အိမ်အပြင်မှာမတွေ့

အိမ်အပြင်မှာမတွေ့

သည်နေ့ ရုံးပိတ်ရက်။ ဦးမောင်တယောက်မနက်ပိုင်း အားကစားဂျာနယ် ဖတ်နေချိန် ဘေးအိမ်မှ ကလေးငိုသံနှင့်အတူ ဒေါ်ဒေါ်သိမ်း အသံပေါ်လာ၏။ဖိုးမောင်ရေ မင့်တူလေး ဆိုးပေကို ခနထိမ်းပေးပါဦးဟဲ့။ သူ့အမေ စမ်းစမ်းက ဈေးဝယ်သွားနေလို့။ မှည့်ထားတဲ့နာမည် ဝိုင်းချစ် ။ ငိုသန်လွန်း၍ ဆိုးပေ ခေါ်သည့် အခါလည်သား ကလေးက ဦးမောင်ပွေ့ချီတာနဲ့ တိတ်သွားသည်။ ဆိုးပေကို သူ့အိမ်ခေါ်လာ။ သူက ပက်လက် ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်။ ၎င်းဆိုးပေကို သူ့အပေါ် တင်ပြီး ဦးမောင် ဂျာနယ်ကို ဆက်ဖတ်သည်။ဂျာနယ်က သည်တခါပျင်းဘို့ကောင်းနေ၍ နောက်ကျောဖုံးအတွင်းက ကောင်မတွေပုံကို ဦးမောင် ကြည့်၏။ တကယ်မိုက်သည်။ မို့အစ်နေ သောရင်သား အုံတွေက အကျၤ ီလည်ဟိုက် အ ပေါ်ကို ရုန်းထွက်နေသည်။တကယ်ဖီးလာစေသည့်ပုံတွေပါဘဲ။တယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အပီကြည့်နေခိုက် ခြေသံရှပ် ရှပ်ကြားသဖြင့် ကပျာကယာရှေ့က ဆောင်းပါးတွေ ပြန်လှန်ကာ ဖတ်ဟန်ဆောင် ရပြန်၏။စမ်းစမ်း ဈေးဝယ်က ပြန်လာပြီမို့ ဆိုးပေကို လာခေါ်သည်။ သူမက အားနာစွာဖြင့်ပြောသည်။၏ ဆိုးပေတယောက်တော့ ဦးမောင်ကို နှိပ်စက်ပြန်ပြီ။ စာဖတ်ပျက်ပြီပေါ့။ဦးမောင် ကရပါတယ် စမ်းစမ်းရယ်။ နင့်ယောက်ျားနဲ့ငါက ညီအကိုလို နေကြတာဘဲ။ သူ မလေးရှား သွားတဲ့အခိုက် ငါက တတ်နိုင်သ၍ စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့။ပြီးတော့ ဒီ ဆိုးပေ ကလည်း ငါ့မှ တန်းတန်းစွဲဟ။သူ့အဘွားကိုတောင် ငါ့လောက် အချီမခံဘူး။ ဦးမောင် က ဆိုးပေကို ဂျိုင်းက ပွေ့ပြီး စမ်းစမ်းဆီအ ပေး၊ စမ်းစမ်းက ပွေ့အယူ ဦးမောင့် ညာလက်က စမ်းစမ်း နို့အုံကို အိကနဲ ထိမိသွားသည်။စမ်းစမ်းမျက်နှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သွားကာ ဆိုးပေကို ပွေ့ပြန်သွားသည်။ ဦးမောင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်စမ်းစမ်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာနောက်ပိုင်းကို မက်မောစွာကြည့်ဖြစ်လိုက်သည်။ တင်သားကြီးတွေက ယောကျ်ားရပြီးမှ ပိုထွားလာသည်။ လှုပ်ခါ ခုန်ပေါက်သွားသည်မှာ ဖောက်ပြန်ချင် စရာ။က လေးကို ငုံ့အချီ လည်ဟိုက်ထဲက ဝင်းဝါ မို့မောက်နေသော နို့အုံတွေကို လှစ်ကနဲ မြင်လိုက်ရသည်။ ဟင်း ဦးမောင် သက်ပျင်းချမိ၏။ မတော်ဘူး။ ဒါတွေ မတွေးနဲ့။ဆွေမျိုးလိုနေတဲ့ အိမ်နီးချင်း။ ကိုယ့်အ ပေါ်လည်းယုံကြည်နေကြသည် မဟုတ်လား။ပြီး ဦးမောင်မှာလည်း မယားကြီးနှင့်။ သည်လိုနှင့် သုံးလေးလ ကြာသွား၏။စမ်းစမ်းနှင့် ဦးမောင် တယောက်ကို တယောက်ရှိုးတိုးရှန့်တန့်ဖြစ်သွားသည်။ ဆိုးပေက တော့ဦးမောင် ထံ အလာမပျက်။ ငိုရင် သူ့အဘွားကလာပို့။ပြန်ခေါ်တော့လည်း စမ်းစမ်း ယောင်းမ ၅တန်း ကောင်မလေး လာခေါ်၏။ခက်တော့ ခက်သည်။ စမ်းစမ်းက ဦးမောင်ကို လှမ်းအကဲခတ်ကြည့် ကြည့်နေသလို ၊ ဦးမောင်ကလည်းထိမ်းထားသည့်ကြားက ကြည့်မိပြန်သည်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိတော့ အလျင်အမြန် လွှဲကြရ၏။ တနေ့။စမ်းစမ်း ယောက်ခမကြီး စုံတွဲနှင့်ယောင်းမ လေးတို့တခြားရွာ အမျိုးအလှူသွားသည်။ စမ်းစမ်းကဖျားနေ၍ မလိုက်။ ဆိုးပေ နှင့် အိမ်မှာဘဲ ကျန် ရစ်ခဲ့်သည်။နေ့ပိုင်းကျတော့ ဆိုးပေ အော်ငိုသံကြွက်ကြွက်ညံကြားရ လေသည်။ ဦးမောင် က သူ့မိန်းမကို ဆိုးပေသွားခေါ်ခိုင်းဘို့စိတ်ကူးပေမဲ့ မိန်းမက မရှိ။ပက်မြန်မာ ငွေ ချေး ဆပ်ဘို့သွားနေသည်။ ဆိုးပေ ငိုသံ ပိုကျယ်လာသဖြင့် ဦးမောင် စမ်းစမ်းအိမ်ဘက် ဝင်လာသည်။ စမ်းစမ်းကို အိမ်အပြင်မှာမတွေ့။ သို့သော် ပွင့်နေသော တံခါးကကြည့်၍ အိပ်ယာပေါ်က ခြင်ထောင်ထဲမှာ အိပ်နေတာကိုမြင်နေရသည်။သူများအိမ်ထဲ မဝင် သင့်မှန်းသိသော်လည်း သူမဖျားနေတာ ဖြစ်၍ ဆိုးပေကိုခေါ်ရန် ဦးမောင် ဝင်လိုက်၏။ဆိုးပေရေ ဦးမောင်နဲ့ လျောက်လည် ရအောင်ဟေ့။ဦးမောင် အသံကြားတော့ ဆိုးပေ အငိုတိတ်သွားသည်။ သို့သော် စမ်းစမ်းအသံမကြား။ မလှုပ်။ ဦးမောင်က ဆိုးပေ ခေါ်ဘို့ ခြင်ထောင် ကို လှပ်ပြီးဝင်လိုက်တော့ စမ်းစမ်း မျက်ရေကျနေတာ မြင် ရသည်။ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးတော့နေမကောင်းလို့ စိတ်ညစ်လို့ဟု ဖြေသည်။ဦးမောင် လက်တွေက အလိုအ လျောက် သူမမျက်နှာပေါ်က မျက်ရေ တွေ ကြင်နာစွာ သုတ်ပေးမိ၏။ သူမ ငြိမ်လျက်။မျက်ရေ သုတ်ပြီးတော့ သူမ လက်မောင်းအိုးအိအိကို ဆုပ်ကိုင် မိပြန်သည်။ဘာ အားငယ်စရာ ရှိလဲကွယ်။ ဦးမောင် လည်းရှိနေတာဘဲ။စမ်းစမ်း ဘာမှ ပြန်မ ပြော။ ဆိုးပေ ကို ငုံ့ကြည့်တော့ နို့စို့ ဝပြီမို့တလှုပ်လှုပ်ဆော့နေသည်။ ဦးမောင် က ကုတင် စွန်းမှာ ရှိနေတဲ့ ဂျောက်ဂျက်ကို ယူပေးသည်။ပြီး စမ်းစမ်းကို ကြည့်မိတော့ ကလေးနို့တိုက်စဉ်က အတိုင်း ရင်ဘတ်ဟောင်းလောင်း။ဖြူဝင်း မို့မောက်နေသည့် နို့ကြီးတွေက စွဲမက်စရာ။

ဦးမောင် မနေနိုင်ပါ။သူ့လက်ကိုလက်မောင်းအိုးဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ညင် သာစွာ ရွှေ့ကာ စမ်းစမ်း၏အ ပေါ် နို့ကြီးကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။သူ့ပေါင်ကြားက ဟာကလည်းထလာပြီးတဘက်စောင်းအိပ်နေသည့် စမ်းစမ်း၏ကျောကို သွား၍ထောက်ပါတော့သည်။စမ်းစမ်းက ငြိမ်နေသဖြင့်ဦးမောင် ပို၍ ဖီးတက်လာပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးစလုံးကိုအားပါးတရဆုပ်နယ်တော့၏။ ထိုအခါ စမ်းစမ်းက လှုပ်လာ၏။မဖြစ်ပါဘူး ဦးမောင် ရယ် ။သူ့လက်ကို ဆွဲ ယူပြီး သူမ ခါးပေါ် ရွှေ့တင် သည်။ဦးမောင် လက်တွေက ရပ်တန့် မရ တော့ချေ။ခါးပေါ် တင် တော့လည်း အောက်ပိုင်းကို တရွရွလျှောဆင်းပြီးစမ်းစမ်း၏ ဖင်ကြီးကို ဆုပ်နယ် ပွတ်သပ်ပြန်သည်။တင်ကြီးတွေက ထွားလွန်းလှသည်။ဦးမောင် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင် ပွတ်၏။ စော်ကြီးကဦးမောင် ကလည်းဗျာ။ မဖြစ်ပါဘူးဆိုမှ ဇွတ်ကြီ်းပဲ။စိတ်ညစ်တယ်။ပြောပြောဆိုဆို စမ်းစမ်းက မှောက်အိပ်လိုက်၏။ဦးမောင် ဘာမှမပြော။ ဆက် လှုပ် ရှားသည်။ကောင် မ လုံချည်ကို အောက် က နေ အ ပေါ် မလှန်သည်။ ဖြူဖွေးကြီးမားသည့် တင် ကားကားကြီးတွေ ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည်။ ပုဆိုးချွတ် ကု တင်ပေါ်တက်ပြီး စမ်းစမ်းပေါင် နှစ်ချောင်းကို ဆွဲ ဟကာကြားထဲ ဝင် လိုက်သည်။ဦးမောင် ။ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။မလုပ်ပါနဲ့နော်။ ဦးမောင်သည် စမ်းစမ်း၏ ဖင်ကြားထဲကို သူ့ဟာကြီး ထောက်၍ အထက်အောက် စုန်ဆန် ပွတ်ဆွဲသည်။လက်တွေကလည်း တင်သားကြီးတွေဆုပ်ညှစ်နယ်လိုက် နို့ကြီးတွေ ကုန်းဆွဲကိုင်လိုက်နှင့် ထန်ချင် တိုင်းထန်လာ၏။သို့သော် စမ်းစမ်းကတော့ မလုပ်ဘို့တတွတ်တွတ်တောင်းပန်ဆဲ။ ဦးမောင် နားမထောင်တော့။ ဖြစ်သလို ကြုံသလိုအနေအထားနှင့်ဘဲ စလုပ်သည်။မှောက်အိပ်နေ သော စမ်းစမ်း၏ အောက် ဟာထဲကို သူ့အချောင်းကြီး ဝင်အောင် သွင်း၏။ အဖျားပိုင်းချောချောမောမော ဝင် သွားတော့ ဆက် ညှစ်ထိုးသွင်းသည်။ တဝက်လောက် မြုပ်သွားသည့်နောက် ဆက်သွင်းမရတော့။ စမ်းစမ်းက တင်ကြီးတော့ ခုခံနေ၏။ဦးမောင် တဝက်လောက် ဝင်တဲ့အ နေအထားနှင့်ဘဲ ဆော်သည်။ ကောင်းလည်း အရမ်းကောင်း၏။က လေးမွေးပြီးတာ တနှစ် မပြည့်သေးသော်လည်းစမ်းစမ်းဟာက မကျယ်။ မွေးပြီးတော့ ချုပ်ထားလို့လား ယောကျ်ားနဲ့ဝေးနေလို့လားမသိ။ ကြပ်ညပ်နေသည်။ တင်ထွားထွားအိအိကြီးတွေအပေါ် တဖောင်းဖောင်းဆောင့်၍ အားမနာတမ်းလုပ်၏။ဦးမောင်ပါးစပ်ကလည်းအား ။ ကောင်းလိုက်တာ စမ်းရယ်။ ကောင်းတယ်ကွာ အရမ်းဘဲ။ အင့် အင့် ။သို့သော်စမ်းစမ်းကတော့သူမဘာသာတယောက်ထဲ တိုးတိုးပြောရင်းငိုရင်း။ဒီလောက်တောင်းပန်တာမရဘူး။ ငါ့ဘဝ ဆိုးလိုက်တာ။ဘဝ ဆက်တိုင်း ဒီလို အဖြစ်မျိုး မကြုံပါရပါစေနဲ့ တဲ့။ ဦးမောင် တအားဖီးတက်လာတော့ လက်ရှိပုံစံကိုအားမရတော့ ။သူ့ဟာကြီး အရင်းပိုင်းတဝက် ကမဝင် ဘဲ ကျန်နေ၍ အရသာက မပြည့်ဝ။ အချောင်းကို ပြန်နှုတ်ပြီး စမ်းစမ်းခါးကို ဆွဲမသည်။ ကောင်မ ဘော်ဒီက ကြီးသည်မို့ တအားဆွဲမမှ ရမည်ဟု ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ၊ တကယ်ကျတော့ မဘို့ခါးကိုကိုင်လိုက်သည်နှင့် စော်ကကြွကုန်းပေးလေ၏။တရှုပ်ရှုပ်နှင့် တော့ ငိုနေဆဲ။ စော်ကြီးဖင်က အပေါ်ကုန်းထလာသဖြင့်ဒူးထောက်ထားသောသူ့ဟာရှေ့မှာ ကွက်တိဖြစ်သွားသည်။ဦးမောင် စိတ်ကြိုက် နွှာတော့၏။ယခုမှ အဆုံးထိ မြုပ်ကနဲ မြုပ်ကနဲ ဝင်တော့သည်။ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း ပွိကနဲ ပွိကနဲ ပေါ်လာသည့်အသံက နားအရသာ ရှိလှချေသည်။စမ်းလေး အချစ်ဆုံးရယ် ကောင်းလိုက်တာကွာ။ဦး အရမ်းကို ကောင်းနေပြီ။ ပါးစပ်က တတွတ်တွတ်ပြောရင်း အားရပါးရ လုပ်ပါတော့သည်။စမ်းစမ်းကလည်း ငိုလျက်ကပင်ကွက်တိကျအောင် မသိမသာ ပြင်၍ ခံသည်။ပထမ တချီ ပြီးပြီးချင်းမှာပင် ပက်မြန်မာက ပြန်လာသည့်ဦးမောင် မိန်းမကြီး အသံကို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကြားရလေသည်။ဦးမောင်က ဆိုးပေကို ကပျာကယာ ပွေ့ချီပြီးကုတင်ပေါ်က စမ်းစမ်းကို ပြော၏။ စမ်းလေး။ ကိုယ် ဖိုးသားနဲ့ လျောက်လယ် လိုက်ဦးမယ်နော်။ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်။ဟုတ်လား။စော်ကြီးက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြန်ပြော၏။နေမကောင်းတာက ပျောက်သွားပြီ ။မပျောက်လို့ရ မလား။ သူဘဲ ဆေးတွေ ဇွတ်အတင်း ကျွေးပြီးတော့။တကယ်ဆိုးတဲ့ လူကြီး တဲ့။ အဘိုးအဘွားများကပင် ဆလံတင်ရသည့် ဆိုးပေကို ဦးမောင်က ပွေ့ချီလျက် ထိမ်းနေတာ မြင်ရသူတချို့က ဦးမောင်ရာ ။ ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ ကလေးကိုမှ ရေစက်ဆုံပြီး ထိမ်းနေရတယ်။ မင်းမလဲ ဝဋ်ပဲဟု ပြောတတ်ကြပါသည်။ဦးမောင် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ နားထောင်နေလိုက်ပါ၏။သည်ဆိုးပေလေးကြောင့်ဘဲ စမ်းစမ်းကို ဦးမောင်ဝါးနေရတာ သူတို့မသိကြဘူး မဟုတ်ပါလေ။

(Zawgyi)

သည္ေန႔ ႐ုံးပိတ္ ရက္။ဦးေမာင္တ ေယာက္မနက္ပိုင္းအားကစားဂ်ာနယ္ဖတ္ေနခ်ိန္ ေဘးအိမ္မွ က ေလးငိုသံႏွင့္အတူေဒၚေဒၚသိမ္း အသံေပၚလာ၏။ဖိုးေမာင္ေရ မင့္တူေလး ဆိုးေပကို ခန ထိမ္းေပးပါဦးဟဲ့။ သူ႔အ ေမ စမ္းစမ္းက ေဈးဝယ္သြားေနလို႔။မွည့္ထားတဲ့နာမည္ ဝိုင္းခ်စ္ ။ ငိုသန္လြန္း၍ ဆိုးေပ ေခၚသည့္ အခါလည္သား က ေလးက ဦးေမာင္ေပြ႕ခ်ီတာနဲ႔ တိတ္သြားသည္။ဆိုးေပကို သူ႔အိမ္ေခၚလာ။ သူက ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ထိုင္။ ၎ဆိုးေပကို သူ႔အ ေပၚ တင္ ၿပီး ဦးေမာင္ ဂ်ာနယ္ကို ဆက္ဖတ္သည္။ဂ်ာနယ္က သည္တခါပ်င္းဘို႔ေကာင္းေန၍ ေနာက္ေက်ာဖုံးအတြင္းက ေကာင္ မ ေတြပုံကို ဦးေမာင္ ၾကည့္၏။ တကယ္မိုက္သည္။ မို႔အစ္ေန ေသာရင္သား အုံေတြက အက်ၤ ီလည္ဟိုက္ အ ေပၚကို ႐ုန္းထြက္ေနသည္။တကယ္ဖီးလာေစသည့္ပုံေတြပါဘဲ။တ ေယာက္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အပီၾကည့္ေနခိုက္ ေျခသံရွပ္ ရွပ္ၾကားသျဖင့္ ကပ်ာကယာေရွ႕က ေဆာင္းပါးေတြ ျပန္လွန္ကာ ဖတ္ ဟန္ေဆာင္ ရျပန္၏။စမ္းစမ္း ေဈးဝယ္က ျပန္လာၿပီမို႔ ဆိုးေပကို လာေခၚသည္။ သူမက အားနာစြာျဖင့္ေျပာသည္။၏ ဆိုးေပ တ ေယာက္ က ေတာ့ ဦးေမာင္ ကို ႏွိပ္စက္ျပန္ၿပီ။ စာဖတ္ပ်က္ၿပီေပါ့။ဦးေမာင္ ကရပါတယ္ စမ္းစမ္းရယ္။ နင့္ေယာက္်ားနဲ႔ငါက ညီအကိုလို ေနၾကတာဘဲ။ သူ မ ေလးရွား သြားတဲ့အခိုက္ ငါက တတ္ႏိုင္ သ၍ ေစာင့္ေရွာက္ ရမွာေပါ့။ၿပီးေတာ့ ဒီ ဆိုးေပ ကလည္း ငါ့မွ တန္းတန္းစြဲဟ။သူ႔အဘြားကိုေတာင္ ငါ့ေလာက္ အခ်ီမခံဘူး။ ဦးေမာင္ က ဆိုးေပကို ဂ်ိဳင္းက ေပြ႕ၿပီး စမ္းစမ္းဆီအ ေပး၊ စမ္းစမ္းက ေပြ႕အယူ ဦးေမာင့္ ညာလက္က စမ္းစမ္း ႏို႔အုံကို အိကနဲ ထိမိသြားသည္။စမ္းစမ္းမ်က္ႏွာ ရဲကနဲ ျဖစ္သြားကာ ဆိုးေပကို ေပြ႕ျပန္သြားသည္။ ဦးေမာင္ သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္စမ္းစမ္း၏ ကိုယ္ ခႏၶာ ေနာက္ပိုင္းကို မက္ေမာစြာၾကည့္ျဖစ္လိုက္သည္။ တင္သားႀကီးေတြက ေယာက်္ားရၿပီးမွ ပိုထြားလာသည္။ လႈပ္ခါ ခုန္ေပါက္သြားသည္ မွာ ေဖာက္ျပန္ခ်င္ စရာ။က ေလးကို ငုံ႔အခ်ီ လည္ဟိုက္ထဲက ဝင္းဝါ မို႔ေမာက္ေန ေသာ ႏို႔အုံေတြကို လွစ္ကနဲ ျမင္ လိုက္ရသည္။ ဟင္း ဦးေမာင္ သက္ပ်င္းခ်မိ၏။ မ ေတာ္ဘူး။ ဒါေတြ မေတြးနဲ႔။ေဆြမ်ိဳးလိုေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း။ ကိုယ့္အ ေပၚလည္းယုံၾကည္ေနၾကသည္ မဟုတ္လား။ၿပီး ဦးေမာင္ မွာလည္း မယားႀကီး ႏွင့္။ သည္လိုႏွင့္ သုံးေလးလ ၾကာသြား၏။စမ္းစမ္း ႏွင့္ ဦးေမာင္ တ ေယာက္ကို တ ေယာက္ရႈိးတိုးရွန႔္တန္႔ျဖစ္သြားသည္။ ဆိုးေပ က ေတာ့ဦးေမာင္ ထံ အလာမပ်က္။ ငိုရင္ သူ႔အဘြားကလာပို႔။ျပန္ေခၚေတာ့လည္း စမ္းစမ္း ေယာင္းမ ၅တန္း ေကာင္ မ ေလး လာေခၚ၏။ခက္ေတာ့ ခက္သည္။ စမ္းစမ္းက ဦးေမာင္ ကို လွမ္းအကဲခတ္ၾကည့္ ၾကည့္ေနသလို ၊ ဦးေမာင္ ကလည္းထိမ္းထားသည့္ၾကားက ၾကည့္မိျပန္သည္။ မ်က္လုံးခ်င္း ဆုံမိေတာ့ အလ်င္ အျမန္ လႊဲၾကရ၏။ တ ေန႔။စမ္းစမ္း ေယာက္ခမႀကီး စုံတြဲႏွင့္ေယာင္းမ ေလးတို႔တျခား႐ြာ အမ်ိဳးအလႉသြားသည္။ စမ္းစမ္းကဖ်ားေန၍ မလိုက္။ ဆိုးေပ ႏွင့္ အိမ္မွာဘဲ က်န္ ရစ္ခဲ့္သည္။ေန႔ပိုင္းက်ေတာ့ ဆိုးေပ ေအာ္ငိုသံႂကြက္ႂကြက္ညံၾကားရ ေလသည္။ ဦးေမာင္ က သူ႔မိန္းမကို ဆိုးေပသြားေခၚခိုင္းဘို႔စိတ္ကူးေပမဲ့ မိန္းမက မရွိ။ပက္ျမန္မာ ေငြ ေခ်း ဆပ္ဘို႔သြားေနသည္။ ဆိုးေပ ငိုသံ ပိုက်ယ္လာသျဖင့္ ဦးေမာင္ စမ္းစမ္းအိမ္ဘက္ ဝင္ လာသည္။ စမ္းစမ္းကို အိမ္အျပင္မွာမ ေတြ႕။ သို႔ေသာ္ ပြင့္ေနေသာ တံခါးကၾကည့္၍အိပ္ယာေပၚက ျခင္ေထာင္ ထဲမွာအိပ္ေနတာကိုျမင္ေနရသည္။သူမ်ားအိမ္ထဲ မဝင္ သင့္မွန္းသိေသာ္လည္း သူမဖ်ားေနတာ ျဖစ္၍ ဆိုးေပကိုေခၚရန္ ဦးေမာင္ ဝင္လိုက္၏။ဆိုးေပေရ ဦးေမာင္နဲ႔ ေလ်ာက္လည္ ရေအာင္ေဟ့။ဦးေမာင္ အသံၾကားေတာ့ ဆိုးေပ အငိုတိတ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ စမ္းစမ္းအသံမၾကား။ မလႈပ္။ ဦးေမာင္ က ဆိုးေပ ေခၚဘို႔ ျခင္ေထာင္ ကို လွပ္ၿပီးဝင္ လိုက္ေတာ့ စမ္းစမ္း မ်က္ေရက်ေနတာ ျမင္ ရသည္။ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဟု ေမးေတာ့ေန မ ေကာင္းလို႔။ စိတ္ညစ္လို႔ဟု ေျဖသည္။ဦးေမာင္ လက္ေတြက အလိုအ ေလ်ာက္ သူမမ်က္ႏွာေပၚက မ်က္ေရ ေတြ ၾကင္ နာစြာ သုတ္ေပးမိ၏။ သူမ ၿငိမ္လ်က္။မ်က္ေရ သုတ္ၿပီးေတာ့ သူမ လက္ေမာင္းအိုးအိအိကို ဆုပ္ကိုင္ မိျပန္သည္။ဘာ အားငယ္စရာ ရွိလဲကြယ္။ ဦးေမာင္ လည္းရွိေနတာဘဲ။စမ္းစမ္း ဘာမွ ျပန္မ ေျပာ။ ဆိုးေပ ကို ငုံ႔ၾကည့္ေတာ့ ႏို႔စို႔ ဝ ၿပီမို႔တလႈပ္လႈပ္ေဆာ့ေနသည္။ ဦးေမာင္ က ကုတင္ စြန္းမွာ ရွိေနတဲ့ ေဂ်ာက္ဂ်က္ကို ယူေပးသည္။ၿပီး စမ္းစမ္းကို ၾကည့္မိေတာ့ က ေလးႏို႔တိုက္စဥ္က အတိုင္း ရင္ ဘတ္ ေဟာင္းေလာင္း။ျဖဴဝင္း မို႔ေမာက္ေနသည့္ ႏို႔ႀကီးေတြက စြဲမက္စရာ။

ဦးေမာင္ မ ေနႏိုင္ ပါ။သူ႔လက္ကိုလက္ေမာင္းအိုးဆုပ္ကိုင္ ထားရာမွ ညင္ သာစြာ ေ႐ႊ႕ကာ စမ္းစမ္း၏အ ေပၚ ႏို႔ႀကီးကို ဖြဖြေလး ဆုပ္ကိုင္ လိုက္သည္။သူ႔ေပါင္ၾကားက ဟာကလည္းထလာၿပီးတဘက္ေစာင္းအိပ္ေနသည့္ စမ္းစမ္း၏ေက်ာကို သြား၍ေထာက္ပါေတာ့သည္။စမ္းစမ္းက ၿငိမ္ေနသျဖင့္ဦးေမာင္ ပို၍ ဖီးတက္လာၿပီး ႏို႔ႀကီးႏွစ္လုံးစလုံးကိုအားပါးတရဆုပ္နယ္ေတာ့၏။ ထိုအခါ စမ္းစမ္းက လႈပ္လာ၏။မျဖစ္ပါဘူး ဦးေမာင္ ရယ္ ။သူ႔လက္ကို ဆြဲ ယူၿပီး သူမ ခါးေပၚ ေ႐ႊ႕တင္ သည္။ဦးေမာင္ လက္ေတြက ရပ္ တန္႔ မရ ေတာ့ေခ်။ခါးေပၚ တင္ ေတာ့လည္း ေအာက္ပိုင္းကို တ႐ြ႐ြေလွ်ာဆင္းၿပီးစမ္းစမ္း၏ ဖင္ႀကီးကို ဆုပ္နယ္ ပြတ္သပ္ျပန္သည္။တင္ႀကီးေတြက ထြားလြန္းလွသည္။ဦးေမာင္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကိုင္ ပြတ္၏။ ေစာ္ႀကီးကဦးေမာင္ ကလည္းဗ်ာ။ မျဖစ္ပါဘူးဆိုမွ ဇြတ္ႀကီ္းပဲ။စိတ္ညစ္တယ္။ေျပာေျပာဆိုဆို စမ္းစမ္းက ေမွာက္အိပ္လိုက္၏။ဦးေမာင္ ဘာမွ မ ေျပာ။ ဆက္ လႈပ္ ရွားသည္။ေကာင္ မ လုံခ်ည္ကို ေအာက္ က ေန အ ေပၚ မလွန္သည္။ ျဖဴေဖြးႀကီးမားသည့္ တင္ ကားကားႀကီးေတြ ဘြားကနဲ ေပၚလာသည္။ ပုဆိုးခြၽတ္ ကု တင္ေပၚတက္ၿပီး စမ္းစမ္းေပါင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲ ဟ ကာၾကားထဲ ဝင္ လိုက္သည္။ဦးေမာင္ ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္။ဦးေမာင္ သည္ စမ္းစမ္း၏ ဖင္ၾကားထဲကို သူ႔ဟာႀကီး ေထာက္၍ အထက္ေအာက္ စုန္ဆန္ ပြတ္ဆြဲသည္။လက္ေတြကလည္း တင္ သားႀကီးေတြဆုပ္ညႇစ္နယ္လိုက္ ႏို႔ႀကီးေတြ ကုန္းဆြဲကိုင္ လိုက္ႏွင့္ ထန္ခ်င္ တိုင္းထန္လာ၏။သို႔ေသာ္ စမ္းစမ္းက ေတာ့ မလုပ္ဘို႔တတြတ္တြတ္ေတာင္းပန္ဆဲ။ ဦးေမာင္ နားမ ေထာင္ေတာ့။ ျဖစ္သလို ႀကဳံသလိုအ ေနအထားႏွင့္ဘဲ စ လုပ္သည္။ေမွာက္အိပ္ေန ေသာ စမ္းစမ္း၏ ေအာက္ ဟာထဲကို သူ႔အ ေခ်ာင္းႀကီး ဝင္ေအာင္ သြင္း၏။ အဖ်ားပိုင္းေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ဝင္ သြားေတာ့ ဆက္ ညႇစ္ထိုးသြင္းသည္။ တဝက္ေလာက္ ျမဳပ္သြားသည့္ေနာက္ ဆက္သြင္း မရ ေတာ့။ စမ္းစမ္းက တင္ႀကီးေတာ့ ခု ခံ ေန၏။ဦးေမာင္ တဝက္ေလာက္ ဝင္ တဲ့အ ေနအထားႏွင့္ဘဲ ေဆာ္သည္။ ေကာင္းလည္း အရမ္းေကာင္း၏။က ေလးေမြးၿပီးတာ တႏွစ္ မျပည့္ေသးေသာ္လည္းစမ္းစမ္းဟာက မက်ယ္။ ေမြးၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ထားလို႔လား ေယာက်္ားနဲ႔ေဝးေနလို႔လားမသိ။ ၾကပ္ညပ္ေနသည္။ တင္ ထြားထြားအိအိႀကီးေတြအ ေပၚ တ ေဖာင္းေဖာင္းေဆာင့္၍ အားမနာတမ္းလုပ္ ၏။ဦးေမာင္ပါးစပ္ကလည္းအား ။ ေကာင္းလိုက္တာ စမ္းရယ္။ ေကာင္းတယ္ကြာ အရမ္းဘဲ။ အင့္ အင့္ ။သို႔ေသာ္စမ္းစမ္းက ေတာ့သူမဘာသာတ ေယာက္ထဲ တိုးတိုးေျပာရင္းငိုရင္း။ဒီေလာက္ေတာင္းပန္တာမရဘူး။ ငါ့ဘဝ ဆိုးလိုက္တာ။ဘဝ ဆက္တိုင္း ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး မႀကဳံပါရပါေစနဲ႔ တဲ့။ ဦးေမာင္ တအားဖီးတက္လာေတာ့ လက္ရွိပုံစံကိုအားမရ ေတာ့ ။သူ႔ဟာႀကီး အရင္းပိုင္းတဝက္ ကမဝင္ ဘဲ က်န္ေန၍ အရသာက မျပည့္ဝ။အ ေခ်ာင္းကို ျပန္ႏႈတ္ၿပီး စမ္းစမ္းခါးကို ဆြဲမသည္။ေကာင္ မ ေဘာ္ဒီက ႀကီးသည္မို႔တအားဆြဲမ မွ ရမည္ဟု ထင္ ခဲ့ေပမဲ့ ၊ တကယ္က်ေတာ့ မ ဘို႔ခါးကိုကိုင္ လိုက္သည္ႏွင့္ ေစာ္က ႂကြ ကုန္းေပးေလ၏။တရႈပ္ ရႈပ္ႏွင့္ ေတာ့ ငိုေနဆဲ။ ေစာ္ႀကီးဖင္ က အ ေပၚကုန္းထလာသျဖင့္ဒူးေထာက္ထားေသာသူ႔ဟာေရွ႕မွာ ကြက္တိျဖစ္သြားသည္။ဦးေမာင္ စိတ္ႀကိဳက္ ႏႊာေတာ့၏။ယခုမွ အဆုံးထိ ျမဳပ္ကနဲ ျမဳပ္ကနဲ ဝင္ေတာ့သည္။ေဆာင့္သြင္းလိုက္တိုင္း ပြိကနဲ ပြိကနဲ ေပၚလာသည့္အသံက နားအရသာ ရွိလွေခ်သည္။စမ္းေလး အခ်စ္ဆုံးရယ္ ေကာင္းလိုက္တာကြာ။ဦး အရမ္းကို ေကာင္းေနၿပီ။ ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း အားရပါးရ လုပ္ပါေတာ့သည္။စမ္းစမ္းကလည္း ငိုလ်က္ကပင္ကြက္တိက်ေအာင္ မသိမသာ ျပင္၍ ခံသည္။ပထမ တခ်ီ ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပင္ ပက္ျမန္မာက ျပန္လာသည့္ဦးေမာင္ မိန္းမႀကီး အသံကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ၾကားရ ေလသည္။ဦးေမာင္ က ဆိုးေပကို ကပ်ာကယာ ေပြ႕ခ်ီၿပီးကုတင္ေပၚက စမ္းစမ္းကို ေျပာ၏။ စမ္းေလး။ ကိုယ္ ဖိုးသားနဲ႔ ေလ်ာက္လယ္ လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္။ဟုတ္လား။ေစာ္ႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းစူၿပီး ျပန္ေျပာ၏။ေန မ ေကာင္းတာက ေပ်ာက္သြားၿပီ ။မ ေပ်ာက္လို႔ရ မလား။သူဘဲ ေဆးေတြ ဇြတ္အတင္း ေကြၽးၿပီးေတာ့။တကယ္ ဆိုးတဲ့ လူႀကီး တဲ့။ အဘိုးအဘြားမ်ားကပင္ ဆလံတင္ ရသည့္ ဆိုးေပကို ဦးေမာင္ က ေပြ႕ခ်ီလ်က္ ထိမ္းေနတာ ျမင္ရသူတခ်ိဳ႕ကဦးေမာင္ ရာ ။ ဒီေလာက္ဆိုးတဲ့ က ေလးကိုမွေရစက္ ဆုံၿပီး ထိမ္းေနရတယ္။ မင္းမလဲ ဝဋ္ပဲ။ဟုေျပာတတ္ၾကပါသည္။ဦးေမာင္ ဘာမွျပန္ မ ေျပာဘဲ ၿပဳံး၍သာ နားေထာင္ေနလိုက္ပါ၏။သည္ ဆိုးေပ ေလးေၾကာင့္ဘဲ စမ္းစမ္းကို ဦးေမာင္ဝါးေနရတာ သူတို႔မသိၾကဘူး မဟုတ္ပါေလ။

Posted in ျပည္တြင္းသတင္း

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment

Name *

Email *

Website

©2022