စိတ် မရှိပါ။ ဒီလိုဖြစ်နေတာ တပတ်လောက် ရှိပါပြီ။ တိတိကျကျ ပြောရရင် နတ်သမီး ပေါ်မလာတော့တဲ့ နေ့က စ လို့ ဖြစ်သည်။ 

ဦးတင်ထွန်းကြီး၏ ရက်မလည်ခင် တရက်မှာ နောက်ဆုံးတွေ့ ပြီးနောက် နတ်သမီးလုံးဝ မပေါ်လာ တော့။ ဖိုးလုံးစွဲလမ်းရသည့် နတ်သမီး အသစ်လဲမလာ၊ အရင်နတ်သမီး အဟောင်းလည်း ပေါ်မလာဘဲ နေကြ သည်။နတ်သမီး အဟောင်းကိုတော့ဖိုးလုံးမလွမ်းပါ။ နတ်သမီး အသစ်ကတော့ ဖိုးလုံး အတွက်အလွန်ပင်စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းသည့် နတ်သမီး ဖြစ်ပါသည်။ ဖိုးလုံး၏ ဘဝ လို့တောင်သတ်မှတ်ထားပါသည်။ နတ်သမီး ရောက်မလာ လို့ လွမ်းရ ခံစားရသော်လည်း နတ်သမီး အဟောင်းတုန်းကလည်း တပတ်လောက်ပျောက်တတ်တော့ ဒီလိုပဲ ပြန်ရောက် လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း လွမ်းနေခဲ့ရပါသည်။

လွမ်းရလွန်း၊ သတိရလွန်းလို့ ညဖက်ဆိုလည်း မအိပ်နိုင်၊ အစားအသောက်လည်း ကောင်းကောင်း မစားနိုင် ပေမယ့် ဖိုးလုံး ဟန်မပျက်နေနိုင်ခဲ့သည်။ ခုလို တ ပတ်ကျော်လာသည့် အခါမှာတော့ ဆောက်တည်ရာမရဖြစ်လာတော့သည်။နတ်သမီးလာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ ဖိုးလုံးကတော့ ညတိုင်းသွားပြီး စောင့်ပါသည်။ အရင်က နတ်သ မီး မလာရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဂွင်းထုပြီး ပြန်တတ်သော်လည်းဒီတကြိမ်မှာတော့ ဒီလိုလုပ်ဖို့တောင် စိတ်က မစွမ်းနိုင် အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ခေါင်းအုံးစွပ်ထဲက ဘရာစီယာလေးတွေလည်း နမ်းရလွန်းလို့ ရနံ့တွေ တောင်ပျောက် ကွယ်ကုန်ကြလေပြီ။ အတင်းကပ်ပြီးရှူခါမှ ဖျော့ဖျော့လေးသာရတော့သည်။အားကိုးတကြီး နှင့် မစိုးစိုးနွယ်ဆီပြေးပါသော်လည်း မစိုးစိုးနွယ်၏ အရိပ်ကိုတောင်မတွေ့ရပါ။

 အိမ်က ပိတ်ထား တာပဲ များနေသည်။ နေ့ခင်းသွားလည်း မတွေ့၊ ညဖက်ရောက်တော့လည်း မတွေ့၊ မစိုးစိုးနွယ် လုံးဝ ပျောက်ချက် သားကောင်းနေသည်။ ဦးတင်ထွန်း၏ ဆွေမျိုးတွေ နှင့် အမွေ ကိစ္စတွေ ပြောဆိုရှင်းလင်းနေရလို့ အိမ်မကပ်နိုင်တာ ကိုလည်း ဖိုးလုံး နားမလည်နိုင်တော့ ခက်နေသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူများတွေက ပြောနေကြပေမယ့် ဖိုး လုံးက ရှေ့တင်ပြော နေသည့်တိုင် ဒီကိစ္စ နှင့် မစိုးစိုးနွယ်ကိုမတွေ့ရခြင်း ဆက်စပ်လိမ့် မည်ဟုလည်း တွေးတတ် သူ မဟုတ်ရှာပါ။ 

အရူးမီးဝိုင်း ဆိုသည့် စကားက အလွန်သရုပ်ပါသည်။ ဖိုးလုံးကို မီးတွေဝိုင်း နေသလိုခံစားနေရရှာပါသည်။သူစွဲလမ်း မြတ်နိုးရသည့် နတ်သမီးကလည်း ပေါ်မလာ၊ ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကူညီဖြေရှင်း ပေးနိုင်မည့်သူအဖြစ် ဖိုးလုံး သတ်မှတ်ထားသည့် မစိုးစိုးနွယ် ကလည်း ပျောက်ဆုံးနေသည့် အခါ သူ့ခမျာ ဘယ်လိုနေလို့ နေရမှန်း မ သိ ဖြစ်နေပါသည်။ ဖိုးလုံး တစ်ကနေ တဆယ် အထိရေတတ်သည်။ နတ်သမီး ခုနစ်ရက် ပေါ်မလာတာကို အ ရင်ကဖြစ်ဖူးလို့ လက်ခံနိုင်ပေမယ့် နောက်ထပ်လက်ချောင်းတွေ ချိုးဖို့ ဖြစ်လာသည့် အခါ သူမခံစားနိုင်တော့ ပါ။ ဒေါသတွေ မကြီးစဖူးကြီးသည်။ စတာ နောက်တာတွေကိုလည်းသည်းမခံနိုင်တော့ပါ။အကြောင်း မသိသူတွေကတော့ အရင်လိုပင် စကြနောက်ကြသည်။

 ဖိုးလုံးက ပြန်ပြောသည့် အခါ ပိုသဘောကျ ပြီး ထပ်ကာစကြပြန်သည်။ တနေ့ တော့ လဘက်ရည်ဆိုင်သွားထိုင် ရင်း စကြနောက်ကြသူတွေ ကိုဖိုးလုံး ပေါက်ကွဲတော့သည်။ စားပွဲ ပေါ်က ဓါတ်ဗူးကို ကောက်ပြီး ဝိုင်းလည်မှာ ပင်ပေါက်ခွဲချလိုက်သည်။“ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့် ကိုဘာထင်နေတာလဲ၊ ကျွန်တော်က အရူးဗျ၊ လူသတ်လို့ရတယ်၊ လူသတ်လို့ ထောင် မကျဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ လွန်လွန်းနေပြီ”ရေနွေးတွေ စင်လို့ အပူလောင်သွားကြသူတွေ ပင် ကိုယ့်အနာကို မေ့ပြီး ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။ ဖိုးလုံးဒီလို ဖြစ်တာ သူတို့တခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ 

တခြားဝိုင်း ကလူတွေရောက်လာပြီး ဖိုးလုံးကို ချော့မော့ကာ အပြင်ကို ခေါ်ထုတ် ကြသည်။ ဖိုးလုံးနှင့် ထိုင်နေကြသူတွေကလည်း အရူးနှင့် ဖက်မဖြစ်ချင်ကြလို့ ထွေထွေထူးထူး ဘာမှထပ်ပြောမ နေကြပါ။မကျေနပ်နိုင်သေးသည့် ဖိုးလုံးကသာ ဆိုင်ပြင်က ထပ်ပြီးစိန်ခေါ်နေသေးသည်။“ဘယ်သူ မိုက်သလဲ၊ ထွက်ခဲ့ပါဗျ၊ဖိုးလုံး အရင်လို သည်းခံမယ် မမှတ်ကြနဲ့”အမျိုးသမီးတချို့ပါ ရောက်လာပြီး ချော့ကြလို့ ဖိုးလုံးစိတ်လျှော့ ပြီးပေစောင်းစောင်း နှင့် အိမ်ကို ပြန်လာသည်။ မစိုးစိုးနွယ်တို့ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ တံခါးတွေပွင့် နေသည်ကိုတွေ့ရလို့ စိတ်တိုတာတွေ ပျောက်ပြီး ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ 

အိမ်ရှေ့က သံဆန်ကာတံခါး ပိတ်ထားသော်လည်း အထဲက တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်တွေ ပိတ် မထားပါ။ မစိုးစိုးနွယ် ရှိမည် ဆိုရင် ဖိုးလုံးအတွက် အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။ ခြံထဲသို့ ခြေလှမ်းသုတ်သုတ် နှင့် အပြေးအလွှားဝင်ပြီး အိမ်ရှေ့ကနေ အသံပြုလိုက်သည်။“အမ ..အမ …မမစိုး”ပြန်ထူးသံ မကြားရလို့ နောက်ထပ် သုံးလေးခါ ခေါ်ကြည့်သည်။ အကြောင်း မထူးပါ။ သံဆန်ကာပေါက်ကြား ကနေ လက်ချောင်းလေးတွေသွင်း ပြီး တံခါးချက်ကို တွန်းလိုက်၏။ဒီနည်းကို ဦးတင်ထွန်း ကပြပေးခဲ့သည်။ မစိုးစိုးနွယ် မရှိသည့် အချိန်တွေမှာ ဖိုးလုံးလာရင် သူထဖွင့် မပေးရအောင် ကိုယ့်ဖာသာဖွင့် ဝင်ဖို့ သင်ပေးထား ခဲ့ ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တံခါးပွင့်သွားတော့ ဖိုးလုံး အထဲကို ဝင်လိုက်သည်။

 ဧည့်ခန်းထဲမှာ လည်း ဘယ်သူမှမရှိ၊ မစိုး စိုးနွယ် အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။ အိပ်ပျော်နေလည်း ဖိုးလုံးက ဂရုမစိုက်ပါ။ နှိုးပြီး ပြောပြရမည်ပင်။ နတ်သမီးကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးသည် ဆိုတာကို မစိုးစိုးနွယ်လည်း သိပါသည်။အိပ်ခန်းဖက်ကို ခြေဦးလှည့်လိုက်စဉ် နားထဲကို ခပ်အုပ်အုပ် အသံတွေ တိုးဝင်လာသည်။“ကျွီ …ဖတ် …ဖတ် …ကျွီ …ဖတ်”ထူးဆန်းသည့် အသံတိုးတိုးက အိပ်ခန်းဖက်က လာမှန်းသိလို့ ခြေဖွနင်းပြီး အိပ်ခန်းဝကို ကပ်လိုက်သည်။ အထဲ က တံခါးပိတ်မထားသည့် အတွက် ခန်းဆီးစကြားကနေ အတွင်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အပြင်ကနေ ခေါ် သည်ကို မစိုးစိုးနွယ် ဘာကြောင့် မကြားမှန်း အခုမှ ဖိုးလုံးသိတော့သည်။ 

ကုတင်ပေါ်မှာ မစိုးစိုးနွယ်နှင့် သက်တူ ရွယ်တူလောက်ရှိမည့် ယောက်ျား တယောက်။ အဲဒီလူကို ဖိုးလုံးသိသည်။ ဦးတင်ထွန်း အသုဘတုန်းက မစိုးစိုး နွယ်နှင့် အတူ ဖဲဝိုင်း တွေကနေ အကောက်လိုက်ရင်း တပူးတွဲတွဲ လုပ်နေသည့်သူဖြစ်သည်။ ဦးတင်ထွန်း ၏ အမျိုးတယောက် ဖြစ်ပါ၏။ အဲဒီလူရော မစိုးစိုးနွယ်ပါ ကိုယ်လုံးတီး နှင့် ဖြစ်သည်။သူမ၏ ညိုဝင်းကားစွင့်သည့်ဖင်ကြီးကိုထောင်ပြီး မစိုးစိုးနွယ်က လေးဖက်ကုန်းထားသည်။ ဟိုလူက မစိုးစိုးနွယ် ဖင်ကြီးကို ကိုင်ပြီး နောက်ကနေ လုပ်နေသည်။ သူက ဗလကောင်းတော့ ဆောင့်တာလည်း ပြင်းသည်။

 မစိုးစိုး နွယ်၏ တတုံးတခဲ ကိုယ်လုံးကြီးပင် ရှေ့ကိုစိုက်ကျသွားတတ်သည်။ မျက်နှာကို ဆံပင်တွေအုပ်နေ လို့ မမြင် ရသော်လည်းအိပ်ရာခင်း ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်တွေနှင့် အတင်းကြီးကို ထောင် ပေး နေသည့်ဖင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မစိုးစိုးနွယ် အရမ်းကောင်းနေမှန်း ဖိုးလုံးရိပ်မိလိုက်သည်။ ဟိုလူ ဆောင့်လိုက် တိုင်း မစိုးစိုးနွယ် လည်ပင်းကနေတွဲ လောင်းကျနေသည့် ရွှေဆွဲကြိုးက နာရီချိန်သီးလို ရှေ့နောက်ရမ်းနေသည်။မစိုးစိုးနွယ် ကိုယ်ထဲကို ဝင်ချည်ထွက်ချည် ပြုနေသည့် အချောင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ဖိုးလုံး လန့်သွားသည်။ အရွယ် အစားက သူ့လောက်မကြီး သူ့လောက် မရှည်ပေမယ့် အတံပေါ်မှာ ဖုသီးတွေ အများကြီးထနေသည်။ 

ပတ်ပတ် လည်မှာ ထနေသည့် အဖုတွေကြောင့် ကြက်ဟင်းခါးသီး ကြီးနှင့်တောင်တူနေသည်။ ဖိုးလုံးကြည့် နေတုန်း မစိုး စိုးနွယ် ဆီကနေအသံထွက်လာသည်။“ဘယ်လိုကြီး မှန်း မသိဘူး အကိုရယ်”“ကောင်းတယ် မဟုတ်လား စိုးရဲ့”“မဟုတ်တာ တွေမပြောနဲ့ နော်”ဟိုလူက ခါးကိုရမ်းမွှေ့ပြီးထိုးလိုက်ရာ မစိုးစိုးနွယ် တွန့်လိမ်သွားသည်။“အား …နာတယ် အကိုရဲ့၊ ပေါက်ကရတွေ မလုပ်နဲ့”မလုပ်ပါနဲ့ ဆိုသော်လည်း မစိုးစိုးနွယ်၏ ဖင်ကြီးကရမ်းခါနေသည်။

 “အကို စိုး ကို အရမ်းနှိပ်စက်တာပဲ” ဟုပြော သော်လည်း သူမ၏ ဖင် ကြီးကို ပိုကြွလာအောင်ခါးကိုကော့ပြီးထောင်ပေးသည်။ သူတို့တွေ အပေးအယူမျှမျှ ချစ်နေကြတာ ကို ကြည့်ရင်း နတ်သမီးလေး နှင့် ဒီလိုပဲ ပျော်ပါးခဲ့ ရသည့် အဖြစ်တွေ ဖိုးလုံး ပြန်မြင်ယောင် လာ သည်။ သူ့ကိုခွဲထား ရက်သည့် နတ်သမီး ကိုသတိရစိတ်နှင့် ဖိုးလုံးမျက်လုံးထဲ မှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာသည်။ ကုတင်ပေါ်က အတွဲ ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မမြင်ရတော့၊ အာရုံမှာမှုန်ဝါးလို့နေသည်။ တဖတ်ဖတ် နှင့် ဆောင့် ထိုးသံ၊ မစိုးစိုးနွယ် ၏ မတိုးမကျယ် အော်ညည်းသံ တို့ကလည်း အဝေးကြီးကိုရောက်သွား၏။ အချစ်၏ ရေချိန် အမြင့်ဆုံးအပိုင်းကိုရောက်တော့ မည့်နှစ်ယောက်ကို ဖိုးလုံးဆက်ကြည့်ချင်စိတ် မရှိတော့ပါ။ 

လေးတွဲ့ သော ခြေလှမ်းတွေ နှင့် အိမ်ပေါ် ကနေ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ အခန်းထဲက အသံတွေကပိုကျယ်ပြီးသူ့နောက်ကို လိုက်ပါလာလို့ နားကို တင်းတင်း ပိတ် ထားလိုက်မိပါသည်။အရင်ကဆိုရင် ဒီလိုမြင်ကွင်း မျိုးကို ချောင်းခွင့်ရဖို့ ရပ်ကွက်ကို တပတ်ပတ်ပြေးပြရမည် ဆိုလည်း ဖိုးလုံး မဆိုင်း မတွ ပြေးမည်ပင်။ ခုချိန်မှာတော့ သူများတွေ လုပ်နေကြသည့်မြင်ကွင်းက ဖိုးလုံးရင်ကို နွမ်းချိစေ၏။ ဘာပဲဖြစ် ဖြစ် မစိုးစိုးနွယ် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည့် အတွက်ဖိုးလုံးဝမ်းသာပါသည်။

 အခု သူနှင့် ဆွေးနွေးဖို့ မစိုးစိုးနွယ် အချိန် မပေးနိုင်ရင်တောင် မှ ညနေကျရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ မနက်ကျရင် ဖြစ်ဖြစ် ပြောလို့ဆိုလို့ တိုင်ပင်လို့ ရနိုင်သည်။ မစိုးစိုးနွယ် ဖြေရှင်းပေး နိုင်လိမ့်မည် လို့လည်းထင်နေမိသည်။အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အိပ်ယာထဲမှာ ဝင်ခွေရင်း နတ်သမီး၏ ဘရာစီယာလေး တွေကို မျက်နှာနှင့် အပ်ထားမိ သည်။“ပြန်လာပါတော့ နတ်သမီးရယ်၊ ကျွန်တော် အရမ်းလွမ်းလို့ ပါ၊ ကျွန်တာ့် ဆီ မြန်မြန်လာပါ”ကြားနိုင်မကြားနိုင်မသိသော်လည်း နှုတ်ကနေ တဖွဖွ ရေရွတ်နေမိသည်။ ဒီနေ့လည်း ဖိုးလုံး ဟိုတဲ လေးကို မ ပျက်မကွက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ မစိုစိုးနွယ်ပြောဖူးသလို နောက်ကျပြန်မိလို့ နတ်သမီးလေး ဒါဏ်ပေး ခံနေ ရ သည် ဆိုရင်လည်း လွတ်မြောက်သည်နှင့် သူ့ဆီကို အရောက် ပြန်လာမည်ဟု ဖိုးလုံးယုံကြည်သည်။ သူဘာဂျာ မှုတ်ပေးတာ၊ သူလုပ်ပေး တာ တွေကို နတ်သမီး အရမ်းကြိုက်တယ်ဆိုတာကို သူသိ၏။ 

တကယ်လို့ ဒီနေ့ နတ် သမီးလေး ရောက်လာရင် သူဘယ်လောက်ချစ်သည့် အကြောင်းနှင့်ဘယ်လောက်လွမ်းနေရသည့် အကြောင်း ပြောပြရမည်။နောက်ပိုင်းကျရင် မစိုးစိုးနွယ် နှင့် တိုင်ပင်ပြီး နတ်သမီးလေး ကို ပြန်မလွှတ်ဘဲ အမြဲခေါ်ထားလို့ရမည့် နည်းလမ်း ကို ရှာခိုင်းရမည်။ မစိုးစိုးနွယ်ကို ပြောပြဖို့ အကြောင်းအရာတွေကို လည်း စိတ်ထဲက စဉ်ကြည့်နေမိ၏။ အသုဘ ကိစ္စ နှင့် အလုပ်များနေလို့ နတ်သမီး အသစ်ပြောင်းသွား တာကိုတောင် ပြောမပြရသေးပါ။ ထို့ပြင် နောက် ရောက်လာသည့် နတ်သမီး ကို ဖိုးလုံး အလွန်မြတ်နိုးစွဲလမ်း နေ မိသည့် အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြရမည်။

 မစိုးစိုးနွယ် တခုခုတော့ စီစဉ် ပေးနိုင်မည် ဟု ဖိုးလုံးယုံကြည်၏။ သူမ က တော့ ဦးတင်ထွန်း အစားလုပ်ပေးမည့် သူရသွားသည်။ ဖိုးလုံးကတော့ နတ်သမီး ပျောက်နေသည်။ ဒါမဖြစ် သင့်ပါ။နတ်သမီး လေးသာ ဖိုးလုံးနားမှာ တသက်လုံးနေမည် ဆိုရင် ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ ဖိုးလုံး လုပ်ပါမည်။ မစိုးစိုးနွယ် ကို လည်း ဒီအတိုင်းပြောပြလိုက်မည်။ဒီရက်တွေထဲမှာ ဖိုးလုံးစိတ်ထဲမှာ ပုံမှန်လို လည်ပတ်နေတာရှိသည်။ ညဖက်သွားစောင့်လို့ နတ်သမီး ပေါ်မလာ ရင် စိတ် ဓါတ်တွေ ကျဆင်းပြီး ပြန်လာသည်။ လူတွေနှင့်လည်းအဆင်မပြေ။ စိတ်တိုပြီး အားလုံးကို ရန်ရှာ ချင် နေသည်။ အစားအသောက်လည်း မစားချင်၊ ဘာဆိုဘာမှမလုပ်ချင်။ ညနေခင်းရောက်ရင်တော့ ဒီည နတ်သမီး လာ တော့မှာလားဟု မျှော်လင့်ချက်နှင့် အတူ စိတ်တွေပြန်တက်ကြွလာပြီး ပုံမှန်နီးပါးမျှ လူတွေနှင့် ပြောလို့ ဆို လို့ ဆက် ဆံလို့ ရလာသည်။

 သွားစောင့်ပြီးလို့ နတ်သမီးက ရောက်မလာပြန်ဘူး ဆိုရင် စိတ်ဓါတ်တွေပြန်ကျပြီး လောက ကြီးကို မကျေနပ်စွာ ရန်လိုတတ်သည့် ဖိုးလုံး ပြန်ဖြစ်သွားသည်။အခုလည်း ညနေချိန် နီးလာသည့် အပြင် မစိုးစိုးနွယ် လည်းပြန်ရောက်နေလို့ အရင်က ထက်ပိုပြီး စိတ်လက်ရွှင် ပြနေသည်။ ဒါက အမတွေ ပြန်လာလို့ နေ့ခင်းက သူလဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ကြမ်းခဲ့တဲ့ ကိစ္စ ကို လမ်းမှာကြားခဲ့ ပြီး မမေးလာခင်အထိဖြစ်သည်။ ဖိုးလုံး မအိပ်မစားနှင့် ဖေါက်ပြန်နေသည်ကို အမတွေ မသိကြ။ ခါတိုင်းလည်း ဖိုးလုံး ကအိမ်မှာသိပ်စားလေ့စား ထ မရှိတော့ ဖိုးလုံး အစားအသောက်ပျက်နေတာ သူတို့ မရိပ်မိကြပါ။ 

တခါတလေ လည်းဖိုးလုံးက ညစာကို တောင် အပြင်မှာ စားသူဖြစ်ရာ သူတို့မသိကြတာလည်း မလွန်ပါ။“ဓါတ်ဗူးနဲ့ စားပွဲကို ထုတယ်ဆို၊ ဓါတ်ဗူး ကွဲသွားတယ်တဲ့၊ ရေနွေးပူလောင်တဲ့ သူကလောင်လို့၊ ဘာလို့ လုပ်ရတာ လဲ မောင်လေးရယ်”“ဟာ …အမ တို့ မသိပါဘူး၊ ဒီလူတွေက တရားလွန်တယ်၊ ကျွန်တော့်ကို စဖို့ပဲ သိကြတာ”“ခင်လို့ ပေါ့ ဖိုးလုံးရဲ့၊ မင်းကို နေ့တိုင်း ကျွေးမွေးနေကြတဲ့ သူတွေ မဟုတ်လား”“မစားဘူး၊ နောက်ဆို သူတို့ ကျွေးတာလည်း ကျွန်တော် မစားတော့ဘူး၊ ဒီလူတွေ နဲ့လည်း မပတ်သက်တော့ ဘူး”ဖိုးလုံး ဒေါသတကြီး နှင့် ထသွားပြီးရေချိုးသည်။ ရေချိုးလိုက်တော့လည်း သူ့စိတ်နည်းနည်း ပြန်ပြေသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အမတွေ စိတ်ကျေနပ်အောင် ထမင်းစားပွဲ မှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ 

သူ့စိတ်နှင့် သူဆိုရင်တော့ နတ် သမီး ပြန်ရောက်မလာမချင်း ဘာဆိုဘာမှ စားချင်စိတ် မရှိပေ။ဖိုးလုံး နှင့် တူတူလာထိုင်စားသည့် ကိုစိုးအောင် က ဘုမသိဘမသိ နှင့် ထပ်စသည်။“ဟေ့ ကောင်ဖိုးလုံး၊ မင်းကို အခုတလောကြည့်ရတာ အခြေအနေ မဟန်ဘူး၊ ငါထင်တာတော့ မင်း မိန်းမလို ချင် နေတာ ဖြစ်မယ်၊ ဟုတ်လား၊ ဒါမှ မဟုတ်လဲ ရည်းစားပူမိနေတာဖြစ်မယ်”အရင်ကဆို ရင် မိန်းမ ဘာလုပ်ဖို့လဲ၊ သူ့မှာနတ်သမီး ရှိတယ်၊ နတ်သမီးပဲ ယူမယ် အစရှိသဖြင့် ဖိုးလုံးပြန်ပြော တတ်သည်။

 အခုတော့ အနာပေါ်တုတ်ကြပြီး ကြည်သလိုလိုဖြစ်နေသောစိတ်က ပြန်နောက်ကျိ သွားပြီး ဒေါသ တကြီး နှင့်စားပွဲကို ထု၍“ခင်ဗျားတို့ ကျုပ် ကို ဒါပဲပြောနေကြတာ၊ ကျွန်တော့်ကို မစရရင် မနေနိုင်ကြဘူးလား”ကိုစိုးအောင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သူ့မိန်းမ မခင်အေးတင့်က မျက်ရိပ်ပြလိုက်သော ကြောင့် ပျာပျာသလဲနှင့် ဟင်းတတုံးခပ်ပြီး ဖိုးလုံးရှေ့က ပန်းကန်ထဲထည့်ပေးရင်းပြန်ချော့သည်။“ငါက မင်းပိန်သွားလို့ ပြောမိတာပါကွာ၊ ရော့ ဒီမှာ မင်းြကိုက်တဲ့ ကြက်အသဲဖတ်၊ စား ..စား လိုက်”“မစားဘူးဗျာ၊ မစားဘူး၊ ဟောဒီလို လုပ်တယ်”ပန်းကန်ကို ကိုင်မြှောက်၍ ကြမ်းပြင်ကို ပစ်ပေါက်ချလိုက်ပြီး ဖိုးလုံးခြေသံပြင်းပြင်း နှင့် အိမ်ထဲကထွက်သွားသည်။ သူ့ အိပ်ယာဆီ သွားပြီး မျက်လုံးစည်းသည့် အမဲရောင် ပိတ်စလေး ယူဖို့ကိုတော့ မမေ့ပါ။ အမ နှစ်ယောက်က လိုက်ဆွဲကြဖို့ လုပ်သော်လည်း ကိုစိုးအောင်က တားလိုက်သည်။

“သွားပါစေ၊ စိတ်ပြေရင် ပြန်လာမှာပဲလို့၊ ဆရာဝန်လေး ဘာလေး ပြန်ပြဖို့တော့လိုပြီထင်တာပဲ၊ ခုထက် ပိုဆိုးမ သွားခင်ပေါ့”အိမ်မှာဖိုးလုံး ရှေ့ရေးအတွက် တိုင်ပင်နေကြချိန်တွင် ဖိုးလုံးက ရပ်ကွက်ကို ပတ်ပြီးလမ်းလျှောက်နေသည်။ နတ် သမီး ဆီသွားဖို့ စောသေးမှန်း သူသိသည်။ အိမ်မှာ မနေချင်သလိုလဘက်ရည် ဆိုင်တွေဘာတွေလဲ မသွားချင် ပါ။ မစိုးစိုး နွယ်တို့ အိမ်ဖက်သွားကြည့်တော့လည်း သော့ခတ်ထားတာကို တွေ့ရသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက် လျှောက်လာရင်း တော်ဝင်ပန်း အဆောင်ရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ ညစောင့်ကြီး နာရာရားက ခြံတံခါး တိုင် ကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတာမြင်တော့ ဖိုးလုံး အကြံရ သွားပြီး နာရရားဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ပေါက်ဖေါ်ကြီး၊ ခုနစ်နာရီ ထိုးပြီလား”အမြီးအမောက် မတည့်သည့် အခေါ်အဝေါ်အတွက် နာရာရားစိတ် မဆိုးပါ။ ဖိုးလုံးဘာကောင် ဆိုတာ သူကောင်း ကောင်း သိသည်။ ကွမ်းဂျိုး တွေနှင့် မဲနေသည့် သွားကြီးတွေပေါ်အောင်ပြုံးပြလိုက်ပြီး“ကြည့်ပေးမယ် ကောင်လေး”သူ၏ အစောင့်တဲလေး ထဲက နာရီကို ဝင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်“မထိုးသေးဘူး ကောင်လေးရ၊ မိနစ် နှစ်ဆယ် လိုသေးတယ်”မိနစ် နှစ်ဆယ် ဆိုသည့် အတိုင်းအဆက ဘယ်လောက်ရှိတာကို ဖိုးလုံး ကောင်းကောင်းမသိပါ။“ခုနစ်နာရီက ဘယ်တော့ထိုးမှာလဲ”“အခုက ခြောက်နာရီနဲ့ မိနစ်လေးဆယ်၊ နောက်မိနစ် နှစ်ဆယ်ကြာရင် ခုနစ်နာရီ”အရူးပါးလို့ ဆိုရမည့် ဖိုးလုံးက နာရရား၏ စိတ်ရှည်မှုကို အခွင့်ကောင်း ယူလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီ နားလေးမှာထိုင်နေမယ်၊ ခုနစ်နာရီ ထိုးရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါလား ပေါက်ဖေါ်ကြီး”“အေး …အေး”အဝင်လမ်း ဘေး မလှမ်း မကမ်းမှာဖိုးလုံး ငုတ်တုတ်လေး ထိုင်ချလိုက်သည်။ အမှတ် မထင် မီးတွေ ထိန်လင်း နေ သည့် တော်ဝင်ပန်း အဆောင် ဖက်ကိုလှမ်းကြည့် မိရာဝရန်တာ မှာသွားလာနေကြသည့် မိန်းကလေး တချို့ကို တွေ့ရသည်။ အရင်တုန်းကတော့ ဒီရှေ့ ရောက်ရင် အဆောင်ပေါ်တက်ပြီး မိန်းကလေး တွေကို တယောက်ပြီး တ ယောက်ချချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အမွှေးထူသည့် လူမတွေကို ဖိုးလုံး စိတ်ဝင်စားကြည့် လို့မရတော့ပါ။ 

နတ်သမီးကို ရပြီးမှတော့ လူမ တွေဘာလုပ်မည် နည်း။နာရရားက တာဝန်ကျေပါသည်။ ခုနစ်နာရီ ထိုးသည် နှင့် အထဲကနေ လှမ်းပြောသည်။“ကောင်လေး ရေ၊ ခုနစ်နာရီ ထိုးပြီ”ကျေးဇူးတင် စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ တဲလေးရှိရာ ဆီ ဖိုးလုံးသုတ်ကနဲ ပြေးတော့သည်။ အထဲရောက် သည်နှင့် ဆွဲကြိုးက အရုပ်လေးကို နမ်းပြီး“နတ်သမီး ကျွန်တော့ ဆီလာပါ၊ နတ်သမီး ကျွန်တော့်ဆီလာပါ၊ နတ်သမီးကျွန်တော့် ဆီလာပါ”သုံးကြိမ်ရွတ်ပြီးသည် နှင့် မျက်လုံးကို အဝတ်စည်းပြီး ဖိုးလုံးဖျာပေါ်လှဲ ချလိုက်သည်။ 

ဒီနေ့တော့ နတ်သမီး လာ နိုင်လောက်သည်ဟု တွေးမိပြီး ရင်တွေ တသိမ့်သိမ့် ခုန်လို့နေသည်။ လှဲနေရင်း စိတ်က ဂဏှာမငြိမ်တော့ ထ ထိုင် သည်။ ထိုင်နေရာမှ တဖန်လှဲ အိပ်လိုက်ပြန်၏။ အိပ်လိုက် ထလိုက်နှင့် အချိန်တွေဘယ်လောက်ကုန် ခဲ့ပြီ ဆိုတာကိုဖိုးလုံး မသိတော့ပါ။ ခြေသံကြားရမလား ဟု နားကို ခနခန စွင့်သည်။ ရနေကျ အနံ့လေး ရမလားဟု ခေါင်းကို မော့ပြီး လေကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်ကြည့်သည်။ ခြေသံလည်းမကြား၊ ရနံ့ လည်းမရ၊ နတ်သမီးက လည်း လုံးဝ ပေါ်မလာပါ။

တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည့် ဖိုးလုံး၏ စိတ်တွေက မျှော်လင့်ခြင်းဆီမှနေ ဝမ်းနည်းခြင်းဖက်ကို ကူးပြောင်းလာသည်။ မျက်ရည်တွေ စို့လာပြီး ဖိုးလုံးကျောပြင်နှင့် လက်တွေတုန်လာသည်။ ထို့နောက်မှာတော့ ဖိုးလုံး၏ ရှိုက်ငိုသံက တဲလေး ထဲမှာ မွန်းကြပ်စွာ လွန့်လူးလို့ နေတော့၏။ ည၏ အနက်ဆုံးသန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်သည့် တိုင် ဖိုးလုံး၏ ငိုသံကတအိအိ နှင့်ထွက်ပေါ်နေပါသေးသည်။

ဖိုးလုံး နှင့် ပတ်သက်ပြီး မှတ်မှတ်ရရ မလွဲမသွေထည့် ပြောရမည့် အဖြစ်တခုက နောက်တနေ့ မှာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တိကျစွာ ဆိုရသော် လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ပွဲကြမ်းပြီးနောက် နတ်သမီးရောက်မလာသည့် အခါ တဲလေးထဲမှာ ဖိုးလုံး ငိုချင်းချခဲ့ ရပြီး နောက်တနေ့ မှာဖြစ်ပါသည်။အဲဒီနေ့က သာယာကြည်လင်သည့် နေ့တနေ့ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှာတိမ်တွေလည်း နည်း နည်းပဲ ရှိပြီး နေ ရောင်ခြည်က လမ်းမတွေပေါ်မှာ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။ ဖိုးလုံးကတော့ မနက်မိုးလင်းကထဲက သူ့အိမ်ရှိ ရာလမ်းထိပ် နှင့် သူနှင့် နတ်သမီးများ၏ ချစ်ဗိမ္မာန် တည်ရာ တဲအိမ်ကလေး ကို ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် အကြိမ် ပေါင်း များစွာ လျှောက် နေသည်။ 

နေ့လည်ခင်းရောက်တော့ သူ့ကို ခင်မင်သည့် ဆိုက်ကားသမား တယောက်က ချော့မော့ပြီး ဆိုက်ကားပေါ်တင်ကာ သူတို့ ဂိတ်ကို ခေါ်သွားသည်။ဆိုက်ကားဂိတ် မှာကျားဝိုင်း ရှိသလို ရေခဲချောင်းသည်လဲ ရှိသည်။ ရေခဲချောင်း ဝယ်ကျွေး သည့် အခါ ဖိုးလုံးက ငှက်ပျောသီးစားသလို တဂွပ်ဂွပ်နှင့် ဒီတိုင်း ကိုက်စားလိုက်လို့ သူ့အစားဘေးလူတွေ သွားကျိန်းနေကြသည်။ ရေခဲ ချောင်းစားပြီးတော့ သူများတွေ ကျားထိုးတာ ကို ဘေးကနေ ခနထိုင်ကြည့်နေသေးသည်။ ပြီးမှ နားညည်း သည် ဆိုပြီး ပြန်မည်လုပ်သည်။ဆိုက်ကား သမားတွေက ဖိုးလုံးတို့ ဖက်ကို သွားမည့် လမ်းကြောင်းရရင် ခေါ် မည်။ ခန စောင့် လို့ပြောကြ၏။ ဒီဖက်က ဖိုးလုံးအိမ် နှင့် ဆိုရင်လှမ်းသည့် နေရာဖြစ်လို့ စေတနာနှင့်ပြောကြခြင်း ဖြစ်သည်။ 

တမနက်လုံး လမ်းလျှောက်ထား လို့ ညောင်းနေသည့် ဖိုးလုံးက လည်း လက်ခံ ပြီး ဒီနားမှာနား ညီး လို့ မနေဟု ဆိုကာ ဓါတ်တိုင် တတိုင်ကျော်လောက်က သစ်ပင်တပင်အောက်မှာ သွားထိုင် နေသည်။ထိုင်တော့လည်း လမ်းမဖက်ကို ကျောပေးကာ ခြံစည်းရိုးအုတ်တံတိုင်း တခုကို စိုက်ကြည့် ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင် နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဖိုးလုံး တယောက်အရင်လို မဟုတ်ဘဲစိတ်ဖေါက်နေ သလို ဖြစ်နေတာကို သိသည့်သူတွေက ကြည့်ရင်း သနားနေကြသည်။ အရူးပေမယ့် စိုစိုပြေပြေရှိခဲ့ သည့်သူက ခုရက်ပိုင်း အတွင်းမှာပင် လေလျှော့ပစ်လိုက်သည့် ပူဖေါင်းတလုံး လို ကျဆင်းသွားသည်။ 

မျက်နှာ ပေါ်က အမွှေးအမြင်တွေကို ရှင်းဖို့ကိုတောင်သူ သတိ မရနိုင်အောင်ဖြစ်နေသည်။ အရိုးတွေငေါ ထွက်နေသည့်မျက်နှာ၊ ရီဝေပြီး ဆောက်တည်ရာမရသလို မျက်လုံး တွေ နှင့် စိတ်ဝေဒနာရှင် တယောက်၏ သရုပ်ဟန် ပီပီပြင်ပြင်ဖြစ်နေသည်။ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်နှင့် မလှမ်းမကမ်း မှာရှိသည့် ကုန်စုံဆိုင် တခုရှေ့တွင် ပစ်ကပ်ကား ဖြူ လေးတစီး ထိုး ရပ် လာ၏။ ကားမောင်းလာသူက ဒေါ်နုနုရှိန် ဖြစ်ပြီးဘေးမှာ ဒေါ်အေးစိန်ပါ သည်။ ဒေါ်နုနုရှိန် ၏ အမူအရာက တခု ခုကို အလိုမကျသလို သုံမှုံနေသည်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ နေပူ လို့ ကားကိုရှေ့တိုးပြီး သစ်ပင်ရိပ်မှာ ရပ်ချင်ပေမယ့် သူမရှေ့က ကားတစီးက ဝင်ရပ်သွား သည်။ ဒေါ်နုနုရှိန် မျက်နှာမသာမယာနှင့် ကားထဲက ထွက်လာပြီး သစ်ပင် အောက်မှာလာ ရပ်၏။

သစ်ပင်၏ ဟိုဖက်အခြမ်းမှာ ဖိုးလုံးရှိနေတာကို ဒေါ်နုနုရှိန် မမြင်ပါ။ နံရံ ကသိုဏ်း ရှုနေသည့် ဖိုးလုံးက လည်း ဒေါ်နုနုရှိန် ရောက်နေတာကို မသိပေ။ ဒေါ်အေးစိန် ဆိုင်ထဲကထွက်လာတာ ကိုမြင်လိုက်သည့် အတွက် ဒေါ် နုနုရှိန် က လက်ကိုင်ပဝါလေး နှင့် တဖျပ်ဖျပ်ယပ်ခတ်ရင်းကားဆီကို ပြန် ထွက်လာသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖိုးလုံး ကလည်း ထိုင်နေရတာပျင်းလို့ လမ်းလျှောက်ပြီး တော့ပြန်တော့မည်ဟု သူ့မိတ်ဆွေတွေကို ပြောရန် ထိုင်နေရာက ထပြီးထွက်လာသည်။ရှေ့မှာ လက်ကိုင်ပဝါလေးရမ်းပြီး သွားနေသည့် ကိုယ်လုံးလှလှ နှင့် ဖြူဝင်းသောမိန်းမ ကို ဖိုးလုံးသတိတောင် မထားမိပါ။ ဒါပေမယ့် လေလေးတချက် သုတ်ကနဲတိုက်လိုက်တာကဒီနေရာမှာ စကားပြောသွားသည်။ ဖိုးလုံး နှာခေါင်းပွရှုံ့ပွရှုံ့ ဖြစ်သွားသည်။ လေထဲမှာ ခေါင်းကိုမော့ပြီး အသက်ကို တဝရှုလိုက် ၏။ နွမ်းလျညိုးခြုံးနေသည့် ဖိုးလုံး၏ မျက်နှာကတမဟုတ်ချင်းတောက်ပ ရွှန်းလက်သွားသည်။ မျက်လုံးတွေလည်း အရောင်တဖိတ်ဖိတ် ဝင်း လာ၏။

“နတ်သမီးလေး”လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာဖြန့်ကားရင်း ဒေါ်နုနုရှိန်ဆီကို ဖိုးလုံးပြေးသည်။ ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည့် ဒေါ်နုနုရှိန် လည်း ပြေးဝင်လာသည့် ဖိုးလုံးကို မြင်သည့် အခါကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်ပြီး သူမ လည်း ပြေး တော့ သည်။“ဒေါ်အေးစိန် လုပ်ပါဦး”ဆိုင်ထဲကထွက်လာသည့် ဒေါ်အေးစိန်ကလည်း ဘာမှန်းမသိဘဲ ဖိုးလုံးရှေ့မှာ လက်ကြီးနှစ်ဖက်တန်းပြီး တား လိုက် သည်။ ဖိုးလုံးက ပတ်ထွက်ဖို့ လုပ်ရင် ဒေါ်အေးစိန်က ခြေရွှေ့ ပြီးပိတ်သည်။ သူတပြန်ကိုယ်တပြန် ဒေါ် အေး စိန် နှင့် ဖိုးလုံး ထုတ်ဆီးတိုးနေကြချိန် တွင် ဒေါ်နုနုရှိန် ခြေကုန်သုတ်ခွင့်ရသွားသည်။ ဒါ ပေမယ့် ကားထဲကို ပြန်မဝင်မိဘဲ လမ်းတလျှောက် ပြေးမိသည်။“ခင်ဗျားကြီး ဗျာ”စိတ်မရှည့်တော့သည့် ဖိုးလုံးက ဒေါ်အေးရှိန် လက်ကိုဆောင့်ဆွဲပြီး ရမ်းပစ်လိုက်ရာ ဒေါ်အေး စိန် လမ်းဘေးမှာ ခွေခွေလေး လဲကျသွားသည်။

“နတ်သမီးလေး ရေ၊ မပြေးပါနဲ့ ဗျာ”ဒေါ်အေးစိန် အတားအဆီးက လွတ်သည်နှင့် ဖိုးလုံး ဒေါ်နုနုရှိန် နောက်သို့ အပြေးလိုက်သည်။ လဲရာမှ ရုတ်တ ရက်ပြန်မထနိုင်သေးသည့် ဒေါ်အေးစိန်ကလည်း အသံကုန်အော်တော့သည်။“လာကြပါဦးတော့ ကျွန်မ တူမလေးကို အရူးလိုက်နေလို့၊ ကယ်ကြပါဦးရှင့်”ဒေါ်အေးစိန်၏ အော်သံ၊ ပြေးနေသည့် ဒေါ်နုနုရှိန်နောက်ကို ဖိုးလုံး အတင်းလိုက်နေသည့် မြင် ကွင်း တို့ကြောင့် ဆိုက်ကားဂိတ် နှင့် ကျားဝိုင်းက လူတွေလည်း ကူညီဖို့ပြေးထွက်လာကြ သည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ပြေးကြ သူတွေ နှင့် ဆန့်ကျင်ဖက်မှာဆိုတော့ တော်တော်နှင့် အနား မရောက်လာနိုင်ကြပါ။ထမိန်စကပ်ကွဲထွက်ပြီး ပေါင်တံတွေဖွေးဖွေး ပေါ်တာကိုတောင်ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြေးသော် လည်း ဖိုးလုံးက ပိုမြန် သည်။ နှစ်ပတ်လောက် အစားမဝင် အအိပ်ပျက် ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း စိတ်ဝေဒနာရှင် တို့မည်သည်သူတို့ စိတ် ထရင်ထသလို သန်မာလာတတ်သည့် သဘောရှိရာ ခန ခြင်းပင် ဒေါ်နုနုရှိန် ကိုမှီလာသည်။

“မပြေးပါနဲ့ နတ်သမီး လေးရယ်၊ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ ချစ်လို့ပါဗျ”ငိုသံပါကြီးနှင့်ပြောရင်း ဒေါ်နုနုရှိန် နားသို့ အတင်းပြေးကပ်ချိန်တွင် အုတ်ခဲတလုံးကို ဝင်တိုက် ပြီး ရှေ့ကိုစိုက် လဲသွားသည်။ သူအရှိန် နှင့် စိုက်လဲတာကလည်း သူ၏ ရှေ့ကဒေါ်နုနုရှိန် ဆီဖြစ်သည်။ ကိုယ်ချင်းမထိမှီ လှည့် ကြည့်လိုက်မိသည့် ဒေါ်နုနုရှိန်က အလန့်တကြားဖြင့် ဖိုး လုံးကို တွန်းလိုက်သည်။ ပြေးလာသည့် အရှိန်၊ ယိုင်လဲ သည့် အရှိန်တွင် ဒေါ်နုနုရှိန်၏ ကြောက်လန့်တကြား တွန်းအားပါပေါင်းလိုက်သည့် အတွက် ဖိုးလုံးလမ်းဘေး ရေမြောင်းထဲ သို့ ခေါင်းစိုက်ထိုးကျသွားသည်။ ပြန်ထမလာနိုင်တော့။နောက်ကလိုက်လာကြသူတွေ အနားကိုရောက်လာချိန်တွင် ဒေါ်နုနုရှိန် မြောင်းဖက်ကို ကျောပေးပြီး ငူငူကြီး ရပ်နေသည်။

 တကိုယ်လုံးလဲ တုန်နေ၏။“ဆရာမ ...ဆရာမ ...ဘာဖြစ်တာလဲ”“ကျွန်မ ...ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး”“ဟုတ်ပါတယ်၊ သူချော်လဲတာ ကျွန်တော်တို့ မြင်ပါတယ်”“ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး”ဖိုးလုံးမိတ် ဆွေတွေက ဖိုးလုံးကို မထူနေချိန်မှာ ဒေါ်နုနုရှိန် ကဒီတခွန်း ကိုပဲ ထပ်တလဲလဲ ပြော နေသည်။ ဒေါ် အေး စိန် ခြေတဖက်ထော့နင်းထော့နင်း နှင့် ကားနောက်ခန်းမှာပါလာ သည့် အိမ်ဖေါ်လေးက တွဲပြီးရောက် လာ တော့ လည်း“ဒေါ်အေးစိန် ...ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး”“အင်းလေ၊ သူ့ဖာသာ ချော်လဲတာလေ၊ နုနုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”“ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးဒေါ်အေးစိန်၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး”ဒေါ်အေးစိန်ကို အတင်းဖက်သည့် ဒေါ်နုနုရှိန်၏ လက်တွေကအေးစက်နေသည်။ မဟုတ်ဘူးဟု တွင်တွင်ပြောရင်း ဒေါ်အေးစိန် ကိုယ်ပေါ် ဒေါ်နုနုရှိန် ခွေကျသွား၏။“အောင်မယ်လေး လုပ်ကြပါဦးတော့”ဒီအနီး တဝိုက်မှာလည်း ဒေါ်နုနုရှိန် ကိုသိကြသည့် အတွက် အမျိုးသမီး သုံးလေးယောက်က ဒေါ်အေးစိန် နှင့် အတူသူမကို ဝိုင်းဝန်းချီမ ပြီးပြုစုဖို့ ခေါ်သွားကြသည်။ 

သတိလစ်သွားသည့် အတွက် ဖိုးလုံး အခြေအနေ ကို ဒေါ်နုနုရှိန် သိခွင့်မရလိုက်ရပါ။မြောင်းဘောင်အုတ်နှုတ်ခမ်း နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုတ်မိခဲ့သည့် အတွက် အတွင်းကိုစိုက်ကျနေသည့် ဖိုးလုံးခေါင်းက သွေးတွေက မြောင်းရေစီး ထဲကို တပေါက်ပေါက်ကျနေသည်။ဆေးရုံပို့ ဖို့လုပ်နေကြစဉ် လမ်းပေါ်မှာ လူနာတင် ယာဉ် တစီး မောင်းလာတာ တွေ့လို့ ဝမ်းသာအားရတားလိုက်ကြသည်။ ဖိုးလုံး၏ ကုသိုလ်ကံ ကို အားလုံး အံ့သြ နေကြ၏။ သတိလစ်နေသည်မှ အပ ဖိုးလုံး အခြေအနေက သိပ်မဆိုးလို့ ယူဆရသည်။“ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး၊ တော်တော် ကံကောင်းတဲ့ ကောင်”ကားပေါ်မှာဖိုးလုံးလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ရပ်ကွက်ထဲက လူတယောက်က ပြောလိုက်သည်။ 

ဒါပေမယ့် သူ့အထင်မှားပါသည်။ ဆေးရုံကို ရောက်တော့ တာဝန်ကျဆရာဝန်ကစစ်ဆေး ပြီး ဖိုးလုံး အသက်မရှိတော့ ကြောင်း၊ လမ်းခုလတ်မှာတင် ဆုံးပါးခဲ့သည်ဟု ယူဆရ ကြောင်းပြော လိုက်တော့ အားလုံး ဝမ်းနည်းပက် လက်ဖြစ်ကြရတော့သည်။ဖဲဝိုင်းမှာ ပိုက်ဆံရလို့ နောက်ထပ်အသုဘ ပေါ်ရင်ကောင်းမှာပဲ ဟုတွေးခဲ့သည့် ဖိုးလုံး၏ အသုဘသည် ရပ်ကွက် ထဲတွင် ဦး တင် ထွန်း ပြီး နောက်တခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖိုးလုံးကိုခင်ကြ၊ သနားကြသည့် အတွက် သူ၏ ဈာပနက အလွန်စည်ကားသည်။ လိုက်ပါပို့ဆောင်သူတွေထဲမှာ အထင်ရှားဆုံးက အနက်ရောင်ဇာဝမ်းဆက် နှင့် လှပစွာ လာ ရောက်ပို့ဆောင်သည့် မစိုးစိုးနွယ်ဖြစ်၏။ လင်သေပြီးတော့မှ အရင်ကထက်ပို လှနေသည့် မစိုးစိုးနွယ် က ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့် ဘော်ဒီဂတ် တယောက်နှင့် အတူ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သူမကို လူတွေက ဘယ် လိုကြည့်ကြသည်ဖြစ်စေ အဲဒီနေ့က ငိုခဲ့သည့် မျက်ရည်တွေကတော့ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သူမ တယောက်သာ သိနေခဲ့ပါ၏။

နောက်ပိုင်း ဘာမှမကြာသည့် အချိန်တွင် အဲဒီလူနှင့် မစိုးစိုးနွယ် လက်ထပ်လိုက်ကြသည်။ ဦးတင်ထွန်း ကျန်ရစ် ခဲ့သည့် အိမ်နှင့် ပစ္စည်းတွေကို လက်မလွှတ်ချင်လို့ ဦးတင်ထွန်း၏ တူတော်သူ လူပွေလူရှုပ် တခုလပ် ကို လက် ထပ်လိုက် ခြင်းဖြစ်သည်ဟု အချို့ကဆိုကြသော်လည်း မစိုးစိုးနွယ် ကတော့ ဦးတင်ထွန်း ရှာဖွေခဲ့သမျှက မမာ စဉ်က ပင်ဆေးကုလို့ ကုန်ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူမ ရှာဖွေသမျှနှင့် နေထိုင်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ကြောင်းတုန့် ပြန်သည်။ဖိုးလုံးနှင့် ပတ်သက်ပြီးဆက်၍ ပြောရလျှင် သူ့ကိုသင်္ဂြ ိုလ်စဉ် ထည့်ပေးလိုက်ရန် သူ၏ ခေါင်းအုံးလေးကို ယူ လိုက် သည့် အခါ ခေါင်းအုံးစွပ်ထဲမှ အလွန်လှပပြီးတန်ဖိုးကြီးမည့် ဘရာစီယာ အသစ်လေးထည် ထွက် လာ သည်ကို အမတွေ တွေ့ကြရသည်။

 လူကောင်း တယောက်ဆိုရင် အတွေးပွားစရာဖြစ်သော်လည်း ဖိုးလုံးကအရူး တယောက်ဆိုတော့ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေးမနေတော့ဘဲ ခေါင်းအုံးထဲပြန်ထည့်ကာ အခေါင်းထဲ ထည့်ပေးလိုက် ကြသည်။ ဦးတင်ထွန်းအသုဘ တုန်းက ဖဲရိုတ်လို့ ရသည့်ပိုက်ဆံ ကိုအမတွေကို မုန့်ဖိုးပေးတုန်းက အမလတ် မခင်အေးတင့်က ထီထိုးခဲ့သည်။ ထိုထီလက်မှတ်က ထီဖွင့်သော အခါ ကျပ်သိန်း ၁၀၀ ဆုပေါက်ခဲ့၏။ဆုငွေ ထုတ်ပြီးနောက် ဖိုးလုံးကို ရည်စူးပြီး လုပ်ခဲ့သည့် အလှုပွဲ ကလည်း အလွန်စည် ကားပါသည်။ဒေါ်နုနုရှိန် နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြောရလျှင် ဖိုးလုံးသေပြီး တလလောက် အကြာတွင် တော်ဝင်ပန်း အဆောင်ကို ပိတ်တော့မည် ဆိုသည့် သတင်းသဲ့သဲ့ ထွက်လာ၏။

များမကြာမှီ မှာပင် အဆောင်သူလေးတွေ ရှေ့ဆင့်နောက် ဆင့် ပြောင်းရွှေ့ထွက်ခွာ သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးမှ မျက်ရည်လည်ရွဲ နှင့် ထွက်ခွာသူက စန္ဒာ ဆိုသည့်ပိန်ပိန် သွယ်သွယ် ကောင်မလေး ဖြစ်ပါသည်။ ဒေါ်နုနုရှိန် ကိုတော့ ဖိုးလုံး သေဆုံးသည့် နေ့ကစပြီး ဘယ်နေရာမှ အရိပ် အယောင်ပင် မမြင်ရတော့ပါ။ဖိုးလုံးသေဆုံးခဲ့သည့် ကိစ္စတွင် မျက်မြင်သက်သေ ပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့တွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အတွက် ဒေါ်နုနုရှိန် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါ။ ဖိုးလုံး စိတ်ဖေါက်ပြန်ပြီးသူမနောက်ကို အတင်းလိုက်ရာမှ ဖြစ်ခဲ့သည်လို့ ပဲယူဆကြ သည်။ ဖိုးလုံး၏ အမတွေ ကိုယ်တိုင် ဒေါ်နုနုရှိန် ကို အပြစ်မမြင်ကြသည့် အပြင်အားနာကြောင်းတောင်ထုတ်ပြော ကြသည်။ ဒါပေမယ့် ဒေါ်နုနုရှိန် ကတော့ အားလုံးမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

 သူမ၏ အိမ်က အိမ်ဖေါ်မ လေး တချို့ မစိုးစိုးနွယ်ထံရောက်လာပြီးနောက်ထပ်အလုပ်ရှာပေး ဖို့ ပြောကြသည့် အခါ နားမလည်နိုင် အောင် ဖြစ်ကြရသော်လည်း များမကြာမှီပင် ဒေါ်နုနုရှိန် နှင့် ဒေါ်အေးစိန် တို့ ဘယ်ဆီကို မှန်းမသိတိတ်တဆိတ် ပြောင်း ရွှေ့ သွားကြသည်။ အိမ်နှင့် ခြံကိုလည်း အလွန်နည်းပါးသည့် ဈေးဖြင့် ရောင်းချသွားကြကြောင်း သတင်းတချို့ ထွက် လာသော်လည်းပိုင်ရှင် အသစ်ရောက်လာတာ မတွေ့လို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကြရသည်။ နာရာရား ကလည်း မိုး ချုပ်သည် နှင့် တုတ်ကြီးကိုင်ကာ ရောက်လာပြီး ခြံစောင့်မြဲစောင့်ပေးနေသည်။သူ့ကိုမေးကြည့်တော့လည်း ဘာ မှ မသိဟုဆိုသည်။

.ဒီလို နှင့် ရက်လတွေ တခုပြီးတခုကျော်ဖြတ် ကုန်လွန်သွားကြသည်။ တော်ဝင်ပန်း ကိုစောင့်ရှောက်ပေးနေသည့် နာရာရားကြီးလည်း လူကြီးရောဂါ နှင့် ကွယ်လွန်သွားပြီးမကြာမှီပင် တော်ဝင်ပန်း နေရာသို့ ပိုင်ရှင် အသစ်တွေ ပြောင်းရွှေ့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဖိုးလုံးနှင့် နတ်သမီးများ ချစ်တမ်းကစားခဲ့ သည့် ခြံကြီးထဲမှာလည်း ခန့်ညား သပ်ရပ်သည့် နှစ်ထပ်ရုံးသစ်ကြီး တခုပေါ်လာပြီး ဝန်ထမ်းတွေ နှင့် စည်ကားလာသည်။တော်ဝင်ပန်းကို ဆက်ခံသူတွေက အဆောင်ပြန်မဖွင့်ပါ။ အခန်းကန့် ထားတာတွေကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ပြီး အထည် ချုပ်လုပ်ငန်းလေး တခုလုပ်သည်။ အရင်က အဆောင်သူမိန်းကလေး တွေနှင့် စည်ကားခဲ့သည့် တော်ဝင်ပန်း ခြံ ထဲတွင် အထည်ချုပ်စက်ရုံက အလုပ်သမလေးတွေ နှင့် လှုပ်ရှားသက်ဝင်လို့ လာခဲ့ပြန်သည်။မနက်ဆိုရင် ထမင်းချိုင့် လေးတွေ ကိုယ်စီနှင့် အလုပ်သမလေးတွေရောက်လာကြသည်။

 ညနေစောင်းသော် အ လုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ကြ၏။ သူတို့လေးတွေ အလုပ်ဆင်းအလုပ်ပြန်ချိန် က ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တွေ စောင့် ဆိုင်းကြည့်ရှု့စရာ ပုံမှန်မြင်ကွင်းလေး တခုဖြစ်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေးတွေထဲမှာ လှပသော ချစ်စဖွယ်ကောင်း သောမိန်းကလေးတွေပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေကို လုံချည်လှန်ပြမည့် ဖိုးလုံးလူ့လောကထဲမှာ မရှိတော့လို့ စိတ် အေးချမ်းသာစွာ အလုပ်ဆင်းခွင့်ရကြပါသည်။ ရပ်ကွက်ထဲကလူငယ်လေးတွေကတော့ ထိုမြင်ကွင်း ကို စောင့်ကြည့်ကြရင်း “ကိုဖိုးလုံးကြီးသာ ရှိရင်ကွာ” ဟု မချိတင်ကဲ ပြောတတ်ကြသည်။တခါတလေတော့ လည်း တသားမွေးတသွေး လှနေသည့် မစိုးစိုးနွယ်က သူမ၏ သားငယ်လေးကို စက်ဘီးရှေ့ မှာတင်ပြီး တော်ဝင်ပန်းရှိခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်းသွားတတ်သည်။

ထိုကလေးငယ်ကို ဦးတင်ထွန်း အမျိုးတွေက ဦးတင် ထွန်း ဝင်စားတာလို့ ဆိုကြပြီး ဖိုးလုံးအမတွေက ဖိုးလုံးဝင်စားတာဟု ပြောပြီး အရမ်းချစ်ကြသည်။ မစိုးစိုးနွယ် က တော့ ဘာမှမှတ်ချက်မပြုပါ။ ပြုံးလို့သာနေပါသည်။ဒေါ်နုနုရှိန် ဆိုသည့် မိန်းမချောကြီး နှင့် ပတ်သက်၍တော့ နောက်ထပ်ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ပါ။ အကြောင်း တိုက်ဆိုင်ရင် သူမ ချောကြောင်းလှကြောင်း၊ အိန္ဒြေကြီးကြောင်းပြောဖြစ်ကြသည်ကလွဲပြီးလျှင် အားလုံး ဒေါ်နုနု ရှိန် ကို အမှတ်တမဲ့ သာရှိနေကြတော့ပါ၏။

ပြီးပါပြီ။