ဆရာသခင်ကျေးဇူးရှင်
ကျတော်လည်းရှစ်တန်းအောင်ပြီးနောက်နှစ် ရှစ်တန်းကအစိုးရစစ် ်ဖြစ်
ကျတော်နေခဲ့တာကကျတော်တို့မြို့ပေါ်မှာနာမည်အကြီးဆုံးကျောင်။
ကိုးတန်းရောက်တော့ ကျောင်းစစ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းက ဆယ်တန်းမှာ အောင်ချက်ကမကောင်းမှာစိုးတော့ ကိုးတန်းကိုမဖြေနိုင်ရင်လုံးဝအအောင်မပေး။ ဒါနဲ့ဘဲကျတာနှစ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ကျတော်က ကျန်တဲ့ဘာသာဆို အောင်မှတ်လောက်တော့ရအောင်ဖြေနိုင်ပေမဲ့ သချာင်္ဆို ဘဲဥကွဲဖို့အနိုင်နိုင်။ သချာင်္ပါရမီရှင်ပေါ့ဗျာ ဟဲဟဲ။ အဲ့ဒါနဲ့ဘဲ အိမ်ကအမေ ကရှက်လွန်းလို့ဆို နယ်ဘက်ပြောင်းခဲ့တာပေါ့။ ဒီဘက်မှာတော့ တော်ရုံဆို အအောင်ပေးတယ်လေ။ ဒါနဲ့ဘဲဒီကျောင်းပြောင်းခဲ့ရတာပေါ့ဗျာ။ ဒီနေ့ကျောင်းစဖွင့်တဲ့နေ့ဗျ။သုံးနှစ်မြောက်ဆိုတော့ စာတွေက ပိုင်နိုင်နေပါပြီ။ သချာင်္ ကလွဲရင်ပေါ့။ မနက်ပိုင်းတော့ သချာင်္ ချိန်မပါဘူးလေ အဲ့တော့ အေးဆေးပေါ့။
ညနေ ထမင်းစားချိန် ပြန်တက်ရင်သချာင်္ချိန်။ ဒီနှစ်တော့ကျတော်ဆယ်တန်းတက်ချင်ပြီဗျာ။ အဲ့တော့ နှစ်စတည်းက ကြိုးစားရမှာပေါ့။
” ကလင္….လင္…လင္…”
ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းတောင်ထိုးပေါ့။
” ဟရောင် သချာင်္ဆရာမလေးက ဒေါ်မိုးသဇင်ဆိုဘဲ”
“ဟာဟုတ်လား မိုက်ပြီကွာ ငါတို့တော့ကော်တာဘဲ” ကျတော့်ဘေးကချာတိတ်နှစ်ကောင်၏တီးတိုးစကား။
ကျတော့်စိတ်ထဲ ဒီလို ရွာသာသာ နယ်မြို့လေးက ဆရာမတစ်ယောက်ရဲ့နာမည် က နဲနဲတင်စီးစီးဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်လိုက်မိတာကလွဲရင် သူတို့ပြောတာစိတ်မဝင်စားမိ။
” အတန်းထ ဆရာမကိုနှုတ်ဆက်” အတန်းခေါင်းဆောင်ရဲ့အော်သံနဲ့အတူ အတန်းထဲကကျောင်းသူကျောင်းသားတွေအားလုံးပြိုင်တူထရပ်လိုက်ပြီးဆရာမကိုနှုတ်ဆက်ကြတယ်။ ကျတော်လည်း အခန်းထဲကိုတလှမ်းချင်းဝင်လာတဲ့ဆရာမကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဟားးးးကျွန်တော့်ဘဝမှာဒီလောက်လှပတဲ့မိန်းကလေးမျိုးမမြင်ဘူးဖူးဗျာ။ ပါးလေးက ငါးပူတင်းလေးလိုဖောင်းဖောင်းလေး ပါးပေါ်မှာသွေးကြောစိမ်းလေးတွေက ယှက်သွယ်လို့။ ခန္ဓာကိုယ်လေးကပုရိသတွေပစ်မှားချင်စရာ ဟဲဗီး အကိတ်ကြီးမဟုတ်ဘူး။ လုံးလုံးသွယ်သွယ်လေး မကြီးလွန်း မသေးလွန်း မတင်းလွန်း မလျော့လွန်းဆိုတဲ့
အစွန်းတွေအကုန်လွတ်တယ်။ ခြေဖဝါးလေး က ဝင်းဖန့်လို့ ရွှေရောင်လေးတွေဖြာထွက်နေလားမှတ်ရတယ်။ဒီကြားထဲအဖြူနဲ့အစိမ်း uniform လေးက သူမရဲ့ ဖြူစင် ကြည်လင်တဲ့အသားအရေကို ပိုပြီးကျက်သရေတိုးစေတယ်။ ခေါင်းအစခြေအဆုံးဗျာ ထိရက်စရာကိုမရှိ။ လှတယ်ယဉ်တယ်ဆိုတာထက်မဟာဆန်တဲ့ အလှမျိုး။ ကျွန်တော်အသက်ရှုဖို့တောင်ခနမေ့သွားသေး။လှလိုက်တာဆရာမလေးရာ။ သေချာပြီ ဒီနေ့အဖို့ကျွန်တော် စာကို စိတ်ဝင်စားမှာမဟုတ်တော့။ ဆရာမလေးကို မြင်တာနဲ့တင် အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီလေ။ ဆရာမက နာမည်တစ်ယောက်ချင်းခေါ်ပြီး လူစစ်တယ်။ ပြီးတော့
့ “မောင်ဇင်မောင် မင်းက ကျောင်းသားသစ် ဆိုကွဲ့ ”
“ဟုတ်… ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျ”
“မင်းအကြောင်းတွေကျောင်းအုပ်ကြီးကတဆင့် ဆရာမကြားတယ်
ငါ့တပည့် လုပ်ပြီးသချာင်္ကျရင် မင်းကိုကောင်းကောင်းအပြစ်ပေးရမယ် စားကိုကြိုးစား ရေသာခိုအချောင်မလိုက်နဲ့ကြားလား”
“ဟုတ်…. ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျ” ကျတော် တရိုတသေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်မိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆွဲငင်မှုရှိလှတဲ့ သံလိုက်သံလေးကို မလွန်ဆန် နိုင်ဘူးဗျာ ။ကျွန်တော့နှလုံးသားထဲ ဟိုးအနက်ရှိုင်းဆုံးတစ်နေရာက အမိန့်ပေးနေသလိုမျိုး။ပထမဆုံးကိုးတန်းကျတုန်းက အဖေက လက်သီးနဲ့ထိုး အမေ က နင်ဘဲငဆ ပြောဆိုတာတောင်ထီမထင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ထားတတ်တဲ့ကျတော် သူ့ရဲ့ သြဇာသံအပြည့်နဲ့ပြောဆို ဆုံးမတာကိုကျေကျေနပ်နပ်ကြီးခံယူချင်နေတယ်ဗျာ။ အသက်ကကြီးလှကျတော့်ထက်သုံးလေးနှစ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မြင်မြင်ချင်းမှာဘဲ ကျွန်တော့်ကိုသင်ပေးဖူးသမျှ ဆရာတွေထဲမှာ အချစ်ဆုံး အကြောက်ဆုံး အရိုသေဆုံး ဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ ကျတော့်ကိုကျတော်မသိလိုက်ခင်မှာဘဲ တကယ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ။
အပိုငး္(၂)
“ဆရာသခင်ကျေးဇုူးရှင်”
ဒီရက်တွေအတွင်းမှာကျတော်စာအတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဆရာမလေးငြိုငြင်တာကိုမခံနိုင်ဘူးလေ။တစ်ခါတစ်လေသူ့ကို ကြည့်မိလိုက်ရင် သူ့အလှမှာမျောပြီး ဘာသင်လို့သင်မှန်းမမှတ်မိလိုက်တဲ့ အချိန်တချို့က လွဲလို့ပေါ့။လပတ်စားမေးပွဲကတော့နီးလာပြီ။ဒီလကတော့အောင်ပါလိမ့်မယ်။အစပိုင်းဆိုတော့စာကလည်းသိပ်မခက်သေးဘူးလေ။ကျတော်လည်းစက်ဘီးစီးလာရင်း ဟိုတွေးဒီတွေး။ရှေ့နားကကုန်းလေးကျော်ရင် ကျောင်းတောင်ရောက်ပြီ။ကျတော်လည်း ကုန်းကို အရှိန်နဲ့အဆင်း လူရိပ်တစ်ရိပ်ဖျတ်ခနဲမြင်လိုက်ရလို့စက်ဘီးဘဲလ်ကိုတီး ဘရိတ်အုပ်ပြီး စက်ဘီးကို လှဲချလိုက်တာသူ့ကိုတော့ရှောင်နိုင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့သူက လန့်ဖြန့်ပြီးအရှောင် ကုန်းဆင်းဆိုတော့ဟန်ချက်ပျက်ပြီး သူ့အရှိန်သူမနိုင်ဘဲ လဲကျသွားတယ်။ သေချာကြည့်လိုက်မိတော့ ဆရာမလေး ဒေါ်မိုးသဇင်။
“တောက် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”
“ဟာ…ဆရာမလေး ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ ကျတော်အတွေးလွန်ပြီး စီးလာမိတာ ကုန်းဆင်းဆိုတော့ ဆရာမကို ရုတ်တရက်မမြင်လိုက်လို့ပါ” ကျွန်တော်မြန်မြန် လူးလဲထပြီး ဆရာမကို ထူပေးဖို့ကြိုးစားတယ်။ သူတော်တော်နဲ့မထနိုင်။
“အား… ကျွတ်ကျွတ်” အော်ရင်းပြန်လဲသွားတယ်။
“ဆရာမလေး ကျတော့်လက်ကို ကိုင်ပြီးထပါ” ကျတော့်လက်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူတချက်ကျတော့်ကိုဝေ့ကြည့်တယ်။ နောက် ကိုယ့်ဟာကို မထနိုင်မှန်သိတော့ ကျတော်လက်ကို လှမ်းဆွဲတယ်။ အသား လေးကနူးညံ့ နေတာဘဲဗျာ။ ဒီလိုလက်မျိုးလေးသာတစ်သက်လုံး ကိုင်ခွင့်ရလို့ကတော့။
” မင်း ငါသင်တဲ့အခန်းထဲကကျောင်းသားသစ်မလား ဟိုတစ်နေ့က မင်းကိုပြောလို့အညှိုးနဲ့တမင်လုပ်တာမလား”
“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမလေးရယ် မတော်တဆဖြစ်သွားတာပါ”
” အာ… ငါ့ဖိနပ်တစ်ဖက်ကော ” ကျတော်သူ့ခြေထောက်ကြည့်လိုက်တော့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကမပါ။ ကျွန်တော်ဟိုဟိုဒီဒီရှာလိုက်တော့ မြောင်းထဲကျနေတဲ့အဖြူရောင်ဖိနပ်တစ်ဖက်။ ကျွန်တော်ကောက်ယူလိုက်တယ်။ ဖိနပ်မှာကရွှံတွေပေနေတယ်။ ဆရာမလေး ဒီတိုင်းစီးရင်သူ့ခြေထောက်တွေပေကုန်မှာပေါ့။
နီးနီးနားနားမှာဆေးစရာရေကလည်း မရှိ။ ဆရာမလေး ခြေထောက်တွေ ပေကုန်မှာလည်းစိုးရိမ်။
“ဟာဟုတ်ပြီ ငါ့အိတ်ထဲ လက်ကိုင်ပဝါပါတာဘဲ” ကျတော်လည်းစဉ်းစားမိပြီး လက်ကိုင်ပဝါလေးထုတ်ပြီ်း ဆရာမလေး ဖိနပ်ကို ပြောင်အောင်ဂရုတစိုက်သုတ်ပေးလိုက်တယ်။
” တွေ့ပြီ ဆရာမလေး ဖိနပ်တွေ့ပြီ” ကျတော်သူ့ခြေထောက်နားလေး ဖိနပ်ကို ညင်ညင်သာသာ ချပေးလိုက်တယ်။ သူ ဖိနပ်ဝတ်ပြီး လမ်းလျှောက်မယ် အလုပ် “အာ့…နာတယ် ငါ့ခြေထောက်ခေါက်သွားပြီ ငါလမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး အာ့…” “ဆရာမလေး ကျောင်းမသွားပါနဲ့တော့လား ဆရာမအိမ်ကို ကျတော်စက်ဘီးနဲ့ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါမယ်”
“အေးအဲ့ဒါတွေအကုန်နင့်ကြောင့် နင်အသုံးမကျ လို့ဖြစ်တာ ငါ့ကအလုပ်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ပျက်ကွက်ချင်တာမဟုတ်ဘူး”
” တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာမရယ်”
“အခုမှတောင်းပန်မနေနဲ့ ကဲ ငါ့ကိုအိမ်ပြန်လိုက်ပို့တော့”
ကျတော်လည်းစက်ဘီးစီးပီး ဆရာမအိမ်ကို လိုက်ပို့တယ်။ အိမ်ထဲထိ လက်တွဲပို့ပြီးသူ့ကို ဆက်တီခုံပေါ် ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။
“ဆရာမ ကျတော်သွားလို့ရပြီလား ခင်ဗျ”
“မင်းလူမဟုတ်ဘူးလား တာဝန်ယူစိတ်မရှိဘူးလား မင့်ကြောင့်ဖြစ်တဲ့အနာ မင်းဆေးထည့်ပေးလေ”
” ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႕ခင္ဗ်”
ကျတော်လည်းသူပြောတဲ့အတိုင်းပရုတ်ဆီဘူးကိုယူပြီး
သူခြေထောက်လေးကိုဆေးလိမ်းပေးဖို့ကိုင်လိုက်တယ်။
“ဖြောင်း”
ကျတော်ဘယ်လိုမှထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူး။ သူကရဲ့ကျန်တဲ့
ခြေတစ်ဖက်ကနေ ကျတော့်ပခုံးကိုဆောင့်ကန်လိုက်တယ်။
ကျတော့်စိတ်ထဲဒေါသထွက်သလိုဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်
ကျတော့်ကိုစူးစိုက်ပြီးကြည့်နေတဲ့သူမျက်လုံးထဲမှာအခိုးအငွေ့တွေထွက်နေတယ်ထင်ရတယ်။
ကျတော် ကျောထဲကနေစိမ့်ပြီးကြောက်ရွံ့သွားတယ်။သူ့ကိုပြန်ခံပြောဖို့မပြောနဲ့ သူနဲ့မျက်လုံးချင်းဆိုင်ကြည့်ဖို့တောင်ကြောက်ရွံ့ပြီး မျက်လွှာချထားလိုက်တယ်။
“ဟဲ့ကောင် နင်စောက်သုံးမကျလို့ငါ့ခြေထောက်နာရတာနင်သိရဲ့လား”
“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ”
“ငါ့ခြေထောက်တွေပေနေတာနင်သိရဲ့လား ခြေထောက်မဆေးဘဲဆေးလိမ်းလို့ရပါ့မလားအဲ့ဒီလောက်တောင်နင် ဦးနှောက်မရှိဘူးလား”
“ဟုတ်…တောင်းပန်ပါတယ်ဆရာမ…ကျတော်မေ့သွားလို့ပါ”
“သွားရေချိူးခန်းထဲမှာထမိန်လျော်တဲ့ဇလုံရှိတယ် အဲ့ဒါနဲ့ရေခပ်ခဲ့
အေးငါ့ခြေထောက်ကိုနင့်လက်နဲ့ သေချာပွတ်ဆေးပေးစမ်း ”
“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့”
ဆရာမလေးရဲ့ခြေထောက်ကို ကျတော့်လက်နဲ့ ယုယုယယလေး ပွတ်ဆေးနေမိတယ်။
“တော်တယ် ငါ့တပည့်လေး”
ပြောရင်းနဲ့ကျတော့်ခေါင်းပေါ်ခြေတစ်ဖက်တင်ထားတယ်။
ပြီးတော့ကျတော့်ခေါင်းကိုသူ့ခြေထောက်လေးနဲ့အောက်ကိုဖြည်းဖြည်းချင်းဖိတယ်။
ကျတော့်မျက်နှာက သူ့ခြေဆေးထားတဲ့ရေဇလုံနားရောက်တဲ့အထိပေါ့။
“ကောင်လေး မင်းမောနေပြီမလား ငါ့ကိုစက်ဘီးနဲ့တင်နင်းလာရတာ”
“သောက်လေ မင်းအဲ့ဒီရေကိုသောက်လို့ရပါတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့” ကျတော်လည်းဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိ။အဲ့ဒီရေကိုတပြက်ပြက်မက်မက်မောမောနဲ့
အငမ်းမရသောက်နေမိတယ်။
ကျတော့်ဘဝမှာဒီလောက်အရသာရှိတဲံရေမျိုးမသောက်ဖူးဘူးဗျာ။
သူ့ခြေထောက်ကိုရေဆေးပြီးတော့
ခြေထောက်ကိုပရုပ်ဆီသေချာစိမ့်ဝင်အောင်လိမ်းပေး။
ပြီးတော့ပတ်တီးစီးပေးလိုက်တယ်။
“ကဲမင်းပြန်ချင်ပြန်တော့ ငါ့ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီခွင့်တိုင်စာပို့ရမယ် ငါရေးပြီးပေးလိုက်မယ်
အပြန်ကျအကျိုးအကြောင်း ဝင်ပြော အိမ်အလုပ်တွေလည်းငါလုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး
ဒီရက်ပိုင်းမင်းဘဲလုပ်ပေးရမှာ ကျောင်းနောက်ကျနေပြီ မင်းသွားတော့”
“ဟုတ္ကဲ့ ဗ်”
ကျတော်လည်းကျောင်းကိုစက်ဘီးနဲ့အပြေးလေးနှင်။သူ့ရဲ့ဖိနပ်လေးကိုတယုတယသုတ်ပေးခဲ့တဲ့လက်ကိုင်ပဝါလေးကို မက်မက်မောမော်နမ်းရှုပ်ရင်းနဲ့ပေါ့။ ကျတော့်ဘဝမှာမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့
ခြေဆေးရေကိုသောက်ရတဲ့အတွေ့အကြုံသစ်လေးကိုစွဲလန်းရင်းနဲ့ ညနေကျောင်းအပြန်ကျရင်
ဘာတွေထပ်ကြုံရမလဲဆိုတာရင်ခုန်လှုပ်မောရင်းနဲ့ပေါ့။
အပိုင်း (၃)
“ဆရာသခင်ကျေးဇူးရှင်”
ကျတော်ကျောင်းရောက်တော့ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းထိုးနေပြီ။
ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးရုံးခန်းကို အရင်းဆုံးခွင့်တိုင်စာသွားပို့ရဦးမယ်။
သူနဲ့တွေ့ရမှာလည်းခပ်လန့်လန့်။ကျောင်းအုပ်ကြီးက အသက်က ငါးဆယ်ဝန်းကျင်။ အသားဖြူဖြူ မျက်မှန်နဲ့ လူရည်သန့်တယ်။
ရုပ်ရှင်းမင်းသား နေအောင်တို့လိုရုပ်မျိုး။သူကိုယ်တိုင်က
အနေမှန်သလို စည်းကမ်းလည်း အရမ်းကြီးတဲ့သူ။
ဆရာ ဆရာမတွေ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအကုန်လုံးက
ချစ်ကြောက်ရိုသေကျတယ်။ကျတော်ရုံးခန်းအပြင်ကနေ အသံပေးလှမ်းလိုက်တယ်။
” ဆရာကြီး ကျတော်ဝင်လာပါရစေခင်ဗျ”
“ဘယ္သူလဲ ကြဲ႕ ဝင္ခဲ႕ေလ”
“ကျတော်ဇင်မောင်ပါ ဆရာမဒေါ်မိုးသဇင်က ခွင့်တိုင်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
ကျတော်ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ပြောပြလိုက်တယ်။
” အေး သူကများ ငါ့ကို မလေးမစားနဲ့ ခြေထောက်နာနေတာ
ဆိုလည်း ဒီထိတော့သူကိုယ်တိုင် လာပြောပေါ့။
မင်းကိုလိုက်ပို့ခိုင်းလို့ရတာဘဲကို။ ဒီလိုကျောင်းသား
ကနေတဆင့် ခွင့်တိုင်စာပေး ခိုင်းတာ ဒါပထမဆုံးဘဲ သူအလုပ်ပြန်ဆင်းတာနဲ့ငါ့ကိုအရင်ဆုံးလာတွေ့ရမယ်
လို့ပြောလိုက်”
“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ”
” ကဲ မင်းသွားလို့ရပြီ ”
“ဟုတ္ကဲ႕”
ကျတော် အတန်းသွားတက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျတော့်ခန္ဓာက ဝိညာဉ်
ကင်းမဲ့နေသလို။ကျတော့်စိတ်က ဆရာမလေးဆီမှာဘဲ။ အချိန်ကလည်း ဒီနေ့ကျမှကုန်ခဲလိုက်တာ။
သူ့ကို သတိရစိတ်တွေကို သူ့ဖိနပ်ကို သုတ်ပေးထားတဲ့ လက်ကိုင်ပဝါလေးနမ်းရင်းဘဲဖြေသိမ့်နေရတယ်။
“ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်”
ကျောင်းဆင်းပြီ။ကျတော်လည်းစက်ဘီးစီ အသားကုန်ပြေး။
ရှိသမျှအားကုန် နင်းပြီးဆရာမလေး ဆီ အရောက်လာခဲ့တော့တယ်။
“ဆရာမေလး ဆရာမေလး”
ပြန်ထူးသံမကြားရ။သူ အိပ်ခန်းထဲမှာထင်တယ်။ ကျတော်ဝင်သွားဖို့ ချီ်တုံ့ ချတုံ့ ဖြစ်နေသေးပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ တိတ်တိတ်
လေးဝင်သွားလိုက်တယ်။ ဟုတ်ပဗျာဒီထဲမှာအိပ်နေတာ။ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးသလွန်ပေါ် လဲလျောင်းနေတဲ့အတိုင်း။
အပြစ်ကင်းလိုက်တဲ့မျက်နှာ လှလိုက်တဲ့ အသားအရေ။
အပေါ်ကအဖြူရောင်တီရှပ်လေးနဲ့ အောက် ကဒူးလောက်ရှိတဲ့
အပြာနုရောင် ဂျင်းစကပ်လေးနဲ့အရမ်းကို လိုက်ဖက်နေတယ်။ အလင်းရောင်ယဲ့ယဲ့ အခန်းထဲမှာ ကို သူ့ကိုယ်လေးက လင်းနေတယ်ထင်ရတယ်။ ကျတော်သူ့ခြေထောက်ကိုကြည့်လိုက်
မိတော့ ပတ်တီးလေးနဲ့။
ကျတော်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ကျတော့်ကြောင့်သူဒဏ်ရာရခဲ့တာလေ။ ကျတော်လည်း ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး သူ့ခြေထောက်လေး ကို အာငွေ့ပေးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ခြေထောက်လေးကိုနမ်းလိုက်တယ်။ သူရဲ့ခြေဆီ အနံ့လေးက ကျတော်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်မွှေးရနံ့ ဘယ်ပန်းရနံ့မှာ ယှဉ်နိုင်တယ်မထင်မိဘူး။ကျတော့်စိတ်ကို ယိမ်းယိုင်အောင်သွေးဆောင်နေတယ်။ကျတော်လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲတပ်မက်စိတ်နဲ့ သူ့ရဲ့
ခြေချောင်းလေးတွေကို တချောင်းချင်းစုပ်နေမိတယ်။ ခြေထောက်လေးတွေကသန့်ပြန့်နေတာဘဲဗျာ။ ခြေသည်းတွေ
ကြားထဲမှာလည်း ချေးညှော် လုံးဝက်းစင်လို့။ခြေသည်းနီရဲရဲလေးက သူ့ရဲ့ဖြူစင်ဝင်းမွတ်တဲ့ခြေဖမိုးလေး ကို
ပိုပြီးရူးသွပ်မှုဖြစ်စေတယ်။
ခြေချောင်းလေးတွေ စုပ်ပြီးသူ့ရဲ့ခြေဖဝါးမှာရှိတဲ့ ဖုန်မှုန့်လေးတွေပါ
ယက်နေလိုက်တယ်။ဒီထက်ပိုပြီး ကျတော်ဘာမှမလိုချင်တော့ပါ ဘူး။
ဒီလောက်လှပတဲ့မိန်းကလေးရဲ့ ခြေထောက်လေးကို နမ်းခွင့်ရ
ယက်ခွင့်ရတာနဲ့တင် သေပျော်ပါပြီဗျာ။ ကျတော့ထက် ပညာအရည်အချင်း ရုပ်ရည် အစစ အရာရာသာလွန်တဲ့ သူ
နဲ့ကျတော်မတန်ပါဘူး။ ကျတော့်ဘဝက သူ့ခြေထောက်အောက်
မှာနေခွင့်ရတာနဲ့တင်ပြည့်စုံပါပြီ။
“ဖြောင်း” ကျနော့်မျက်နှာကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိခိုက် လာတဲ့တစ်စုံတစ်ရာ။ရုတ်တရက်ဆိုတော့ကြောင်သွားတယ်။
သူမနိုးလာပြီးခြေထောက်နဲ့ပါးကိုကန်လိုက်တာ။
“မင်းငါ့အခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဘာလုပ်တာလဲဟင်”
“ဘာမှမလုပ်ပါဘူးဆရာမလေး ကျောင်းအပြန်ဝင်ခဲ့ဆိုလို့ဝင်လာတာပါ”
သူ့ခြေထောက်မှာကျတော့တံထွေးတွေစိုနေတာ
သတိထားမိသွားတယ်။
“ငါ့ခြေထောက်ကို မင်းယက်ထားတာဘဲ မင်းကယောက်ကျား
မဟုတ်ဘူး ကျွန်ကောင် မိန်းကလေးတွေရဲ့ခြေထောက် အောက်မှာဘဲ နေချင်တဲ့ကျွန်ကောင်ဘဲ”
ကျွန်တော်ခေါင်းငုံ့ပြီး ငြိမ်နေမိတယ်။ သူ့ကိုလည်း အသည်းစိမ့်အောင်ကြောက်နေမိတယ်။
“ဖြန်း” ကျတော့်ပါးကို လည်ထွက်သွားအောင်ရိုက်လိုက်တယ်။
“ဖြေလေ ငါးမေးတာဖြေ မင်းကကျွန်ကောင် ခွေးလိုကောင်
ဟုတ္တယ္မလား”
” ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႕ခင္ဗ်”
“အဲ့တော့ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ကို သခင်မလေး လို့ဘဲနှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့ အချိန်ခေါ်ရမယ် ငါခေါ်ရင်ချက်ချင်းရောက်အောင်လာ
ငါခိုင်းတာမှန်သမျှလုပ်ပေးရမယ် ကြားလား”
“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့”
ကျတော့်ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်ဆောင့်ကန်လိုက်တယ်။
“ပြန်ပြောစမ်း မင်းငါ့ကိုသံပြတ်နဲ့ မပြောနဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လို
ခေါ်ရမယ်ဆိုတာ အခုလေးဘဲပြောထားတယ်လေ”
“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး”
“ေအး ဒီလိုမွေပါ့”
“မနက်က ခွင့်တိုင်စာ ပေးခဲ့လား ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဘာပြောလဲ”
” သခင်မလေးကို ခွင့် ကိုယ်တိုင်မတိုင်လို့ ကျောင်းပြန်တက်တဲ့နေ့
သူနဲ့ပထမဆုံး လာတွေ့ရမဲ့လို့ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်”
“အေးလေ တွေ့ရုံဘဲပေါ့” သူတစ်ချက်မဲ့လိုက်ရင်းပြောတယ်။
“ငါရေသောက်ချင်တယ် ရေတစ်ခွက်သွားခပ်ချေ”
“ဟုတ္ကဲ႕ သခင္မေလး”
“လေးဘက်သွားပြီး သွားနော်” ပြောရင်းကျနော့်တင်ပါးကို ပိတ်ကန်လိုက်တယ်။
“ရေယူလာပါပြီ သခင်မလေး” သူ့ကိုရေခွက်လှမ်းပေးလိုက်တယ်။
“အေး ငါအခုမှ အိပ်ရာထတာ ပလုတ်မကျင်းရသေးဘူး
မင်းလည်းရေဆာနေမှာဘဲ ငါပလုတ်ကျင်းထားရဲ့ရေကို
သောက်ရမယ် ကြားလား”
” ဟုတ်ကဲ့ သခင်မလေးကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ်”
သူမ ပလုတ်ကျင်းပြီးသားရေကို ကျတော့ပါးစပ်ထဲ ထွေးချတယ်။
ပလုတ်ကျင်းထားတဲ့ရေဆိုတော့ သူ့အာငွေ့လေး နဲ့ လည်ချောင်းတစ်လျှောက်နွေးဆင်းသွားတယ်ဗျာ။ ကျတော့် သူ့
ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်သမျှ သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းမှန်သမျှ
က ကျတော့်အတွက်တော့ရွံစရာလို့မထင်မိဘဲအဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေလိုပါဘဲဗျာ။
“သွားဒီနေ့ ငါ့အဝတ်လျှော်ရမဲ့နေ့ အဝတ်ဟောင်းပုံထဲက
အဝတ်တွေသွားလျှော်”
“ဟုတ္ကဲ႕ သခင္မေလး”
ကျတော်လည်းသူမရဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေကိုရေချိုးခန်းထဲယူခဲ့တယ်။
“ဟဲ့ကောင် အကျျင်္ ီ တွေနဲ့ ထမိန်တွေခွဲလျှော်ကြားလား မနက်က
နင်ယူလာတာတဲ့ အနီရောင်က ထမိန်ဇလုံနော်” သူအခန်းထဲကနေလှမ်းအော်ပြောတယ်။
“ဟုတ် သခင်မလေး”
ကျတော်လည်းအထည်တွေ ရွေးရတာပေါ့ အင်္ကျ ီနဲ့ ဘော်လီတွေက
သက်သက် ဘောင်းဘီ ီထမိန်နဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေကသက်သက်ပေါ့။ ရွေးနေရင်းနဲ့ ပန်းနုရောင် အောက်ခံဘောင်းဘီလေး။ သူလိပ်ပြီးချွတ်ထားတယ်
နဲ့တူတယ်။ထဆင်ထူး လို ပုံစံဘောင်းဘီအလိပ်လေး။
ခွကြားထဲမှာ အရောင်လေးကွက်နေတယ်။ ဘောင်းဘီလေးက
ချစ်စရာလေး။သခင်မလေးရဲ့ အဖုတ်လေးနဲ့အနီးကပ်ဆုံးထိတွေ့ခွင့်
ရတဲ့ကောင်။ကျတော်လည်းတွေးရင်းရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ဘောင်းဘီလေးကိုရှုလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ကိုယ်သင်နံ့လေးနဲ့ရောနေတဲ့ ညှီစို့စို့အနံ့လေးက ကျတော့်အတွက်တော့ နတ်စည်းစိမ်နဲ့မလဲနိုင်စရာ။
ပြီးတော့စွန်းနေတဲ့အကွက်လေးကိုလျှာနဲ့ယက် နောက်ဆုံးအားမရဘဲ
ဘောင်းဘီကိုပါးစပ်ထဲ လုံးပြီးထည့်လိုက်မိတယ်။ သခင်မလေး
သာသိရင်ကျတော့်တော့မတွေးရဲစရာ။
“ဟဲ့ကောင် ဇင်မောင်အဲ့ဒါခဏထားခဲ့ဒီကိုလာစမ်း”
“ဟုတ်လာပါပြီ သခင်မလေး” ကျတော်သူ့ဆီလေးဘက်ထောက်သွားပြီးဒူးထောက်နေလိုက်တယ်။
“ငါခုနကရေသောက်တာများသွားတယ် ခုသေးပေါက်ချင်နေပြီ
အိမ်သာလဲ ငါမသွားနိုင်ဘူး မင်းဘာလုပ်ရမလဲသိတယ်နော်”
“ဟုတ္သိပါတယ္သခင္မေလး”
“မျက်စိမှိတ်ထား မင်းကငါ့ အဖုတ်ကိုကြည့်ရအောင်မတန်ဘူး”
“ဟုတ္ကဲ႕သခင္မေလး”
ကျတော့်ခေါင်းကို တစ်ခုခုနဲ့လာစွပ်တယ်။ကျတော်မှတ်မိပြီ။
ခုနကကျတော်နမ်းခဲ့တဲ့ဘောင်းဘီလေးနဲ့အနံ့ချင်းဆင်တယ်။
အခုမှချွတ်ထားတာဆိုတော့ဘောင်းဘီမှာသူ့ချွေးလေးတွေနဲ့ စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတာခံစားမိတယ်။ကျတော်ရင်တွေအရမ်းခုန်သွားတယ်။မနေနိုင်ဘဲလျှာနဲ့ ယက်မိတယ်။
” ဖြန်း ဖြန်း” ကျတော့်ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်တယ်။
“ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ဘာလို့ယက်တာလဲ ကျွန်ကောင် နင်တော့သေတော့မယ် နင်ခေါင်းကိုစွပ်တာနင့်မျက်လုံး
ဖွင့်ကြည့်မှာစိုးလို့ ငါ့ဖုတ်ကို မမြင်စေချင်လို့စွပ်တာ ”
“ဟုတ်သခင်လေး သခင်မလေး ခွင့်ပြုချက်မရဘဲနောက် ဘာမှမလုပ်တော့ပါဘူး”
” နင့် ချီးဦးနှောက်ထဲကသေချာမှတ်ထား ကဲ အခုကြမ်းပြင်ပေါ်
ပက္လက္လွန္”
“ဟုတ္သခင္မေလး”
“ပါးစပ္ကို အဆံုးထိဟထား”
” ဟုတ္သခင္မေလး”
ကျတော်လည်း ဘယ်အချိန်ပါးစပ်ထဲရောက်လာမယ်မှန်းမသိတဲ့
သခင်မလေးရဲ့သေးစက်လေးတွေကို မျှော်လင့်ရင်းပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန်ဟထားလိုက်တယ်။ ဟော ကျတော့်ပါးစပ်ထဲသူ့သေးတွေ
ဝင်လာပြီ ကျတော်လည်း မျိုချပေမဲ့ မနိုင်ဘဲကြမ်းပြင်ပေါ်ကျကုန်တယ်။
“စောက်သုံးကိုမကျဘူးအရင်ဆဲုံး ငါ့ဖုတ်ကို ပြောင်အောင်အရင်ယက်”
ကျတော်လည်းခေါင်းလေးနဲနဲထောင်ပြီးသူ့ရဲ့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေ ပြောင်အောင်စုပ်ပေးတယ်။ ပြီးစောက်ခေါင်းထဲထိလျှာကိုအပြားလိုက်ယက်ပြီး ပြောင်အောင်သေချာလုပ်ပေးလိုက်တယ်။
“အေးတော်တယ် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကသေးတွေတစ်စက်မကျန်
်ပြောင်အောင်ယက် ပြီးရင်အဝတ်လျှော် အဲ့ဒါပြီးရင်ပြန်လို့ရပြီ”
“ဟုတ္ကဲ႕ သခင္မေလး”
“မင်းခေါင်းစွပ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီ ဖယ်လိုက်တော့ အဲ့ဒါလည်းတစ်ခါတည်း ထည့်လျှော်လိုက်တော့ မင်းခေါင်းပေါ်စွပ်ထားတာကြီး ငါပြန်မဝတ်ချင်ဘူး”
“ဟုတ်သခင်မလေး” ကျတော်လည်း သူအမိန့်ပေးခိုင်းစေထားတာတွေကို ပြီးအောင်လုပ်။ သူရဲ့ခြေထောက်လေးကိုနှုတ်ဆက်အနမ်းလေးပေး
ပြီးနောက်ဆံတင်းတင်းနဲ့ပြန်ခဲ့ရတော့တာပေါ့ဗျာ။
Post a Comment