တံခါးများ

တံခါးများ

း“ဟူး..”ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေသဖြင့် တေဇာ မနည်း ထယူရသည်။ ညက အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ သောက်တာ များသွားသည်။ အချိန်ကိုကြည့်လိုက်တော့ မနက်(၉)နာရီ ထိုးခါနီးနေပြီ။ ရုံးချိန်တော့ နောက်ကျတော့မှပဲ။ ဒါပေမဲ့ပြသနာမရှိပါ။ သူတာဝန်ကျနေသော ဲမြို့လေးက မြို့ကြီးတွေလိုမှ မဟုတ်တာ။ တော်ရုံ နောက်ကျတာလောက်တော့ ကိစ္စမရှိ။ ရန်ကုန်မှာ နေစဉ်အပေါင်း အသင်းများပြီး လမ်းများသောသူ့ကို မိဘများက ခြေငြိမ်အောင် အလုပ်ထဲ ထည့်လိုက်မှ သူ ပိုလွှတ်လပ်နေသည်။

 နယ်မှာ မိဘများနှင့် ဝေးရာနေရာမှာ တာဝန်ကျနေတော့ ပိုဆိုးသည်။နေ့တိုင်းလိုမဟုတ်ပေမဲ့ ပုံမှန်လိုတော့ သောက်ဖြစ်သည် တာဝန်ကျနေသောရုံးမှာ လူပျိုလူလွှတ်က သူတစ်ယောက်ထဲပါသည်။ ဒီတော့မြို့ထဲမှ အခြားလူငယ်များနှင့် တွဲနေရသည်။ လူပျိုလိုင်းခန်းမှာ သူ့တစ်ယောက်ထဲ။ အိပ်ယာပေါ်တွင် ခဏလှဲနေလိုက်ပြီး မဖြစ်ဖူး ရေချိုးမှလို့ စဉ်းစားမိသည်။ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဘောင်းဘီတိုလေးဖြင့် အုတ်ကန်ထဲမှရေကို ခပ်ကာ လောင်းလိုက်သည်။အား။ ရေက ဆောင်းရာသီမို့ထင် အေးစက်လှသည်။ ဟူး…ဒီမြို့လေးရဲ့ ရာသီဥတုကလည်း ကြမ်းတာကြောင့် သူ နေ့တိုင်း သောက်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်မှာ ရှိနေစဉ်က ဆိုလျှင်တော့ သူဆော်တစ်ပွေ မဟုတ်တစ်ပွေနဲ့ နှပ်ကောင်းတုန်း နေမှာပဲ။ 

ဒါကိုစဉ်းစားမိလျှင် ဆော်မလုပ်ရတာကြာသော သူ့ငပဲကြီးကို ငုံ့ကြည့်မိသည်။ ဒီမှာက နယ်ကျဉ်းသည်။ ဆော်ဖန်ဖို့က မလွယ်။ဒီလိုမျိုးလုပ်ပါက သူသေချာပေါက် ယူရမှာမို့ ဆော်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ငြိမ်နေရသည်။ ရုံးထဲမှာကလည်း အမျိုးသမီးရော အမျိုးသားတွေရော အိမ်ထောင်သည်တွေကြီး။ သူနှင့် အဖွဲ့သိပ်မကျကြ။ နည်းနည်း အထီးကျန် နေသလိုလို။(၂)“တေဇာလာပြီလား.ကိုယ့်ညီ.ညကအရှိန်များသွားတယ်ထင်တယ် ”မေးလိုက်သူ သူ့အထက်အရာရှိ ဦးအောင်မောင်း..။ 

အသက်က(၄၀)ခန့်ရှိပြီ။ ပျော်ပျော်နေတတ်တယ်။“ဟုတ်တယ်..ကိုကြီးရေ..ညကသောက်တာများသွားတယ်..”“အာ့ဆို မင်းခေါင်းတွေ ကိုက်နေမှာပဲ… ညကျရင်ကိုယ့်အိမ်ကိုလာခဲ့.. မနေ့က ကိုယ့်ညီကို စောင့်နေတာမြို့ထဲက ကလေးတွေနဲ့ ပါသွားတယ်ဆိုလို့။ တစ်ယောက်ထဲကျတော့ သောက်ရမှာ ပျင်းတယ်ကွ ဟီးဟီး”ဦးအောင်မောင်းကား သူနဲ့တော်တော်ခင်သည်။ အသောက်သမားချင်းမို့ထင် ။ ဦးအောင်မောင်းကိုမြင်လျှင် သူ ဒေါ်ရိုစီကိုပါ တွဲမြင်သည်။ ဒေါ်ရိုစီလို့သာပြောသာပါ။ ဦးအောင်မောင်းထက် အများကြီးငယ်သည်။ ရိုစီက (၃၀)လောက်ပဲ ရှိဦးမည်။ တေဇာတို့နှင့် (၅)နှစ်လောက်ပဲ ကြီးသည်။ ဦးအောင်မောင်းက အသက် (၃၅)နှစ်လောက်မှ သူ့မိဘတွေစီစဉ်သော ရိုစီနှင့်ယူခဲ့သည်။

ဦးအောင်မောင်းတို့မိဘတွေက တော်တော်ချမ်းသာသည်ဟု သိရသည်။ ဦးအောင်မောင်းသည်လည်း သူ့လိုငဆိုးပင်။ မိဘများက မနိုင်တာကြောင့် ဝန်ထမ်းဘဝတွင်း သွတ်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ဟန်တူသည်။ဦးအောင်မောင်းကတော် ဒေါ်ရိုစီက တော်တော်လှသည့် မိန်းမများထဲတွင်ပါသည်။ အသားအရေကဖြူနုနေပြီး အကျီလည်ပြတ်လေးများ ဝတ်ထားပါက လည်ပင်းမှ သွေးကြောစိမ်းလေးများပင် မြင်ရသည်။ ခါးကသိမ်သိမ် တင်က စွင့်ကားကားကြီးရယ်။ နို့ကလည်းကြီးသည်။ သူဆိုလျှင် ဒေါ်ရိုစီကို မကြည့်မိအောင် နေနေရသည်။ ဒေါ်ရိုစီကား ကျပ်သောအဝတ်အစားများ၊ ကိုယ်လုံးအလှပေါ်စေသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်တတ်သဖြင့် သူ့စိတ်တွေက ဖောက်ပြန်လာတတ်လို့။ သူကလည်း ဆော်ဖင်တောင့်တောင့်မြင်လျှင် အသားစိမ်းနံ့ရသောကျားလိုပင်။ သူ့ဒုတ်ကြီးက ထ ထ လာသဖြင့် ဒုက္ခရောက်သည်။

 ရန်ကုန်မှာနေတုန်းက သူကလည်း မ ကျမ်းကျေသည့်နေရာမှ ဆရာတစ်ဆူ ဆိုတော့လေ။ သူ့စိတ်ကိုမနည်းထိန်းထိန်းနေရသည်။ဦးအောင်မောင်းနှင့်စကားပြောနေမှာပင်…မောင်လေးရောက်လာပြီလား…အမကိုကွန်ပြူတာလေးရိုက်ပေးပါဦး။ဖိုင်များကိုင်ကာ သူ့အနားရောက်လာသော ဒေါ်သီရိမြတ်..။ရုံးမှငွေစာရင်းကိုင်အမကြီး။ အသက်က(၃၅)ကျော်ကျော်…သူမယောင်္ကျားက တစ်ခြားနယ်မှာတာဝန်ကျနေသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦး။ကလေးနှစ်ယောက်အမေဆိုပေမဲ့ ဒေါ်သီရိမြတ်ကားသူမကိုမသိလျှင်အပျိုလိုထင်ကြသည်။သူမရုပ်ကလည်း ခပ်ချောချော။အဓိကထင်ရှားသည်ကား ဖင်ကြီးတွေ။ ဝိုင်းစက်နေတာပဲ။ကလေးအမေနှင့်ပင်မတူ…။ဟုတ်အမကျွန်တော်လာကြည့်ပေးပါ့မယ်။တေဇာအောင်ကား ဒေါ်သီရိမြတ်ကို လှမ်းပြောလိုက်ပြီး ဦးအောင်မောင်းကိုနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးသူမရှိရာကွန်ပြူတာခန်းသို့ လိုက်သွားသည်။

ဒေါ်သီရိမြတ်ကကွန်ပြူတာရိုက်မည့်ထိုင်ခုံ၏ ဘေးထိုင်ခုံတွင်ဝင်ထိုင်နေသည်။မောင်လေး လာ…ဟင်း..ငါ့မောင်ပဲအားကိုးစရာရှိတယ်..ရုံးမှာကလည်းနင်ပဲကျွမ်းတာဆိုတော့။ဟုတ်ပါပြီ..အမရယ်…ကိုယ့်အမကြီးပဲကူညီရမှာပေါ့…။ကိုယ်ဖိရင်ဖိကိုကူညီဦးမယ်…ခ်ခ်..နင်ကတော့နောက်ပြီ…ဒေါ်သီရိမြတ်ကား သူ့ကျောကို သူမလက်ဖြင့် မနာအောင်ပုတ်ရင်းလှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။သူ့အနေနဲ့ဒေါ်သီရိမြတ်ကို ဒီလိုပဲစနောက်နေကျလေ။သားပြော မယားပြောပြောပေမဲ့ စနေကျမို့လားမသိ။

သီရိမြတ်ကလည်း တေဇာအောင်ပြောတာကို သာယာနေတတ်သည်။-မသီရိမြတ်က တေဇာဘေးနားမှာနေပြီး စာရင်းများကို ဖတ်ပြနေသည်။ခုနကပြောလိုက်သော ကိုယ်ဖိရင်ဖိဆိုသော စကားကိုသာယာနေသည်။တေဇာအောင်ကလည်း သူ့ဘေးနားတွင် သီရိမြတ်ထိုင်ပြီးစာဖတ်ပြနေတာကိုသာယာနေသလိုလို။မသီရိမြတ်၏ ကိုယ်သင်းနံ့နှင့်သနပ်ခါးနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့နှာခေါင်းကို ကလူကျီစယ်နေသည်။မောင်လေးစာနည်းနည်းမှားသွားပြီ…ဘယ်နေရာလဲအမ…သူရုတ်တရက်မမြင်..သီရိမြတ်က သူမထိုင်ခုံမှထပြီး ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကိုင်းကာကွန်ပြူတာပေါ်သို့ မှားသည့်နေရာအား လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

နေရာအနေအထားက ကျဉ်းကျုပ်နေသဖြင့် ဒေါ်သီရိမြတ်၏ ရင်သားများကသူ့မျက်နှာနှင့်နီးကပ်စွာရှိနေသဖြင့်…သူ့ရင်တွေပင်ခုန်သွားသည်။ဒေါ်သီရိမြတ်ကတော့ သူ့ဇောနှင့်သူမို့ သူမနို့တွေ တေဇာအောင်မျက်နှာနှင့်နီးကပ်စွာရှိသွားတာကိုသတိမထားမိ။သြော်…တွေ့ပြီ..အမ..တွေ့ပြီ။တေဇာအောင်ကလည်းဒီနေ့မှ အောက်ခံဘောင်းဘီကဝတ်မလာမိ.။ဒေါ်သီရိမြတ်၏ ကိုယ်သင်းနံ့များနှင့်သူမ၏အလှအပများကြောင့် သူ့လီးကတောင်လာဖြင့်ခြေကိုတစ်ဖက်ချိတ်ထိုင်ပြီး တောင်လာသောလီးကိုဒေါ်သီရိမြတ်မမြင်အောင်ဖုံးထားရသည်။ခဏစောင့်ဦးနော်မောင်လေး…နောက်စာရင်းစာရွက်တစ်ရွက်သွားယူဦးမည်ဟုဆိုပြီးဒေါ်သီရိမြတ်ကား အခန်းထဲမှထွက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးကလည်း ကိုယ်စောင့်နတ်ကနိုးဆော်သည်ထင်…ဒေါ်သီရိမြတ်၏ နောက်ပိုင်းအလှကိုလိုက်ကြည့်မိသည်။လှမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တုံခါပြီး နှိမ့်တုံမြင့်တုံဖြစ်နေသော ဒေါ်သီရိမြတ်၏ အိုးကြီးကိုကြည့်ပြီးတတွေးတနင်နင်ဖြစ်လာသဖြင့် ရေဗူးကိုယူပြီး သောက်လိုက်ရသည်။နည်းတဲ့အိုးကြီးမဟုတ်ဖူးကွာ…သူ့ယောင်္ကျားနှင့်ဝေးနေတာကြာလို့လည်းဖြစ်မည်ထင်တယ်ဟု သူတွေးမိသည်။ဒီလို အမကြီးမျိုးနဲ့သာ အတူအိပ်လိုက်ရလို့တော့ကွာဟုစဉ်းစားမိတာနဲ့သူ့ရမ္မက်စိတ်တွေအရမ်းကြွလာသလိုခံစားရသည်။သူဖြတ်သန်းခဲ့သော အတွေ့အကြုံအရ ဒေါ်သီရိမြတ်ကားလည်း တော်တော်ထန်မည့်မိန်းမပုံစံမျိုးပင်။

ရုံးထဲကဖြစ်နေလို့သူတွေးတိုးမစမ်းချင်။ရန်ကုန်မှာလိုဆိုရင်တော့ သူစဉ်းစားစရာမလို…သူကျင်လည်ကျက်စားရာဒေသပေကိုး။(၃)ဒေါ်သီရိမြတ်ကား စားပွဲပေါ်မှ ဖိုင်တွဲကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။တကယ်တော့ ဒီစာတွေကို သူမကိုယ်တိုင်ရိုက်လည်းရသည်။တေဇာအောင်ကိုအကူအညီတောင်းခြင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်က တေဇာအောင်နှင့် နီးကပ်စွာနေချင်တာလည်းပါသည်။သူမအနေဖြင့်လည်း ယောင်္ကျားနှင့်ဝေးနေတာကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဆာနေသည်။တေဇာအောင်ကား သူမလိုချင်သော အချက်များနှင့်ကိုက်ညီသည်။တစ်ခါတစ်ရံတေဇာအောင်ရှေ့လှမ်းလျှောက်ပြီး သူမဖင်ကြီးတွေကို မမြင်မြင်အောင်လမ်းလျှောက်ပြသည်။

ထိုသို့လုပ်သော အခါတွင် တေဇာအောင် မျက်လုံးကြိးတွေက သူမဖင်ကြီးကို ကြည့်ကြည့်နေတာသူမသိသားပဲ။အသာလေးမသိချင်ယောင်ဆောင်ထားတာ။ခုနက ကွန်ပြူတာက စာအမှားကို သက်သက်ကိုမတ်တပ်ရပ်ပြပြီးသူမရင်ညွှန့်တွေနဲ့ တေဇာအောင်မျက်နှာကို မထိတထိပွတ်လိုက်တာကို တေဇာအောင်မသိ။တေဇာအောင်ကား မျက်နှာကိုရဲနေတာပဲ။သူဒီနေ့အောက်ခံဘောင်းဘီဝတ်လာဟန်မတူ.။ဒုတ်ကြီးက ပုဆိုးအောက်မှာ မာထောင်နေတာကို သူမသတိထားမိသည်။

သူမသတိမထားမိအောင် တမင်ခြေချိတ်ပြီးထိုင်ကာ ပုဆိုးဖြင့်ဖုံးထားသော်လည်းတေဇာအောင်ဒုတ်ကြီးပုဆိုးအရွေ့တွင် အနည်းငယ်ယမ်းသွားတာကို သတိထားမိသည်။နည်းတဲ့ဒုတ်ကြီးမဟုတ်ဖူး….ကောင်လေးပုံစံကြည့်ရတာလဲ အတွေ့အကြုံတော့ရှိပုံပင်.။တေဇာအောင်ရောက်ကတည်းကသူမသတိထားမိသည်။ရုပ်ကလည်းဖြောင့်သည်.။ အားကစားလိုက်စားသဖြင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်းတောင့်တင်းလှသဖြင့်သူမသဘောကျသည်။.ဒါကြောင့်မို့ရမယ်ရှာပြီး တေဇာအောင်ကို သူမကိုစိတ်ကစားသထက်ကစားပြီး ကြံစည်လာအောင်မသိမသာဖန်တီးနေခြင်းဖြစ်သည်။ပြောရရင် သီရိမြတ်ကား ရမ္မက်ကြီးသောမိန်းမတစ်ယောက်။

 ကလေးတွေကို မိဘအိမ်မှာထားပြီးရုံးသို့လာလျှင် အပျိုးရှုံးလောက်အောင် ကျော့မော့နေအောင်ပြင်တတ်သည်။တေဇာအောင်နားမှ သူမထွက်လာစဉ်တေဇာအောင်ကား သူမဖင်ကြီးကို တောက်လျှောက်လိုက်ကြည့်နေတာကိုသူမမသိချင်ယောင်ဆောင်ထားသည်။ဟူး…သူမလိုနေသောရမ္မက်ကိုတေဇာအောင်ကကောင်းကောင်းဖြည့်ပေးနိုင်တာသေချာသည်.။အပြင်မှာလင်ငယ်နေလျှင်နာမည်ပျက်သည်..လူသိသည်။ဒီထဲမှာပဲ ကိုယ့်ဘာသာ လူမသိအောင်ဖန်တီးယူရမည်.ဟုစဉ်းစားလိုက်ပြီးတေဇာအောင်ရိုက်ရန်စာရွက်စာတမ်းများကို ကွန်ပြူတာခန်းဘက်သို့ သူမယူဆောင်လာခဲ့တော့သည်။

အား…တေဇာအောင်ကား အနည်းငယ်ညောင်းသွားသဖြင့် အညောင်းဆန့်လိုက်သည်။စာရိုက်ရတာ များသဖြင့် မျက်လုံးများနည်းနည်းအောင့်လာသည်။အို..ငါ့မောင်လေးပင်ပန်းသွားပြီ…ငါ့မောင်ကိုနှိပ်ပေးရဦးမယ်..ဟင်းဟင်းဒေါ်သီရိမြတ်ကား တေဇာအောင် ကျောနှင့် ဂုတ်များကိုလက်ဖြင့်ဖွဖွနှိပ်လိုက်သည်..။တေဇာအောင်ကား ဒေါ်သီရိမြတ်၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့် နှိပ်တာကို သဘောကျနေသည်။ငါ့မောင်ကို.တစ်ခုမေးရဦးမယ်…ဘာလဲ..အမ…မေးလေ..။ငါ့မောင်ရည်းစားရှိလား။အမလေးအမရယ်..မေးမှမေးတတ်ပလေ…ရှိမှတော့ ဒီလိုနေပါ့မလား။ခ်ခ်..ငါ့မောင်ကညံ့တာကိုးကွဲ့.ဒေါ်သီရိမြတ်က သူ့နောက်မှာမတ်တပ်ရပ်နှိပ်ရင်းတေဇာအောင် အင်္ကျီကြားကို လက်နှိုက်ကာ တေဇာအောင် ရင်အုံကိုလက်များဖြင့်ပွတ်ပေးနေသည်။

ယောင်္ကျားကြောသိသော ဒေါ်သီရိမြတ်အနေဖြင့် ယောင်္ကျားတွေရဲ့အကြောကိုကောင်းကောင်းသိသည်။တေဇာအောင်ကို သူမကစသလိုနောက်သလိုဖြင့်ဒီလိုပွတ်နေကျ.။ငါ့အမကြီးကတော့လုပ်ပြိ..အဟဲ…တေဇာအောင်ကလည်းစသလိုနောက်သလိုဖြင့်..။နေဦး..ငါ့အမကြီးကို မောင်လေးမဖက်ရတာကြာပြီ..ဟင်းဟင်းဟုဆိုပြီးဒေါ်သီရိမြတ်ခါးကိုလှမ်းဖက်လိုက်ပါတယ်။ဒေါ်သီရိမြတ်ကို ဒီလိုပဲ..ကိုယ့်အမအရင်းလိုသဘောထားသလိုလိုနဲ့ညာတာပါတေးနဲ့ခါးတို့ပုခုံးတို့ကို ဖက်နေကျပါ…တေဇာအောင်က။

ဒေါ်သီရိမြတ်ကလည်း မငြင်းပါဘူး။ တေဇာအောင်ထိုင်ခုံလက်တန်းမှာ တစ်စောင်းဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။စွင့်ကားလှတဲ့တင်ပါးကြီးတွေဟာ ခုံလက်တန်းမှာ ပြန့်ကားနေပါတယ်။ဟိုလေ..ငါ့အမကြီးကိုကိုရော ပြန်မလာသေးဘူးလား။ဘာဖြစ်လို့လဲမောင်လေးရဲ့..ငါ့အမကြီး..ကိုကိုပြန်လာရင် ငါ့အမကြီးကိုမတွေ့ရတာကြာတာနဲ့လေ..ခ်ခ်။။ နင်ဟယ်နောက်တီးနောက်တောက်နဲ့..ဒေါ်သီရိမြတ်ကတေဇာအောင်ပုခုံးကို သူမလက်တင်လိုက်ပြီးပြောလိုက်ပါတယ်.။တစ်ခစ်ခစ်၊ တဟားဟားရယ်သံတွေက အခန်းထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။(၅)မသီရိမြတ်၏ စာများကိုတေဇာအောင်ရိုက်ပေးရင်းနဲ့ညနေ(၅)နာရီထိုးသွားသည်။

မသီရိမြတ်ကား သူ့အနားမှထ၍ ဖိုင်များကိုသွားသိမ်းနေချိန်တွင် သူလည်းကွန်ပြူတာကိုပိတ်ပြီးသူ့စားပွဲရှိရာကိုပြန်လာခဲ့သည်။သူ့ပစ္စည်းများကို သိမ်း၍ ဆိုင်ကယ်ရှိရာသို့ထွက်လာခဲ့သည်။ကိုတေဇာအောင်…ပြန်တော့မလို့လား..။ရုံးမှ စာရေးမလေး ဖြိုးဖြိုးလှိုင်။ဟုတ်တယ် ညီမလေး မသီရိမြတ်စာတွေရိုက်ပေးနေတာနဲ့။နည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်..။သြော်….။ဟင်း..ကိုတေဇာကြီးနော်..မသီရိမြတ်စာတော့ကူရိုက်ပေးတယ်။သမီးတို့စာကျတော့ကူရိုက်မပေးဘူး..မျက်နှာလိုက်တယ်။ဖြိုးဖြိုးလှိုင်ကမျက်စောင်းလေးထိုးရင်းသူ့ကိုခနဲ့လိုက်ပါတယ်.။အဲ့လိုမထင်ပါနဲ့ ဖြိုးဖြိုးလှိုင်ရယ် နင်တို့လည်းအကူအညီတောင်းရင်ကူညီမှာပေါ့။ဟုတ်ပါပြီ..ကိုတေဇာရယ်…ခ်ခ်..သမီးကစတာပါ။ဖြိုးဖြိုးလှိုင်ကရယ်ပြီးလှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။

ထိုအချိန်မှာ မသီရိမြတ်ကရုံးထဲကနေကပျာကယာအနေအထားနဲ့ထွက်လာပါတယ်.။မောင်လေး..တေဇာ အမကိုလိုက်ပို့ဦး…ဒီနေ့ဆိုင်ကယ်မပါလို့..ဟုတ်…ဟုတ်..အမ..။ကဲ..အဲ့ဒါဆို သမီးပြန်တော့မယ်…ဟိုမှာကိုတေဇာ ချစ်အမကြီးလာနေပြီ..ခ်ခ်ဖြိုးဖြိုးလှိုင်ကားအနှောင့်အသွားမလွတ်သော စကားကိုပြောကာ သူမဆိုင်ကယ်ကိုစက်နှိုးပြီးမောင်းထွက်သွားချေပြီ။မသီရိမြတ်ကား သူ့အနားသို့ရောက်လာသည်။ဆိုင်ကယ်မပါခဲ့လို့မောင်လေးရေ…။ ဒီနေ့မှ..။သီရိမြတ်ကား ဆိုင်ကယ်ပေါ်လှမ်းတက်ပြီးတေဇာအောင်ခါးကိုဖက်လိုက်သည်။တေဇာအောင်ကဆိုင်ကယ်ကိုစက်နှိုးကာ မသီရိမြတ် ပြန်မည့်လမ်းအတိုင်းမောင်းခဲ့တော့သည်။

ညနေခင်းလူရှုပ်ထွေးချိန်မို့ လမ်းပေါ်တွင် ဆိုင်ကယ်တွေကားတွေရှုပ်နေသဖြင့် ဘရိပ်ခဏခဏဆွဲနေရသည်။ထိုသို့ဆွဲလိုက်ချိန်တွင် မသီရိမြတ်ကိုယ်ကသူ့ရှေ့သို့ယိုင်ယိုင်လာပြီး သူမနို့တွေကသူ့ကျောပေါ်ကိုအပြားလိုက်ကြီး ထိထိမိမိကြီးကိုဖိကပ်သွားသလို.သူမတင်ပါးအိအိကြီးများကလည်းတစ်လမ်းလုံးထိနေတာကြောင့် တေဇာအောင် ကြွလာတဲ့စိတ်ကိုမနည်းထိန်းနေရပါတယ်။(၆)တေဇာအောင်ကဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်သည်…။သူရောက်နေသောနေရာကား မသီရိမြတ်တို့ အိမ်ရှေ့မှာ။မသီရိမြတ်တို့အိမ်ကား ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်ထဲရှိ နှစ်ထပ်တိုက်သစ်တစ်လုံးဖြစ်သည်။တိုက်တစ်ခုလုံးကို ဆေးအစိမ်းနုရောင်တွေသုတ်ထားသည်။လူနေအိမ်ခြေများကလည်းကျဲပါးသည့်ရပ်ကွက်မှာဖြစ်နေသည်။ဟင်..မသီရိမြတ်က ခြံရှေ့တံခါးကိုသော့ခတ်ထားတာမြင်သဖြင့်နေဦးနော်..မောင်လေး..အမအိမ်ကအမအဖေအမေနဲ့ကလေးတွေဘယ်သွားကျလဲမသိဘူး..။ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ်..။

မသီရိမြတ်က ဖုန်းကိုထုတ်ပြီးလှမ်းခေါ်လိုက်သည်..ဟဲလို..အမေလား..သမီးပါ..သီရိ..။သြော်..ဟုတ်လား..အမေ.ဒါဆိုလဲအေးဆေးမှပြန်ခဲ့ပါ..။အင်း..အင်း..ဒါပဲနော်မေမေ..။သီရိမြတ်ကဖုန်းကိုချပြီးတေဇာအောင်ဘက်လှည့်လိုက်သည်။တေဇာရေ…တေဇာ့ကို အမအကူအညီတောင်းစရာရှိလို့..။ပြောလေ..အမတေဇာအပန်းမကြီးဘူးဆိုရင်..အမကိုအိမ်ခဏကူစောင့်ပေးပါလား။အမတို့အိမ်ကလူတွေအားလုံးက ဦးလေးနေမကောင်းလို့တဲ့ ဥိးလေးအိမ်သွားကြတယ်။`မနက်ကျမှပြန်လာကြမယ်တဲ့။အဲ့ဒါလေ..အမတို့အိမ်နေရာကရပ်ကွက်ကလည်းလူရှင်းတော့…အမကိုဒီတစ်ညလောက်ကူစောင့်ပေးပါလားဟင်။

တေဇာအောင် နည်းနည်းစဉ်းစားလိုက်သည်..။ဒီနေ့ည ဦးအောင်မောင်းနှင့်လည်းသောက်ရန်ချိန်းထားသေးသည်။ဒါကဖျက်လိုက်ရင်ရပါတယ်။ဒါပေမဲ့ခက်တာက မသီရိမြတ်အတွက်…အိမ်ထဲမှာနှစ်ယောက်ထဲစောင့်ရမည်ဆိုတော့..။ဟို..လေ..အမဖြစ်ပါ့မလား။။အမကိုလူပြောစရာများဖြစ်နေမလား။ငါ့မောင်ကလည်း..အမကိုမကူညီချင်လို့လား..။မသီရိမြတ်ကလည်းမျက်နှာငယ်လေးနှင့်ဖြစ်နေတော့ သူကူညီဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ဒီ..ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး..အမ..ကူညီပါ့မယ်။ ဒါဆိုကျွန်တော့် အဆောင်ပြန်ပြီး အဝတ်လေးတွေသွားယူလိုက်ဦးမယ်။နင်ကလည်းယူမနေနဲ့..ငါ့ယောင်္ကျးအဝတ်တွေရှိတယ်..ယူဝတ်လိုက်။

နင်နဲ့အတူတူပဲ..ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က။သို့နှင့်တေဇာအောင်တစ်ယောက်အဆောင်မပြန်ဖြစ်ဘဲမသီရိမြတ်အိမ်မှာ အိပ်ဖန်စောင့်ဖို့ဖြစ်သွားသည်။ဦးအောင်မောင်းကိုတော့ ဒီနေ့သူအရေးကြီးကိစ္စလေးရှိလို့ မလာနိုင်တဲ့အကြောင်းဖုန်းဆက်ပြီးအားနာနာနဲ့ပဲပြောလိုက်ရတာပေါ့လေ။(၇)ငါ့မောင်ရေချိုးမယ်ဆိုရေချိုးခန်းက အောက်ထပ် ဘယ်ဘက်ထောင့်ကအခန်းနော်…အမတော့အရင်ချိုးနှင့်ပြီ…မသီရိမြတ်ကရေချိုးခန်းဘက်သို့ ထမီတစ်ထည်ကိုကိုင်ပြီးထွက်သွားသည်…တေဇာအောင်ကား အောက်ထပ်မှာတီဗွီကြည့်ပြီး ကျန်ခဲ့သည်။ရေချိုးခန်းထဲသို့ ထမီရင်လျားနှင့်ဝင်သွားသော မသီရိမြတ်၏ ကိုယ်လုံးအလှကိုကြည့်ရင်းသူ့စိတ်တွေဖောက်ပြန်လာသလိုလိုပင်..။မသီရိမြတ်နဲ့သူနဲ့နှစ်ယောက်ထဲပါလား…ဒီအိမ်မှာက။

မသီရိမြတ်ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးတံခါးပိတ်သံကြားလိုက်တာနဲ့ သူ့ခြေလှမ်းတွေကအလိုလို..မသီရိမြတ်ဝင်သွားသေရေချိုးခန်းဆီသို့..။သီရိမြတ်ကလည်းသိသည်..တေဇာအောင်သူမရေချိုးတာကို ချောင်းစေချင်သဖြင့် ဒီလိုဂွင်ဆင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ရေချိုးခန်းထဲဝင်လိုက်ပြီးတံခါးကိုချက်မထိုးပဲထားလိုက်သည်။တေဇာအောင်ကားဒါကိုမသိ…။သီရိမြတ်က ရေချိုးခန်းထဲက ရေပန်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။ရေတွေက ကိုယ်လုံးကိုစိုသွားသည်။သူမထမိန်ကို ချျွတ်ချလိုက်သည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ကိုယ်လုံးတီးအနေအထားဖြစ်သွားပြီ။အပြင်မှချောင်းကြည့်နေသော တေဇာအောင်က သူစိတ်ကူးဖြင့်ပစ်မှားနေသောမသီရိမြတ်၏ ကိုယ်လုံးတီးအနေအထားကို အရှင်လတ်လတ်မြင်လိုက်ရသဖြင့်သူ့ရင်တွေ တလှပ်လှပ်တုန်သွားသည်။

သူ့ငပဲကြီးကလည်း တဆတ်ဆတ်တုန်လာပြီး အရေကြည်တွေပင်ထွက်လာသည်။ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေးဝင်ချင်စိတ်တွေပေါ်လာသည်။မသီရိမြတ်ကား ကလေးအမေသာဆိုတယ်…အိုးကြီးကလည်းတင်းကားနေသည်။ရေစိုနေသောဆံပင်တွေက သူမနို့နှစ်နှစ်လုံးပေါ်ဝဲကျနေတာကြည့်လို့ကိုကောင်းသည်။နို့တင်းဆေးတွေလိမ်းသည်ထင်သည် တင်းရင်းနေတာပဲ။ဆပ်ပြာတိုက်ပြီး သန့်ရှင်းနေသော မသီရိမြတ်၏ အဖုတ်ကြီးကလည်းဖောင်းကားနေတာပဲ။မသီရိမြတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖင်ကြိးတွေတုန်တုန်နေတာကိုပင် သူဖီးလ်တွေတက်လာရင်းသူ့လက်ကသူကလီးပေါ်အလိုလိုရောက်သွားသည်..။

အား..မသီရိမြတ်ရယ်..သူဂွမ်းထုရင်းညဉ်းလိုက်သော စကားပါ။သီရိမြတ်ကား တေဇာတစ်ယောက်သူမကိုယ်လုံးတီးအလှကိုကြည့်ရင်းမထိန်းနိုင်တော့ဘူးဆိုတာသိသည်…။သီရိမြတ်တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ဆပ်ပြာကိုလွတ်ချလိုက်သည်…ဆပ်ပြာကို ခြေထောက်နှင့်မသိမသာတိုက်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးအနီးပို့လိုက်သည်.တေဇာအောင်ကား ရေချိုးခန်းထဲမှ…မသီရိမြတ် ဆပ်ပြာလိုက်ကောက်ရင်း ကုန်းကုန်းကွကွဖြစ်နေတာကိုကြည့်ပြီး သူ့လီးကိုဆွနေသော လက်တွေကပိုမြန်လာသည်။ဗြုန်းဆိုရေချိုးခန်းတံခါးက ပွင့်သွားသဖြင့် ဒုန်းခနဲရင်ထဲမှာဖြစ်ပြီး လန့်ဖြတ်သွားသည်။ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိ…။သူကလည်းအောက်ပိုင်းပုဆိုးမရှိ လက်ကလီးကိုကိုင်လျှက်တန်းလန်းကြီးရေချိုးခန်းရှေ့မှာမသီရိမြတ်က မျက်နှာထားကိုတင်းနေသည်…။

တေဇာ..ငါ့မှာတော့နင့်ကို ငါ့မောင်လိုသဘောထားလိုက်ရတာ..နင်ကငါရေချိုးတာကိုချောင်းပြီးပစ်မှားနေတယ်ပေါ့…ဟိုဟို…တေဇာအောင်ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းမသိ..ခုနကစိတ်တွေလည်းဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ။မျက်နှာကိုပူနေသည်..တစ်ကိုယ်လုံးလည်းအပြစ်လုပ်မိသူမို့တုန်နေသည်။မသီရိမြတ်က..သဘက်ကြီးကိုယူကာ သူမကိုယ်လုံးကိုပတ်လိုက်ပြီးလာစမ်း..တေဇာအောင်…မင်းဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် မင်းကိုဒဏ်ပေးရမယ်…။တေဇာအောင်လီးတံကြီးကို သီရိမြတ်က လက်ဖြင့်ဖမ်းဆုပ်ကာညှစ်လိုက်ပြီးအခန်းထဲမှထွက်လိုက်သည်။တေဇာအောင်လီးကြီးကို ကိုင်ကာ ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် တေဇာအောင်လည်း လီးတန်းလန်းနဲ့သီရိမြတ်ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ပါသွားလေတော့သည်။သီရိမြတ်က သူမအခန်းထဲသို့တေဇာအောင်လီးကိုကိုင်ကာခေါ်သွားပြီးကုတင်ပေါ်သို့ တေဇာအောင်ကို တွန်းလှဲလိုက်လေတော့သည်။

မင်းအကျီကိုချွတ်လိုက်..တေဇာအောင်..လေသံမာမာဖြင့်သီရိမြတ်ကပြောလိုက်သည်။တေဇာအောင်လည်း ခုနကသူဂွမ်းခိုးတိုက်တာမိသွားသဖြင့် သီရိမြတ်အလိုကျအကျီကိုချျွတ်လိုက်သည်။သီရိမြတ်စိတ်ထဲကတောရီချင်နေသည်။တေဇာအောင်ကကြောက်နေလို့လေ။ သူမအနေနဲ့တော့ တေဇာအောင်ဆိုတဲ့ လူပျိုလေးရဲ့ အသွေးအသားတွေကို ကောင်းကောင်းမြည်းခွင့်ရတော့မှာမို့ စိတ်ထဲမှာအရမ်းပျော်နေသည်။သူမကအပေါ်မှာပတ်ထားသော သဘက်ကိုဖြုတ်ချလိုက်သည်။ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားသော သူမအလှကိုကြည့်ပြီး တေဇာအောင်လီးကြီးက သူမအကြိုက်မာထောင်နေပြီ။သူမအနေဖြင့်တေဇာအောင်ကိုနည်းနည်းညဉ်းပြီးလိုးချင်စိတ်တွေမတရားပြင်းထန်အောင်လုပ်မှထင်တယ်လို့စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဝတ်ဘီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပြီးတာနဲ့သူမရှာလိုက်သည်။တစ်လောက အိမ်ထဲမှာ အဝတ်လှမ်းရန်အတွက်ဝယ်ထားတော ကြိုးတွေရှိနေသည်။ကြိုးကိုယူပြီးကုတင်ဆီကိုလျှောက်လာသည်။ပြီးနောက်တေဇာအောင် လက်တွေကို ဆွဲယူပြီး ကုတင်တိုင်တွေမှာ ကပ်ပြီးကြိုးနဲ့ချည်လိုက်သည်။တေဇာအောင်ကား မသီရိမြတ်ရဲ့ အလှတွေမှာ မိန်းမူးပြီးသီရိမြတ်လုပ်တာကို မငြင်းမိပဲ ဆေးမိနေသောသူလို မသီရိမြတ်လုပ်သမျှခံနေမိသည်။သီရိမြတ်က သူမစိတ်တိုင်းကျတေဇာအောင်ကို တုပ်လိုက်ပြီးပက်လက်အနေအထားဖြစ်နေသော တေဇာအောင်အပေါ် ရင်ဘတ်ပေါ်သူမမျက်နှာကိုအပ်ချလိုက်သည်။တေဇာအောင်ရဲ့နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွေကို ပါးစပ်ဖြင့်စုပ်ပေးလိုက်သည်။အိုး…အား..တေဇာအောင်ကား နတ်ပြည်ရောက်သလိုဖြစ်သွားသည်..။ရမ္မက်စိတ်တွေလည်းပိုပြင်းထန်လာပြီ လီးကြီးကို ကောကော့လာသည်။

သီရိမြတ်က တေဇာအောင် နို့သီးလေးတွေကို သွားဖြင့်အနည်းငယ်ကိုက်ပေးလိုက်သည်။မနာအောင်ပေါ့..အင်း..အား…တေဇာအောင်ကားလူးနေပြီ…လီးထိပ်ကကိုအရည်တစ်စက်စက်ထွက်နေပြီ..။မမ ကျွန်တော်မခံနိုင်တော့ဘူး…အားဟား…ခ်ခ်…သီရိမြတ်ကားအရမ်းကိုသဘောကျနေသည်။တေဇာအောင်ကား ခံနိုင်ရည်ကိုမရှိတော့..မသီရိမြတ်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဆင်းကာသူ့ချက်အပေါက်လေးကိုလျှာနဲ့ကလိနေတာကိုး…ယားယံမှုကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်တွန့်လူးနေပြီ…အရင်ကသူလိုးခဲ့သော ဆော်တွေနှင့် ဒီလိုအတွေ့အကြုံမျိုးတစ်ခါမှမဖြစ်ခဲ့။သူကကြီး အထက်စီးကနေခဲ့တာ..မသီရိမြတ်နှင့်မှခံနေရသည်။လက်တွေကိုလည်း မသီရိမြတ်က ကုတင်တိုင်တွေမှာ ကြိုးနဲ့ပူးချည်ထားသဖြင့်သူမလုပ်သမျှ ဘာမှမလှန်နိုင်ပဲခံနေရသည်။ကြည့်နေရင်း သီရိမြတ်က သူ့အပေါ်မှတက်ခွလိုက်သဖြင့်သူ့ခေါင်းကသီရိမြတ်၏ပေါင်တံဖြူဖြူနှစ်ချောင်းကြားတွင်ရောက်နေပြီ။

သီရိမြတ်ကာကတေဇာအောင်မျက်နှာပေါ်တွင်ခွလိုက်ချိန်တွင်တေဇာအောင်သဘောပေါက်သွားသည်။သီရိမြတ်၏လက်ဖဝါးအိအိလေးကြားတွင် တေဇာအောင်ရဲ့လီးတံကြီးကိုလိမ့်ပြီးကစားပေးလိုက်သည်။တေဇာအောင် မျက်နှာနှင့်သီရိမြတ်အဖုတ်လှလှလေးကနီးနေပြီ။အဖုတ်လေးက သူ့မျက်နှာပေါ်ခွထိုင်ထားသဖြင့် အဖုတ်ညိုတိုတိုလေး၏့နှုတ်ခမ်းတွန့်တွန့်လေးကပွင့်ဟနေပြီး အထဲမှပန်းရောင်စောက်ပတ်အသားပြင်လေးကိုမြင်နေရသလိုအဆိုပါအသားပြင်လေးအောက်မှပြူထွက်နေသည့် အရည်များလက်နေသည့် စောက်စိလေးကိုလည်းမြင်နေရသည်။လီးကိုအဆွခံရသဖြင့် ဖီးလ်တက်နေသော တေဇာအောင်ကား မသီရိမြတ်၏အဖုတ်ထဲကိုသက်သာလိုသက်သာငြား လျှာဖြင့်တပြတ်ပြတ်ယက်လိုက်ချိန်တွင်သီရိမြတ်ဖင်ကြီးကိုကော့တက်သွားသည်။သူမကလည်းတေဇာအောင်ပေါင်ကြားကို ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးတယမ်းယမ်းဖြစ်နေသော လီးကြီးကိုနှုတ်ခမ်းနှစ်မွာကြားအသာအယာထဲ့ကာခပ်ပြင်းပြင်းစုပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကောင်းလွေတော့သည်။

အင်းအင်..ရှီး..အိုးအိုး…မမ…အအ..အင်း.အင်း..မောင်…တေဇာအောင်နှင့် သီရိမြတ်တို့၏ ပလွေနှင့်ဘာဂျာ အပြိုင်အဆိုင်မှုတ်သံကား အခန်းထဲတွင်တပြွတ်ပြွတ်..တပြတ်ပြတ်…ထွက်ပေါ်လာသလို…ရမ္မက်လွှမ်းခြုံသော အသံတဟင်းဟင်းများကလည်း အခန်းထဲထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။-တေဇာအောင်ကား ပေါင်တံကြိးများ တွန့်တွန့်သွားကာ ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နှင့် သီရိမြတ်ပါးစပ်ထဲကိုသူ့လရေများကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။သီရိမြတ်ကား တေဇာအောင်လီးထပ်မှာ ပန်းထွက်သောလရေများကို မြိုချလိုက်သည်။

သူမစောက်စိကို တေဇာအောင်က လျှာဖြင့်ကစားနေသဖြင့်…သူမလည်းမခံနိုင်တော့သူမစောက်ရည်ဖြူဖြူလေးများက တေဇာအောင်ပါးစပ်ထဲမှာ လျှံကျသွားသည်။တေဇာအောင်က ထွေးထုပ်မည်ပြုသဖြင့်..မထွေးနဲ့နော်မောင်..မြိုချလိုက်ဟုဆိုပြီး…။တေဇာအောင်နှုတ်ခမ်းကို သူမနှုတ်ခမ်းနှင့်တေ့စုပ်လိုက်ပြီး ပိတ်လိုက်သည်။ပြီးနောက်စောက်ရည်များ တေဇာအောင်အားဖြည်းဖြည်းချင်းမြိုချစေသည်။ဖြူပြစ်ပြစ် ငံကျိကျိစောက်ရည်များကား သူမပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်လာသဖြင့် သူမပင်နည်းနည်းအီသွားသည်။တေဇာအောင်ကား နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုပ်ထားသဖြင့် မသီရိမြတ်၏စောက်ရည်များကသူ့လည်ချောင်းအတိုင်းကျဆင်းကုန်တော့သည်။

သီရိမြတ်ကမောဟိုက်သောလေသံဖြင့်…။ကြိုက်ရဲ့လားမောင်…တေဇာအောင်ကားပြန်မဖြေနိုင်။ နင်နေတာကိုး။နောက်ဆိုကြိုက်သွားမှာပါမောင်ရဲ့ခ်ခ်။သီရိမြတ်က တေဇာအောင်လီးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့်တေ့ကာလွေလိုက်သော အခါတေဇာအောင်လီးကြီးကားအကြောတပြိုင်းပြိုင်းနှင့် နဂါးတစ်ကောင်လို မာန်ဖီလာသည်။သီရိမြတ်အကြိုက်ပင်။လီးကခြောက်လက်မခန့်ရှိပြီး ကျပ်လုံးခန့်တုတ်သည်။သီရိမြတ်က တေဇာအောင်လီးကိုကိုင်ပြီး သူမအဖုတ်နှင့်တေ့လိုက်သည်။လီးကကြီးသဖြင့် သူမအဖုတ်ထဲသို့ ဖိပြီးထည့်လိုက်ချိန်တွင် ကြပ်တင်းနေသည်။တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိထိုင်လိုက်သည်။တေဇာအောင်၏ လီးကြီးက သူမအဖုတ်ကိုထိုးခွဲကာ အသားပြင်နံရံများကို ပွတ်တိုက်သွားတာကောင်းလွန်းတာကြောင့် တေဇာအောင်လီးတစ်ဆုံးထိဝင်သွားချိန်တွင် ဖင်ကြီးကိုရှုံ့ပြီးညှစ်ထားလိုက်တယ်။တေဇာအောင်ကားလီးကိုအညှစ်ခံထားရသလိုဖြစ်တာကြောင့်မျက်ဖြူပင်လှန်ချင်သွားတယ်။

အင်း..အင်း..မမ..တေဇာအောင်ကား သူမကိုစွဲသွားပြီမှန်းသိလိုက်ရသဖြင့် သီရိမြတ်ကျေနပ်သွားသည်။တေဇာအောင်လီးကို သူမအဖုတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။တေဇာအောင်ကား လီးက မသီရိမြတ်အဖုတ်ထဲမှ ထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ဟတ်ကော့ကြီးဖြစ်သွားသည်။ဟင်…အို..မလုပ်ပါနဲ့..မမတောင်းပန်ပါတယ်..။တေဇာအောင်ကား လိုးချင်လွန်းသဖြင့် တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်။ခ်ခ်…ဒါဆိုနောက်နေ့ကစပြိး မင်းမမရဲ့လင်ငယ်ဖြစ်သွားပြီ။မမခေါ်တဲ့အချိန် မငြင်းပဲ လာရမယ်။မမရယ်..လုပ်ပေးပါတော့….မမသဘောအတိုင်းပါ.။ဟင်းဟင်း…ဒီလိုမှပေါ့ကွ.ကောင်လေးရဲ့.။သီရိမြတ်က သူမအဖုတ်ကို တေဇာအောင်လီးနှင့်ပြန်တေ့လိုက်ပြီး သူမစိတ်တိုင်းကျဆောင့်တော့သည်။ဖွတ်ဖွတ်..ရှီးရှိး…အားအား…အင်းအင်းစွပ်..ဗြွတ်..ဘတ်..ဘတ်..အိုးအိုး..လီးနှင့်စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်ကြည်လေးများလိုက်လာပြီဖြစ်သဖြင့်လီးကို သီရိမြတ်စောက်ပတ်နှင့် ဆောင့်ဆောင့်လိုက်တိုင်း တစွပ်စွပ်အသံများက ထွက်နေသည်။

သီရိမြတ်က တေဇာအောင်ရဲ့ လီးကြီးအရသာကိုကောင်းကောင်းခံစားနေသလို…တေဇာအောင်ကလည်း သီရိမြတ်ရဲ့စောက်ပတ်ထဲကနေသူ့လီးကိုနှုတ်ခံရမှာ စိုးရိမ်နေပါတယ်။သူကလည်း ခါးကိုကော့ကော့ပြီး သူ့လီးကိုထည့်ပါတယ်။သီရိမြတ်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်လက်ထောက်ပြီး သူ့ကိုဖိလိုက်ပါတယ်။ပြီးတာနဲ့ ဖင်ကိုဝိုက်ဝိုက်ပြီး သူ့လီးကိုသူမအဖုတ်ထဲမှာ စကောဝိုင်းလှည့်သလိုဖိကျိတ်ပြီးမွေပေးပါတယ်။ကောင်းလွန်းတာကြောင့် တေဇာအောင်မျက်လုံးကြီးတွေကမှေးစင်းနေပါတယ်။သီရိမြတ်လည်း ပြန်ကာသွက်သွက်လက်လက်ဆောင့်လိုက်ပါတယ်။ဖွတ်ဖွတ်…ဘွတ်ဘွတ်…ရှီးရှိး…အား။။။တေဇာအောင် လီးထဲကအရည်တွေသူမစောက်ခေါင်းထဲကို ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နဲ့ပန်းထုတ်လိုက်ချိန်မှာသူမအဖုတ်ထဲကလည်း ဖျဉ်းခနဲဖြစ်သွားပြီး စောက်ရည်တွေထွက်ကျသွားကာတေဇာအောင်ပေါ်မှောက်ခုံကြီးကျသွားပါတော့တယ်။

တေဇာအောင်ကား ထိုနေ့မှစ၍ တစ်ရုံးတည်းနေသော မမသီရိမြတ်၏ လင်ငယ်ဘဝသို့ရောက်ရှိသွားသည်။သီရိမြတ်ကလည်း ထိုနေ့ကတေဇာအောင်နှင့်သူမဖြစ်ပျက်သမျှကို ဗွီဒီယိုကင်မရာဖြင့် ရိုက်ထားသဖြင့်သီရိမြတ်လိုသလိုအသုံးချလို့ရသွားသည်။တေဇာအောင်ကား ယခင်ကပွေခဲ့သမျှ မသီရိမြတ်လိုအိမ်ထောင်သည်ကလေးအမေနှင့်မှခံရသည်။သီရိမြတ် အလိုကျ သူမခေါ်လျှင်သွားသွားလိုးပေးရသည်။တစ်ခါတစ်လေရုံးပိတ်ရက်တွင် သူ့လီးများကျဉ်နေအောင်ကို ခံရသည်။သီရိမြတ်က သူ့အခန်းကိုလိုက်လာပြီး သူ့ကုတင်ပေါ်မှာသူ့ကို ကုတင်မှာ ခြေလက်တွေကြိုးနဲ့ပူးချည်ပြီးအားရပါးရ သူမလိုသလို ချတာကိုခံနေရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မလိုးနိုင်သောနေ့များတွင် သူမအခန်းထဲခေါ်ပြီး သူမအာပတ်ကိုဖြေခိုင်းသည်။တေဇာအောင်ကို ဘာဂျာမှုတ်ခိုင်းတာလေ။တေဇာအောင်ကား မငြင်းနိုင်ပဲလုပ်ပေးရသည်။အဲ..ကံဆိုးချင်တာလားတော့မသိ…တစ်နေ့ရုံးပိတ်ရက်မှာဖြစ်သည်။သူ့အခန်းထဲမှာ…သီရိမြတ်က သူ့ကိုဖိုက်နေချိန်…ဦးအောင်မောင်းဇနီး ဒေါ်ရိုစီနှင့် ဖြိုးဖြိုးလှိုင်တို့နှစ်ယောက်ကနှစ်ယောက်အတူ သူ့အဆောင်လာလည်တာနဲ့ပက်ပင်းမိသည်။ထိုမှစပြီး ဒေါ်ရိုစီနှင့်ဖြိုးဖြိုးလှိုင်တို့ကလည်း သူ့ကိုအသုံးချတော့သည်။တေဇာအောင်အနေဖြင့် ထိုအိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမသုံးယောက်ကိုအားရှိသောအစာများစားကာ နေ့တိုင်းဒိုင်ခံလိုးပေးရတော့သည်။ သုံးယောက်တစ်ယောက်နေ့တိုင်းသူ့အခန်းမှာ။သူ့အနေဖြင့် ရမ္မက်ရေယာဉ်ကြောမှာ မမျှောချင်ဘဲမျှောနေရတော့သည်။(တကယ်တော့ တံခါးတစ်ချပ်ဆိုတာ စေ့ထားတာထက်ပိတ်ထားတာပဲကောင်းပါတယ်။စေ့ထားတဲ့ တံခါးဆိုတာ အချိန်မရွေးတွန်းဖွင့်ခွင့်ပေးထားသလိုပါပဲ။ဒီလိုရှုပ်ထွေးပွေလီလှတဲ့လောကကြီးမှာ တေဇာအောင်လိုလူမျိုးတွေကတော့အမြဲတမ်းရှိနေဦးမှာပဲလေ။)

အဆိပ်ပင်လမ်းဖယ်ပေးကြပါခင်ဗျာ…ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို အကူအညီပေးကြပါ…။ရဲအုပ်နေဇော်က ဝိုင်းအုံနေသောလူအုပ်ကြီးကို တောင်းပန်စကားဆိုရင်း လူအုပ်ကို တောင်းပန်ကာတိုးဝင်လိုက်သည်။လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြဦး..ဗိုလ်ကြီးတို့ကို …ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကလည်း စိတ်ဝင်တစားဝိုင်းအုံကြည့်နေကြသောသူ့ရပ်ကွက်မှလူအုပ်ကြီးကို အရန်မီးသတ်များအကူအညီဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။လူအုပ်ကြီးအလယ်တွင်ကား အလောင်းတစ်လောင်း…တိတိကျကျပြောရလျှင်တော့ အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်း။အသက်က (၂၀)ကျော်လေးပဲရှိဦးမည်.။ရုပ်က တော်တော်ချောသည်။

 နှမျှောစရာကြီးကွာဟူသော ယောင်္ကျားလေးတစ်ချို့၏တိုးတိုးပြောသော အသံကိုလည်းကြားရသည်။အဝတ်အစားတွေက လည်း တွန့်ကျေခြင်းအလျင်းမရှိ။တစောင်းအနေအထားဖြင့်လဲကျနေသည်။ရဲအုပ်နေဇော်စိုးကအလောင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုနေစဉ်တပ်ကြပ်ကြီးရဲမြင့်ကလည်း အလောင်းအနေအထားကို ဓါတ်ပုံရိုက်ကူးနေသည်၊အလောင်းဘေးနားမှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသော သူမ၏မိခင်ဖြစ်ဟန်တူသည့် အသက်(၅၀)ခန့်အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့်မငိုသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုကို အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်နေရသည့် သူမ၏ဖခင်ဖြစ်ဟန်တူသူတစ်ဦး။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကြီးရေ..ဒီအလောင်းကို မနက်ဘယ်အချိန်မှာစတွေ့တာလဲ..။မနက်(၅)နာရီလောက်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတဲ့လူတွေက မြင်တာပါ။စမြင်တဲ့သူကရော…ခေါ်ပေးလို့ရပါတယ်ဗိုလ်ကြီး။ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးဖြစ်သူဦးဝင်းမောင်က မောင်ကို ကိုခေါ်ပေးကြီဦး။ဗိုလ်ကြီးကမေးစရာရှိလို့တဲ့…လူအုပ်ထဲမှ အသက်(၁၈)နှစ်ခန့်ကောင်လေးတစ်ယောက်ထွက်လာသည်။ညီလေး…မနက်ကဒီအလောင်းကိုဘယ်လိုတွေ့တာလဲ…ဒီလိုပါ…ဗိုလ်ကြီး..ဆောင်းရာသီဆိုမနက်တိုင်းကျွန်တော်က(၄)နာရီလောက်ဆိုအပြေးလေ့ကျင့်နေကြပါ..ဒီနေ့ကျမှမြူတွေဆိုင်းတာများလို့ နည်းနည်းနောက်ကျနေတာပါ…အဲ့ဒါလမ်းထိပ်ကို ရောက်တော့ လမ်းလယ်ခေါင်မှာဒီအလောင်းကိုတွေ့တာပါ..။

တွေ့တွေ့ချင်းပဲ..ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်ကိုသွားပြီး သတင်းပို့ခဲ့ပါတယ်.။အေး.အေး..ဟုတ်ပါပြီကွား..လိုအပ်ရင်ထပ်ခေါ်မယ်နော်..ညီလေးရဲအုပ်နေဇော်က ထိုလူငယ်ကို ပြုံးပြပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။သေဆုံးသူအမျိုးသမီးရဲ့မိဘဖြစ်သူများဟု ထင်ရသော အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးကြီးကိုဆက်မေးပါတယ်။ဟိုလေ..ဒီကသေနေတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ အန်တီတို့နဲ့ဘာတော်လဲခင်ဗျ..အန်တီတို့သမီးလေးပါ…သားရယ်…ဟင့်ဟင့်ထိုအန်တီကြီးက အသံများပင်တုန်ပြီး..မျက်ရည်များကပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာသည်။နာမည်က..သီရိပါ…အသက်က(၂၀)ပဲရှိပါသေးတယ်။ မိဘကိုလုပ်ကျွေးနေတဲ့သမီးလေးပါသားရယ်။

အန်တီသမီးကိုသတ်သွားတဲ့ တရားခံကို မြန်မြန်ဖော်ထုတ်ပေးပါနော်…ဟင့်ဟင့်ရဲအုပ်နေဇော်က ထိုအန်တီကြီးနှင့် သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သူမနှင့်ပတ်သက်သည့် သူသိလိုသောအချက်အလက်များကို ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။အလောင်းကိုတွေ့ရှိရာနေရာအား မှုခင်းဖြစ်စဉ်ကျမြေပုံကြမ်းရေးဆွဲခြင်းမှတ်တမ်းဓါတ်ပုံများရိုက်ကူးခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်ပြီးစီးပြီးနောက် မြို့နယ်ဆရာဝန်ကြီးနှင့်အဖွဲ့မှ ရင်ခွဲစစ်ဆေးရန်လူနာတင်ယာဉ်ဖြင့် တင်ဆောင်ပြီး မြို့နယ်ဆေးရုံသို့ အလောင်းကိုသယ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ဒီလိုဖြစ်တာဒီလပိုင်းအတွင်း အဆန်းသိပ်မဟုတ်တော့။ရဲအုပ်နေဇော်ကလွန်ခဲ့တဲ့လကမှပြောင်းလာတာ။သူပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း ဒီအမှုမျိုးတွေကဆက်တိုက်ဖြစ်နေသည်။သတ်ခံရသော ကောင်မလေး(၄)ယောက်ရှိပြီ။

တစ်ပုံစံထဲပင် လည်ပင်းကိုမာကျောသော အရာတစ်ခုခုဖြင့်ရိုက်ခံရပြီး လည်ပင်းကျိုးသေဆုံးခြင်းဖြစ်သည်။ဖြစ်တာကလည်း စနေနေ့ တွေချည်းပင်။သတ်ခံရသောကောင်မလေးတွေကဒီလိုအရွယ်တွေချည်း။အထက်ကလည်း သူ့ကိုဖိအားပေးလှပြီ။ ရဲသင်တန်းကျောင်းတက်ခဲ့စဉ်က ထူးချျွန်ဆုရထားသောရဲအုပ်နေဇော်အဖို့ ဒီလူသတ်သမားသည် သူ့ကိုစိန်ခေါ်နေသယောင်ခံစားရသည်။ကြည့်ရတာတော့ စိတဇ္ဇလူသတ်သမားဖြစ်ဖို့များသည်။ အသတ်ခံရသော အချိန်တွေကည(၁၀)နာရီဝန်းကျင်လောက်တွင် အသတ်ခံရသူတွေချည်း။။

ယခုအသတ်ခံရသော ကောင်မလေးက ကျူရှင်ဆရာမလေး။မနေ့ညက ညပိုင်းကျူရှင်သင်ပြီး အပြန်တွင် အသတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ဒီအမှုကို သူမြန်မြန်ဖော်နိုင်မှဖြစ်မည်။(၂)ဟူး..ရဲအုပ်နေဇော်ကားထိုင်ခုံပေါ်တွင်ေ ခြပစ်လက်ပစ်ထိုင်ချလိုက်သည်..။မောင်မြိုင်ရေ…ကိုယ့်ကိုရေတစ်ခွက်လောက်ခပ်ပေးပါလားကွာ..။ဟုတ်..ဗိုလ်ကြီး.တပ်သားလေးမောင်မြိုင်ခပ်ပေးလာသော ရေကို နေဇော် မော့သောက်လိုက်သည်။ရင်ထဲတော့အနည်းငယ်အေးသွားသယောင်ခံစားရသည်။အနည်းငယ်အမောပြေမည်မှ မကြံရသေး စခန်းထဲသို့ စာရွက်တစ်ရွက်ကိုင်ကာဝင်လာသောမြို့နယ်ရုံးမှ ဒုရဲအုပ်ဝေထွန်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုဝေထွန်းလာလျှင်တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု အလုပ်ကပါလာမည်ဆိုတာသိပြီးသားမို့ရင်မောသွားသည်။ကဲ..ကိုဝေထွန်း..ဘာမှုလဲသာပြောတော့…ဟီးဟီး..ဗိုလ်ကြီးကကျွန်တော်လာရင်ကိုသိနေတော့တာ…ဒုရဲအုပ်ဝေထွန်းက သူ့ထံကို မြို့နယ်ရုံးမှညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ပေးသည်။တရားခံပြေးကိစ္စ..သူတာဝန်ကျနေသော မြို့လေးသို့ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာသည်တဲ့။ခိုးမှုပေါင်းမြောက်မြားစွာနှင့်အလိုရှိနေသောသူ။လွန်ခဲ့သော (၂)နှစ်ခန့်က ထိုသူ၏ပွဲများကိုသူပင်စွဲလန်းနှစ်ခြိုက်စွာကြည့်ခဲ့ဖူးသောလက်ဝှေ့သမားတစ်ဦး။ထွန်းထွန်းအောင်ဆိုလျှင် မြန်မာ့လက်ဝှေ့လောကမှာ ရုံဝင်ကြီးကြေးကြီးပေးပြီးဝင်ကြည့်ရသည်။

နောက်ပိုင်းဘယ်လိုဖြစ်သွားသည်မသိ။လက်ဝှေ့လောကမှ ကျောခိုင်းသွားပြီး သူခိုးတစ်ယောက်အဖြစ်ကျင်လည်နေတာတွေ့တော့သူယုံပင်မယုံနိုင်။ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒီလိုလူတစ်ယောက်သူခိုးဖြစ်သွားတာကို သူအံ့သြနေမိသည်။အင်းလေ။ ဒါတွေငါနဲ့မဆိုင်ပါဘူးလေဟု တွေးပြီး နေဇော်တစ်ယောက် အတွေးနယ်ချဲ့နေသဖြင့်ဝေလင်းသူ့ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်သွားတာကိုပင်မသိလိုက်။ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဇနီးသည်ကိုလွမ်းမိသည်။ဇနီးသည်ကား ကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် တခြားမြို့မှာတာဝန်ကျနေသည်။ကျောင်းပိတ်ရက်များမှာတော့ သူမလာမည်ဟုထင်မိသည်။ဇနီးသည် သဇင်ကား ရိုးသားအေးဆေးပြီး မိန်းမကောင်းပီသသဖြင့် သူသဇင်ကိုစိတ်ချတယ်လေ။ကျောင်းတုန်းက သဇင်ကို သူငယ်ချင်းတွေဘေးတီးမြောက်ပေးမှုကြောင့်နောက်ကလိုက်ပြီးရီးစားစကား ပြောစဉ်က သူဒူးတွေတုန်နေတာကို သတိရမိပြီးပြုံးမိသည်။

လွှမ်းတယ်…သဇင်ရေ..။မင်းအသံလေးကိုကြားချင်တယ်….။စောစောက အမှုပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်တက်သော်လည်း ပြုံးနေသည့် သူ့စခန်းမှူးနေဇော်ကိုကြည့်ပြီးတပ်သား မောင်ခိုင်တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်စွာဖြစ်နေရတော့သည်။(၃)ရှင်သွားတော့မှာလား…အင်္ကျီပြင်ဝတ်နေသော ထွန်းထွန်းအောင်ကို ကိုယ်လုံးတီးနဲ့အမျိုးသမီးကနောက်မှ ဖက်ပြီးပြောလိုက်သည်။ထွန်းထွန်းအောင်က ထိုအမျိုးသမီးလက်များကို သူ့လက်များဖြင့်ကိုင်ပြီး အသာအယာဆွဲခွာလိုက်သည်။အင်း…ကျုပ်သွားမှဖြစ်မယ်…သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ငွေတစ်ထပ်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကိုပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက သူ့ငွေများကိုယူပြီး..သူ့ကို ပိုက်ဆံတစ်ဝက်ကိုပြန်ပေးသည်။သူထူးဆန်းသွားသည်။ဘာဖြစ်လို့လဲ..ခင်ဗျားက…ရှင့်ကိုကျွန်မသိတယ်..အမျိုးသမီးကပြုံးပြီးပြန်ပြောလိုက်သည်။သူထူးဆန်းသလိုကြည့်မိလိုက်သည်။ဟင်း..ရှင်ကသာကိုယ့်ကိုကိုယ်သတိမထားမိတာ…ရှင်ထွန်းထွန်းအောင်မှန်းသိတယ်။ကျွန်မကရှင့်ပရိပ်သတ်ရှင့်။အမျိုးသမီးက အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်ရင်းသူ့ကိုပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ရှင်ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲရှင်…ကျွန်မကတော့ရှင့်ကိုကြိုးဝိုင်းထဲမှမြင်နေရတာကိုသဘောကျတယ်..ဒီကိုရှင်ရောက်လာတာဘယ်သူ့ကိုမှမပြောပါဘူး…ခ်ခ်။ရှင်ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲတော့မသိဘူး…ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ကိုယ်ပေါ့ဗျာ…ထွန်းထွန်းအောင်ကား အဝတ်အစားများဝတ်ပြီးသောကြောင့်အခန်းပြင်သို့ထွက်လိုက်ပြီး…အခန်းတံခါးကိုပြန်စေ့ပေးထားခဲ့သည်။

မတွေ့ရတာကြာသော မိန်းမတစ်ယောက်၏ အထိအတွေ့ကိုခံစားလိုက်ရတာရယ်။ကောင်းကောင်းအိပ်စက်လိုက်ရတာရယ်ကြောင့် သူအင်ပြည့်အားပြည့်ဖြစ်နေပြီ။ဦးထုပ်ကိုခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းပြီး လမ်းမပေါ်သို့သူထွက်ခဲ့သည်။အချိန်ကား ည(၁၂)နာရီခန့်ရှိနေပြီ။လမ်းမပေါ်တွင်လူရှင်းနေပြီ.။မှုန်ပျပျလမ်းမီးအလင်းရောင်အောက်မှာ သူလမ်းလျှောက်နေရင်း သူ့အဖို့ဒီညလမ်းပေါ်မှာပဲအချိန်ကုန်ရတော့မှာကိုတွေးမိနေသည်။အမှန်တကယ်တော့ ဟိုအမျိုးသမီးပြောသလို သူဖြစ်ချင်ပါသည်။ဒါပေမဲ့ဘဝအခြေအနေက မပေးတော့။မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်ကြောင့် သူ့ဘဝပျက်ခဲ့ရတာကို တွေးမိတိုင်းသူစိတ်နာမိသည်။လမ်းထိပ်တွင် လူရှင်းနေသော်လည်း ဈေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်နေတာတွေ့သည်။

သူအပျင်းပြေသောက်ဖို့ ဆေးလိပ်လေးတော့ဝယ်လို့ရနိုင်ကောင်းရဲ့လို့တွေးမိပြီးဆိုင်ရှိရာဘက်သို့ ခြေလှမ်းများကိုဦးတည်လိုက်တော့သည်။(၄)ဆိုင်ရှေ့သို့သုတ်သုတ်လျှောက်လာသော ထွန်းထွန်းအောင်သည် ဆိုင်ထဲမှထွက်လာသောသူတစ်ယောက်နဲ့ မတော်တဆတိုက်မိသွားသည်။အနွေးထည်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူတစ်ယောက်….နှစ်ယောက်လုံးအနည်းငယ်ယိုင်သွားသည်။ထွန်းထွန်းအောင်က ထိုလူကိုတောင်းပန်လိုက်သည်..။ဆောရီး။..သူ့လိုပဲညဖက်လမ်းပေါ်လျှောက်သွားနေသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်ဟန်တူသည်.။ထိုသူက..ရတယ်လို့ပြောပြီး…။ လမ်းများပေါ်ဆီဆက်လျှောက်သွားသည်။ထူးတော့ထူးဆန်းသည်…ထွန်းထွန်းအောင်စိတ်ထဲတစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားလိုက်ရသလိုမျိုး။

ဘယ်လိုခံစားချက်ဆိုတာသိသည်..လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသောပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်နှ်င့်တွေ့ဆုံယှဉ်ပြိုင်ရစဉ်ခံစားရသောခံစားချက်မျိုး။ထူးတော့ထူးဆန်းသည်။ဒီခံစားချက်မျိုးကို သူလက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းထဲမှာမှခံစားရသည်။ယခုက…စိတ်ထင်နေလို့ပဲဖြစ်မှာပါပဲလေ..ဟုသူတွေးမိသည်။အလင်းရောင်မှုန်ပျပျလေးရှိနေသောဆိုင်ထဲသို့သူဝင်လိုက်သည်။ဆိုင်ရှင်ကား အိပ်ငိုက်နေပြီ။ဆေးလိပ်တစ်ဗူးလောက်ရောင်းပေးပါဦး..အကို…စကားသံကြောင့်ဆိုင်ရှင်အိပ်ငိုက်နေရာမှ နိုးလာသည်။သြော်…အေးအေး…ဆိုင်ရှင်က သူ့ကိုဆေးလိပ်တစ်ဗူးထုတ်ပေးသည်။ထွန်းထွန်းအောင်က ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံထောင်တန်တစ်ရွက်ကိုထုတ်လိုက်သည်။လက်ကျန်ငွေကြေးအနည်းငယ်ရှိပေမဲ့ တည်းခိုခန်းမှာတော့သွားအိပ်လို့မဖြစ်။

အချိန်မရွေးရဲကလာကုတ်နိုင်သည်။ဆေးလိပ်ကိုတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကိုစကားပြောလိုက်သည်။အကို…မြို့ထဲမှလူရှင်းလှချည်လား…ဆိုင်ရှင်က..ညီလေးကဧည့်သည်ထင်တယ်…အပြင်သိပ်မထွက်နဲ့ညီလေး..အခုကမြို့ထဲမှလူသတ်သမားတစ်ယောက်လက်ချက်နဲ့ ကောင်မလေးတွေသေတယ်။ဒီနေ့စနေနေ့ပဲညီလေး…ဒီနေ့လိုစနေနေ့ညတွေမှပဲဖြစ်တာ…။ညီလေးတည်းတဲ့နေရာကို မြန်မြန်ပြန် အန္တရာယ်ရှိတယ်။ဟင်…ထွန်းထွန်းအောင်အံ့သြသွားသည်။ဆိုင်ရှင်က ရှင်းပြတာကိုသူပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့်နားထောင်နေမိသည်။မကြာမီသူလည်းဆိုင်ထဲမှထွက်လာတာနဲ့ ဆိုင်ကိုဆိုင်ရှင်ပိတ်လိုက်တာကို သူတွေ့လိုက်ရတော့သည်။

(၅)နန်းမြတ်သီရိကား အိမ်တံခါးများကို အသာအယာစေ့ပိတ်လိုက်သည်။အဘွားဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းထွေးကား အခန်းထဲမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေပြီ။မိဘများမရှိတော့သည့်ဘဝမှာ အဘွားဖြစ်သူဟာ သူမအတွက်တော့ တစ်ဦးတည်းသောတွယ်တာစရာ။မိဘများထားခဲ့သော အမွေတွေကလည်း သူမတစ်သက်ပင်စားမကုန်။ဖေဖေနှင့်မေမေကားမှောက်ပြီးဆုံးပါးသွားကတည်းကသူမဘဝအထီးကျန်ခဲ့သည်။ရန်ကုန်မှာ သူမတစ်ဝမ်းကွဲမမ ရိုစီ ရှိသော်လည်းဘွားဘွားကမပတ်သက်စေချင်။မမ ရိုစီကား အကျင့်သိပ်မကောင်း။ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်စဉ်က မမရိုစီတို့အတွဲကိုခဏခဏတွေ့သည်။

သူ့ရည်းစားကလက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက်ပင်။ထွန်းထွန်းအောင်တဲ့။မမရိုစီကမိတ်ဆက်ပေးသေးသည်။ကိုထွန်းထွန်းအောင်က သဘောကောင်းသည်။အားကစားသမားတစ်ယောက်မို့ကိုယ်လက်လည်းကြံ့ခိုင်သည်။နောက်မှသိသည် မမရိုစီသည် ကိုထွန်းထွန်းအောင်ရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ဖောက်ပြန်ပြီးကိုထွန်းထွန်းအောင်တော်တော်ပျက်စီးသွားသည်လို့သိရသည်။ရန်ကုန်မှသူမသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှ ပြောသဖြင့်သိရခြင်းဖြစ်သည်။ကိုထွန်းထွန်းအောင်ကိုသူမသနားမိသည်။ထိုသို့ဖြစ်ချိန်တွင်သူမရန်ကုန်မှာမရှိတော့။ မိဘများဆုံးပါးသွားသဖြင့် နယ်ပြန်ရောက်နေချိန်။ကိုထွန်းထွန်းအောင်ကို သူမအကိုတစ်ယောက်လိုချစ်သည်။မမရည်းစား ဘဝမှာတင် ကိုထွန်းထွန်းအောင်ကို မမထက်ပင် ရင်းနှီးစွာနေခဲ့သည်။

ယခုတော့ သူမကလည်းနယ်မှ မိဘတွေဆုံးပါးပြီး ဖွားဖွားကိုစောင့်ရှောက်ရန်နယ်မှာတစ်သက်လုံးနေတော့မည်ဟုဆုံးဖြတ်ပြီး ကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီလေ.။အတွေးများနှင့်နယ်ချဲ့နေမိသည်။ညတိုင်း သူမအနေဖြင့် အိပ်ယာမဝင်ခင် ရေလေးတော့ချိုးလိုက်ရဦးမှ။ချိုးစရှိသဖြင့် ယခုလိုဆောင်းရာသီမျိုးမှာပင် ရေနွေးလေးနှင့်စပ်ပြီးချိုးဖြစ်သည်။အိမ်အောက်ထပ်က အခန်းထဲကိုဝင်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်လိုက်သည်။ကိုယ့်အိမ်နှင့်ကိုယ်ဖြစ်သဖြင့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး အသင့်ယူလာသောရေနွေးဗူးကိုရေချိုးကန်ထဲထည့်လိုက်သည်။ပြီးတာနဲ့ရေကိုအနည်းငယ်ထည့်လိုက်သည်။ရေမစိမ်ခင်..သူမကိုယ်သူမကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ထဲကြည့်မိလိုက်သည်။စွင့်ကားသောတင်သားများက သူမ၏သိမ်သောခါးကြောင့် ပိုပြီးပေါ်လွင်နေသည်။

ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ပေါင်တံနှစ်ချောင်းအလယ်မှာ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နေသည့် ရတနာရွှေကြုတ်လေး၊သူမရင်သားတွေကလည်း တင်းရင်းပြီး နို့သီးလေးတွေကပန်းရောင်လေးထနေသည်။သူမလည်ပင်းမှအကြောစိမ်းလေးတွေကိုကြည့်ပြီး သူမသဘောကျစွာပြုံးလိုက်သည်။ရုပ်ချောပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အလှက မြို့ထဲကပုရိသတွေကို ရင်ဖိုစေတာသူမအသိ။(၆)ဒေါ်ထားထား.အိမ်ထဲမှ ကောင်မလေးရေချိုးနေတာကိုကြည့်ပြီး လမ်းပြင်အမှောင်ရိပ်ထဲမှ လူကဖြေးညှင်းစွာရေရွက်လိုက်သည်။ကောင်မလေးရဲ့အလှအပတွေကိုကြည့်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ကောင်မလေးအပေါ်တိမ်းညွှတ်မှုအလျျဉ်းမရှိ။ဒီလိုလှနေလျှင် ဒီကောင်မလေးကို အေးချမ်းသောနေရာသို့ ပို့ပေးရမည်။

သူ့လက်တွေတစ်ဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ဒီလိုချောလှနေတဲ့ကောင်မလေးတွေက လောကကြီးကိုဖျက်ဆီးနေတဲ့သူတွေပဲလို့သူတွေးမိသည်။ပြောရလျှင်တော့ သူ့မိထွေးဒေါ်ထားထားလိုပေါ့။လွန်ခဲ့သောနှစ်ပတ် စနေနေ့ည လမ်းပေါ်တွင် ဒေါ်ထားထားကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်သူအပျောက်ရှင်းခဲ့ရသေးသည်…။ဒေါ်ထားထားကအော်ပင်မအော်နိုင်..။သူဘယ်လောက်သတ်သတ်ဒေါ်ထားထားက မသေနိုင်သဖြင့် သူတော်တော်ဒေါသထွက်လာသည်။မိန်းမယုတ်…သေကိုမသေနိုင်ဘူးဟု ရေရွက်လိုက်သည်။ပြောရလျှင်တော့…။သူငယ်စဉ်က မိခင်ဖြစ်သူဆုံးပါးသွားသဖြင့် မိခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုမခံစားခဲ့ရ။

ဖခင်ဖြစ်သူက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ဒေါ်ထားထားကိုပေါ့..။ဒေါ်ထားထားကားတော်တော်လှပသူဟုပြောရမည်။မဟာဆန်သူလို့ပဲဆိုရမလား။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့။ဖခင်ဖြစ်သူကား သူ့ထက်အများကြီးငယ်သော ဒေါ်ထားထားကိုရလိုက်သဖြင့်အရမ်းကိုအလိုလိုက်ခဲ့သည်။သူ့ကိုဂရုမစိုက် အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ဖခင်ရှေ့တွင် ဒေါ်ထားထားကာ ဖခင်နှင့်သူ့ကိုအရမ်းချစ်ပြသော်လည်း ကွယ်ရာမှာအရမ်းအကျင့်ယုတ်သည်။ဖခင်ခရီးထွက်သွားလျှင် သူမဖောက်ပြန်နေသော သူမ၏မောင်တစ်ဝမ်းကွဲလိုလို ဘာလိုလိုလုပ်ပြီးဖခင်၏အလုပ်တွင်သူမမျက်နှာဖြင့် ခေါ်ခန့်ထားသော မောင်မောင်ဆိုသောသူနှင့်အိပ်အိပ်နေသည်။သူကအိမ်မှာကျန်ခဲ့သဖြင့် သိသည်။ထိုရက်များတွင် သူ့အနေဖြင့် အစားအသောက်လည်း ပုံမှန်မစားရ။တစ်ခါက သူမတို့အခန်းနားသွားမိသဖြင့် ဒေါ်ထားထားက သူ့ကိုကြိမ်လုံးဖြင့်လွှဲလွှဲပြီး မညှာမတာရိုက်ခဲ့သည်။ဖခင်ဖြစ်သူပြန်လာလျှင်ပြန်မပြောနိုင်အောင်ပေါ့။

ဖခင်ဖြစ်သူက အလုပ်သွားလုပ်နေတယ်..သူမကတော့လင်ငယ်နှင့်ပျော်နေသည်။တစ်ရက်သူ့ အဖေ ခရီးထွက်သွားရာမှစောပြီး ပြန်လာသော တစ်နေ့တွင်ဖြစ်သည်…မှတ်မှတ်ရရပြောရလျှင်တော့ စနေနေ့ည (၁၁)နာရီလောက်မှာဖြစ်သည်…။(၇)မောင်..နော်..ခိခိ…ယားတယ်..ဇော်ခက်ကား ဒေါ်ထားထား၏အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တရှုံ့ရှုံ့နှင့်နေရာမလပ်မကျန်အောင်နမ်းနေသည်။တင်းရင်းလှသော ဒေါ်ထားထားရဲ့နို့တွေကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့်စို့သည်။ဒေါ်ထားထားရဲ့လက်ကလည်း ဇော်ခက်ရဲ့လီးကြီးကို သေချာဆုပ်ကိုင်နေသည်။အားရလိုက်တာ…သူမှယူထားသော ဦးသော်မောင်ဆိုတဲ့ ဘဲကြီးနဲ့တခြားစီပဲ။

လီးကြီးက(၆)လက်မနည်းနည်းကျော်ပြီး ကျပ်လုံးလောက်တုပ်သည်။ပြီးတော့ ဒေါ်ထားထားကြိုက်တာတစ်ခုရှိသည်…။သူမကိုအသည်းခိုက်သွားစေသည့် ဇော်ခက်ရဲ့ပြုစုမှုပေါ့။ဇော်ခက်က အလိုးကောင်းသလို…ဘာဂျာမှုတ်တာလည်းကောင်းသည်။ဇော်ခက်က မလိုးခင်သူမကိုကောင်းကောင်း စုပ်ပေးမှုတ်ပေးပြီးမှ လိုးတာလေ။ဇော်ခက်ကလည်းဒေါ်ထားထားဒါကိုကြိုက်မှန်းသိသည်။ဒေါ်ထားထားအဖုတ်တွေသာမက စအိုလေးကိုပါလိုက်ယက်ပေးတော့ ဒေါ်ထားထားအသည်းခိုက်သွားသည်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တောင်းတင်းတင်းနှင့် ဒေါ်ထားထားကိုလိုးရတာ သူဝကိုမဝနိုင်။ယခုလည်း..ဒေါ်ထားထားရဲ့ နို့တွေကို သွားဖြင့်မနာအောင်ကိုက်ပြီး နို့သီးလေးကိုလျှာဖြင့် ကလိပေးတော့..ဒေါ်ထားထားကား တဟင်းဟင်းတအင်းအင်းဖြင့် မျက်လုံးလေးစင်းနေပြီ။မောင်..အင်း…အင်း။.

.မမ..မရတော့ဘူး။ဇော်လက်ကား နို့မှလျှောဆင်းကာ ဒေါ်ထားထားရဲ့ ဗိုက်သားလေးတွေကိုယက်ပြန်သည်။ဒေါ်ထားထားရဲ့ လက်တွေက ဇော်ခက်ရဲ့ဆံပင်ကိုကိုင်ပြိးခပ်ဖွဖွလေးထိုးဆွကာ ပွတ်ပေးနေသည်။ဇော်ခက်က တဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောဆင်းလာကာ ဒေါ်ထားထား၏ ထောင်ထားသောပေါင်နှစ်ချောင်းကြားတွင် မျက်နှာကိုအပ်လိုက်သည်။စောက်မွေးနီကျင်ကျင်လေးများနှင့် လိမ်ကောက်နေသည့်ကြားမှ ဒေါ်ထားထား၏ ရတနာရွှေကြုပ်ကလေးကိုမြင်ရသည်။သူဌေးမိန်းမပီပီ..အကောင်းစားပစ္စည်းများကိုသာ အသုံးပြုသဖြင့် ဒေါ်ထားထားရဲ့အဖုတ်လေးကအနံ့မထွက်။အနည်းငယ်မွေးအီနေသလိုလိုခံစားရသည်။သူ့လက်ဖြင့်ဒေါ်ထားထားရဲ့စောက်ပတ်လေးကို အသာအယာဖြဲပြီး လက်ခလယ်ဖြင့်စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့နှိုက်လိုက်သည်။

အနည်းငယ်ဆွပေးလိုက်ရာ အင့်ခနဲ့အသံနှင့်အတူ ဒေါ်ထားထားရဲ့ ပဲကြီးစေ့ခန့်စောက်စိလေးကမာပြီးထောင်ထလာသည်။ဇောခက်က လျှာကိုအနည်းငယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်ထားတား၏ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းတွန့်တွန့်လေးတွေကိုယက်တင်လိုက်သည်..အင်း…ဒေါ်ထားထားတစ်ကိုယ်လုံးတုန်တက်သွားသည်…သူမလက်များကကယောင်ကတမ်းဖြင့် ဇော်ခက်ခေါင်းများကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ပေါင်ကိုစိလိုက်သည်။ဇော်ခက်ကလည်းမရပါ..ဒေါ်ထားထား၏ပေါင်ကိုလက်ဖြင့်အတင်းဖိထားသည်…ထို့နောက်..ဒေါ်ထားထား၏စောက်စိလေးကိုလျှာဖြင့်ဖိဖိပြီးဝိုက်ကာကစားပေးသည်..အိုး…အိုး..မောင်..မောင်..တော်ပါတော့…မောင်…အင်းဟင်းဒေါ်ထားထားကား ဖင်ကြီးများတဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ညီးငြူနေပြီးသူမလက်များက ဇော်ခက်ခေါင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားရာမှမွေ့ယာစများကိုဆွဲဆုပ်ထားသည်။

သူမနှုတ်ခမ်းများကို ပြတ်လုမတတ်ကိုက်ကာ ဇော်ခက်ရဲ့လျှာအရသာကိုအလူးအလဲခံစားနေရသည်။နောက်ဆုံးတွင် တော့ ငယ်သံပါအောင်အော်ဟစ်ရင်း မွေ့ယာကိုကိုင်ထားသောလက်များပြေလျှော့သွားသည်။သူမတစ်ချီပြီးသွားပြီဆိုတာဇော်ခက်သိလိုက်သည်။ဇော်ခက်လည်းမှုတ်ပေးရတာအနည်းငယ်မောသွားသည်။ဒေါ်ထားထားကဇော်ခက်လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး..ကဲ..မောင်တော်တော်ဆိုးတယ်…ဒီတစ်ခါမမကလှည့်..ဟင်းဟင်းဒေါ်ထားထားက ဇော်ခက်ကိုပညာပြန်ပြချေပြီ…ဇော်ခက်ရဲ့ခြောက်လက်မကျော်ရှိသောလီးကြီးကို လက်ဖြင်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးသူမနှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာဖြင့်ထိကပ်လိုက်သည်။ပြွတ်…လီးဒစ်ကြီးကိုနှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာထဲထိုးသွင်းပြီး လီးထိပ်မှအပေါက်လေးကိုလျှာဖြင့်ကလိလိုက်တာနဲ့ဇော်ခက်တစ်ယောက် ကော့တက်သွားတော့သည်။ဒေါ်ထားထားကား ဇော်ခက်ရဲ့လီးကြီးကို အာခေါင်ထဲထိထိုးသွင်းပြီးလျှာဖြင့်ဝိုင်ဝိုက်ပေးလိုက်သည်။။ဇော်ခက်ကားမျက်လုံးများမှေးစင်းနေချေပြီ။

အိုး..အိုး…မမ…အင်း..အင်း။။။နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇော်ခက်မျက်လုံးများ လှန်တက်သွားပြီး ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နဲ့ဒေါ်ထားထားအာခေါင်ထဲသို့ သုတ်ရည်များကို ပန်းထွက်ကျကုန်တော့သည်။ဒေါ်ထားထားလည်း ဇော်ခက်ရဲ့သုတ်ရေများကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးမြိုချလိုက်တော့သည်။ ဒေါ်ထားထားကားဇော်ခက်၏အနည်းငယ်ပျော့သွားသောလီးကြီးကို ဆွရင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လွှတ်သွားမှာစိုးသည့်အလား နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုပ်နေသည်…။ဇော်ခက်ရဲ့လီးကြီးကလည်း အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနှင့်မာပြီးထောင်လာသည်။ဒေါ်ထားထားကို နမ်းရှုပ်ရင်းသူလီးကိုဒေါ်ထားထားအဖုတ်ဝနှင့်တေ့လိုက်သည်။

ဒေါ်ထားထားကလည်း သူမခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဇော်ခက်ရဲ့ခါးမှာချိတ်လိုက်သည်။ဇော်ခက်လက်နှစ်ဖက်က ဒေါ်ထားထားရဲ့ရင်သားနှစ်မွာကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာ ဒေါ်ထားထားရဲ့ လက်ကလည်းဇော်ခက်ရဲ့လည်ပင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်….။ဇော်ခက်ကလည်း ဒေါ်ထားထားရဲ့အဖုတ်ကိုသူ့လီးနှင့်တေ့ထားရမှထိုးသွင်းလိုက်သည်။ဖွတ်…ဘွတ်..အင့်လီးကရှည်တာကြောင့် ဒေါ်ထားထားရဲ့စောက်ခေါင်းတစ်ဆုံးတိုင်ဝင်သွားသည်။ဖွတ်..ဖွတ်..ဘွတ်..ဘွတ်…ရှီးရှီး ..ဟူးဟူး..အင်းအင်း…ဘွတ်ဘွတ်..ဒေါ်ထားထားကလည်းစည်းချက်ညီညီပင် ဇော်ခက်ဆောင့်လိုက်တိုင်းအောက်မှကော့ကော့ပေးသည်။အိုး..မောင်…လိုးလိုး….အင့်အင့်နှစ်ဦးသားမောဟိုက်သံလေးများလည်းထွက်ပေါ်လာသည်..။

မောင်ရေ..မြန်မြန်ဆောင့်…အင့်အင့်…မမကောင်းနေပြီ…အင်း…အင်း…ရှီးရှီး..ဘွတ်ဘွတ်…ဇော်ခက်ကလည်း ဒေါ်ထားထားစောက်ဖုတ်ကြိးကိုလိုးရတာအရမ်းကောင်းနေသည်။သူမယောင်္ကျားမရှိတုန်း ခိုးစားရတာမို့ထင်တယ်..စီးကျပ်နေတာပဲဒေါ်ထားထားစောက်ပတ်က။ လီးကိုဘယ်လောက်ငတ်နေမှန်းမသိ။သူ့လီးကြီးဝင်သွားတိုင်း စောက်ပတ်နှစ်ခမ်းသားများက ညှစ်ညှစ်ပေးနေသဖြင့် သူလည်းအရမ်းကောင်းနေသည်။နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒေါ်ထားထားမျက်နှာရှုံသွားပြီး ဒေါ်ထားထားလက်များကသူ့ကျောကိုအတင်းကုတ်ခြစ်လိုက်ချိန်မှာ ဒေါ်ထားထားပြီးသွားပြီဆိုတာသူသိလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူလည်းလေးငါးချက်ခန့်ဆက်ဆောင့်လိုက်ပြီး လရေများကိုဒေါ်ထားထားစောက်ပတ်နံရံတွေကို ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နဲ့ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ထိုအချိန်မှာပဲ…အခန်းတံခါးကပွင့်လာသည်…ဟင်…ခွေးတွေ..ခွေးဇာတ်ခင်းနေကြတာကိုး….မိန်းမယုတ်နဲ့ သစ္စာမရှိတဲ့ကောင်ဆိုသော..သူ့ဆရာ ဦးဝင်းအောင်အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။သူ့ဂုတ်ပေါ်တွင်နာကျင်မှုကြောင့် လက်ဖြင့်လှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်သည်…သွေး..သွေးတွေပါလား..ဇော်ခက်အသိအာရုံတွေအမှောင်ဖုံးမသွားခင်ကြားလိုက်ရတာကတော့ ဒေါ်ထားထားရဲ့ကြောက်လန့်တကြားငယ်သံပါအောင်အော်ဟစ်လိုက်သံပင်…။(၈)ထွန်းထွန်းအောင်ကား ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်…သူရောက်ရှိနေသော နေရာကားလူရှင်းသောရပ်ကွက်တစ်နေရာမှာ…ဒီညအဖို့ ဘယ်အိမ်ထဲကိုခိုးဝင်ရမလဲစဉ်းစားနေမိသည်..။ရှင်းရှင်းပြောရလျှင်တော့သူအိပ်ချင်နေပြီ။

ဝေါ..ဝေါ…ဖျောက်..ဖျောက်…ဘာလဲဟ..ဆောင်းရာသီကုန်ခါနီးရာသီအကူးအပြောင်းမို့ထင်…မိုးကသည်းကြိးမဲကြီးရွာချလာသည်.။ဆိုင်းမဆင့်ဘုံမဆင့်နဲ့…။မီးလင်းနေသော နှစ်ထပ်တိုက်တစ်လုံးကိုမြင်လိုက်ရသည်။ထိုနှစ်ထပ်တိုက်နှင့်မလှမ်းမကမ်းမှာ ဂိုထောင်တစ်လုံးကိုသူမြင်ရသည်။အုတ်နံရံကို ကျော်ပြီးသူဝင်လိုက်သည်။ထိုအချိန်မှာပဲ အိမ်ထဲမှ အော်သံလိုလိုကြားရသည်။နှစ်ထပ်အိမ်ထဲမှာခေါင်းစွပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက်… အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကိုနောက်မှချုပ်ကိုင်နေသည်။မြင်ရတာတော့ကောင်းသောအနေအထားမဟုတ်။အန္တရာယ်ပြုနေသည့်အနေအထား။မြင်ကွင်းကမသင့်တော်သဖြင့်သူလည်းပွင့်နေသော ပြူတင်းတံခါးမှတစ်ဆင့်အိမ်ထဲကိုဝင်လိုက်သည်။ဟေ့.လူဘာလုပ်တာလဲ…။ထိုလူကားလူရောက်လာတာသိလို့ထင်သည်။ ဖျက်ခဲနဲလှည့်လာပြီး သူ့ဆီပြေးလာသည်။

သူလည်းအတွေ့အကြုံရှိသူမို့ ထိုလူကိုဆီးပြီး ကန်လိုက်သည်။ထိုလူကလည်းလျင်သည်။ရှောင်တိမ်းပြီးပြူတင်းပေါက်မှ ခုန်ကျော်ပြေးသွားသည်။ကောင်မလေးကား ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်းမော့ကြည့်လာသည်။ဟင်….သူလည်းအံ့ကြသွားသလို ကောင်မလေးကလည်းသူ့ကိုတစ်စုံတစ်ခုပြောရန်အားယူနေသည်။သူ့နှုတ်ဖျားမှ ထစ်ထစ်ငေ့ါငေါ့ဖြင့်အသံတစ်ခုထွက်လာသည်…နန်းမြတ်….ညီမလေး…ကောင်မလေးနှုတ်ဖျားမှလည်း…ကိုကြိးထွန်းထွန်းဟု ထွက်လာလေသည်။ထွန်းထွန်းအောင်အံ့သြနေသည်။ သူ့အဆက်ဟောင်းရဲ့ညီမဝမ်းကွဲနန်းမြတ်သီရိပါလား။

ဒီမြို့ကိုဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ။သူစဉ်းစားမရ။မတွေ့တာလည်းတော်တော်ကြာမှကိုး။ကိုကြီးရောက်လာလို့…နို့မို့ဆိုညီမလေးသေပြီ….ဟင်…ခုနက လူသတ်သမားလား။ဟုတ်တယ်ကိုကြိးရဲ့…။ကိုကြီးဒိမြို့ကိုဘယ်လိုရောက်လာတာလဲဟင်။ ညီမလေးကိုပြောပြပါလား။နန်းမြတ်သီရိက မေးလာတော့လည်း…။ဒီလိုပါပဲ..ညိမလေးရယ်..ကိုကြိးဘဝကတော့…မင်းမမရဲ့ရက်စက်မှုကြောင့်လေချင်တိုင်းလေပြီး..ခုလည်းလိမ်လည်မှုတစ်ခုနဲ့ထွက်ပြေးနေရတယ်…အဲ့ဒါဒီမြို့ဖက်ရောက်လာရင်းမြို့ထဲမှာ လျှောက်သွားနေတုန်း မိုးရွာလာလို့ ခိုစရာနေရာလေးများရမလားဆိုပြီးဝင်လာတာ။ညီမလေးဆီမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်လာဖြစ်နေတယ်။(၉)နေဇော်ကားအမှုတွဲဖိုင်များကို ဖတ်ကြည့်နေပြီးစဉ်းစားနေသည်။

သူလည်းခေါင်းကြီးနေပြီ။လူသတ်မှုပေါင်းစုံဆက်နေသဖြင့် ခုနကတင် တိုင်းကရောခရိုင်ကရော သူ့ကိုဖုန်းဆက်ပြီး ဖိအားပေးနေပြီ။သူ့အနေဖြင့် အမှုများကိုဖော်ချင်ပါသော်လည်း ထိုလူသတ်မှုများကားသဲလွန်စရှာမရအောင်ပိရိနေသည်။အလောင်းမှလွဲပြိးဘာသက်သေမှမကျန်ထားခဲ့။ဘာလက်နက်အသုံးပြုပြီးသတ်သည်ကိုပင်မသိရ။သူ့အနေဖြင့်ယူဆသည်ကတော့ ထိုရိုက်သွားသောလက်နက်များမှာဒုတ်တော့မဖြစ်နိုင်။ဘာလက်နက်လဲဆိုတာကိုစဉ်းစားနေသည်။သတ်ခံရသော အမျိုးသမီးတွေအားလုံးကလည်း ရန်ငြိုးရန်စမရှိသူများ။ရိုးသားအေးဆေးသောမိန်းမတွေချည်းပဲ။

မြို့ထဲမှာ ဒေါင့်စေ့အောင် တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို နေရာချထားသော်လည်း လူသတ်သမားဘယ်လိုဘယ်ပုံပိပိရိရိ လူသတ်မှုကျူးလွန်မှုပြုလုပ်သွားမှန်းကိုမသိရ။သူ့အနေဖြင့်စိတ်ကျဉ်းကျပ်လှသဖြင့် မဖြစ်ချေတော့ဘူးဟုစဉ်းစားကာ သူ့ဆရာသမားဖြစ်သူ အငြိမ်းစားရဲအရာရှိကြီး ဦးအောင်ကျော်ဆီကိုဖုန်းဆက်ပြီးအကြံဉာဏ်တောင်းဦးမှဟုစဉ်းစားလိုက်သည်။ဒါကြောင့် သူ့ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး….ဖုန်းနံပါတ်တစ်ချို့ကိုကောက်နှိပ်လိုက်သည်။ဟဲလို…ဆရာလားဦးအောင်ကျော်လား…။ဟုတ်တယ်….ဘယ်သူပါလိမ့်။ကျွန်တော်ပါ…ဆရာ..ဆရာ့တပည့်နေဇော်ပါ…။သြော်..မောင်နေဇော်…ပြော…တပည့်မြို့ကသတင်းတွေဆရာကြားရတယ်။။ပြောစမ်းပါဦးကွာတပည့်ရ..။

ဒီလိုပါဆရာ…(xxxxxxxx)သူကအမှုအခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဆရာကသူ့ကိုလိုအပ်သောအကြံဉာဏ်များပေးလိုက်သည်။နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခါနီးတွင်.ဆရာဦးအောင်ဇော်က..ဒါနဲ့စကားမစပ်နေဇော်ရေ..မင်းတို့မြို့မှာ ဆရာငယ်ငယ်က မှတ်မှတ်ရရအမှုတစ်ခုနဲ့ပတ်သက်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲအရာရှိဖြစ်ပြီးကျနေတယ်ကွ..သူ့ငယ်နာမည်က ဖိုးလုံးတဲ့ နာမည်အရင်းတော့မသိတော့ဘူးကွ..။ဘာဖြစ်လို့မှတ်မိနေတာလဲဆရာ..။ဒိလိုကွာ…သူ့မိထွေးနဲ့သူ့အဖေတပည့်ကဖောက်ပြန်ကြတယ်လေ..အဲ့ဒါကို သူ့အဖေကမိပြီး နှစ်ယောက်လုံးမသေမချင်းသတ်လို့ သူ့ကိုယ်သူလည်းသတ်သေသွားတာ။အဲ့ကလေးကို အဲ့သုံးလောင်ပြိုင်ကြားမှာ စကားမပြောနိုင်ပဲ ငေးတိငေးငိုင်နဲ့တွေ့ခဲ့ရပြီးသနားတာနဲ့ ဆရာ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကလေးမရှိတာနဲ့မွေးစားဖို့ပေးခဲ့တာ။နောက်ပိုင်းသူငယ်ချင်းနဲ့အဆက်အသွယ်ပြတ်ပြီး ဟိုနေ့ကသူဆုံးတဲ့သတင်းကို သတင်းစာထဲမှာတွေ့လို့ သတိရသွားတာ..အဲ့ဒါကြောင့်တပည့်ရေ.။

နေဇော်လည်း ထိုစကားကြောင့် သူမသိသည့်ရဲအရာရှိကို သနားသွားမိသည်။ဖုန်းကို ဖြည်းညှင်းစွာချလိုက်သည်။(၁၀)ဒီလိုတော့နေလို့မဖြစ်ဖူးနော်ညီမလေး…သူကဒီကိုထပ်လာနိုင်တယ်..။ရဲကိုဖုန်းဆက်တာကောင်းတယ်။အဲ့ဒါဆိုကိုကြီးဖမ်းခံရမှာပေါ့။ရပါတယ်ညီမလေးရယ်ရဲတွေဒီကိုလာတဲ့အချိန်ရှောင်နေလိုက်မယ်။ထွန်းထွန်းအောင်က စိတ်ပူစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ကိုကြီးရယ်….နန်းမြတ်သီရိမျက်နှာပေါ်မျက်ရည်လေးများကျဆင်းလာသည်။ကိုကြီးဒီလိုဖြစ်ရတာညီမလေးမမကြောင့်ပါ…မမကိုယ်စားညီမလေးတောင်းပန်ပါတယ်။ထွန်းထွန်းအောင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်းနာကျင်နေပါတယ်။နန်းမြတ်သီရိရဲ့ပါးလေးကိုကိုင်ပြီး ပါးပေါ်ကမျက်ရည်လေးတွေကိုသုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ကိုကြီး..နန်းမြတ်သီရိရဲ့မျက်နှာလေးကသူ့ကိုမော့ကြည့်လာတယ်။ပြောလေ..ညီမလေး။ကိုကြီးဒီလိုလျှောက်သွားနေမဲ့အစားဥပဒေကပေးတဲ့အပြစ်ကိုခံယူပြီး…ညီမလေးအိမ်မှာလာနေပါလားဟင်….ညီမလေးလေမမကိုယ်စား..အို..နန်းမြတ်သီရိမျက်နှာလေးရှက်သွေးဖြန်းသွားသည်…တကယ်တော့ဒါတွေကသူမရင်ထဲကစကားတွေပါ…ကိုကြီးကိုမမကမိတ်ဆက်ပေးကတည်းက ကိုကြီးကိုသူမကခိုးချစ်ခဲ့ရတာလေ..။မမကိုပင်မနာလိုဖြစ်ခဲ့တာသူမအသိဆုံးမို့။ထွန်းထွန်းအောင်အနေဖြင့်ကလည်း သူ့မဖြူစင်သောဘဝကို အပြစ်ကင်းစင်သူလေးထံမအပ်နှံချင်ပါဘူးလေ။သူကနန်းမြတ်သီရိမျက်နှာလေးကို ကြည့်နေရာမှအသာအယာလွဲဖယ်လိုက်သည်။ညီမလေး..ကိုကြီးကိုကော်ဖီတစ်ခွက်ဖျော်တိုက်ပါလား…။

ဟုတ်ကဲ့ကိုကြိး..နန်းမြတ်သီရိကားကော်ဖီဖျော်နေသည်။အပြင်မှာလည်း မိုးကသည်းသည်းမဲမဲရွာနေဆဲပင်။ထွန်းထွန်းအောင်သည်လည်းကော်ဖီခွက်လာချပြီး သူ့ရှေ့ထိုင်နေသောနန်းမြတ်သီရိကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။နန်းမြတ်သီရိမျက်နှာလေးကအပြစ်ကင်းစင်လှသည်။ဆံပင်တွေကလည်းအရှည်ကြီး…ခါးလောက်ထိကိုရှည်သည်.။မျက်နှာမှာလည်း သနားခါးရေကျဲလေးလူးထားတာတောင်ဖြူဝင်းမွတ်နေသည်။နှာတံကလည်းစင်းစင်းလုံးလုံးလေး။နန်းမြတ်သီရိကလည်း သူ့ကိုကိုကြီးခိုးကြည့်နေမှန်းသိသဖြင့် အသာလေးမသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးငြိမ်နေလိုက်ပါတယ်။အခန်းထဲမှာ အတန်ကြာအောင်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ကလင်…ကလင်…စားပွဲပေါ်မှ တယ်လီဖုန်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမှုကိုဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ဟယ်လို…ဆရာမနန်းမြတ်သီရိတို့အိမ်ကပါ…။ဘယ်ကပါလဲရှင်။သြော်..ဟုတ်ကဲ့ရဲစခန်းကပါ…။

ဟိုလေ..ကျွန်တော့်အသံကိုမမှတ်မိဘူးလေ…ဆရာမတို့ကျောင်းက ဆရာအောင်သိုက်လေ…။ဆရာမတို့ ရပ်ကွက်ဘက်ကို ရဲကားသွားတာတွေ့လို့..ဘာများဖြစ်တာလဲလို့မေးကြည့်တာ…။သြော်..ဟုတ်လား…ဆရာအောင်သိုက်..ဘာဖြစ်လဲတော့ ကျွန်မလဲမသိဘူး.။နန်းမြတ်သီရိက ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး ထွန်းထွန်းအောင်ဘက်ကိုပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ဘယ်ကဆက်တာလဲညီမလေး…ဟိုလေ..ကျောင်းကဆရာအောင်သိုက်ဆက်တာ…ကျွန်မတို့အပိုင်းဘက်ကိုရဲကားသွားတာတွေ့လို့တဲ့။ဟင်..ထွန်းထွန်းအောင် အနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားသည်။ဒါဆိုအကိုသွားမှဖြစ်မယ်ညီမလေး…ညီမလေးအိမ်မှာအကို့ကိုတွေ့သွားရင်ညီမလေးကို အမှုပတ်နေဥိးမယ်…နန်းမြတ်သီရိက..မျက်ရည်လေးတွေဝိုင်းနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ထွန်းထွန်းအောင်ကိုကြည့်လိုက်သည်..။မသွားပါနဲ့အကိုရယ်…မဖြစ်ဖူးညီမလေး…အကိုသွားမှဖြစ်မယ်..။

ညီမလေးကို အကို့ကြောင့်ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး။ထွန်းထွန်းအောင်ကပြောပြောဆိုဆိုထိုင်ခုံမှထလိုက်သည်။နေပါဦးအကို…နန်းမြတ်သီရိက အိမ်ခန်းထဲဝင်သွားလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအကုန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ထို့နောက်ထွက်သွားရန်ပြင်နေသော..ထွန်းထွန်းအောင်ကိုနောက်မှလှမ်းဖက်လိုက်ပြီး..။အကို…ညီမလေးကို ချစ်ရင်ယူသွားပါနော်….။ထွန်းထွန်းအောင်လည်း နန်းမြတ်သီရိရဲ့မျက်နှာလေးဘက်ပြန်လှည့်ပြီး နဖူးကိုခပ်ဖွဖွနမ်းလိုက်သည်။ညီမလေး..အကိုသွားတော့မယ်…နန်းမြတ်သီရိရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကျဆင်းလာသောမျက်ရည်များကို သူမခံစားနိုင်တော့။နန်းမြတ်သီရီရဲ့ဖြူစင်တဲ့ဘဝလေးထဲကို သူ့ရဲ့ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော ဘဝကိုဘယ်တော့မှမအပ်နှံဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း အုတ်တံတိုင်းကိုကျော်ကာ အပြင်ကိုထွက်ခဲ့သည်။

သွက်လက်တော့ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝေးနိုင်သမျှဝေးအောင်မိုးတောထဲမှာ လမ်းလျှောက်သွားလေတော့သည်။သို့သော်သူမမြင်လိုက်တာကတော့ အမှောင်ထဲမှာ သူထွက်သွားတာကိုတိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံ။အိမ်ထဲမှာ ကောင်မလေးနှင့် အဖွားကြီးသာ ကျန်ရှိတော့တာသေချာနေမှန်းသေချာသွားပြီ။သူ့အကြံအစည်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရေးအတွက် ပိုနေသောလူကိုပထုတ်လိုက်ပြီ။နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အနည်းငယ်ပြုံးရုံလေးပြုံးလိုက်သည်။(၁၁)စခန်းမှူးစားပွဲပေါ်မှာ ရဲအုပ်နေဇော်တစ်ယောက် အိပ်ချင်လာသဖြင့်ခေါင်းစိုက်နေသည်။အိပ်မပျော်သောညတွေကလည်းများနေပြိ…စိတ်ကလည်းဖိစီးမှုများနေသောကြောင့်ဖြစ်နေသည်။အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ယိုင်သွားစဉ် သူ့ခြေထောက်ကစားပွဲအောက်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုတိုက်မိသွားသည်။သူ့စာအုပ်တော့မဟုတ်တာသေချာသည်။

မြို့နယ်ရုံးမှကိုဝေထွန်းစာအုပ်ဖြစ်မည်။ဒီကိုလာရင်း မတော်တစ်ဆပြုတ်ကျထားခဲ့တာဖြစ်မည်။မနက်ကျမှမြို့နယ်ရုံးသွားရင်းပြန်ပေးတော့မည်ဆိုပြီး ကောက်ယူလိုက်စဉ် စာအုပ်ထဲမှစာရွက်ခေါက်လေးတစ်ခုပြုတ်ကျလာသည်။မြို့နယ်မြေပုံကိုလက်ရေးဖြင့်အကြမ်းဆွဲထားသောစာရွက်လေးတစ်ခု။ဒီမြေပုံလေးကို သူရင်းရင်းနှီးနှီးမြင်ဖူးသည်။ ဘယ်မှာမြင်ဖူးပါလိမ့်။ဟင်..ဒါလူသတ်မှုတွေကိုရေးဆွဲထားသောမြေပုံပင်။သတ်ခံရသည့်နေရာတွေရဲ့သေဆုံးရာပြမြေပုံ။သေသည့်နေရာတွေကို မင်နီလေးတွေနဲ့ဝိုင်းထားသည်။ဒါပေမဲ့ပိုနေတာက မင်နီလေးဖြင့်ဝိုင်းထားသောနေရာတစ်ခု ။ထိုနေရာမှဘာလူသတ်မှုမှမဖြစ်သေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ဝိုင်းထားတာလဲ။နေဇော်စိတ်ထဲမသင်္ကာဖြစ်သွားသည်။မြို့နယ်ရုံးကိုလှမ်းဆက်လိုက်သည်။

 တစ်ဖက်မှ ဒုတပ်ကြပ် လှသောင်းဖုန်းကိုင်လာသည်။ဟဲလို..ဘယ်သူပါလဲ…ကိုယ့်ညီကိုယ်ပါကွ စခန်းမှူးနေဇော်ပါ။ပြောလေ…ဗိုလ်ကြီး…ကိုဝေထွန်းများရှိလားမသိဘူး…စကားပြောချင်လို့ခဏခေါ်ပေးပါလား။သြော်..ဗိုလ်ဖိုးလုံးပြောတာထင်တယ်…မရှိဘူးဆရာ.။ ညနေကတည်းကအပြင်ထွက်သွားတယ်။ဟင်..ဘယ်လိုဘယ်လို..ဖိုးလုံး..ဟုတ်လား။သြော်…ဆရာရယ်….ဗိုလ်လေးဝေထွန်းကိုက နောက်ကွယ်မှာ ဒီလိုပဲခေါ်နေကျ။သူ့ငယ်နာမည်ကဖိုးလုံးတဲ့။ သူ့ရှေ့ခေါ်ရင်မကြိုက်လို့ မခေါ်တာ.။သူကအရမ်းစိတ်ဆိုးတာ.။ဟီးဟီး။ဘာဖြစ်လို့လဲတော့မသိဘူး။ နေဇော်နားထဲအချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံက ဆူညံသွားသည်။

ဒီအတိုင်းဆို….မင်နီဝိုက်ပြထားတဲ့နေရာကလူရှင်းသောရပ်ကွက်တစ်ခု။ထိုနေရာမှာ နန်းမြတ်သီရိဆိုသောကျောင်းဆရာမလေးနဲ့သူ့အဘွားဖြစ်သူတို့နေသောရပ်ကွက်။နေဇော်ကား ဖုန်းဆက်ရင်းစိတ်ပူလာသည်…။တစ်ခုခုတော့ဖြစ်တော့မည်။သူသိသလိုမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ဆုတောင်းနေမိသည်။ကဲ..ဆရာလှသောင်း…မြို့နယ်မှူးကိုသတင်းအမြန်ပို့။လူသတ်သမားကို မိဖို့များနေပြီ။ (+++)ရပ်ကွက်က ဆရာမနန်းမြတ်သီရိတို့ အိမ်ကိုအမြန်လိုက်ခဲ့ပါလို့..ဗျာ….တပ်ကြပ်လှသောင်းရဲ့အံ့အားသင့်သည့်စကားသံကထွက်ပေါ်လာသည်။အရေးထဲမှာ ဆက်သွယ်ရေးအိုင်ကွန်စက်များကလည်းခေါ်မရ။စခန်းတစ်ခုလုံးလဲ မြို့ထဲမှာရောက်နေကျသည်။။ 

အစောင့်လောက်ပဲရှိနေသည်။သူလည်းမိုးကာဝတ်စုံပင်မဝတ်နိုင်ပဲ မိုးတောထဲမှာ ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်ပြင်းစွာမောင်းထွက်ခဲ့တော့သည်။(၁၂)မိုးတောထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသောထွန်းထွန်းအောင်၏နောက်ကျောကိုကြည့်ပြီးနန်းမြတ်သီရိကား မျက်ရည်ဥလေးများပါးပေါ်ကျဆင်းလာသည်။သြော်…အကိုရယ်…မျက်ရည်များကိုသုတ်လိုက်ပြီး အဖွားအခန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။အဖွားကား နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေတုန်းပင်။ အိမ်ထဲမှာဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင်မသိလိုက်။အခန်းတံခါးကို အပြင်မှပိတ်ပေးလိုက်သည်။ အဖွားတစ်ယောက်ထဲအခန်းထဲမှာမို့လို့။ထိုအချိန်မှာလက်ကိုင်ဖုန်းကဝင်လာပြန်သည်။ကျောင်းမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဆရာမ ဖြူဖြူဝင်းရဲ့ဖုန်း…။ပြော…ဖြူဖြူဝင်းရေ…နန်းမြတ်ရေ…ဆရာကိုအောင်သိုက်လေဆေးရုံတက်နေရတယ်တဲ့..။

ညနေကအူအတက်ပေါက်လို့ဆိုလား..။ အဲ့ဒါမနက်ဖြန်ကျရင်ဆေးရုံသွားကြည့်ကြရအောင်။အဲ့ဒါလေးလှမ်းပြောတာသူငယ်ချင်းရေ။သြော်..ဟုတ်ပြီဖြူဖြူရေ..သွားကြတာပေါ့…ကိုယ့်ကျောင်းကတွေဘဲဟာ။ဖုန်းကိုချပြီးမှ နန်းမြတ်သီရိစဉ်းစားမိသည်…ဟင်…ခုနကသူမထံဆက်တာကိုအောင်သိုက်လေ.။ယခုဆရာမဖြူဖြူဝင်းအပြောအရဆို…အူအတက်ပေါက်လို့ညနေကတည်းကဆေးရုံတက်နေတာဆိုတော့။ဟင်…ဒါဆိုသူမဆီကိုဖုန်းဆက်တဲ့သူက…ဘယ်သူလဲ။သူမရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ထိုအချိန်မှာပင် သူမအိမ်ရှေ့ အုတ်နံရံကို ကျော်ပြီး အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသောလူရိပ်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။ဘယ်သူလဲ…သူမအသံလေးကတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်ထွက်ပေါ်လာသည်။မျက်နှာတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ယောက်။မျက်လုံးများကတော့ အေးစက်နေသည်။ သူမကျောထဲစိမ့်လာသည်။ကယ်ကြပါဦးရှင်…သူမအော်ဟစ်လိုက်သံကမိုးထဲတွင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ခ

လွမ်း.ဟူသောအသံနှင့်အတူ အိမ်ပြူတင်းတံခါးမှန်များကိုခွဲသံကထွက်ပေါ်လာသည်။မြေး..ဘာဖြစ်တာလဲဟူသော အဖွားအသံကအခန်းထဲမှထွက်ပေါ်လာသည်။အဖွား..မထွက်လာနဲ့..အဖွား..သူမအသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ထိုလူထံမှ အေးစက်အက်ကွဲသောအသံကထွက်ပေါ်လာသည်…။ဒေါ်ထားထား…ဘယ်ပြေးမလဲ…မိန်းမယုတ်…ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ..ကျွန်မဒေါ်ထားထားမဟုတ်ဖူး…အရူးရဲ့…ဟားဟား..မရူးဘူး….ဟင်းဟင်းမင်းတို့လို့ မိန်းမယုတ်တွေကို လောကကြီးကမောင်းထုတ်မှလောကကြီးကသန့်သွားမှာမိန်းမယုတ်ရဲ့….ထွီ…ထိုလူကား သူမနားသို့တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသည်။ သူမလည်းဆုတ်ရင်းဆုတ်ရင်းအိမ်အပေါ်ထပ်သို့ တဖြည်းဖြည်းရောက်လာပြီ။မင်းဘယ်ပြေးမလဲ…ဟင်းဟင်း။။ 

ထိုလူ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအသံကထွက်ပေါ်လာသည်။(၁၃)ထွန်းထွန်းအောင်ကား လျှောက်လာသော ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။တစ်ခုခုတော့မှားနေပြီ။လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရဲကားနှင့်တူတာဆိုလို့ဘာမှမတွေ့။ဒါဆို…ဖုန်းဆက်တဲ့သူက။သူ့ရင်ထဲစိုးရိမ်စိတ်များနှင့်ပြည့်နှက်သွားသည်။မိုးတောထဲမှာ နန်းမြတ်သီရိတို့အိမ်ဖက်ကို သူပြေးခဲ့သည်။ကျွတ်သွားသော ညှပ်ဖိနပ်ကိုပင် မစီးနိုင်တော့။ဖိနပ်ဗလာဖြင့်ပြေးခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ခဲလုံးများကို နင်းမိသဖြင့် နာကျင်မှုကိုပင်သူမသိတော့။

အမောတစ်ကြိးပြေးလာသည်..အိမ်ရှေ့အရောက်မှာတော့ နန်းမြတ်သီရိရဲ့အော်သံကိုကြားရသည်။ဇောဖြင့် အုတ်နံရံကို လွားခနဲသူကျော်တက်သွားသည်။အိမ်တံခါးကိုဝုန်းခနဲဆောင့်ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။အိမ်ထဲမှာတော့ နန်းမြတ်သီရိ၏ ဆံပင်များကိုဆွဲကာ လည်ပင်းကို မော့ထားပြီး လက်ဝါးစောင်းနှင့်ချိန်ရွယ်နေသောသူတစ်ယောက်။ကရာတေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့လက်ပုံစံများ။သူ့ခြေထောက်တွေမြောက်တက်သွားပြီး..ထိုလူရဲ့ခေါင်းကိုခုန်ပြီး အားကုန်လွဲကန်လိုက်သည်။ဖုန်းခနဲ ပြင်းထန်အားပါလှသော ကန်ချက်ကြောင့်ထိုလူအခန်းထောင့်သို့လှဲကျသွားသည်။အကို…နန်းမြတ်သီရိ၏စိုးရိမ်တစ်ကြီးနှင့်ခေါ်သံကထွက်ပေါ်လာသည်။ပြေးတော့နန်းမြတ်…နန်းမြတ်ကပြေးမည်ပြုစဉ် ထိုလူက ထပြီးအထွက်တံခါးကိုပိတ်ရပ်လိုက်သည်။တော်တော်ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ကျင့်ထားသောသူတစ်ယောက်ထင်တယ်။

ကြောက်စရာကောင်းသောပြိုင်ဘက်နဲ့တွေ့နေပြိမှန်းထွန်းထွန်းအောင်သိလိုက်ပြီ.။နန်းမြတ်သီရိကို နောက်ဖက်တွင်ထားလိုက်ပြီး ရင်ဆိုင်ရန်အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ဟင်းဟင်း….သေချင်လို့ရောက်လာတော့လည်းသတ်ပေးရတာပေါ့ကွာ…လူစွမ်းကောင်းကြီး..ထိုလူက သူ့ဆီကိုခုန်ပျံပြီးဝင်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုကိုစတင်လိုက်သည်။ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် ထွန်းထွန်းအောင်လည်းအလူးအလဲပင်။ဘတစ်ပြန်ကျားတစ်ပြန်တိုက်ခိုက်နေရင်း ထိုလူ၏ လက်သီးချက်ကထွန်းထွန်းအောင်ရဲ့နားထင်ကိုထိမှန်သွားသည်။ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးပင်။ထွန်းထွန်းအောင်မျက်လုံးထဲမှ မီးပွင့်သလိုဖြစ်သွားပြီး လဲကျသွားစဉ် ထိုလူက လည်ပင်းကို ဖိနောင့်နဲ့ ပေါက်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

အကို…နန်းမြတ်သီရိရဲ့ စိုးရိမ်ကြီးလိုက်စွာဖြင့်အော်လိုက်သံကို သူကြားရသည်။(၁၄)ရဲအုပ်နေဇော် ဆိုင်ကယ်ကို အိမ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းဝင်လိုက်ပြီး ဒေါက်ပင်မထောက်နိုင်ပစ်ချထားလိုက်ပြီး အိမ်ထဲကိုဝင်လိုက်တော့ အခြေအနေတော်တော်ဆိုးနေပြိ။အောက်မှာလဲကျနေသူက လက်ဝှေ့သမားထွန်းထွန်းအောင် ဘယ်လိုကဘယ်လိုရောက်နေသလဲနေဇော်စဉ်းစားချိန်မရ လူသတ်သမားက အဆုံးသတ်ရန်ပြင်နေပြီ။ကိုဝေထွန်း…ရပ်လိုက်ပါ…ထိုလူကဖြည်းညှင်းစွာ နေဇော်ဘက်ကိုလှည့်လာသည်။ မျက်နှာဖုံးကိုဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ဟင်းဟင်း…ခင်ဗျားကကျုပ်မှန်းသိမှကိုး။ဒီတော့အားလုံးကိုသတ်ပစ်ရတာပေါ့။ 

နေဇော်ဘက်လှည့်လာသည်။ရဲသင်တန်းကျောင်းမှာကတည်းကဝေထွန်းသတင်းကိုသိသည်။ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်အရမ်းကောင်းသည်တဲ့။ယခုအချိန်မှပိုဆိုးသည် ဝေထွန်းကားစိတ္တဇလူသတ်သမားတစ်ယောက်မို့ ပြင်းထန်စွာတိုက်ခိုက်သည်။သူလည်းအလူးအလဲပင်..နိုင်ဖို့မလွယ်ကူ.။ မြို့နယ်မှူးတို့အဖွဲ့ကလည်းရောက်မလာသေး။စိုးရိမ်စိတ်တွေများနေသော နေဇော်တစ်ယောက် နံကြားကို ပြင်းထန်သော ကန်ချက်ကိုခံလိုက်ရသည်။ ဝေထွန်းကသည်းကြီးမဲကြီးပင် လဲသွားသော နေဇော်ကိုပစ်ကန်လိုက်သည်။ဖျောက်…အား နံရိုးကျိုးသံထွက်ပေါ်လာပြီး..နေဇော်တစ်ယောက်မလှုပ်နိုင်တော့.။ဝေထွန်းက အခန်းထောင့်ဖက်ပြန်လာပြီး ကြောက်ရွံ့နေသောနန်းမြတ်သီရိ၏ ဆံပင်များကို…ဆွဲဆုပ်ကိုင်ပြီး ဒရွက်တိုက်ဆွဲခေါ်လာသည်။ထိုအချိန်မှာပဲ…အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး…နန်းမြတ်သီရိရဲ့အဖွားထွက်လာသည်။

မြေး..စိုးရိမ်တစ်ကြိးဖြင့်ပြေးလာသော အဖွားကြီးရဲ့ရင်ဝကိုဆောင့်ကန်လိုက်သည်။အင့်ခနဲ့အသံနှင့်အတူ အဖွားကြီးကားပုံရက်သားလဲကျသွားသည်။မလုပ်ပါနဲ့ရှင်..မလုပ်ပါနဲ့..နန်းမြတ်သီရိ၏သနားစဖွယ်တောင်းပန်တိုးရှိုးသောအသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ထွန်းထွန်းအောင်ကားကြမ်းပြင်ပေါ်လဲကျနေရာမှအားယူကာထရပ်လိုက်သည်။ညီမလေး…အသံကုန်ခြစ်အော်ရင်း နန်းမြတ်ကိုသတ်ရန်ပြင်နေသော ဝေထွန်းဆီတစ်ရှိန်ထိုးပြေးသွားပြီး ကျောကို အားကုန်ပစ်ကန်လိုက်သည်။ဖုန်းခနဲအသံနှင့်အတူဝေထွန်းကားမှောက်ခုံကျသွားသည်။သို့သော်ချက်ချင်းပြန်ထလာသည်။ ထွန်းထွန်းအောင်ကလည်းသူ၏ဘဝမှာအကောင်းဆုံးလက်ဝှေ့ပွဲတစ်ရပ်ကိုဆင်နွဲနေရသည်။ဘေးနားမှာလဲကျနေသော နေဇော်နှင့် နန်းမြတ်သီရိ၊သူမ၏အဖွားတို့မှာနာမည်ကြီးစဉ်က ရုံဝင်ကြေးမြောက်မြားစွာပေးရသော ထွန်းထွန်းအောင်၏ ရေကုန်ရေခန်းသေသေကျေကျေယှဉ်ပြိုင်ပွဲကိုကြည့်ရှုနေရသည်။

ထွန်းထွန်းအောင်ရဲ့လက်သီးချက်များကဝေထွန်းမျက်နှာကိုတရစပ်ထိမှန်သလိုဝေထွန်းမျက်နှာလဲလဲသွေးတွေရဲနေပြီ။သို့သော်ဝေထွန်းရဲ့တိုက်ခိုက်ချက်ကြောင့် ထွန်းထွန်းအောင် နံရိုးကိုကန်ခံလိုက်ရသည်။နံရိုးကျိုးသံကိုပင်ကြားလိုက်ရသည်။ယိုင်နဲ့သွားသော ထွန်းထွန်းအောင်ခြေထောက်ကို ဝေထွန်းကဖိနောင့်နှင့်ဆောင့်ပေါက်လိုက်သည်။အားထွန်းထွန်းအောင်ရဲ့ နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သံကပျံလွင့်သွားသည်။ဝေထွန်းက တဟားဟားအော်ဟစ်ရင်း သူရပ်နေသော ဘေးနားမှ နံရံမှ ရေတင်သည့်သံပိုက်လုံးကိုလက်ဖြင့်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။ဖြောင်းခနဲအသံနှင့် သံပိုက်လုံးကကျွတ်ထွက်လာသည်။

စိတ္တဇဖြစ်နေသူပီပီအားပါမှန်းသိသာသည်။တဟားဟားအော်ဟစ်နေပြီး….သွေးတွေစီးကျနေသည့်ဝေထွန်းမျက်နှာကြီးကကြောက်စရာအရမ်းကောင်းနေသည်.။သံပိုက်လုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့စိုက်ချပြိး နန်းမြတ်သီရိတို့ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားချေပြီ.။ထွန်းထွန်းအောင်ကား ဝေထွန်းခြေထောက်များကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည်။သွားစမ်း..ဝေထွန်း၏ခြေထောက်ကား သူ့မျက်ခွက်ကိုပစ်ကန်လိုက်သည်။ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသော နန်းမြတ်သီရိခေါင်းပေါ်ကို သံတုတ်ကိုမြောက်ပြီးအားကုန်လွဲရိုက်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။နန်းမြတ်သီရိကားမျက်လုံးကိုစုံမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ဒိုင်းဒိုင်း…သေနတ်သံများကကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်လာသည်။ဝေထွန်းရဲ့ခေါင်းကို သေနတ်ကျည်ဆံကဖောက်ထွင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။လက်ဖြောင့်တပ်သားရဲ့ပစ်ချက်က ရှေ့မှာ သတ်ဖို့ဇောကပ်နေသောဝေထွန်းကို တည့်တည့်မှတ်မှတ်ထိမှန်သွားသည်။သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တအိအိလဲကျသွားချိန်မှာ လက်နက်ကိုင်ရဲများကအိမ်ထဲသို့ဝင်လာလေတော့သည်။(၁၅)ကိုနေဇော် သက်သာသွားပြီလား..ဟုတ်သက်သာပါတယ်…ရဲမှူး..နေဇော်ကား ပြန်လည်ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။မြို့နယ်မှူးရဲမှူးထွန်းငွေကားနေဇော်ကိုလာကြည့်နေတာ(၆)ရက်ရှိပြီ…။

နေဇော်ကား နံရိုးတစ်ချောင်းကျိုးသွားသဖြင့်ခွဲစိတ်ကုသခဲ့ရသည်။ကိုဝေထွန်းကိုရောဘယ်နေ့က မြေမြုပ်လိုက်သလဲရဲမှူး။အင်းဗျာ…ရင်ခွဲစစ်ဆေးမှုတွေလုပ်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့(၃)ရက်ကပဲမြေမြုပ်လိုက်တာ။တကယ်တော့..ကိုဝေထွန်းဘဝကသနားစရာပါဗျာ.။သူ့အိမ်ကို ကျွန်တော်တို့သွားရှာတော့ သူ့ရဲ့ခံစားချက်လေးတွေကိုရေးထားတဲ့ဒိုင်ယာရီလေးကိုတွေ့ခဲ့ရတယ်။တကယ်တော့သူဟာမေတ္တာငတ်မွတ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါဗျာ.။ငယ်ကတည်းက အမေမရှိတော့ အမေရဲ့ယုယမှုကိုမခံခဲ့ရဘူး။ပြီးတော့ သူ့မိထွေးကလည်းသူ့အဖေကွယ်ရာမှာဖောက်ပြန် သူ့အဖေကသူ့မျက်စိရှေ့မှာတင်လူသတ်မှုကျူးလွန်ပြီး သူ့ကိုယ်သူသတ်သေတာကို ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့အရွယ်မှာမြင်ခဲ့ရတော့..သူ့ရဲ့မသိစိတ်မှာအဲ့ဒါကကိန်းအောင်းနေတာ…။အဲ့လိုဖြစ်နေတာကို သူ့ကိုယ်သူတောင်သိခဲ့ဟန်မတူရှာပါဘူး.။

အင်းပေါ့လေ..ရဲမှူးရယ်..ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ..သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာကပ်ငြိနေတဲ့ မသိစိတ်က အဆိပ်အတောက်လေးဟာ တဖြည်းဖြည်းချင်းကြီးထွားလာပြီး အပင်တစ်ပင်လိုပဲပေါ့…နောက်ဆုံးတော့သူ့ကိုဝါးမြိုသွားတော့တာထင်ပါရဲ့….နေဇော်ကစိတ်မသက်မသာဖြင့်ပြောလိုက်ပြီး..ဒါနဲ့လက်ဝှေ့သမား ကိုထွန်းထွန်းအောင်ရဲ့အခြေအနေရော…အခုအထိခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပဲ…သတိလစ်နေတုန်း…အသက်ဘေးကတော့လွှတ်လာပါပြီ..သူ့ခြေထောက်ကတော့ ပတ်တီးပြန်ဖြေလို့လမ်းလျှောက်ရင်တောင်မှ အကောင်းအတိုင်းမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..လက်ဝှေ့တော့ပြန်ထိုးလို့မရနိုင်တော့ဘူး..ထင်တယ်.။

အင်း.သူကလည်းကောင်မလေးကိုတော်တော်သံယောဇဉ်ကြီးဟန်တူတယ်…။ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်ပြေးပြီး ကယ်လာတာ။သူသတိလစ်သွားတဲ့အချိန်မှာတောင် ဝေထွန်းခြေထောက်ကိုလက်တွေနဲ့လမ်းဆွဲထားသေးတာ။နေဇော်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်ပြောလိုက်သေးသည်…။ဒါနဲ့ရဲမှူးရေ သူ့လက်ဝှေ့ထိုးခဲ့တဲ့သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာတောင်ဒီတစ်ခါလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ထိုးတာကိုမကြည့်ခဲ့ဖူးဘူးရဲမှူးရေ..။ကိုနေဇော်ကတော့တော်တော်နောက်တယ်ဗျာ…သြော်ဒါနဲ့ကျွန်တော်ပြန်လိုက်ဦးမယ်..ဆရာဝန်ကြီးကခင်ဗျားဒီနေ့ဆင်းလို့ရပြီတဲ့..ခင်ဗျားအတွက်အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်တစ်ခုထားခဲ့တယ်ကိုနေဇော်ရေ….ကြည့်လိုက်ပါဦး…အခန်းပေါက်ကို…ရဲမှူးကပြုံးစိစိဖြင့် နေဇော်ကိုပြောရင်း အခန်းပြင်သို့ထွက်သွားတော့သည်။

ဟင်…သဇင်..။သူ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော ချစ်ဇနီးလေးသဇင်။သဇင်ကသူ့ကိုပြေးဖက်လိုက်ပြီး.မောင်…သိပ်ရက်စက်တာပဲ..ဒီလိုဖြစ်နေတာကို သဇင်ကိုမပြောဘူး။မဟုတ်ပါဘူး…သဇင်ရယ်….သဇင်စိတ်ပူနေမှာစိုးလို့ပါ။သဇင်ရဲ့ပါးလေးကိုနမ်းပြီး သူချော့လိုက်သည်။ဟွန်းနော်..သွားပါ…။ မောင့်တပည့်မောင်မြိုင်ဖုန်းဆက်ပြီး.ပြောလို့ခွင့်ယူပြီးလာခဲ့တာ။မောင်မြိုင်..ဒီကောင်ကတော့ကွာ..တော်တော်အလိုက်သိ..ဟင်း။နံရိုးကျိုးသာကလည်းသက်သာသွားချိန်တွင် သဇင်ကလည်းရောက်လာသည်။မထိတွေ့ရတာကြာသော သဇင်၏အထိအတွေ့များက သူ့စိတ်ကိုနိုးကြွလာစေသည်။အိမ်ရောက်မှကို အတိုးချပြီး..ဟင်းဟင်း။နေဇော်စိတ်ထဲမှ ကြုံဝါးလိုက်သည်။(၁၆)အချိန်ကားနေ့လည် (၁၁)နာရီခန့်သာရှိသေးသည်။

နေဇော်ရဲ့ အိမ်မှာဖြစ်သည်။ကုတင်ပေါ်တွင်နေဇော်ကား သဇင်ရဲ့ဘော်လီကို ဖြုတ်နေသည်။အို…မောင်ရယ်…နေ့ခင်းကြီးကွာ…ရှက်စရာကြီး…။ရှက်မနေပါနဲ့…သဇင်ရယ်…မချစ်ရတာကြာပြီ…အိုအို..သဇင်ကား တအိုအိုနှင့် အသံထွက်နေသော်လည်း..သူမဘော်လီကိုကူဖြုတ်ပေးနေသည်။နောက်ဆုံးတွင်ကား ချစ်လှစွာသောချစ်စနီးလေးသဇင်၏ နို့သီးလေးများထောင်ထနေသောပေါက်စီသာသာ ဖြူဝင်းမွတ်နေသည့် နို့နှစ်လုံးကြားတွင် နေဇော်ကား မျက်နှာအပ်ပြီး တပြွတ်ပြွတ်စို့နေသည်။နေဇော်လက်များကလည်းသဇင်ရဲ့ပေါင်ကြားတွေကို နှိုက်ပြီး သူမရဲ့ရွှေကြုတ်လေးကို ပွတ်နေပါတယ်။နှုတ်ခမ်းချင်းကလည်းတေ့ပြီးလျှာချင်းဖလှယ်နေပါတယ်။သဇင်လက်ကလည်း နေဇော်ရဲ့ဒုတ်ကြီးကို ဆွနေပါတယ်။

မောင့်..ဟာကြိးအရင်ကထက်ပို ကြီးနေသလိုပဲကွာ..ခ်ခ်…ကိုင်းလာထား…အို…သဇင်ကားအိုခနဲဖြစ်သွားသည်…သဇင်ရဲ့ခြေထောက်တွေကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်လိုက်ပြီး..သူ့ရဲ့ဒုတ်ကြီးကို သဇင်ရဲ့ရွှေကြုတ်လေးထဲကို ထည့်ပြီး တဖောင်းဖောင်းဆောင့်တော့သည်..အိုးအိုးအင်းအင်း။။ သဇင်ကလည်းနှုတ်ခမ်းလေးကိုပြတ်လုမတတ်ကိုက်ထားပြီး…လက်များက မွေ့ယာတွေကိုဆွဲဆုပ်ရင်း အောက်မှ ပြန်ပြန်ပင့်နေပါတော့တယ်။ထိုအချိန်မှာ သူ့ဗိုလ်ကြီး နေဇော်ဆေးရုံကဆင်းလာလို့ သတင်းလာမေးတဲ့တပ်သားလေးမောင်မြိုင်ကတော့ အိမ်ထဲက တဖွတ်ဖွတ်တဘွတ်ဘွတ်နဲ့ ဆရာကတော်နဲ့ဆရာသမားရဲ့အချစ်နာလံထမှုကိုကြားပြီး ပြုံးစိစိကုတ်ချောင်းချာင်းနဲ့ အိမ်ဝင်းထဲကနေ ခြေဖော့နင်းလို့လစ်သွားတာကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမသိလိုက်ကြပါဘူး။(၁၇)သူသတိရလာလာခြင်းမြင်လိုက်ရတာကတော့ မျက်နှာကျက်ဖြူဖြူတွေကိုပင်…သူဆေးရုံရောက်နေတာပါလား…။ခင်ဗျား..သတိရလာပြီလားကိုထွန်းထွန်းအောင်….ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာကိုမြင်ရသည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီးဖြစ်ဟန်တူသည်။ခင်ဗျားသတိလစ်နေတာ(၁၀)ရက်လောက်ရှိပြီ..ကိုထွန်းထွန်းအောင်။ဒါကြောင့်မို့…။သြော်…ဟိုက ခင်ဗျားကောင်မလေးကတော့ နေ့ရောညရော.ခင်ဗျားကိုစိတ်ပူစွာနဲ့စောင့်ကြည့်နေတာ။သူ့ခင်ဗျာကောင်းကောင်းတောင်မအိပ်ရှာဘူး။ခင်ဗျားကိုတော်တော်ချစ်ပုံပဲ။သူ့ဘေးနားက လူနာစောင့်ခုံမှာ နန်းမြတ်သီရိကား ခေါင်းလေးတင်ပြီး အိပ်ပျော်နေရှာသည်။အသံများကြားတာကြောင့်နိုးသွားဟန်တူသည်။ဆရာဝန်ကြိးက…ကဲခင်ဗျားတို့စကားပြောနေကြဦး….ကျွန်တော်တစ်ခြားလူနာတွေသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်ဟုပြောပြိး..အခန်းပြင်သို့ထွက်သွားတော့သည်။ကိုကို…..သတိရလာပြီလား…ညီမလေးစိတ်ပူလိုက်ရတာ…။နောက်ဆိုကိုကိုနဲ့ညီမလေးတစ်သက်လုံးအတူနေရတော့မှာပါ..နန်းမြတ်သီရိကဝမ်းသာစွာပြောလိုက်သည်။ထွန်းထွန်းအောင် တော့ဝမ်းမသာနိုင်။

နန်းမြတ်လိုဖြူစင်သန့်ရှင်းသောသူလေးကို သူ့လိုညစ်ထေးနေသည့်ဘဝထဲဝင်လာဖို့သူခွင့်မပြုနိုင်။သူ့မျက်နှာကိုချက်ချင်းပြင်လိုက်ပြီး..မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ.။နန်းမြတ်…ရှင်…နန်းမြတ်သီရိက သူ့ကိုအံ့အားသင့်စွာမော့ကြည့်လိုက်သည်။မင်းလို…မနူးမနပ်ကောင်မလေးကိုငါကယူစရာလား…။မင်းကို ငါကအသုံးချချင်လို့ ချစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့တာကွ..စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့။မင်းငါ့ရှေ့ကထွက်သွားတာကောင်းလိမ့်မယ်…။သူ့ရင်ထဲမှာလည်း အရမ်းကိုနာကျင်နေပါတယ်။ဒီစကားကိုပြောလိုက်ရတဲ့အတွက်။ရက်စက်လိုက်တာကိုကိုရယ်….နန်းမြတ်သီရိရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေထဲက မျက်ရည်များပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာပါတယ်။

ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် သူမကိုယ်လေးတစ်သိမ့်သိမ့်တုန်နေပြိးရှက်တာရော ဝမ်းနည်းတာရောပေါင်းစပ်ကာ မျက်နှာကိုလက်နဲ့အုပ်ပြီးအခန်းပြင်ဖက်ကို ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်…။သူမအခုလိုပြေးထွက်သွားတာကပဲထွန်းထွန်းအောင်အတွက်သက်သာစေပါတယ်။သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်စိထဲကမျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကိုကျဆင်းလာပါတယ်။ခွင့်လွှတ်ပါညီမလေးရယ်။။မျက်နှာကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်ပြီးထွက်ပြေးလာသော နန်းမြတ်သီရိကား ဆေးရုံကော်ရစ်ဒါတွင် လမ်းလျှောက်လာသောလူနှစ်ယောက်ကို တိုက်မိသည်။ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…ဆရာမရေ…ဟင်..နန်းမြတ်…ဇနီးဖြစ်သူသဇင်မှ ခေါ်လိုက်သဖြင့်နေဇော်က…သဇင်နဲ့ဆရာမနန်းမြတ်ကသိလို့လား..။

သဇင်ကပြုံးလိုက်ပြီး..သူငယ်ချင်းတွေမောင်ရဲ့…ဆရာဖြစ်သင်တန်းမှာခင်ခဲ့တာ..သြော်…ဒါနဲ့ကိုထွန်းထွန်းအောင်ရောသက်သာသွားပြီလား..ဆရာမကိုဝမ်းသာစကားပြောမလို့လာတာနေဇော်ကဆက်ပြောလိုက်သည်..ကိုထွန်းထွန်းအောင်ကို လိမ်လည်မှုနဲ့အမှုဖွင့်ထားတဲ့သူက ကျေအေးပေးလိုက်လို့တဲ့…။အဲ့ဒါသူ..ဝရမ်းပြေးဘဝကလွှတ်သွားတာပေါ့..ဒါနဲ့ဆရာမကဘာဖြစ်လာတာလဲ..။သူသိပ်ရက်စက်တယ်..ဗိုလ်ကြီးရယ်..။အဖြစ်အပျက်များကိုသူမရှင်းပြလိုက်သည်။ နေဇော်နည်းနည်းဒေါသထွက်သွားသည်။သဇင်က ပြုံးလို့နားထောင်နေရင်း။သူငယ်ချင်း နင်အဲ့တိုင်းထင်လို့လား။ ယောင်္ကျားလာခဲ့.။ ကျွန်မပြောပြမယ်။သဇင်က နေဇော်နားသို့ ကပ်ပြောလိုက်သည်။ နေဇော်ကားပြုံးစိစိဖြစ်သွားသည်။

နန်းမြတ်သီရိလက်ကိုဆွဲပြီး ထွန်းထွန်းအောင်အခန်းဘက်သို့ သဇင်ကခေါ်သွားသည်။နန်းမြတ်သီရိကား ဘာကိုမှနားမလည်။အခန်းပြင်တွင် သဇင်က နန်းမြတ်သီရိလက်ကိုဆွဲပြီး အခန်းတံခါးနှင့်ကွယ်လိုက်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ထွန်းထွန်းအောင်ကား ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများကိုမှေးမှိတ်ထားရာမှ ခြေသံကြားသဖြင့်မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရဲအုပ်နေဇော်…ကိုထွန်းထွန်းအောင်ရေ..ခင်ဗျားစကီလေးနဲ့ကျုပ်တွေ့ခဲ့တယ်ဗျ..။

ဒီလိုမနူးမနပ်ကောင်မလေးတွေကဒီလိုပြောမှတန်တာ.ကိုယ့်လူရေ။အလကားကောင်မလေးတွေပါဗျာ…ဘာ…ထွန်းထွန်းအောင်ကကုန်းရုန်းထလိုက်သည်..ခြေထောက်ကကျောက်ပတ်တီးစီးထားသဖြင့်လှုပ်မရ…ခင်ဗျား..ထွက်သွား…ခင်ဗျားကိုကျုပ်သတ်မိတယ်..ဟောဗျာဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…ဒီလိုကလေကချေကောင်မလေးအတွက်ခံစားမနေစမ်းပါနဲ့ဗျာ…ခွေးကောင်…မင်းထွက်သွား…ငါသူ့ကိုချစ်လွန်းလို့..ငါ့ရဲ့ဘဝဆိုးထဲဝင်လာမှာစိုးလို့ကွ.ထွန်းထွန်းအောင်ကား ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် စားပွဲပေါ်ကစတီးခွက်နှင့်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်..နေဇော်ကားအသာအယာရှောင်ပြီးထွက်သွားသည်။နေဇော်ထွက်သွားသော်လည်း ထွန်းထွန်းအောင်ကား ဒေါသကမပြေသေးလက်သီးတွေဆုပ်ထားပြီးမျက်လုံးကိုမှိတ်ထားသည်။ခြေသံလိုလိုကြားရသည်။.

သူ့နှာခေါင်းတွင် အနံ့တစ်မျိုးရသည်။ကိုယ်သင်းနံ့ဟုတ်တယ်…သနပ်ခါးနံ့လေးပါရနေသည်..။သူ့နဖူးကိုနမ်းလိုက်တာကိုသူခံစားရသည်။နူးညံစွာသူ့ကိုပွေ့ဖက်လိုက်သော ကိုယ်ခန္ဓာအထိအတွေ့ကိုရသည်။ ဆံနွယ်လေးတွေရဲ့ရနံ့ကိုရသည်။မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်..။သူ့ကို သနားကြင်နာစွာကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံ…နှင်းဆီရောင်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကပွင့်အာလာပြီးသူ့ပါးနားကိုကပ်ကာတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သံလေးကိုကြားလိုက်ရသည်။အို..ကိုကိုရယ်…ညီမလေးနားကဘယ်ကိုမှထွက်မသွားပါနဲ့တော့နော်….။

ဘယ်ရည်းစားကိုအချစ်ဆုံးလည်းဟူး..အဆုပ်ထဲသို့ရောက်အောင် ရှိုက်ထုပ်လိုက်သော ဆေးပေါ့လိပ်မီးခိုးများကို သက်အောင် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ဘေးနားမှာရှိတဲ့ အရက်ပုလင်းထဲမှ အရက်လက်ကျန်ကို ဖန်ခွက်ထဲထည့်ပြီး ရေပင်မရောတော့ဘဲတစ်ခါတည်းမော့သောက်လိုက်သည်။ပါးစပ်ထဲမှာရော ရင်ထဲမှာရော ခါးသီးသွားပါတယ်။ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာကိုတော့ ထိုအရက်ကပျောက်ပျက်မသွားစေနိုင်တာကတော့သေချာသည်။ဒီနေ့ မို့မို့လှိုင် မင်္ဂလာဆောင်မည့်နေ့.။ရွှေ..ရွှေချင်းထပ်တော့ မြတ်သည်ဘဲလေ.။ယောင်္ကျားတန်မဲ့ ငိုချင်နေတာကတော့သေချာသည်။ဒီနေ့တော့ မို့မို့လှိုင်ကား သူမတို့ မိဘများပေးစားသော သူမတို့မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် အဆင့်အတန်းတူသည့်ငွေကြေးချမ်းသာသော ဂုဏ်သရေရှိအသိုင်းအဝိုင်းမှ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်မည့်နေ့။ပြောရလျင်တော့ သက်အောင်အသည်းကွဲသည့်နေ့။သက်အောင်ကား မိဘမဲ့ တစ်ကောင်ကြွက်တစ်ယောက်။အသက်က (၂၀)ခန့်ရှိပြီ။

ဓါတုဗေဒ အထူးပြုဖြင့် အဝေးသင်တက္ကသိုလ်တက်ရောက်နေသူတစ်ဦး။ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ကျောင်းတက်ရင်းကံကောင်းထောက်မစွာ (၁၀)တန်းအောင်မြင်ခဲ့သည်။မန္တလေးမြို့တွင် လာရောက်အလုပ်လုပ်ကိုင်ရင်း ကျောင်းတက်ဖို့ပိုက်ဆံစုသည်။နေ့လည်ဘက်တွင် နယ်မှ ရပ်ဆွေရပ်မျိုး ကိုဘမောင်ဖွင့်ထားသောကားဝပ်ရှော့တွင်အလုပ်လုပ်ရင်း ညဘက်တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးလုပ်ရင်း ကျောင်းတက်သည်။တစ်နေ့ သူမြို့ထဲထွက်ခိုက် ကားပျက်နေသော Day ကျောင်းသူ မို့မို့လှိုင်၏ကားကို ဝင်ပြင်ပေးရာမှရင်းနှီးခဲ့သည်။ မို့မို့လှိုင်၏ အဖေကား ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္မဏီတစ်ခုမှ MD တစ်ဦး။ဘယ်လိုမှ အပ်စပ်နိုင်ခြင်းမရှိသော ဘဝနှစ်ခုပေါင်းဖက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့သည်မှာ မထူးဆန်းပါ.။ထိုသို့ဝေးကွာခဲ့ရသည်မှာ မို့မို့လှိုင်မိဘများကြောင့်လား။မဟုတ်ပါ…မို့မို့လှိုင် မိဘများက သူ့ကိုသဘောမတူသော်လည်း သမီးကိုအလိုလိုက်သူများဖြစ်နေသဖြင့်အတင်းအကျပ်တားဆီးခြင်းမရှိခဲ့ပါ။

ထိုသို့ဝေးကွာခဲ့ရခြင်းမှာ သူ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များသာ အဓိကပင်။ထိုသို့ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမိသွားအောင် နှပ်ကြောင်းပေးသွားခဲ့သူကတော့….မမသွယ်သွယ်လှိုင်…ပြောရလျှင်တော့ မို့မို့လှိုင်၏ အမလတ် သွယ်သွယ်လှိုင်။သူအဝေးသင် တက်သည့်အချိန်တွင် ဓါတုဗေဒသင်ကြားသူ တက္ကသိုလ်မှ နည်းပြဆရာမ သွယ်သွယ်လှိုင်။သူ၏ ဆရာမသွယ်သွယ်လှိုင်……။(၂)နေရာကတော့ သက်အောင်ရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ငှားနေတဲ့အဆောင်တစ်ခုမှာပါ။သက်အောင်သူငယ်ချင်းတွေကတော့ အပြင်ထွက်ဦးမယ်ဆိုပြီးအလိုက်သတိ ရှောင်ထွက်သွားကြပါပြီ.။အို…ကိုကို သိပ်မကဲနဲ့ကွယ်….မို့မို့လှိုင်ကား သူမ၏ပါးပြင်လေးကို ရွတ်ခနဲနမ်းလိုက်သော ကိုကိုသက်အောင်ရင်ဘတ်ကြီးကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေးထုလိုက်သောလည်း မရုန်းပါ။မည်သူမဆို ချစ်သူ၏ယုယမှုကိုခံယူချင်ကြတာ သဘာဝဘဲလေ။

သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးက ကိုကိုသက်အောင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာမြုပ်ဝင်နေသည်။သက်အောင်က သူမ၏ဆံပင်လေးများကို ခပ်ဖွဖွပွတ်ပေးနေသည်။မို့မို့လှိုင်ကတော့ ကိုကိုအောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို သူမလက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေးပွတ်နေသည်။မို့မို့ရယ်…ကိုကိုနဲ့ မို့မို့ ဒီလိုချစ်နေကြတာကို မို့မို့မိဘတွေသိသွားလို့ကတော့ မလွယ်ဘူးနော်။အို..ကိုကိုရယ်ယောင်္ကျားဖြစ်ပြီးသတ္တိနည်းလိုက်တာ…အရမ်းဘဲ..ခိုးပြေးပေါ့…မို့မို့မျက်နှာလေးကစူပုတ်ပုတ်လေးဖြစ်သွားပြီ။စိတ်ကောက်သွားချေပြီ…သက်အောင်ချော့ရပေဦးတော့မည်။မို့မို့ရယ်…အကိုကချစ်လို့စတာပါ….ရွတ်ရွတ်..သူမပါးပြင်လေးကိုတရစပ်နမ်းပြီး ချော့နေသောကိုကိုသက်အောင်ကြောင့် မို့မို့မျက်နှာလေးပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။

မို့မို့လှိုင်၏ရင်ခုန်သံတွေမြန်လာသလို…သက်အောင်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကလည်း မို့မို့လှိုင်ရဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့လေးနှင့် မိတ်ကပ်ရနံ့လေးတွေရနေတာကြောင့်သူ့စိတ်တွေလည်းလှုပ်ရှားလာပါတယ်။ဒါတွေက ဖိုနဲ့မ တွေ့လျှင်ဖြစ်တတ်တဲ့သဘောတရားတွေဘဲလေ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သက်အောက်ရဲ့လက်တွေက ကင်းမြီးကောက်တွေလိုပါဘဲ။တစ်ရွေ့ရွေ့နဲ့ မို့မို့လှိုင်ရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်လုံးချင်းလှစ်ဟာသွားသလိုကိုကိုသက်အောင်ရဲ့လက်က သူမကျောဘက်ကို ရွေ့လျားထားပြီး…သူမရဲ့ ရွှေရင်နှစ်မွာကို မနိုင်မနင်းကာကွယ်ထားတဲ့….ဘော်လီပန်းရောင်လေးရဲ့ချိတ်ကိုလေ….ကိုကိုမကောင်းဘူးကွယ်…မို့မို့လှိုင်ရဲ့ မျက်နှာလေးနီမြန်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့သူမရဲ့ သားမြတ်ထိပ်က နီညိုညိုအဝိုင်းလေးတွေမှာ သက်အောင်ရဲ့ပူနွေးစိုစွတ်တဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးနဲ့ ယားကျိကျိ အရသာလေးကိုရလာပါပြီ။

သူမပေါင်ခွကြားထဲမှာလဲ စိုစိစိဖြစ်လာသလိုပါဘဲ။အို…ရှက်လိုက်တာနော်…မို့မို့လှိုင်ရဲ့ မျက်နှာဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေးကတော့ ရဲတွတ်နေပါတယ်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမရဲ့ အသက်ရှုသံလေးတွေပြင်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့…..သက်အောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သူမကိုယ်လုံးလေးဟာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးဖက်လျက်အနေအထားနဲ့အိပ်ယာပေါ်မှာ ပူးကပ်သွားကြပါတော့တယ်။(၃)မောင်သက်အောင် ဆိုတာ ဒီနေရာမှာအလုပ်လုပ်တာလားမသိဘူးရှင့်.။ဝပ်ရှော့အလုပ်သိမ်းချိန်ဖြစ်သဖြင့် ညဘက်တွင် သူအလုပ်ဆင်းရင်သွားရမဲ့ဆိုင်ကို သွားဖို့ပြင်ဆင်နေသော သက်အောင်တစ်ယောက် ဝပ်ရှော့ရှေ့တွင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မေးနေသံကိုကြားရသည်။အသံကိုတော့သူကြားဖူးသလိုလို ဘယ်နေရာမှာကြားဖူးမှန်းမသိ။ဒီလိုပါ…အမကိစ္စလေးရှိလို့သူနဲ့တွေ့ချင်လို့ပါ…။

သက်အောင်ရေ..ဒီမှာ မင်းဧည့်သည်ရောက်နေတယ်…ဦးဘမောင်ခေါ်သံကြောင့် သူအနောက်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ဆိုင်ရှေ့တွင် ကားအကောင်းစားတစ်စီးရပ်ထားပြီး ဝတ်ကောင်းစားလှများဝတ်ဆင်ထားသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်။တဖြည်းဖြည်းချင်းသူ့ဘက်လှည့်လာသည်…။ဟာ…ဆရာမ…သူ့နှုတ်မှ အံ့သြစွာရေရွက်လိုက်သည်။သူအဝေးသင်တက်စဉ် ဓါတုဗေဒသင်ပေးသူ တက္ကသိုလ်မှ ဓါတုဗေဒ လ/ထကထိက ဒေါ်သွယ်သွယ်လှိုင်။ဆရာမ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲမသိဘူးခင်ဗျာ…ကျွန်တော်ဘာအကူအညီပေးရမလဲ…။အသက်ကား (၂၈)နှစ်ခန့်။ဒေါ်သွယ်သွယ်လှိုင်ကား သူတို့အဝေးသင်ကျောင်းသားများကြားတွင် နာမည်ကြီး။ရုပ်ရည်လည်းချောသည်..သဘောလည်းကောင်းသည်။

ဘာကြောင့်များအပျိုကြီးဖြစ်နေသလဲတော့သူစဉ်းစားမရ။သူနှင့် မျက်မှန်းတန်းမိရုံပါ…ဘာကြောင့်များသူ့ထံကို ဆရာမဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်လာတယ်မသိ။ဆရာမက သူ့ကိုပြုံးပြလိုက်သည်။ ပါးချိုင့်လေးနှင့်။ဆံပင်ကလည်းရှည်တော့ ဆရာမကရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေးပင် ။ချစ်စရာတော်တော်ကောင်းသည်ဟု မြင်မိသည်။မောင်သက်အောင်…သွားစရာရှိသေးလားကွဲ့။အခုတော့မရှိသေးပါဘူးဆရာမ…ကျွန်တော်ညဖက်မှသွားရမှာပါ။ဒါဆို..ဆရာမကို အချိန်နည်းနည်းပေးနိုင်မလား။မောင်သက်အောင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ပါ.။ မောင်သက်အောင်ကူညီမှဖြစ်မှာမို့လို့ပါ။ဟုတ်ရပါတယ်..ခင်ဗျ….။ဒါဆိုရင် ဆရာမနဲ့ အပြင်ခဏလိုက်ခဲ့ပါနော်….ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆိုင်မှာသွားထိုင်ရင်းပေါ့။ဆရာမက သူမစီးလာသောကားတံခါးကိုဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး…တက်လေ…မောင်သက်အောင်လို့ ပြောလိုက်သဖြင့်…သူလည်းကားပေါ်တက်လိုက်သည်။

ကားထဲမှာခင်းထားသော အကောင်းစားကူရှင်၏ ထိတွေ့မှုနှင့်အတူ။။ကားထဲမှ ရေမွေးနံ့ရသည်။ ထို့အတူ ဆရာမသွယ်သွယ်လှိုင်ထံမှ လွင့်ပျံ့လာသောသနပ်ခါးရနံ့လေးက သူ့ရင်ထဲကိုပိုမိုထိရောက်သည်ဟု သူထင်မိသည်။(၄)ဗျာ…ကြားလိုက်ရသော စကားသံကြောင့် သက်အောင် နှုတ်မှာ အာမေဋိတ်သံပင်ထွက်လာသည်။လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားသလိုခံစားရသည်။သူတစ်ခါမှ စဉ်းစားမကြည့်ဘူးခဲ့။မို့မို့လှိုင်မှာ အမနှစ်ယောက်ရှိသည်ဟု သူသိထားပေမဲ့ သူမမြင်ဖူး။ဆရာမ သွယ်သွယ်လှိုင်မှာ သူ့ချစ်သူမို့မို့လှိုင်၏ အမအလတ်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတစ်ခါမှပင်မတွေးမိဖူးခဲ့။ရင်တွေပူလာသဖြင့် သူ့ရှေ့မှာ ချထားသော အအေးဗူးကို သောက်လိုက်သည်။အအေးကလည်း သူ့ရင်ကိုမအေးစေနိုင်သော ပူလောင်နေသလိုခံစားရသည်။ဆရာမက သူ့ကိုအားနာသော မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်နေသည်။

တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်..မောင်သက်အောင်ရယ်…နို့မို့ဆို…ဆရာမတို့မိသားစုနဲ့ တစ်ဖက်မိသားစုလည်းမျက်နှာပျက်မယ်…။မောင်သက်အောင်ကို ဆရာမတို့က သဘောမတူလို့မဟုတ်ပါဘူး..။ဖေဖေကလည်း မောင်သက်အောင်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ဆွေးနွေးကြည့်ခိုင်းလို့ပါ။ဆရာမတို့က ညီမလေးကို ချစ်လည်းချစ် အလိုလဲလိုက်တော့..သူ့သဘောအတိုင်းလွတ်ထားလို့ပါ။ပြီးတော့ မောင်သက်အောင်နဲ့ ညီမလေးမို့မို့တို့ကလည်းကျောင်းကမပြီးသေးဘူးလေ..။ညီမလေးကစေ့စပ်ထားတဲ့သူရှိတယ်…။ဖေဖေ့မိတ်ဆွေရဲ့သား အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်နဲ့…။ဆရာမဖေဖေနဲ့က အရမ်းရင်းနှီးကြတော့ ဒီလိုတွေဖြစ်ကုန်ရင် အမတို့မိသားစုမျက်နှာပျက်မယ်။အရှက်လည်းကွဲမယ် ငါ့မောင်ရယ်…ကူညီပါနော်။ငါ့မောင်မနစ်နာစေရပါဘူး….ဆရာမက သူမယူလာသည့် လက်ဆွဲအိတ်အတွင်းမှတစ်သောင်းတန်အုပ်များကို ထုတ်ကာ သူ့ထံတွန်းပို့ရင်းဖြင့်..။

တော်…တော်..ပါတော့ဗျာ…ရစ်ဝဲလာသောမျက်ရည်များနှင့်အတူပိုက်ဆံအုပ်များကို ဆရာမသွယ်သွယ်လှိုင်ထံသို့ ပြန်တွန်းပို့ရင်း။သူ၏ ဖြူစင်သော အချစ်ကို ငွေကြေးနဲ့တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်….။နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပြီဖြစ်သဖြင့် နေလုံးကြီးကား တဖြေးဖြေးချင်းမှေးမှိန်သွားပြီးအမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ။မကြာမီမှာ အမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်းချင်းစိုးမိုးတော့မည်။ဆရာမသွယ်သွယ်လှိုင် သူ့ကိုပြန်လိုက်ပို့ရာတွင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးသူတိတ်ဆိတ်စွာလိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ညတော့ သူအလုပ်လုပ်နေကျ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာအလုပ်ဆင်းဖြစ်တော့မည် မထင်။

ချိန်းထားတဲ့နေရာမှာ စောင့်နေသော ချစ်ရသူ မို့မို့လှိုင်ကို ကြည့်ကာသူသနားလာသည်။ဒီနေ့ မို့မို့လှိုင်က သူ့ကိုခိုးဖို့ချိန်းထားတာဘဲ..။သူကလည်းခိုးမည်ဟု ပြောထားပြီးသား။ကိုကို့ကိုခွင့်လွတ်ပါတော့ မို့မို့ရယ်..သူ့စိတ်ထဲမှ တီးတိုးတောင်းပန်လိုက်သည်။နာရီကို ကြည့်လိုက်…အဝေးကိုလှမ်းမျှော်လိုက်ဖြင့် စောင့်နေသော မို့မို့လှိုင်ကိုကြည့်ကာပါးပြင်ထက်သို့ မျက်ရည်များကစီးကျနေသည်။ချက်ချင်းကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးသွားရောက်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ဆရာမရေ သွားကြရအောင်ဗျာ..ကျွန်တော်မကြည့်ရက်လို့ပါ…။ကားရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်နေသော သွယ်သွယ်လှိုင်ရင်ထဲလှပ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

သြော်..ညီမလေးခံစားနေရသလို…သူလည်းတော်တော်ခံစားနေရမှာပါလား…။သူမအခုလိုလုပ်မိတာမှားများမှားသွားပြီလားလို့တွေးမိသည်။သက်အောင်ရယ်…မင်းတို့ချစ်ခြင်းကို မမခွဲမိတဲ့အတွက် မမတစ်သက်လုံးစိတ်မကောင်းဖြစ်နေရတော့မှာပါကွယ်။ညီမလေးကို သနားမိသလို သက်အောင်ကိုလည်းသနားမိသည်။ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဘယ်ယောင်္ကျားလေးကိုမှ စိတ်မဝင်စားမိခဲ့သော မသနားမိသောသွယ်သွယ်လှိုင်တစ်ယောက် သက်အောင်အပေါ်ကို အကြင်နာတွေ မသိစိတ်ကယိုဖိတ်လာတာသူမကိုယ်သူမပင် သတိထားမိဟန်မတူ။မောင်လေးသက်အောင် ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့ကွယ်..မင်းအကူအညီလိုတာရှိရင်လည်း အမကိုပြောပါ….မင်းကိုကိုယ့်မောင်အရင်းလိုဘဲသဘောထားပါတယ်။သူမစိတ်ထဲမှာဖြစ်ပေါ်နေသော စကားများက နှုတ်ခမ်းထက်မှ ပွင့်အံ့ကျလာတော့သည်။

မင်းကျောင်းဆက်တက်ဖို့ကိုလည်း မမကူညီမှာပါ..။သက်အောင်ကား မျက်နှာလေးငယ်နေသည်…သစ်စိမ်းချိုးချိုးလိုက်ရသဖြင့်သူ့ရင်ထဲကဝမ်းနည်းမှုအတိုင်းအတာကို အသံမထွက်ဘဲကျနေသည့်မျက်ရည်များနှင့်ညိုးငယ်နေသည့် မျက်နှာကသက်သေခံနေသည်။သြော်…သက်အောင်ရယ်…မင်းကိုမမ သနားခြင်းမက သနားရပါလားကွယ်။ဘယ်လိုဖြေသိမ့်ပေးရပါ့။(၆)ဘယ်အချိန်ထိလဲ ဘယ်မှာဆုံးမလဲ..အချစ်ဆုံးကမေးခဲ့ရင်ဖြေမယ်..နေမဝင်အချစ်တွေ…အချစ်ကိုပေးမယ်..ယနေ့မှစနှစ်တစ်ရာတိုင်ကွယ်။မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဖျော်ဖြေနေသော အဆိုတော်နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာတေးသံသာများကသွယ်သွယ်လှိုင်စိတ်ကိုတော့ မအေးချမ်းစေပါ.။

မင်္ဂလာဆောင်တွင် ကြွရောက်ချီးမြှင့်ကြသော ဧည့်ပရိပ်သတ်အားပြုံးပြုံးလေးလိုက်လံဧည့်ခံနေသော ညီမလေးကိုကြည့်ကာ သူမစိတ်ထဲအလိုလိုဝမ်းနည်းလာသလိုခံစားရသည်။ဘာကြောင့်မှန်းမသိ…ဧည့်ခံနေသော သတို့သားနေရာတွင် သက်အောင်ကိုမြင်လာသည်။မင်္ဂလာဆောင် အခမ်းအနားကြီးက သူမအတွက်ပူလောင်လာသလို။ဂုဏ်တွေ အဆင့်အတန်းတွေသာ လောကကြီးမှာမရှိရင်ကောင်းမယ်။ဒါဆိုသက်အောင်နဲ့ ညီမလေးလဲပျော်ပျော်ရွှင်ရွှှင်နေကြရမှာဘဲ။အခုတော့ သူမစနစ်ကြောင့် ညီမလေးက သက်အောင်ကိုစိတ်နာသွားခဲ့တာသေချာသည်။စိတ်ကိုချုပ်တည်းထားရသဖြင့် သူမ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်။ညီမလေးမျက်နှာငြိုးလှချေလား…နေမကောင်းဘူးထင်တယ်..မှန်းစမ်း…။

မမကြီး ယုယလှိုင်က သူမမျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီးမေးသည်။ဟုတ်တယ်..မမရေ..ညီမလေးနေမကောင်းချင်ဘူး…ဒါဆိုရင်လည်း အိမ်ပြန်ပြီးနားလိုက်ပါလား…။မမဘဲဧည့်သည်တွေကိုကြည့်ပြီးဧည့်ခံထားလိုက်မယ်နော်…မမကြီးကပြောတာနဲ့သူမလည်း မင်္ဂလာဆောင် ခန်းမနောက်ဖက်မှ ထွက်ခဲ့ကာ ကားကိုထုတ်ပြီးအပြင်သို့ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။တကယ်တော့ သူမအနေဖြင့် လူကနေမကောင်းတာမဟုတ်…စိတ်ကနေမကောင်းဖြစ်နေတာ…။သွယ်သွယ်နေမကောင်းဘူးဆို.ပြန်နားလိုက်နော်….ကျေျာင်းကဆရာ။ဆရာမတွေရောက်လာရင်ငါတို့ဘဲဧည့်ခံထားလိုက်မယ်..သူမသူငယ်ချင်း စန္ဒာက လာနှုတ်ဆက်ရင်းပြောသွားသည်။အပြင်ရောက်မှ သူမစိတ်တွေ အနည်းငယ်သက်သာလာသည်။ညီမလေးက သက်အောင်ကို မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာကို ကိုယ်တိုင်သွားဖိတ်ခဲ့တာ။သက်အောင်ဘယ်လိုခံစားနေရပါလိမ့်။

သူမစိတ်ထဲမှာ သက်အောင်အပေါ် စိုးရိမ်စိတ်များဝင်လာသည်။သူမကားကို ဘယ်ကို မောင်းလို့မောင်းနေမှန်းပင် မသိတော့.။သူမ၏ မသိစိတ်ထဲက ဖြစ်ပေါ်နေသည့်အတိုင်း…….။အိမ်လေးရှေ့တွင်ကားကိုရပ်လိုက်သည် ဒီနေရာက သက်အောင်ငှားနေသောနေရာလေး။သူမသိသည်။ သူ့မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အတူငှားနေတာ။ဒီအချိန်ဆိုသူ့မိတ်ဆွေတွေကလည်း အလုပ်သွားချိန်။သက်အောင်အလုပ်လုပ်သည့် ဝပ်ရှော့ကို ဝင်မေးတော့လဲ သက်အောင်မရှိဘူးတဲ့.။အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ခြင်း သူမခြေထောက်နားသို့ ပုလင်းတစ်လုံးလိမ့်လာသည်။ရလိုက်ရသော အနံ့ကြောင့် အရက်ပုလင်းမှန်းသိလိုက်ပြီ။အဟက်..ဟက်…မမသွယ်ရောက်လာပြီပေါ့…အဟား။သက်အောင်ကား တော်တော်မူးနေပြီထင်သည်။

အခုတော့ ခင်ဗျားဖြစ်စေချင်တဲ့ အတိုင်းဖြစ်သွားလို့ ကျေနပ်သွားပြီမဟုတ်လားမမသွယ်..ပြောစမ်းပါ..ကျေနပ်တယ်မဟုတ်လားလို့…သက်အောင်ကား သူမပုခုံးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆုပ်ကိုင်ရင်းလှုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။သွယ်သွယ်လှိုင်ဝမ်းနည်းလာသည်…မျက်ရည်များကျလာသည်။မင်း…ထင်သလိုမဟုတ်ရပါဘူး..ငါ့မောင်ရယ်…သြော်…ဟော်.ဟော်..ငိုနေတာလား…ဝမ်းသာလွန်းလို့ကျတာထင်တယ်…ဟားဟားသက်အောင်ကားပြောလေဆိုးလေပင်…တော်စမ်း..သက်အောင်…မင်း မမကို အသည်းနှလုံးမရှိဘူးထင်နေတာလား…။။ခံစားတတ်တယ်ကွ..ခံစားတတ်တယ်…သက်အောင် မမသွယ်သွယ်လှိုင်ကို ပုခုံးကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို ဖြေလျော့လိုက်သည်။

ယုံအောင်တော့ပြောတတ်တယ်နော်..ခံစားတတ်တယ်..ဟားဟား..မှတ်ထားရဦးမယ်..သက်အောင်ပြောစကားများကြောင့် သွယ်သွယ်လှိုင် ရင်ထဲ အရမ်းကိုဝမ်းနည်းလာသည်။ရင်ထဲမှ တစ်လှပ်လှပ်ခံစားမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်။သက်အောင်၏ ပါးကို သူမဖြန်းခနဲရိုက်ချလိုက်သည်…။တော်တော်..သက်အောင်..တော်တော့…သက်အောင်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို သူမဆုပ်ကိုင်ကာ ယမ်းပြီးပြောလိုက်သည်။သူမနှုတ်ခမ်းလေးများကလည်းတစ်ဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။သက်အောင်ကား ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီ….မမလေ…မမ….မင်းကိုလေ…မင်းလေးကို ချစ်တယ်…ချစ်တယ်…။ဗျာ..သက်အောင်နှုတ်မှ အံ့သြသွားသည့်အသံထွက်ပေါ်လာသည်။မမသွယ်သွယ်လှိုင်ကား ရင်များနိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်လာပြီးမျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျဆင်းလာပြီးနောက်ရှိုက်သံများထွက်ပေါ်လာကာ ယိုင်လဲကျသွားသည်။

မမသွယ်သွယ်လှိုင်ကား သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေပြီ.။သက်အောင်ကား ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိဖြစ်နေပြီ။သောက်ထားသော အရက် မူးနေတာလေးပင် ဘယ်နားရောက်သွားမှန်းမသိ။မမရဲ့ မျက်ရည်တွေက သူ့ရင်ဘတ်မှာစိုစွတ်နေပြီ။မမ…ခနနားလိုက်ဦးနော်…ယိုင်နဲ့နေသောမမသွယ်သွယ်လှိုင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတွဲပြီးအခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။အိစက်နူးညံ့နေသော မမအသားဆိုင်များ၏ ထိတွေ့မှုကို သူရနေသည်။သက်အောင်က မမသွယ်သွယ်လှိုင်ကို ကုတင်ပေါ်ပွေ့တင်ကာ လှဲချပေးလိုက်ပြီးအခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ခြေလှမ်းများကိုလှမ်းလိုက်သည်။လေးဖင့်နေသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ…သူအခန်းပြင်ဘက်သို့ထွက်မည်ပြုစဉ်သူ့လက်ကို အနောက်မှလှမ်းဆွဲတာခံလိုက်ရသည်…။

သူဖြည်းညှင်းစွာလှည့်လိုက်သည်….မမသွယ်သွယ်လှိုင်ရဲ့ ထမိန်လေးကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုကွင်းလုံးကျွတ်ပုံကျနေပြီ…။သွယ်တန်းဖြောင့်စင်းနေသော ပေါင်တံဖြူဖြူလေးနှစ်ချောင်းအလယ်မှာ သူမရဲ့ရွှေကြုပ်လေးကိုဖုံးအုပ်ထားသည့် ဆပ်စမိုင်ဒါ ပန်းရောင်လေးသာကျန်တော့သည်။သူ့ခြေလှမ်းများကိုနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။မမရဲ့လက်တွေက သူမအင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီ။တစ်ကိုယ်လုံးဘော်လီနှင့် ဆပ်စမိုင်ဒါမှလွဲကာ ဘာမှမကျန်တော့။သက်အောင်က အမူးအလုံးစုံပြေသွားချေပြီ…မမ..မသင့်တော်ပါဘူးဗျာ….အခန်း တံခါးကို မမကပိတ်ရပ်လိုက်သည်…သူလည်းတစ်ရွေ့ရွေ့နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။နံရံနှင့် ကျောနှင့်ကပ်သွားပြီ…မမက သူ့ကိုဖက်လိုက်ပြီးမော့ကြည့်လိုက်သည်…။

အရည်တွေလဲ့နေသော မျက်လုံးလေးကိုကြည့်ကာ သက်အောင်စိတ်တွေလွတ်သွားပြီ။ကဲ..မင်းလေးသိတဲ့ အချစ်အကြောင်း မမကို သင်ပေးဦးလေကောင်လေးရဲ့။မမလည်းချစ်တတ်ချင်တယ်။ဓါတုဗေဒသင်ခန်းစာတွင် မပါဝင်သော သနားရာမှချစ်၊ ချစ်ရာမှ ရမ္မက်ဆိုသည့်သဘောကိုဓါတုဗေဒ ဆရာမ သွယ်သွယ်လှိုင်တစ်ယောက် ခံစားကြည့်မိတတ်သွားချေပြီ။(၈)မမသွယ်သွယ်လှိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ့နှုတ်ခမ်းနှင့်တေ့ပြီးစုပ်လိုက်သည်။တုံ့ပြန်အနမ်းများက သူ့ထက်ပိုကြမ်းနေသည်။အငမ်းမရပင် မမသွယ်သွယ်လှိုင်ရဲ့ လျှာကို သူ့လျာနှင့်တေ့ကာဆွဲစုပ်လိုက်သည်။မမသွယ်သွယ်လှိုင်ရဲ့ အသက်ရှုသံတွေပြင်းလာသည်။

ကုတင်ပေါ်သို့ မမရဲ့ကျောပြင်ကို ဖက်ရင်း ဘော်လီချိတ်ကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။အို..မမရဲ့.အသံလေးနဲ့အတူ…ဝါဝင်းမို့မောက်နေသော မမရဲ့ ပေါက်စီသာသာ နို့လေးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။လက်ဖြင့်ခပ်ဖွဖွလေးဆုပ်ပြီး…ပါးစပ်ဖြင့်တေ့ကာစုပ်ယူလိုက်သည်..ပြွတ်…အို…မောင်မကောင်းဘူးကွယ်…သက်အောင်၏ ခေါင်းကား သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းလျောဆင်းသွားကာရွှေကြုပ်လေးကို အနမ်းပေးလိုက်ချိန်မှာတော့…အိုမောင်မကောင်းဘူးကွယ်..မမငရဲတွေကြီးကုန်တော့မှာဘဲ…သူမငြင်းသလိုလုပ်မိသော်လည်း မောင်လေးသက်အောင်ရဲ့အပြုအစုအယုအယကြားမှာသူမသာယာမိသလိုလိုသက်အောင်ရဲ့ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ဆံပင်လေးများကို ခပ်ဖွဖွသူမလက်ဖြင့်ထိုးဆွနေမိသည်။

စိုစွတ်နွေးသော အရသာတစ်ခုနှင့်ရင်ခုံလှုပ်ရှားမှုကိုသူမခံစားမိသည်။အကြောပေါင်းတစ်သောင်းစိမ့်သွားသလိုဘဲ။ဒါမျိုးကို တစ်ခါတစ်လေအင်တာနက်မှာကြည့်ရသည့် ဇာတ်ကားတွေမှာမြင်နေရပေမဲ့အထိအတွေ့ကို လက်တွေ့ခံစားရမှ ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းမှန်းသိလိုက်ရသည်။မောင်က သူမကို ကုတင်ပေါ်တွန်းလှဲလိုက်ပြီး သူမပေါင်တံနှစ်ချောင်းကြားတွင်နေရာယူလိုက်ချိန်မှာတော့ သူမမျက်လုံးကိုမှိတ်ထားလိုက်ပြီး မောင့်ကျောပြင်ကိုတင်းတင်းဖက်ကာ မောင့်ခါးကိုသူမခြေထောက်ဖြင့်ချိတ်ထားမိသည်။သူမရွှေကြုပ်လေးထဲကို မောင့်ရဲ့ဒုတ်ကြီးဝင်လာတာကိုသူမခံစားမိလိုက်ချိန်မှာသူမ တစ်ကိုယ်လုံးလေထဲမြောက်တက်သွားသလို..တိမ်တွေပေါ်မှာ မျှောလွင့်နေသလိုခံစားရသည်။သူမခါးကို တဖြည်းဖြည်းကော့ကော့ပေးနေမိသည်။

မောင့်ရဲ့ ဒုတ်မှ ပူနွေးစိုစွတ်သော အရည်လေးတွေသူမရွှေကြုပ်အတွင်းသားနံရံတွေကိုဖြန်းပက်သွားချိန်မှာ သူမတစ်ကိုယ်လုံးလဲ ပူထူသွားပြီး…သူမရွှေကြုပ်လေးဖြင့် မောင့်ဒုတ်ကြီးကို ညှစ်ထားမိပြီး မောင့်ကျောကိုသူမလက်ဖြင့်လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသည့်အလားဖက်ထားပြီး..သူမရွှေကြုပ်လေးထဲမှ ဆီးသွားချင်သလိုလိုဖြစ်လာပြီး..မောင်လေးငါးချက်ခန့် ဆက်ဆောင့်လိုက်ချိန်မှာ…သူမခေါင်းတွေထဲ မီးပွင့်သွားသလိုခံစားရပြီး ကြွက်သားများကို ဖြေလျော့ကာသူမစိတ်ကိုလွတ်ပေးလိုက်ချိန်မှာသူမရွှေကြုပ်ထဲက အရည်တွေထွက်ကျသွားတာကိုသိလိုက်ရပါတော့တယ်။(၉)ဟူး…ဖုန်းကိုပိတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်ယုယလှိုင် လေပူများကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။အင်း..ပြသနာတော့အကြီးကြီးတက်ပြီ….သူမညီမ သွယ်သွယ်လှိုင်တွဲနေသောကောင်လေးက ….ညီမအငယ်ဆုံး မို့မို့လှိုင်ရဲ့ ရည်းစားကောင်လေး သက်အောင်ဆိုပါလား…..။

ဖေဖေ မေမေတို့သိလျှင်တော့ မိုးမီးလောင်တော့မည်…။သွယ်သွယ်လှိုင် ဘယ်လိုဖြစ်ပါလိမ့်။တက္ကသိုလ်က ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားတွေရှိဟန်မတူတော့။ဒီပြသနာကို သူမကိုယ်တိုင်ဝင်ပါမှရတော့မည်။မဖြစ်သင့်တာမဖြစ်ရအောင် သူမကိုယ်တိုင်တားဆီးရတော့မည်။သြော်…လောကကြီးမှာ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ရူးသွပ်နေကြတာ။သူမကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘစကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။အသက် (၃၀)အရွယ်ရောက်လာသည် အထိရည်းစားပင် မထားဖူးခဲ့.။မြင်ဖူးသမျှယောင်္ကျားတိုင်းကို သူမစိတ်မဝင်စားခ်ရုပ်ရည်လည်းချောမောသော သူမကို အခုထက်ထိတိုင် ယောင်္ကျားတွေက စိတ်ဝင်စားနေကြပေမဲ့သူမကိုယ်တိုင်က ခေါင်းယမ်းငြင်းဆန်ခဲ့တာချည်းပင်။

ထို သက်အောင် ဆိုသော ယောင်္ကျားတစ်ယောက်က သူမညီမ(၂)ယောက်လုံးကိုပြုစားသွားနိုင်လောက်အောင် ဘာအစွမ်းသတ္တိတွေများရှိနေလဲဆိုတာ သူမသိချင်မိလာသည်။မမ..ဒီနေ့အတွက် စာရင်းတွေပါ….သူမအတွင်းရေးမှူးမလေးက သူမကို စာရင်းဇယားများတင်လာသည်။အေး..အေး..ထားခဲ့..ထားခဲ့…။`သူမကပြောလိုက်ရင်း စာရင်းဇယားများကို မှန်မမှန်ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။ကုမ္မဏီတွက် ဒါရိုက်တာ ရာထူးကို ထမ်းဆောင်နေရသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး…ငွေကြေးချမ်းသာသော မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသူတစ်ဦးပီပီတော်ရုံ ယောင်္ကျားကို သူမအထင်မကြီးတာတော့အမှန်။အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်သော သူမတို့မိသားစု ဘဝကို သက်အောင်ဆိုတော့ကောင်စုတ်ကလေးတစ်ကောင် ရောက်လာမှ သူမစိတ်ပူနေရပါလား။အငယ်မ မို့မို့လှိုင်တုန်းက တားဆီးနိုင်ရေး အလတ်မကို လွတ်လိုက်ကာမှအငယ်မ ယောင်္ကျားရသွားသော်လည်း အလတ်မ သွယ်သွယ်လှိုင်ကမို့မို့လှိုင်ထက် ပိုဆိုးနေသည်..။

မဖြစ်ဘူး..မဖြစ်ဘူး..တစ်ခုခုလုပ်မှ ဖြစ်တော့မည်….။စိတ်အာရုံတွေ ထွေပြားနေသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးမလေးတင်ထားသောစာရင်းများကိုပင် သေချာမစစ်နိုင်။လက်မှတ်မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကောက်ထိုးပေးလိုက်တော့သည်။(၁၀)အဝေးသို့ငေးမောနေသော သက်အောင်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်ယုယလှိုင်စိတ်ထဲမှာသနားစိတ်တွေကြီးစိုးလာသည်။တကယ်တော့ ဒီလိုဖြစ်ရတာသူမ စနစ်တော့ မကင်း။သူမအနေဖြင့် ယခုအသက်အရွယ်ထိ အချစ်ကို မခံစားဘူးသော်လည်းသူမနည်းနည်းတော့ အချစ်အကြောင်းကို သဘောပေါက်လာသည်။သူမအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က သက်အောင်ဆိုသောကောင်လေးကိုသူငှားနေသော အဆောင်တွင် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးအချိုသတ်ကာစည်းရုံးခဲ့သည်။သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့် အမျှ သက်အောင်ကို သူမသနားလာမိသည်။တကယ်တော့ ငွေကြေး၊ဂုဏ်ပကာသဏတွေကြောင့် သက်အောင်ရဲ့အချစ်တွေက စတေးခံလိုက်ရတာပင်။ဒီနေ့ သွယ်သွယ်လှိုင်မင်္ဂလာဆောင်မည့်နေ့။

သူမတက္ကသိုလ်မှ ဆရာတစ်ဦးနှင့် မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့။မင်္ဂလာဆောင်ခန်းမထဲတွင် သူမစိတ်တွေ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်နေမိသည်။သက်အောင်ကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းမိတဲ့ အတွက် သူမကိုယ်သူမနောက်ကျောမလုံသလိုခံစားနေရသည်။သက်အောင်နှင့်မကြာမကြာတွေ့ဖြစ်လေလေ…သူမကိုယ်သူမမုန်းမိလေလေပင် ။သူမညီမ မို့မို့လှိုင်တုန်းကနှင်လဲ သက်အောင်ခံစားခဲ့ရပြီးပြီ။ယခုရော ဒီကောင်လေးခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။သြော်..သက်အောင်ရယ်…မမကိုခွင့်လွတ်ပါကွယ်…မင်းကိုဒဏ်ရာတွေထပ်ပေးမိပြန်ပြီ.။တကယ်တော့ မင်းလေးမှလေ ဘာအပြစ်ရယ်မှ မရှိရှာပါဘူးကွယ်။အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေတဲ့ မင်းဘဝလေးကိုမှလေ….။မမတို့က ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပါ။ မမကို ခွင့်လွတ်ပါတော့မောင်လေးရယ်။

သူမစိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသဖြင့်…ဖုန်းနံပါတ်များကိုကောက်နှိပ်လိုက်သည်..ဟဲလို…ကျွန်မ…ဟိုဖက်အိမ်က သက်အောင်နဲ့ပြောချင်လို့ပါရှင့်…သြော်…အမကိုသက်အောင်က ဒီနေ့ဘဲ နယ်ကိုပြန်သွားပါပြီရှင်…။အမဒေါ်ယုယလှိုင်လားမသိဘူးရှင့်။ဟုတ်ပါတယ်…သြော်အမအတွက် ကိုသက်အောင်က စာတစ်စောင်ပေးသွားပါတယ်ရှင့်..။အမကို ဆက်ဆက်ပေးလိုက်ပါလို့ မှာသွားပါတယ်။သက်အောင်ငှားနေသော အိမ်နားမှ ဖုန်းဆိုင်မှ ကောင်မလေး။သူမကို သက်အောင်နယ်ပြန်သွားသည့်အကြောင်း ပြောနေပြီ။သြော်..ကောင်လေးရယ်…မင်းလေးနယ်ကိုပြန်သွားပြီကိုး….မမတို့ကို စိတ်နာသွားပြီမဟုတ်လားကောင်လေးရယ်….။ယုယလှိုင်ကား ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ဖုန်းကို ချလိုက်ပါတယ်။

မင်္ဂလာဆောင်မှ မင်္ဂလာတေးသံသာတွေက သူမရင်ကို မရွှင်လန်းစေတော့ပါ။သက်အောင်ရယ်…ကောင်လေးရယ်..မင်းနဲ့ထပ်တူ မမလဲ ဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတာ မင်းလေးသိစေချင်လိုက်တာ။(၁၁)သက်အောင်ကား နယ်သို့ပြန်ရန်အတွက် အထုပ်အပိုးများကိုပြင်ဆင်နေချေပြီ။သူ့သူငယ်ချင်းများသူ့ကိုလိုက်ပို့ကြလိမ့်မည်။မန္တလေးမြို့ကြီးသည် သူ့ကိုဝေဒနာပေါင်းမြောက်မြားစွာပေးခဲ့သည်။မနက်က မမ သွယ်သွယ်လှိုင်၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ဒီတစ်ခါတော့ သူ့စိတ်ကို သူအလိုမလိုက်တော့တာဖြစ်သည်။မမသွယ်သွယ်လှိုင်၏ အမယုယလှိုင်လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကသူ့ဆီကို သွယ်သွယ်လှိုင်လိုဘဲရောက်ရှိလာခဲ့သည်။သွယ်သွယ်လှိုင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

စီးပွားရေးသမားပီပီ ငွေကြေးများကိုသာတွက်တတ်သော မမယုယလှိုင်သည် အချစ်အကြောင်းကိုနားလည်သူမဟုတ်။မာနလည်းကြီးသည်…သူ မမယုယလှိုင်နဲ့ စတွေ့စဉ်တုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိသည်။သူနေသည့်နေရာကို မမယုယလှိုင်ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က…ဒီအိမ်က မောင်သက်အောင် ဆိုတဲ့ သူငှားနေတဲ့ အိမ်လားရှင်…။အိမ်ရှေ့တွင် ကားရပ်သံကြားသဖြင့် သက်အောင်ထွက်ကြည့်ရာမှ….သူ့အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော နောက်ဆုံးပေါ်ကားတစ်စီး..။အပြာရောင်ပေါ်တွင် အဖြူပွင့်သေးသေးလေးတွေပါသော ဝမ်းဆက်ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားသည့် ချောချောလှလှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး။အသားအရေကဖြူဖွေးနေပြီး အစိမ်းရောက်ကတ္တီပါဖိနပ်ကိုစီးထားသည်။ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ဝတ်လက်စားများအရ အဆင့်အတန်းမြင့်အသိုင်းအဝိုင်းကမှန်းသိသာတယ်။သူနေသောနေရာပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဘယ်လိုမှဆက်စပ်တွေးကြည့်လို့မရ.။ဟုတ်…သက်အောင်ဆိုတာ…ကျွန်တော်ပါဘဲခင်ဗျ..ဘာကိစ္စများရှိလို့ပါလဲ…အမ..။

သြော်…သက်အောင်ဆိုတာ…မင်းလား….။ထိုအမျိုးသမီးအသံက နည်းနည်းမာသွားသလို သူ့ကိုခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်နေသဖြင့်သူပင်မလုံမလဲဖြစ်သွားသည်။ဟုတ်ပါတယ်…အမလာရင်းကိစ္စက…အေး…မင်းကဒီလိုပြောတော့လဲတို့ကပြောရတာပေါ့ကွာ…။မင်း…အမညီမသွယ်သွယ်လှိုင်နဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပေးပါ…။ဟိုက်….အခုမှသူသိတော့သည်.။မမသွယ်သွယ်လှိုင်၏အမ ယုယလှိုင်ဆိုတာ ထိုအမျိုးသမီးကိုး..။မျက်နှာကျောကတင်းတင်း…သူ့ကိုဟောက်သလိုလို ငေါက်သလိုလိုပြောလာတာကြောင့်သူနည်းနည်းဒေါကန်သွားမိတယ်…။ဟာ…အမဖြတ်ချင်တိုင်းဖြတ်ခိုင်းလို့ရမလားဗျ….။

ဟင်း..ဟင်း…မင်းကငွေလိုချင်လို့လားကွ…ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲပြော..။ဟား…ခင်ဗျားတော်တော်ရီရပါလား..ကျုပ်ကိုငွေမက်တဲ့ကောင်များမှတ်နေလို့လား…။ကျုပ်က မမသွယ်ကိုချစ်လို့ဗျ…ဟင်း..ဟင်း…ချစ်တာကဘာမှလုပ်လို့မရဘူး..ကောင်လေးရဲ့…။ငွေကမှအရာအားလုံးကိုဖန်ဆင်းနိုင်တာ…။ပြောကာမှ ထိုအမျိုးသမီးကပိုဆိုးလာသည်။အဲ့တော့ မင်းနောက်ဆုတ်ပေးပါ…မင်းဘဝလဲကောင်းသွားလိမ့်မယ်…။သိန်း(၁၀၀)ဆိုတာ မင်းလိုလူတစ်ယောက်အတွက်တော့ အများကြီးပြောင်းလဲနိုင်မှာပါကောင်လေးရာ…မဟုတ်ဖူးလား…။ခင်ဗျားက ကျုပ်ကိုစော်ကားနေတာဘဲ…ခင်ဗျားပေးတဲ့ပိုက်ဆံကိုလဲမယူဘူး…။ခင်ဗျားညီမကိုလဲမဖြတ်ဘူး…ခင်ဗျားလဲသွားတော့…။လောကကြီးမှာ ငွေကြေးနဲ့တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတာတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာခင်ဗျားသိထား။

အင်း..အင်း..ဟုတ်ပြီလေ…နောက်မှ မင်း..အမကိုအဆိုးမဆိုပါနဲ့..ဟုဆိုပြီး ထိုအမျိုးသမီးကားဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် ကားပေါ်တက်ကာ မောင်းထွက်သွားချေပြီ.။သက်အောင် တစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာချေပြီ.။ဒီတစ်ခါလဲ သူချစ်သောသူတစ်ယောက်ကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရတော့မှာလား။(၁၂)ထိုသို့ အဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပြီး…တစ်ပတ်ခန့်အကြာ..သက်အောင်ရေ…လာပါဦးကွ…အလုပ်ရှင်ဦးဘမောင်ရဲ့ခေါ်သံကြောင့် သက်အောင် ဦးဘမောင်ရှိရာကိုသွားလိုက်ပါတယ်။ဦးလေး..ဘာများရှိလို့လဲခင်ဗျ..။

ဒီလိုကွာ..မောင်သက်အောင်ရ…မနက်ဖြန် စစ်ကိုင်းကို သွားပေးပါဦးကွာ…ဦးလေးမိတ်ဆွေဦးကိုလေးရဲ့သမီးမင်္ဂလာဆောင်ရှိနေတယ်.။ ဦးလေးကလဲ မင်းသိတဲ့အတိုင်း မအားတော့။မင်းဘဲဦးလေးကိုယ်စားသွားပေး ဟုတ်ပြီလား။ဦးကိုလေးဆိုတာ ဦးဘမောင်နှင့်ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ။ ဦးဘမောင်ကားသူသိသည့်အတိုင်းအလုပ်ကိစ္စနှင့်အမြဲလိုလိုမအားလပ်နေသူတစ်ဦး။သက်အောင်ကား ဦးဘမောင်ရဲ့ လူယုံတစ်ဦးလိုဖြစ်နေတော့ မင်္ဂလာဆောင်ကိုသက်အောင်ကို သွားခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။အခုတလော စိတ်ညစ်ညူးနေသော သက်အောင်အဖို့ရေငတ်တုန်းရေတွင်းထဲကျသလိုပင်။စိတ်တွေပေါ့ပါးလန်းဆန်းလာသလိုပင်..။

မမသွယ်သွယ်လှိုင်ကား ယခုလောလောဆယ်သင်တန်းတက်နေသဖြင့် သူနှင့်မတွေ့ဖြစ်။ပြီးတော့ သူ့အမ ယုယလှိုင်ဆိုတဲ့ ဟိုအမျိုးသမီးကလည်း သူ့ထံ မကြာမကြာလာညှော်သည်။မမသွယ်သွယ်လှိုင်အပြောအရဆို သူမကိုလည်း တားသည်ဟုပြောသည်။သူနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ဖို့။သို့သော်သူဒါတွေဂရုမစိုက်ပါ။ အရေးကြီးတာက မမသွယ်သွယ်လှိုင်သူ့ကိုချစ်ဖို့ဘဲမဟုတ်လား။ထိုနေ့တစ်နေ့လုံးစိတ်ကြည်လင်နေလို့ထင်သည်…အလုပ်လုပ်ရတာပေါ့ပါးသွက်လက်နေသည်…မြူးကြွနေသည်…။မနက်ဖြန်ရောက်ဖို့စိတ်စောနေတာလေ….ပျော်တာ..ပျော်တာ။(၁၃)မောင်သက်အောင်ရေ..မင်းဆရာကို ဦးလေးကသတိရတယ်လို့ပြောလိုက်ပါဦး..စစ်ကိုင်းကိုလဲ လာခဲ့ပါဦးလို့…။

ဦးကိုလေးက ပြန်တော့မည်ဖြစ်သော သက်အောင်ကိုနှုတ်ဆက်နေသည်။ဦးကိုလေးတို့ သမီးမင်္ဂလာဆောင် အခမ်းအနားအပြီး သက်အောင်လဲစစ်ကိုင်းမြို့ထဲ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဖြင့် ပတ်လည်နေရာမှ ညနေစောင်းမှဦးကိုလေးတို့ အိမ်ကိုပြန်ဝင်ကာ နှုတ်ဆက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ဟုတ်..ဟုတ်..ဦးလေး…ကျွန်တော်သွားလိုက်ပါဦးမယ်ခင်ဗျ…အေး..အေး..မောင်သက်အောင်..နောက်လဲကြုံရင်ဝင်ခဲ့ပါဦး..ဝင်မယ်ဦးလေးရေ..စိတ်သာချ…ဟက်..ဟက်သက်အောင်လည်း ဦးကိုလေးကိုနှုတ်ဆက်ရင်း မန္တလေးမြို့သို့ပြန်ခဲ့တော့သည်။အလာတုန်းကလည်း ဆိုင်ကယ်နှင့်အပြန်လဲဆိုင်ကယ်ဖြင့်ဘဲပေါ့။ညနေစောင်းပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်ပင်မှောင်နေချေပြီ။ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းက သက်အောင်သွားနေကျလမ်းကြောဖြစ်တာကြောင့် အေးအေးလူလူပင်။ပြန်လာရာ လမ်းတစ်လျောက်တွင် အမြန်မမောင်းဘဲစီးလာခဲ့သောသက်အောင်တစ်ယောက်…လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ရပ်ထားသောကားတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်..။

ကားကမြင်ဖူးသလိုလိုဘဲ ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးပါလိမ့်။စဉ်းစားစမ်း..စဉ်းစားစမ်း…ဟာ..ဒါဒေါ်ယုယလှိုင်ကားပါလား..။ဘယ့်နှယ်ဒီလမ်းမှာ ရောက်နေပါလိမ့်။ကားပျက်နေတာထင်သည်။.. သူစဉ်းစားနေဆဲမှာပင်..ရှင်တို့လွတ်နော်…လွတ်…လူယုတ်မာတွေ..ဟူသောအသံကိုကြားလိုက်ရသည်။လမ်းဘေးတွင် လူနှစ်ယောက် ဒေါ်ယုယလှိုင်ကို ဆွဲလားယမ်းလားလုပ်နေသည်။ပြသနာတက်နေပြီ….ဒီလိုလူဆိုးသူခိုးတွေက ဒီလိုလူပြတ်သည့်နေရာမှာအခွင့်ကောင်းယူတတ်ကြသည်။ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်ပြီးကြည့်နေဆဲမှာပင် ဒေါ်ယုယလှိုင်ကို လူဆိုးတစ်ဦးမှ.ဆံပင်ကိုဆွဲပြီး လက်သီးဖြင့် ပိတ်ထိုးလိုက်တာကိုတွေ့ရသည်။အ….ဟူသော ဒေါ်ယုယလှိုင်အသံနှင့် အတူ သူမလဲကျသွားတာကိုတွေ့ရသည်။

သူလည်းမနေသာတော့ ဆိုင်ကယ်ရှေ့မှာ သူညှပ်ထားသည့် သူလိုရမယ်ရယူလာသောဂွရှင်ကို ယူကာ ထိုလူနှစ်ဦးဆီသို့….ဟေ့လူတွေ..ရပ်လိုက်စမ်း….ဟုအော်ကာ …ဂွရှင်ဖြင့်လိုက်ရိုက်တော့သည်.။ထိုလူနှစ်ဦးကလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထဲမို့သာ ဆွဲလားယမ်းလားအနိုင်ကျင့်ရဲတာ။တကယ်ဆော်မည့်သူနှင့်တွေ့တော့ ပြေးကြတော့သည်။(၁၄)အမ..အမ ..သက်အောင်ကား ဒေါ်ယုယလှိုင်ကို ပွေ့ချီပြီး လှုပ်နိုးလိုက်သည်။ဒေါ်ယုယလှိုင်ကား သတိလစ်နေဆဲပင် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။ဒုက္ခပါဘဲ…ဂွတော့ ကျပြီ..ဒေါ်ယုယလှိုင်ကား အကျီများစုတ်ပြဲနေသဖြင့်သူဝတ်ထားသော ဂျင်းဂျာကင်ကိုဝတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ရပ်ထားသော ကားပေါ်သို့ပွေ့ချီကာ ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး တင်ပေးလိုက်သည်။

ကားကလည်းပျက်နေတာဆိုတော့ …မောင်းလို့ရဟန်မတူ.။သူမတစ်ယောက်ထဲ အန္တရာယ်ရှိသည်။ ဒီတော့…။သူလည်း ဆိုင်ကယ်ကို ကားနားရွှေ့ပြီး ရပ်ထားလိုက်သည်။ပျက်နေသောကားကို ပြင်ဆင်ရန်ကားစက်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ကားစက်ဖုံးမဖွင့်ခင် ကားထဲမှာ ရှိတဲ့သော့ကို အနှုတ်…ဒေါ်ယုယလှိုင်ရဲ့မျက်နှာလေးကို သူမြင်မိသွားသည်…လူဆိုးတစ်ဦးထိုးသွားသော နားထင်မှာ အညိုအမဲလေး ထင်နေပေမဲ့..။သူမမျက်နှာလေးကလှပနေသည်။ဖြူနုနေသော မျက်နှာလေးနှင့်နှာသီးလုံးလုံးလေးက ချစ်စရာလေး။ရင်ဘတ်ကလည်းမို့မောက်ပြီး ခါးသိမ် တင်ကားသူပင်။အသက် (၃၀)ကျော်ပေမဲ့ မသိပါက (၂၇)နှစ်ခန့်သာရှိသူဟု ထင်ရမည်။အင်းလေ..အငြိမ်းစားနေရသူတွေကိုး။

သက်အောင်တို့လို ဘဝနှင့်တူမှမတူတာ။သူမဝတ်ထားသော လက်ဝတ်လက်စားတွေကလည်း သိန်းရာချီတန်တာတွေချည်း။အန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်နေတာနဲ့တူသည်…။သူလည်း…ကားပြင်ရင်း ပြင်ရင်းနဲ့ညနက်သွားချေပြီ..။ကားကမောင်းလို့ရသော အနေအထားသို့ရောက်ရှိသွားပြီ…။ကားထဲမှ အင်း…ဟူသောညဉ်းညူသံကိုကြားရသည်…။ဒေါ်ယုယလှိုင် ပြန်လည်သတိရလာဟန်တူသည်။ယုယလှိုင်ကားသတိရလာလာခြင်းခေါင်းကို လက်ဖြင့်ဖိလိုက်သည်။ညကလူဆိုးတစ်ဦးထိုးထားတာက နာကျင်နေသည်။အင်း..ကျွတ်စ်ကျွတ်…သူမစုပ်သပ်ရင်း…သူမကိုယ်သူမဘာဖြစ်သွားပါလိမ့်.ဟုစဉ်းစားနေသည်.။

သူမကိုယ်သူမ သတိထားမိချိန်မှာ ယောင်္ကျားဝတ်ဂျင်းအကျီတစ်ထည်က သူမကိုယ်ပေါ်ရောက်ရှိနေသဖြင့် သူမထိတ်လန့်သွားမိသည်။(၁၅)ဖြန်း…လူယုတ်မာ…ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး…သူ့ပါးကိုတန်းရိုက်လိုက်သော ဒေါ်ယုယလှိုင်၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သူအံ့သြသွားသည်။ဟင့်…ဟင့် ဒေါ်ယုယလှိုင်ကား မျက်နှာကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာငိုကြွေးနေသည်..။သက်အောင်ရုတ်တရက်ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း သူမကိုကြည့်ကာရီချင်မိသွားသည်။အင်း…သူမကတော့တစ်မျိုးထင်နေပြီ…နင်…နင်…အရမ်းယုတ်မာတယ်..သိလား…ဟင့်ဟင့်ဒေါ်ယုယလှိုင်ခင်ဗျားဘာတွေပြောနေတာလဲ…ညကခင်ဗျားကိုဆွဲလားယမ်းလားလုပ်တာ..ကျုပ်ဟုတ်လို့လား…ခင်ဗျားတစ်ယောက်ထဲဒုက္ခဖြစ်နေလို့….ကျုပ်ကကယ်ထားရတာသိလား…ဒါဆိုဒီဒီ…အကျီက…သူမကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ထားသည့် သူ့ရဲ့ ဂျင်းအကျီ…သူမမျက်နှာကား ယခုလိုဆိုတော့လဲမျက်နှာငယ်လေးနှင့်သနားစရာ။ခင်ဗျားဘာမှမဖြစ်ဖူးသိလား….ခင်ဗျားအကျီပြဲနေလို့ မြင်မကောင်းလို့ ကျုပ်အကျီကိုဝတ်ပေးထားတာ..ခင်ဗျားကိုသာ ဖျက်ဆီးချင်ရင် ကျုပ်ညကတည်းကဟားဟား..ဒေါ်ယုယလှိုင်လည်းထိုအခါမှ သူ့ရင်ဘတ်ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး

…အို…မျက်နှာလေးနှီမြန်းသွားပြီး ဂျာကင်အကျီနှင့် သူမရင်ဘတ်ကိုဆွဲဖုံးလိုက်သည်။ရင်ဘတ်မှာ သူမရဲ့ ရွှေရင်လေးတွေက ပြဲနေသည့် အကျီရင်ဘတ်ကနေမလုံမလဲပေါ်ထွက်နေတာကိုး.။ရှက်လိုက်တာနော်.။ကဲကဲ…ခင်ဗျားကားက ကျုပ်ပြင်ထားပေးပြီးပြီ…။သွားကြရအောင်..ဝေလီဝေလင်းအချိန်သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့်အလင်းရောက်ကလည်းရရှိနေပြီ…။ဒေါ်ယုယလှိုင်ကားဘေးမှ သူ့ဆိုင်ကယ်ကိုစက်နှိုးကာ…သူလည်းမောင်းထွက်ခဲ့သည်။ဒေါ်ယုယလှိုင်ကားကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်မောင်းလာသည်။နှစ်မိုင်လောက်မောင်းနှင်ပြီးချိန်မှာတော့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုတွေ့သည်။တစ်ညလုံးမအိပ်ရသေးတာရယ် ဗိုက်ဆာနေတာရယ်ကြောင့်သူလည်း ထိုဆိုင်အတွင်းသို့ ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းဝင်ပြီးရပ်လိုက်သည်.။သူရပ်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ့နောက်ကလိုက်လာသော ဒေါ်ယုယလှိုင်ကားကလည်းဆိုင်ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရပ်တန့်လိုက်လေတော့သည်။(၁၆)ဟိတ်..သူ့စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး…သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သော ဒေါ်ယုယလှိုင်ကြောင့် သူမော့ကြည့်လိုက်သည်။ဒေါ်ယုယလှိုင်ကား သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဒီလိုဆိုတော့လည်း ဒေါ်ယုယလှိုင်ပုံစံက ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပင်။သက်အောင်..မင်းဘာစားမလဲ…။ဒေါ်ယုယလှိုင်က သူ့ကိုမေးပြီး..စားပွဲထိုးလေးကိုခေါ်ကာလှမ်းမှာလိုက်သည်။မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..ငါ့မောင်ရယ်…နို့မို့ဆို..ညကလေ…နောက်ဆိုအမတစ်ယောက်ထဲ ဒီလမ်းကိုမသွားသင့်ဘူး…အင်း..မနေ့က အမလဲ စစ်ကိုင်းမှ အလုပ်ကိစ္စနဲ့လာခဲ့တာ..ဒါနဲ့ မောင်လေးကရော ဘာကိစ္စနဲ့သွားတာလဲ…။မင်္ဂလာဆောင်သွားတာ...သြော်….။မှာထားသော စားစရာများရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် စကားစပြတ်သွားသည်။ယုယလှိုင်ကား အစာများကို ပလုပ်ပလောင်းစားနေသော သက်အောင်ကိုကြည့်ရင်းသဘောကျနေသည်။ ယခုမှသက်အောင်ကို သူမသေသေချာချာကြည့်ဖြစ်သည်။အသားခတ်လတ်လတ် ရုပ်ကတော့ ယောင်္ကျားပီသသည့်ရုပ်ရည်မျိုး။ဒါကြောင့်မို့လည်း သူမညီမနှစ်ယောက်လုံးကချစ်ကြတာနေမှာလို့သူမတွေးထင်မိသည်။ကောင်လေးက အခုလိုဆိုတော့လည်း သဘောကျစရာလေးပင်။

သူမတို့ ဆိုင်ထဲမှာ စားသောက်နေတုန်းမှာ ဆိုင်ထဲသို့ကားတစ်စီးဝင်လာသည်။ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော သူများကိုအမှတ်မထင်ကြည့်လိုက်တော့အို..ယုယလှိုင်ခေါင်းကိုမသိမသာလွဲထားလိုက်သည်..မန္တလေးမှာ စီးပွားဖက် မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းမ ကြည်ပြာ..။အစအနောက်သန်သည်…ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေ။ကြည်ပြာက အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ။ သူမအမျိုးသားနှင့် စစ်ကိုင်းဘက်သွားမည့်ပုံဘဲ။မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမှ။သို့သော်မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခါမှ သူမရှိရာဘက်သို့ ကြည်ပြာတို့ဇနီးမောင်နှံတည့်တည့်လျှောက်လာသည်။ဟဲ့..ယုယ…အံမယ်မယ်မင်းကြီးမှ စုံတွဲခုတ်လာတယ်ပေါ့..ကြည့်စမ်း..ကြည့်စမ်း..ထင်တောင်မထင်ထားဘူး..။အို…ရှက်လွန်းသဖြင့် ယုယလှိုင်ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။အံမယ်..အံမယ်..ရှက်နေသေးတယ်…ခစ်ခစ်…မဟုတ်ပါဘူးဟဲ့…နင်ကလည်း…အားနာစရာ…။

သက်အောင်လည်း မုန့်စားရက်တန်းလန်း ကြောင်အမ်းကြီးဖြစ်နေသည်။ဝင်လာသော အမျိုးသမီးက ဒေါ်ယုယလှိုင်သူငယ်ချင်းဖြစ်ဟန်တူသည်။ခစ်..ခစ်..နင်ကဒိုင်လျိုထားတယ်နော်…ယုယလှိုင်.။မောင်လေး..ရေ..ရှက်မနေနဲ့…..တို့က တို့သူငယ်ချင်းအပျိုကြီး ဒီလိုရှိမှန်းမသိလို့…ဗျာ..မဟုတ်.ခစ်ခစ်..ငြင်းမနေပါနဲ့..ဒီလိုနေရာမှာ နှစ်ယောက်ထဲတွေ့ရဖို့ဆိုတာ…တော်ရုံစကေးမဟုတ်ဘူး…သွားပြီနော်…ယုယ…ဟိဟိ။ကြည်ပြာလှိုင်ကား သူပြောချင်ရာပြောပြီးပြန်ထွက်သွားချေပြီ။ယုယလှိုင်ကား မျက်နှာလေးနီမြန်းပြီးစကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသလို။သက်အောင်လည်း စကားပြောရန်ဆွံ့အနေသည်။

သက်အောင်မသိလိုက်တာက ဒေါ်ယုယလှိုင်ရင်ထဲမှာ ကုလားဘုရားပွဲလှည့်နေသလိုခံစားရပြီးရင်ခုန်သံတွေ ဆူညံသွားသည့်အကြောင်းကိုပင်။သူမရင်ခုန်သံကိုပင် သူမပြန်ကြားနေရသည်။တဒုတ်ဒုတ်နဲ့…နင့်စိတ်ကိုနင်ထိန်းစမ်း..ယုယ ဟုကိုယ့်ကိုကိုယ်သတိပေးနေမိသည်။သူမတစ်ခါမှ ယောင်္ကျားလေးများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဒီလိုမဖြစ်ဖူးခဲ့.။ယခုကျမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သူမရင်ခုန်သံကို သူမအံ့သြနေမိသည်။တကယ်သာ ကြည်ပြာပြောသလို ဖြစ်ခွင့်ရရင်တော့..အို…ငါဘာတွေတွေးနေပါလိမ့်ဟု…သူမကိုယ်သူမစဉ်းစားမိပြီးရှေ့တွင်ရှိသော မုန့်ပန်းကန်ကိုသာ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီးဆက်စားနေလေတော့သည်။(၁၇)ဒီတစ်ခေါက် မမကြီး ခရီးထွက်လာပြီးမှ ပြန်လာရာတွင်…သူမကို သက်အောင်နှင့်ကိစ္စအား ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိတော့သဖြင့် သွယ်သွယ်လှိုင်ထူးဆန်းနေသည်။သက်အောင်အကြောင်းတွေကိုလည်း ခဏခဏမေးသည်။

သြော်..မမကြီးကကိုယ့်ညီမကို အလိုတော့လိုက်သားဘဲလို့ထင်မိသည်။တစ်နေ့..သူမ စူပါမားကတ်တစ်ခုတွင် လိုအပ်တာလေးတွေသွားဝယ်သောအခါ….မမကြီးကို အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထူးဆန်းသွားပြီးလိုက်ကြည့်သော အခါ…..သက်အောင်ဖြစ်နေတာကိုသူမတွေ့လိုက်ရသည်။တကယ်တော့ ထိုနေ့က ဒေါ်ယုယလှိုင်က သက်အောင်ကိုခေါ်လာပြီးအဝတ်အစားတွေဝယ်ပေးသည့်နေ့ဖြစ်သည်…အတန်တန်ငြင်းပေမဲ့ဒေါ်ယုယလှိုင် အတင်းခေါ်သဖြင့် သက်အောင်ပါသွားသည့်နေ့။ပြောရလျှင်တော့ ဒေါ်ယုယလှိုင်၏ မသိစိတ်က သက်အောင်အပေါ်တိမ်းညွှတ်နေတာ သူမကိုသူမမသိ။စစ်ကိုင်း အပြန်လမ်းမှာ ဖြစ်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါ်ယုယလှိုင်ကားသက်အောင်ဆီကို ခဏခဏလာလည်သည်။သက်အောင်ကတော့ သူမညီမသွယ်သွယ်လှိုင်နှင့်ကိစ္စကိုကန့်ကွက်ဖို့လာသည်ထင်တာ။

သူထင်သလိုမဟုတ်။ ထိုအကြောင်းတစ်လုံးမှမပြောသည့်အပြင်။သူ့ကို အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး အပြင်ကိုလိုက်ဖို့ခေါ်သဖြင့် အားနာနာနဲ့ပါသွားရခြင်းသာ။ထိုသို့ အားနာခြင်းကပင် သူနှင့် မမသွယ်သွယ်လှိုင်တို့ ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်သွားခဲ့စေရမှန်း ထိုအချိန်က သူသိခဲ့လျင်ဖြင့်။မမသွယ်သွယ်လှိုင်ကား ကုန်တိုက်မှာ သူ့အမဒေါ်ယုယလှိုင်နှင့် သူ့ကိုမြင်ပြီးအထင်လွဲသွားသည်။ဒေါ်ယုယလှိုင်ကလည်း သူ့ကိုမောင်လေးအရင်းလိုသဘောထားသည်ဟု ထင်မြင်မိခဲ့သည်။အပြင်ထွက်သည့် အခါများတွင် သူနှင့်ပူးပူးကပ်ကပ်နေတာကို သူသဘောမထားမိခဲ့။တကယ်တော့ ဒေါ်ယုယလှိုင်ကလည်း သူမမသိစိတ်ထဲတွင်ဖြစ်ပေါ်နေသည်များကိုအမှတ်မထင်ပြုလုပ်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ပြောရလျင်တော့ သက်အောင်ကို သူမချစ်မိသွားတာပေါ့လေ။(

၁၈)အချိန်ကား ည(၁၂)နာရီခန့်ရှိပြီ….။သွယ်သွယ်လှိုင်ကား ညဘက်အိပ်မပျော်သဖြင့် အိမ်အပေါ်ထပ်ဝရန်တာဘက်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ဖေဖေမေမေတို့ အခန်းဘက်ကြည့်တော့ တံခါးပိတ်ထားသည်။ အိပ်နေပြီ ထင်သည်။ခြေကိုဖော့ကာ နင်းလျှောက်ရင်း အခန်းရှေ့မှ အသာအယာဖြတ်ခဲ့သည်။နေ့လည်က မမကြီးနှင့် သက်အောင်ကိုမြင်လိုက်ရတာ သူမဘဝင်မကျသလိုလိုခံစားရသည်။မမကြီး အခန်းက တံခါးပွင့်နေတာကို သူမတွေ့ရသည်…မမကြီးဘယ်များသွားပါလိမ့်အောက်ထပ်ခဏဆင်းသွားတာထင်သည်…။ဝရန်တာဘက်ထွက်လာတော့..မမကြီးတစ်ယောက်ဝရန်တာမှာ ဖုန်းပြောနေတာတွေ့ရသည်။သူမကိုကျောပေးပြီး ပြောနေသဖြင့် သူမလာတာကိုမမြင်။ကြည်ပြာရယ်…..။သူက ငါ့ညီမရည်းစားဟ..နင်အထင်လွဲနေတာပါဟာ။ဖုန်းကစပီကာဖွင့်ပြောနေသဖြင့်ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာကြားနေရပါတယ်…။

ကောင်လေးက ငါ့အပေါ်ရိုးရိုးသားသားပါဟာ..ငါကသာလေ။ဒါပေမဲ့မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူးလေ….ငါလေ..ညီမလေးအပေါ်ကို သစ္စာမဖောက်ချင်ဘူး။တစ်ဖက်မှမမသူငယ်ချင်းကြည်ပြာ၏ အသံကိုကြားရသည်။အပျိုကြီးရယ်..ဖြစ်မှဖြစ်ရလေဟာ…ဘယ်သူ့ကိုမှမချစ်ဖူးခဲ့တဲ့နင်က…ချစ်မိသွားတော့လဲ…နင့်ညီမနှစ်ယောက်လုံးနဲ့ ပတ်သက်ဖူးတဲ့သူကိုမှဟယ်…စိတ်မကောင်းလိုက်တာဟာ…နင့်အဖြစ်ကလဲ…။အသံများတိတ်ဆိတ်သွားသည်…ရှိုက်သံတစ်ချက်ထွက်လာတာကို သွယ်သွယ်လှိုင်ကြားလိုက်ရသည်..။မမကြီး ငိုနေတာထင်တယ်…။ကဲ…ခံစားမနေပါနဲ့..အပျိုကြီးရယ်…နင့်မလဲ အသည်းကနုလိုက်တာ…ထင်တောင်မထင်ထားဘူး..ငါ့သူငယ်ချင်းလေး။တစ်ဖက်မှ မမကြည်ပြာ၏ အသံကိုကြားရသည်။မမကြီးကို စကားအတူတူပြောဖို့ ရည်ရွယ်နေသော သွယ်သွယ်လှိုင်၏ ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

 ရှေ့ဆက်တိုးရမလား…နောက်ကိုဆုတ်ရမလားစဉ်းစားနေဆဲမှာပင်။မမကြီးယုယလှိုင်ကားဖုန်းပြောရင်းနဲ့ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ညီ..ညီမလေး…လက်ထဲမှ ဖုန်းကကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားသည်။တုန်လှုပ်မှုနှင့် အတူမမကြီးရဲ့မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူမမျက်နှာပေါ်မှာရစ်ဝဲကျဆင်းနေသည့် မျက်ရည်များကို ဖုံးဖိရန်ကြိုးစားသော်လည်းအချိန်မမီတော့။ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ…မမရယ်…ကလေးလေးတစ်ယောက်လို တုန်လှုပ်နေသည့် မမကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ရင်းဖြင့်သွယ်သွယ်လှိုင် တစ်ယောက် မမကြီးကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမှန်းမသိတော့။ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျသွားသောဖုန်းထဲမှ…ဟဲ့…ယုယ..ဘာဖြစ်တာလဲ…ဟူသော မမသူငယ်ချင်း ကြည်ပြာ၏ အသံကိုကြားရလေသည်။

မမသွယ်သွယ်လှိုင်တစ်ယောက် သူမမိတ်ဆွေ တက္ကသိုလ်မှဆရာတစ်ဦးနှင့်လက်ထပ်တော့မည်ဟူသောသတင်းကို သက်အောင်တစ်ယောက် သိရှိလိုက်ရပါပြီ။လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်ကတည်းက မမသွယ်သွယ်လှိုင်ဆီဖုန်းဆက်တိုင်းဖုန်းမကိုင်တာဒါကြောင့်ကိုး။ မိန်းမတွေဟာဒီလိုချည်းပါဘဲလား။နောက်ဆုံးတော့လည်း ငွေကြေးချမ်းသာသူ ဂုဏ်သရေရှိသူကိုမှရွေးပြီးလက်ထပ်ကြတာပါလေ။နှစ်ကြိမ်မြောက်ခံစားရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် ခံစားချက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ။ကိုသက်အောင် ဖုန်းလာနေတယ်ရှင့် …မယုယလှိုင်တဲ့သူ့နေသော အိမ်ပိုင်ရှင် အိမ်မှဖုန်း။သူလည်းထသွားလိုက်သည်။ဟဲလိုပြောပါ…မမ…။

မောင်လေး အရမ်းခံစားနေရမှာဘဲနော်..မောင်လေး။မမလဲစိတ်မကောင်းပါဘူးကွယ်….မမတိုက်တွန်းလို့မဟုတ်ပါဘူး။ညီမလေးကသူ့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့သူပါ….။သိပါတယ်မမ….နောက်ဆုံးတော့ဒီလိုပါဘဲလေ….မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကျရင်…ကျွန်တော်လာခဲ့ပါ့မယ်.။အေးပါ..မောင်လေးရယ်…မမတကယ်ကိုစိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာပါ။ကျွန်တော်…အခုအချိန်မှာ စကားမပြောချင်လို့…နားလည်ပါတယ်မောင်လေး…မောင်လေးတစ်ယောက်ထဲ နေချင်တယ်ဆိုတာမမသိတယ်။ဒေါ်ယုယလှိုင်ကား သူ့ကိုနှစ်သိမ့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲလောကကြီးရယ်ဟု သူတွေးနေမိသည်။အိမ်သို့ ပြန်ပြီး.စီးကရက်တွေကို တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ်ထိုင်ဖွာနေမိသည်။သူစာတစ်စောင်အားကောက်ရေးလိုက်သည်…။

မမကြီးယုယလှိုင်ထံပေးသောစာ….။မမယုယလှိုင်နဲ့..မမသွယ်သွယ်လှိုင်…ကျွန်တော်အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..။ကျွန်တော်ခံစားနိုင်စွမ်းမရှိတော့လို့ နယ်ကိုပြန်ပါတော့မယ်။အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။မမကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော့ကို မောင်လေးအရင်းလိုသဘောထားပေးခဲ့တဲ့အတွက်ရောမမသွယ်သွယ်လှိုင်အနေနဲ့ မမညီမလေးမို့မို့လှိုင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး.ကျွန်တော်ရရှိခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိကုစားပေးခဲ့တဲ့အတွက်အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကမှားတာပါလေ….အနူလက်နဲ့မှ ရွှေခွက်ကို နှိုက်ချင်ခဲ့တာကိုး။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနားလည်သွားပါပြီ။နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်….(သက်အောင်)(၂၀)တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ယုယလှိုင်စာကိုဖတ်ရင်း သူမမျက်လုံးများကေ၀ဝါးလာသည်။မျက်ရည်တွေနဲ့ေ၀ဝါးသွားတာပါ။မဖြစ်ရဘူးနော်..ဒီလိုမဖြစ်ရဘူး…။

သွယ်သွယ်လှိုင်ကား သူမကြောင့် သက်အောင်ကိုသစ်စိမ်းချိုးချိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။အားလုံးမမကြောင့်ပါမောင်ရယ်…မင်းလေးဒီလိုမဖြစ်ရဘူး..မဖြစ်ရဘူး…သူမနှုတ်မှရေရွက်လိုက်သည်..။သက်အောင်ရယ်…မင်းကိုလေ…မမ..မမက…သူမအရူးတစ်ယောက်လိုရေရွက်နေမိသည်။ သွယ်သွယ်လှိုင်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားကပြီးခါနီးနေပြီ။ သူမဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။သူမသက်အောင်ကို မှီနိုင်သေးသည်။သူမထွက်လာခဲ့ပြီး ကားကို အမြန်မောင်းလိုက်သည်။ကံကောင်းထောက်မလို့ မင်းလေးကိုမှီပါစေ…သက်အောင်ရယ်။သက်အောင် ငှားနေသော အိမ်ဆီသို့ကားကို အမြန်မောင်းလိုက်သည်။အိမ်ရှေ့တွင် ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး ကမန်းကတန်းဆင်းခဲ့သည်…။သူမရင်ထဲဟာခနဲဖြစ်သွားသည်…အိမ်တံခါးကသော့ခတ်ထားသည်..။ဒါဆို…သူမနောက်ကျသွားပြီပေါ့….။သက်အောင်ရယ်…မင်းကိုမမချစ်တယ်ဆိုတာမင်းကိုသိစေချင်လိုက်တာကွယ်..။

မင်းဘဝလေးကို ပန်းလေးတစ်ပွင့်ဖြစ်အောင်မမဖန်ဆင်းခွင့်ရှိချင်လိုက်တာ။မင်းရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ ဘဝလေးကိုလွတ်မြောက်အောင် မမကူညီခွင့်မရနိုင်တော့ဘူးလားကွယ်။အခုတော့..လေ..မမလေ…မင်းကို..မင်းကို…ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များကိုပင်မသုတ်နိုင်တော့။ရှက်လည်းမရှက်နိုင်တော့ပါ။ ကားဆီသို့လေးဖင့်သောခြေလှမ်းများဖြင့်လျှောက်လာရင်း တံခါးကိုဆွဲဖွင့်ကာစိတ်ပျက်လက်ပစ်ထိုင်ချလိုက်သည်။ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမှန်းမသိတော့..။(၂၁)သက်အောင်ကား အထုပ်ကိုဆွဲကာ သူ၏အိမ်လေးဆီသို့လျှောက်လာခဲ့သည်။ဒီအိမ်လေးက သူ့မိဘများမဆုံးပါးခင်က အမွေအနှစ်ရထားခဲ့သော အိမ်ကလေး။ဒီမြို့လေးမှာရှိသော အိမ်လေးဆီသို့အသည်းကွဲဒဏ်ရာများနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီ။

စိတ်လေလေနှင့် လျှောက်သွားနေသဖြင့်မြို့ကိုတန်းမပြန်ဖြစ်ခဲ့။လျှောက်လည်နေခဲ့ပြီးမန္တလေးမြို့မှ ထွက်လာပြီး တစ်ပတ်ခန့်အကြာမှသာမြို့သို့ပြန်လာခဲ့သည်။သူ့အိမ်လေးရဲ့သော့ကို အပ်နှံထားသော သူ့အိမ်မရောက်ခင်လမ်းထိပ်မှ ကိုမြသောင်းတို့လင်မယားအိမ်ကိုဝင်ခဲ့သည်။ဦးမြသောင်းရေ…ဦးမြသောင်း…။ဟေ…ဘယ်သူလဲကွ…ဦးမြသောင်းကား အိမ်ထဲမှထွက်လာသည်.။ဟာ..မိန်းမရေ..သက်အောင်ကြီးပြန်လာပြီဟေ့…။ဟယ်တော့…သက်အောင်ကြီး မိန်းမရပြီးမှ အသားအရေတွေစိုပြေလို့။ခင်ဗျာ…မိန်းမ…သူနားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်…။အမလေးသက်အောင်ရယ်..ရှက်မနေပါနဲ့..နင့်မိန်းမချောချောလှလှလေးယူတာတောင်ငါတို့ကိုအကြောင်းမကြားဘူးနော်…ကောင်စုတ်။ဦးမြသောင်းမိန်းမ မတင့် ကသူ့ကိုစကားနာထိုးနေပြန်ပြီ။သူပင်ကြောင်အမ်းကြီးဖြစ်နေသည်…။

အမလေး..ကိုယ်တော်..ခုမှတော့မရဘူး..နင့်အရင် နင့်မိန်းမကလွန်ခဲ့တဲ့ (၃)ရက်ကရောက်လို့နင့်အိမ်သော့လာတောင်းလို့ပေးလိုက်ပြီဟဲ့..တကထဲ ကိုယ့်မိန်းမချောခောျလေးကိုနင့်မို့လို့စိတ်ချလက်ချလွတ်တယ်..။သွားသွား…နင့်အိမ်မှာ နင့်မိန်းမစောင့်နေတော့မယ်။ သူကပြောတယ်နင်ဒီနေ့လောက်ရောက်မှာတဲ့။သိပြီးသား..သက်အောင်ခေါင်းကိုတဗျင်းဗျင်းကုတ်ရင်း အိမ်ဆီသို့ရောက်လာခဲ့သည်။လူကအသည်းကွဲဝေဒနာနဲ့ မြို့ပြန်လာပါတယ်ဆိုမှ ဘယ်ကမှန်းမသိသောမိန်းမက သူ့အိမ်ပေါ်တက်နေပြီ။.ဒီပြသနာကိုရှင်းမှဖြစ်မယ်..ဟုတွေးကာ သူ့အိမ်ဆီသို့ အတွေးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။(၂၂)အိမ်ဝင်းထဲသို့ဝင်ခဲ့သည် သူ့အိမ်လေးကသန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသလို….ပြတင်းပေါက်မှာလည်း အပြာနုရောင်လိုက်ကာစအသစ်လေးတွေ တပ်ထားတာကိုတွေ့ရသည်။ပိုင်စိုးပိုင်နင်းပါလား…။

အိမ်ထဲသို့ဝင်ခဲ့ပြီး သူအထုပ်ကိုချကာ အိမ်ထဲသို့ မျက်လုံးကစားလိုက်သည်။..အိမ်ထဲတွင်တော့ လူရှင်းနေသည်။ သူ့မိန်းမဆိုသော အမျိုးသမီးဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်။အိမ်ခန်းထဲမှ သီချင်းညဉ်းသံကြားရသည်…။ဘယ်ရည်းစားကိုအချစ်ဆုံးဆိုတာပြောပြပါမောင်ရယ်..ကျွန်မသိပါရစေ…ကတောက်စ်…ဒင်းက သူ့အိမ်ကို သူမအိမ်လိုသဘောထားပြီးသီချင်းတွေတောင်ဆိုနေသေး…။အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး….ခင်ဗျား…ဘယ်သူ..ဘယ်သူ…သူ့နှုတ်ခမ်းတွေဆွံ့အသွားသည်။။။အမျိုးသမီးက သူ့ဘက်ကိုလှည့်လာတာကိုး….။မမ..ယု.ယု..ယ..သူ့နှုတ်မှ စကားသံက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်ထွက်ပေါ်လာသည်..ခစ်ခစ်..ယုယလှိုင်က အသံလွင်လွင်လေးဖြင့်ရယ်လိုက်သည်…သူယုံပင်မယုံနိုင်…။

 ဘာဆက်ပြောလို့ပြောရမှန်းမသိ။ဟွန်း…ကောင်ဆိုးလေး..ခုတော့ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ…။မင်းလေးက မမကိုထားပြီးထွက်ပြေးသွားတော့ မမလိုက်လာရတာပေါ့။ခင်ဗျာ…ဗျာတွေ…ဘာတွေလုပ်မနေနဲ့..မင်းကိုရော..မင်းအိမ်ကိုရောမမသိမ်းလိုက်ပြီဆို..မင်းသဘောတူရဲ့လား…သက်အောင်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်..ဘာတွေကနေဘယ်လိုဖြစ်ကုန်မှန်းမသိတော့။ခစ်ခစ်..မင်းသဘောတူတူမတူတူ…မမကတော့မင်းကိုသိမ်းလိုက်ပြီ..ဒါဘဲ..ဟုတ်..ဟုတ်…ယောင်ပြီးထွက်ကုန်ပြီ။ဟာ..မဟုတ်..မဟုတ်…။မမယုယလှိုင်ကား သူ့ဆီသို့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ခြေလှမ်းများဖြင့်တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာသည်။

ဖြူဥနေသောမျက်နှာ ဖွံ့ထွားသောရင် စွင့်ကားသောတင်၊ သေးကျင်သောခါးနှင့်မဟာဆန်သောမမယုယလှိုင်၏အလှကြောင့် သူ့ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာပါတယ်…။(၂၃)အချစ်နှင့်တွေ့လျင်လူတွေအားလုံး အရှက်မရှိနိုင်တော့တာသေချာသည်။ယုယလှိုင်ကား သက်အောင်ချစ်တာကို အရမ်းကိုခံယူချင်နေပြီ.။အတွေ့အကြုံမရှိသော အပျိုကြီးမမကား ဒီတစ်ခါတော့ မရှက်နိုင်တော့။သက်အောင်ဆီလှမ်းလာရင်း သူမအကျီကြယ်သီးများကိုဖြုတ်ချကာ…ထမိန်ကိုချွတ်ချလိုက်သည်။ကွင်းလုံးပုံကျသွားသောထမီနှင့်အတူ ..ဖြောင့်စင်းသောပေါင်တံနှစ်ချောင်း သွယ်လျပြီး ဝင်းဝါနေသည့် သလုံးသားလေးများကြောင့်သက်အောင် ဒုတ်ကြီးကလည်း မာလာသည်။မမရဲ့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ကိုယ်လုံးတီးအနေအထားကြောင့် သက်အောင်လက်တွေခြေတွေပါတုန်လာတယ်။ပေါက်စီသာသာမာတင်းနေတဲ့ ရင်နှစ်မွာအပေါ် မမရဲ့ဆံပင်လေးတွေကလမ်းလျောက်လိုက်တိုင်းဝဲကျနေတာကလည်း သူ့ရင်ခုန်သံတွေမြန်စေသည်။မမရဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့လေးက သူ့ဆီနီးကပ်လာလေလေ ပိုပြီးရလာလေလေပါဘဲ။

မမက သူ့နားကိုရောက်လာပြီး သူ့ကိုမော့ကြည့်ပါတယ်။။ဘယ်လိုလဲ..အချစ်ဆရာကြီးရဲ့…..ကိုယ့်မိန်းမကို အကြင်နာတွေမပေးတတ်တော့ဘူးလား။ဖြုန်းခနဲရုန်းကြွလာသောစိတ်နဲ့အတူ သူ့လက်ကလည်း ပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်လိုက်ပြီလေ။အကျီကို ကြယ်သီးပင်မဖြုတ်တော့ဘဲ မမက သူ့လက်ဖြင့် ဗြတ်ခနဲဆွဲဖြုတ်လိုက်တယ်။မမရဲ့ လက်ချောင်းဖြူဖြူနုနုလေးတွေက သူ့ပေါင်ခွကြားကိုလှမ်းနှိုက်လိုက်ပြီးသူ့လိင်တံကြီးကို စမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ….။အို..ဆိုပြီး..မမအနည်းငယ်တော့ကြောက်သွားပါတယ်..။မရတော့ဘူးလေ…သက်အောင်က မမရဲ့ကိုယ်လေးကို စွေ့ခနဲဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး…အို…မမရဲ့ပါးပြင်တွေ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးတွေကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ တရစပ်နမ်းပါတော့သည်။မမယုယလှိုင်ကား မျက်လုံးလေးမှေးစင်းပြီး သူ့ရဲ့ယုယမှုကိုခံယူနေပါတယ်.။သူလည်းမမကို ပွေ့ရင်းအနမ်းတွေပေးကာ မမကိုကုတင်ဆီ ပွေ့ဖက်ခေါ်လာရင်းကုတင်ပေါ်ကို တင်လိုက်ပြီး မမကိုယ်ပေါ်ကနေထပ်ရက်မိုးကာ…အနမ်းမိုးတွေ တရစပ်ခြွေပါတော့တယ်။

ယုယလှိုင်ကလည်း အားကျမခံပါဘဲ…သက်အောက်ကိုဆွဲလဲလှိုက်ပြီး သူမကအပေါ်ကနေထပ်ပြီး သက်အောင်ကိုပြန်နမ်းပါတယ်။သက်အောင်တစ်ယောက် သူမအပြုအစုတွေကြားမှာ မိန်းမောနေပါတယ်…။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လျောဆင်းလာပြီး သက်အောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို သူမလျာနဲ့ မထိတထိကစားတာကြောင့်သက်အောင်တစ်ယောက် မိန်းမောသွားတယ်။သူ့လက်ကလည်း မမယုယလှိုင်ရဲ့ ဆံပင်တွေကြားကိုခပ်ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။မမယုယလှိုင်ရဲ့ ခေါင်းက သူ့ပေါင်ခွကြားကိုလျောဆင်းသွားပြီး သူမလက်နဲ့ သူ့ဘောင်းဘီတိုလေးကိုချွတ်လိုက်ကာ…အိုး…သက်အောင်ခါးကြီးကော့သွားပါတယ်….သူ့ဒုတ်ကြီးတစ်ခုလုံးပူနွေးစိုစွတ်တဲ့အရသာကို ရလိုက်လို့ပါ…မမရဲ့နှုတ်ခမ်းနှစ်လွာကြားကနေ မမပါးစပ်ထဲဝင်ရောက်သွားတာပါ…မမရဲ့ ရှေ့တိုးနောက်ငင်ပြုလုပ်မှုတွေကြားမှာ သူစိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး…

မမခေါင်းကို အသာအယာ အပေါ်ကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး…မမကို အောက်ဖက်ပြန်တွန်းလှကာ မာထောင်နေတဲ့ မမရဲ့နို့သီးလေးကို…ပြွတ်…ပြွတ်….အင်းဟင်းဆိုတဲ့ မမရဲ့ညဉ်းညူသံလေးထွက်လာပါတယ်။မမရဲ့ဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေးတွေကို လိုက်ယက်ပြီး…မမရဲ့ပေါင်ခွကြားမှာ သူ့မျက်နှာကိုအပ်လိုက်ကာ…အို….ယုယလှိုင် လည်ပင်းကြောလေးတွေထောင်တက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကိုကိုက်ထားလိုက်ပါတယ်..။သက်အောင်ရဲ့ခေါင်းကိုလည်း အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။မွေးအီအီ ညီစို့စို့ ရနံ့လေးရနေပြီး အမွေးနုနုလေးတွေဖုံးလွမ်းနေတဲ့…မမရဲ့ ရွှေကြုပ်ပွင့်ဖတ်လေးတွေနဲ့ အတွင်းသားနုနုလေးတွေကို သက်အောင်စိတ်ပါလက်ပါပြုစုပေးလိုက်တာ နှစ်မိနစ်လောက်အကြာမှာတော့..တော်..တော်..ပါတော့…မောင်ရယ်…မမ..မမမခံနိုင်တော့ဘူး…ငိုချင်လာပြီဆိုတဲ့ မမရဲ့ မူနွဲ့နွဲ့ ငိုသံပေါက်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့အသံလေးထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

သက်အောင်လည်း မမရဲ့ ပေါင်ခွကြားမှ နေရာယူလိုက်ပြီး သူ့ဒုတ်ကြီးကိုမမရဲ့ ရွှေကြုတ်အဝလေးမှာတေ့လိုက်ပါတယ်။(၂၅)အင့်…ယုယလှိုင် ပေါင်ကိုကားပြီး မောင့်ခါးကို မသူမလက်ဖြင့် မောင့်ကျောကို အတင်းဆွဲဖက်ထားပါတယ်။အတွေ့အကြုံမရှိတာရယ်..မောင့်ဒုတ်ကြီးကကြီးတာရယ်ကြောင့်သူမရွှေကြုတ်လေးထဲမှာ….မောင့်ဒုတ်ကြီးကပြည့်ကျပ်နေသလို..သူမအတွင်းသားအကြောမျှင်လေးတွေကမောင့်ရဲ့ဒုတ်ကြီးကို အတင်းဆွဲစုပ်နေပါတယ်။မမနာသွားလားဟင်…စစချင်းမှာ အနည်းငယ်နာကျင်သလိုလိုရှိပေမဲ့ သူမအနေနဲ့ မောင့်ဒုတ်ကြီးသူမရွှေကြုပ်ထဲကထွက်သွားမှာ စိုးရိမ်နေတာကြောင့်..မနာပါဘူး..မောင်….ဆက်..လုပ်ပါ…နှုတ်ခမ်းကို သူမသွားလေးဖြင့် တင်းတင်းကိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

သက်အောင်လည်းမညှာတော့ပါဘူး..မမရွှေကြုတ်ထဲကို သူ့ဒုတ်ကြီးကိုအစွမ်းကုန်ဆောင့်ပါတော့တယ်။အရမ်းကို တင်းကျပ်နေပြီး မမရဲ့အတွင်းသားတွေကို သူ့ဒုတ်ကြီးကို ညှစ်ညှစ်နေတာကြောင့်သူပါမျက်ဖြူလှန်ချင်သလိုလိုဖြစ်ပြီး အရည်တွေပန်းထွက်ချင်စိတ်ဖြစ်နေပေမဲ့..ချစ်သောမမကို ပြီးစေချင်တာကြောင့် စိတ်ကိုထိန်းပြီး….မမရွှေကြုပ်လေးထဲက..အရည်ကြည်လေးတွေလိုက်လာပြီ…စွပ်..စွပ်…အ..အ…အို့အို့…မမရဲ့..အော်သံသဲ့သဲ့လေးထွက်လာပါတယ်…ကုတင်ကြီးကလည်း ယိမ်းခါနေပါတယ်…အအ…မောင်..မောင်..မမရဲ့လက်တွေက သူ့ကျောပြင်ကိုကုတ်ခြစ်ပြီးအောက်ကခါးကို ကော့ကော့ပေးလာတာကြောင့် မမယုယလှိုင်ပြီးခါနီးတာကိုသက်အောင်သိလာပြီး သူလည်းသူ့စိတ်ကို လွတ်ပေးလိုက်ကာ…။

စွပ်စွပ်..ရှီရှီး…ဘတ်ဘတ်…အအ…မောင်..ယုယလှိုင်ရဲ့သက်အောင်ကို ဖက်ထားတဲ့လက်ကလေးတွေဟာ ပြေလျော့သွားပြီးသူမတစ်ကိုယ်လုံး တိမ်တွေပေါ်ကို လွင့်မျှောသွားသလိုခံစားရပြီး…။သူမရွှေကြုတ်လေးထဲက အရည်လေးတွေထွက်ကျသွားတာသိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ..ချစ်သော မောင်ရဲ့ဒုတ်ထဲက အရည်တွေဟာလည်း သူမရွှေကြုတ်လေးရဲ့အတွင်းသားနံရံတွေကို ပန်းထုတ်နေတာကို သူမခံစားလိုက်ရပါတော့တယ်။(၂၆)သားရေ တီတီလေးတို့ဆီ ဆီလာဦး။ကဲ..သားသား မင်း အန်တီလေးတို့ဆီသွားလိုက်ဦး။ယုယလှိုင်လက်ထဲမှ ကလေးကား အန်တီနှစ်ယောက်ဆီ ပြေးသွားသည်။မို့မို့လှိုင်နှင့် သွယ်သွယ်လှိုင်ကား တူဖြစ်သူ အောင်အောင်ကို တစ်လှည့်စီ ပွေ့ချီလိုက်ကြပြီးပါးပြင်ကိုတရှုပ်ရှုပ်နမ်းနေသည်။

ကလေးကား(၅)နှစ်ခန့်ရှိပြီ။ဒီနှစ်သူငယ်တန်းတက်ပြီလေ.။စကားအရမ်းတတ်သဖြင့် သူ့အန်တီနှစ်ယောက်ကား တော်တော်ချစ်ကြသည်။သားသမီးမထွန်းကားသော သူမတို့(၂)ယောက်လုံး၏ မိသားစုများကား တစ်ဦးတည်းသောတူဖြစ်သူကိုအချစ်ပိုကြတာမဆန်း။ဒီနေ့သူမတို့နှစ်ဦး မမယုယလှိုင်အိမ်သို့ လာလည်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။သူမတို့လာချိန်မှာ သက်အောင်က အလုပ်သွားနေသည်။ကဲ…သားရေ..အန်တီလေးတို့ကိုချစ်လား…။ချစ်တာပေါ့..တီတီရဲ့…သွယ်သွယ်လှိုင်ကား ကလေးကို ပွေ့ချီရင်းမေးလိုက်သည်။ဒီကအန်တီလေးကိုရော…ချစ်..မိုးလောက်ကြီးချစ်…။စကားတတ်လိုက်တဲ့ကလေး။

ကဲ…အန်တီနှစ်ယောက်…တူကိုဘဲချစ်မနေကြနဲ့ဦး..ရောက်တုန်းထမင်းစားပြီးမှပြန်ကြ..စိတ်ချမမကြီးရေ…စိတ်ချ…တူဖြစ်သူကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ လက်တွဲပြီး သူမတို့နှစ်ယောက်က မမကြီးအိမ်ထဲသို့ဝင်သွားကြလေတော့သည်။ထိုအချိန်မှာ… အိမ်အပြင်လမ်းမပေါ်မှ ထီရောင်းသောကားတစ်စီး..ဖွင့်လိုက်သောသီချင်းသံကသူမတို့နားထဲကို လွင့်ပျံ့လာလေသည်…။ဘယ်ရည်းစားကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ ပြောပြပါမောင်ရယ်..ကျွန်မသိပါရစေ…အသည်းလေးတောင်ခုန်တယ်..နှစ်ယောက်ထဲသိတဲ့အချစ်ကလေးပါကွယ်..အတူသွား..အတူလာ..ဟိုယခင်အတိတ်ဘဝကလေးတွေလှပတယ်..မောင်ရယ်။

လှိုက်ဖိုမောင်နှံ..ချစ်တေးသွား………။သီချင်းသံကြောင့် မို့မို့လှိုင်နှင့်သွယ်သွယ်လှိုင်ရဲ့ ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ကဲကဲ..လာလာ..မမကြီးကား ပြင်ထားသောထမင်းဝိုင်းဆီသို့ သူမတို့(၂)ဦးကိုခေါ်သွားလေတော့သည်။(မမကြီးယုယလှိုင်လား၊ အလတ်မ သွယ်သွယ်လှိုင်လား..ညီမလေးမို့မို့လှိုင်လား သူမတို့ ၃ ယောက်ထဲတွင် ဘယ်သူ့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတာကတော့ သက်အောင်တစ်ယောက်သာလျှင်သိနိုင်ပေမည်။)

ပြီးပါပြီ