အပိုင်းအစ(အပြာစာအုပ်)
အောင်ကြီးရဲ့အဖေနဲ့ အမေက ကွဲနေတာ ၁ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ အိမ်မှာ သူ့အမရယ်၊ သူ့အမေရယ်ပဲရှိတယ်။ သူ့အမေက အသက် ၄၀ – ၄၅ လောက်ပဲရှိသေးတယ်။
ကျနော်က ကွန်ပြူတာပြင်ရတာဆိုပေမယ့် Customer တွေနဲ့ ပြောဆို ဆက်ဆံရတာများတော့ လူမှုရေးဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေပြီ။ ရောက်တဲ့ညနေပဲ အောင်ကြီးရဲ့မိသားစုနဲ့ခင်ခင်မင်မင် ဖြစ်သွားတယ်။
နောက်တနေ့မနက် ရေချိုးဖို့အတွက် ရေချိုးခန်းအသွား အဝတ်ဟောင်းတောင်းထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ မိန်းမဝတ်အတွင်းခံဘောင်းဘီ နှစ်ထည်တွေ့တယ်။ အမေနဲ့ သမီးရဲ့ အတွင်းခံတွေ ဖြစ်မယ်။ တထည်က အသက်ငယ်ငယ် မိန်းကလေး တွေ ဝတ်တဲ့ ပုံစံမျိုး။ အဖြူပေါ်မှာ အစိမ်းရောက် ပန်းပွင့်သေးသေးလေးတွေ။ နောက်တစ်ထည်ကတော့ ဇာဖြူအတွင်းခံ ဆိုဒ်ကခပ်ကြီးကြီးပဲ။ အဲ့ဒါက အောင်ကြီးအမေရဲ့ အတွင်းခံဖြစ်မယ်။ ကျနော့်မှာ စိတ်စွဲလန်းမူတစ်ခုရှိတယ်ဗျ။ အဲ့ဒါက မိန်းမဝတ် အတွင်းခံတွေ တွေ့ရင် စိတ်ကြွလာရော။ လူလစ်တယ် ဆိုလို့ကတော့ လျှော်ပြီးသားဖြစ်ဖြစ်၊ မလျှော်ရသေးတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ခိုးနမ်းတတ်တယ်။ အခုလည်း လူလစ်တယ်ဆိုတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ နှစ်ထည် စလုံးကို မျက်နှာမှာအပ်ပြီး မွှေးကြည့်လိုက်တယ်။ အဖုတ်နံတွေကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရူပစ်လိုက်တယ်။ အထူးသဖြင့် အန်တီကြီးရဲ့ အတွင်းခံ ပူစီနေရာလေးကို နှာခေါင်းထိပ်ကပ်ပြီး တဝကြီးကို ရူပစ်လိုက်တာ။ အောက်က ငပဲကြီးကလည်း ရူလိုက်တာနဲ့ တင်းခနဲ တင်းခနဲ ကြွတက်လာရော။
အန်တီရဲ့အတွင်းခံကို နမ်းပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ကို ကျနော် တော်တော်စွဲလန်းသွားတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ သူနဲ့စကားပြောတဲ့အခါတိုင်း သူ့အဖုတ်ကို စိတ်ကူးနေတာ မဖျောက်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျနော် သူ့ကို အီစီကလီလုပ်ကြည့်တယ်။ ချက်ပြုတ်ချိန်မှာ ဝင်ကူတာမျိုး။ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး သူ့နားမှာ စကားသွားပြောတာမျိုး လုပ်ကြည့်တယ်။ အခြေအနေမကောင်းဘူးဗျ။ သူကိုသာ ကျနော်က စွဲလန်းနေတာ။ သူကတော့ အိန္ဒြေရရ ပဲနေတယ်။ သားဖြစ်သူရဲ့သူငယ်ချင်း အဖြစ်ထက်ပိုပြီးမဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ ကျနော်သူ့နားမှာ အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာပြီး လာလာနေတာကိုတော့ ရိပ်မိတယ်ထင်တယ်။
ဒီလိုနဲ့ သင်္ကြန်ရုံးပိတ်ရက်ကုန်ခါနီးလို့ ကျနော်တို့လည်း ပြန်ရတော့မယ်။ မနက်ဖြန်လို့ ပြန်ရတော့မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့လိုနေ့မျိုးမှာ အောင်ကြီးအမက အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ဟင်္သာတကိုသွားရမယ်တဲ့။ အဲ့ဒါကို အောင်ကြီးက မြန်အောင်ကနေ ဟင်္သာတကို ဆိုင်ကယ်နဲ့လိုက်ပို့ပေးရတယ်။ ညနေဘက်က ထွက်သွားလိုက်တာ ညကျတော့ ဖုန်းလာတယ်။ အောင်ကြီးက ကျောင်းကသူ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တွေ့လို့ မနက်ဖြန် ကားဂိတ်မဆင်းခင်မှ ပြန်လာမယ်တဲ့။ အဲ့ဒါသူ့အမေကို စိတ်ပူမှာစိုးလို့ ဆိုပြီးဖုန်းလှမ်းဆက်တာ။
အဲ့ဒီ့ညကတော့ အန်တီနဲ့ ကျနော်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲအိမ်မှာပေါ့။ ညစာစားပြီးတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း စကားပြောဖြစ်တယ်။ သူ့ယောက်ျားက သူ့ကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့အကြောင်း။ အောင်ကြီးက လူငယ်လည်း လူငယ်၊ ယောက်ျားလေးလည်းဖြစ်ပြန်တော့ အိမ်ကိုသံယောဇဉ်မရှိတဲ့အကြောင်း။ ရန်ကုန်ပြန်ခါနီးတောင် အမေနဲ့မနေပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညသွားအိပ်ကြောင်း။ စသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲခံစားနေရတာတွေကို ကျနော့်ကို ရင်ဖွင့်ပါတယ်။ ဟုတ်တော့လည်းဟုတ်ပါတယ်လေ။ မိသားစုက သုံးယောက်ပဲရှိတာ။ သားလုပ်တဲ့သူ ပြန်ခါနီးမှာ သူနဲ့အတူရှိစေချင်မှာပေါ့။ အကြာကြီးခွဲနေရဦးမှာလေ။
ပြောရင်းနဲ့မျက်ရည်တွေကျလာတော့ ကျနော်လည်း နည်းနည်း ညစ်လာတယ်။ အပျော်လာပါတယ်ဆိုမှာ စိတ်ညစ်စရာနဲ့တိုးနေပါရောလား။ အဲ့ဒါနဲ့ သူစိတ်ပြောင်းသွားအောင်လို့ “အန်တီတို့ အရင်တုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ မိသားစုပုံတွေ ပြပါလား။ ကျနော်ကြည့်ချင်လို့” ဆိုတော့ “အဲ့ဒါတွေက အိပ်ခန်းထဲက ဗီဒိုထဲမှာ… နေဦး။ မင်းကြည့်ချင်တယ်ဆို အန်တီသွားယူပေးမယ်” ဆိုပြီး အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားတယ်။ သူ့အိပ်ခန်းက တံခါးရှိပေမယ့် မြန်မာအိမ်ဆိုတော့ တံခါးပိတ်နေတတ်တဲ့အကျင့်မရှိဘူး။ လိုက်ကာလေးပဲချထားတယ်။ ခဏနေတော့ ဒုန်းဆိုတဲ့အသံ အိပ်ခန်းထဲက ကြားလိုက်တယ်။ ဘာများဖြစ်သလဲလို့ ကျနော် ပြေးဝင်သွားပြီးကြည့်လိုက်တော့ အဝတ်တွေ အောက်မှာ ထားထားတဲ့ အယ်လ်ဘမ်ကို ဆွဲထုတ်ရင်း အပေါ်က စာအုပ်တွေက ပြုတ်ကြလာတာ။ ကြမ်းပေါ်ကျနေတာတွေကို အန်တီက ကောက်နေတော့ ကျနော်လည်း ဝင်ကောက်ပေးမလို့ပါပဲ။
အမှတ်မထင်ပဲ အယ်လ်ဘမ် တစ်အုပ်ကို သူ့ကအကောက် ကျနော်ကလည်း အငုံဆိုတော့ နှစ်ယောက်သားနှဖူးခြင်းဆောင့်မိတာ ခွပ်ခနဲပဲ။ အရှိန်နဲ့ဆိုတော့ သူကနောက်ကို ဖင်ထို်င်ကြသွားရော။ ငိုအားထက်ရယ်အားဆိုသလိုပါပဲ။ သူကတဟားဟား ရယ်ရင်း “အမယ်လေးဟဲ့။ ငါမှာ ဝမ်းနည်းနေရတဲ့အထဲ နဖူးပါ ယောင်တော့မယ်” တဲ့။ မထင်မှတ်တဲ့အဖြစ်အပျက်လေးကြောင့် ရယ်မောရင်း ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးမူ ပိုသွားသလိုပဲ။ ဖင်ထိုင်ချရင်း နှဖူးပွတ်နေတဲ့သူ့ကို ကြည့်ရင်း မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခု ကျနော် လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျောဘက်ကနေ သိုင်းပြီး သူ့ပုခုံးကို ကိုင်၊ ခေါင်းကို ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ “ဒီည အန်တီ တစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေမယ့်အစား အန်တီ့နားမှာ ကျနော်နေပေးပါရစေ” လို့ပြောလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ မထူးတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ပြန်ရတော့မယ်။ ဒီညမှ မလှုပ်ရှားရင် နောက်တွေ့ဖို့ကမလွယ်ဘူး။ ပါးရိုက်ပြီး အိမ်ပေါ်ကနှင်ချရင်လည်း တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ဆင်းပြေရုံပေါ့။
ဒါပေမယ့် သူကျနော့်ကို ပါးမရိုက်ပါဘူး။ ကျနော်ဖက်ထားတာကိုလည်း မရုန်းဘူး။ ညိမ်ညိမ်လေးပဲနေနေတယ်။ သူ ငိုနေပါတယ်။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငိုနေတယ်။ ကျနော်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ သူကိုဖက်ထားရင်း သူ့ကျောကို ပွတ်ပေးနေမိတယ်။ ခဏအကြာမှာ ငိုလို့ဝသွားတယ် ထင်ပါတယ်။ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်ဆောင့်တွန်းပြီး ထလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဘာများလုပ်မလဲလို့ ကျနော်လည်း မော့ကြည့်နေတုန်း “ထ” ဆိုပြီးသူ့လက်ကို ကမ်းပေးတယ်။ “မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက် ရအောင်” တဲ့။ ကျနော့်လက်ကို ဆွဲပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားတယ်။
ဘေစင်ရှေ့မှာရပ်ပြီးသူကသွားတိုက်နေတုန်း ကျနော် သူ့နောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်တယ်။ သူ့လည်ပင်းလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းရင် လုံးတင်းတဲ့တင်သားတွေကို ကျနော့် ဆီးခုံနဲ့ဖိပွတ်ထားတယ်။ သူ့လည်ပင်းကို နမ်းပြီး မှန်ထဲကနေ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူကလည်း ကျနော့်ကို ပြန်ကြည့်နေတယ်။ သူသွားတိုက်ပြီးသွားတော့ သွားပွတ်တံကိုရေးဆေးပြီး သွားတိုက်ဆေးအသစ်ထည့်တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကို လှည့်ပေးပြီး “ရော့… တိုက်” တဲ့။
ကျနော် သူများတွေ သုံးပြီးသားသွားပွတ်တံကို တစ်ခါမှ မသုံးဖူးဘူး။ သူကရေဆေးပြီးမှ ပေးတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး။ သွားပွတ်တံကို ကျနော့်ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တော့ စိတ်ထဲက ယားကျိ ယားကျိဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော့်ပါးစပ်ထဲ ထည့်တဲ့၊ တိုက်တဲ့အချိန် သူကကျနော့်မျက်နှာ ပေါ်က အမူအရာအပြောင်းအလဲကို သေချာစိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျနော်ကပထမပိုင်းတော့ မကြုံဖူးလို့ ဆန်းနေပေမယ့် တစ်ချက်နှစ်ချက် တိုက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာတော့ အသားကျသွားပြီ။ သူက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျနော့်ရင်ဘတ်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီး ခါးကိုသိုင်းဖက်လိုက်တယ်။ ရင်ဘတ်ကို လာထိတဲ့သူ့အသားဆိုင် နှစ်လုံးက အိခနဲပါလား။ အားနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့တင်ပါးလုံးလုံးကျစ်ကျစ်တစ်ခြမ်းကို လက်နဲ့မရဲတရဲ ညစ်လိုက်မိတယ်။
တစ်ညတာ ဆိုပေမယ့် ဇတ်သိမ်း
မှန်ထဲက ကျနော့် ပုံရိပ်ကို ကျနော်ကြည့်ရင်း တွေးမိတယ်။ အခုလိုသွားပွတ်တံ တစ်ချောင်းထဲ ကို နှစ်ယောက် အတူတူသုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျနော်တို့ရဲ့အချစ်စိတ်တွေ တိုးသွားသလိုပဲ။ ရင်းရင်းနှီးနှီးဖြစ်သွားသလိုလည်း ခံစားရတယ်။ သူ့ကို ကျနော်က ကြောင်ခံတွင်းပျက်နဲ့ဇရက်တောင်ပံကျိုး လိုသဘောထားလား သိချင်လို့ သူတမင်လုပ်ခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ မထင်မှတ်တဲ့ အပြုအမူလေးကလည်း လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးမူကို တိုးသွားစေတယ်။
သွားတိုက်ပြီးတော့ ကျနော် အိပ်ခန်းထဲက ပြန်ဝင်လာချိန်မှာ သူက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျနော် အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်ပြီး အောက်ခံဘောင်းဘီနဲ့ အိပ်ယာပေါ် တက်လှဲနေလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ သူရေချိုးခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာတယ်။ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ရင်ရှားထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတဲ့ ကျနော့်ဘေးမှာ လာရပ်တယ်။ ကျနော်သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ဘာက စလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ တွေးနေတုန်းသူက ကျနော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်နမ်းခမ်းကို ဖွဖွလေးတစ်ချက်နမ်းပြီး လည်းပင်းကို စုပ်တယ်။ အား… သွေးတွေ နွေးခနဲပန်းထွက်လာမလားထင်ရတယ်။ လည်ပင်းကနေ ကျနော့် နို့တလုံးကို ပြောင်းပြီး စို့တယ်။ သူ့နမ်းခမ်းနဲ့ထိတဲ့နေရာမှန်သမျှက အရသာရှိနေတာချည်းပဲ။ နို့တစ်ဖက်ပြီးတော့ နောက်တစ်ဖက်ကို တဇက်ဇက်နဲ့ကိုက်ပြန်ရော။ ကျနော်မနေနိုင်တော့ဘူး။ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို လှမ်းချွတ်လိုက်တော့ ပေါင်ကြားက အမည်းရောင်တြိဂံပုံလေး လှစ်ခနဲပေါ်လာတယ်။ လက်နဲ့အသာ စမ်းလိုက်တော့ အမွှေးတွေ ကြားထဲက အသားဆိုင်တွေက နွေးနွေးပြော့ပြော့။ ကျနော့လက်မှာလည်း အရင်တွေ စိုလာတယ်။
ဝတ်ထားတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီ ထဲက ထောင်မတ်နေတဲ့ မောင်းတံကြီးကို ကျနော် အပြင်ထုတ်လိုက်တယ်။ လွတ်လပ်သွားတော့ ငပဲကြီးက ပျော်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းတရမ်းရမ်း။ ဒါကို သူ က ဆွဲကိုင်ပြီး ညိမ်အောင်ထိန်းလိုက်တယ်။ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဖြေးဖြေးချင်းလုပ်ပေးရင်း အရည်ပြားကို အောက်ထိ ရောက်အောင် ဆွဲဆွဲချပေးတော့ လူတစ်ကိုယ်လုံး ဖြင်းခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ်။
ဒုတ်အရင်းနဲ့ ဥနှစ်လုံးပါအောင် လက်တစ်ဖက်ထဲနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်တက်ခွလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူအဖုတ်ဝမှ တေ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလိုက်တယ်။ တဝက်လောက် အဝင်မှာ ထိပ်ဝထိ ပြန်ထုတ်တယ်။ ပြီးတော့ တအိအိနဲ့ ပြန်ထိုင်ချလိုက်တာ တစ်ချောင်းလုံးဝင်သွားတဲ့အထိပဲ။ ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ မျက်စိမှိတ်ထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းဆောင့်နေလိုက်တာ။ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မဟုတ်ပဲ ဖီးလ်ခံရင်းစောင့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ မျက်လုံးကမှေးပြီးစင်းထားတယ်။ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် သပ်တင်လိုက်သေးရဲ့။ သူ့ကို ကြည့်နေရင်း ကျနော် မနေနိုင်တော့ဘူး။ သုတ်ရည်တွေ ကို သူ့အဖုတ်အတွင်းထဲထိ ပန်းထည့်လိုက်တယ်။
သူက ဆောင့်နေတာကို ရပ်ပြီး ကျနော့်ကို ကြည့်ရင်း “ပြီးသွားပြီလား” လို့မေးတော့ ကျနော် ဘာဖြေရမှန်းမသိတော့ဘူး။ အရမ်းမြန်လွန်းတော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်သလို ဖြစ်ပြီး အိုးတိုးအန်းတမ်းကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့။ “မင်းအရင်က မိန်းမတွေနဲ့ ဆက်ဆံဖူးလား” အရမ်းမြန်တော့ ကျနော့်ကို အူရိုင်းများထင်သွားလားမသိဘူး။ “စိတ်မပူပါနဲ့… မင်း တို့နဲ့ ဒီညလုံး နေပေးမယ် ပြောထားတာပဲ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်” သူက ကျနော် အနေရခက်နေတာကို သက်သာသွားအောင် ပြောပါတယ်။
ဟုတ်တယ် အချိန်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးကြီးတွေ ကျနော့် လီးကို စုပ်ပေးတာ ခံကြည့်ချင်တယ်။ တခါမှ မခံဘူးတော့ဘယ်လိုနေမလဲ တွေးကြည့်ရင်း စိတ်တောင် ပြန်ထလာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုအရင် ဦးစားပေးရမယ်လေ။ ကျနော်က တစ်ခေါက်ပြီးထားပြီးသား။ သူ့ရဲ့ မို့ဖောင်းနေတဲ့ အဖုတ်ထဲကို မျက်နှာအပ်လိုက်တယ်။ ချွေးနံလေးက အောက်သိုးသိုးနဲ့။ ပုတ်စော်နံတာမဟုတ်ဘူး။ တမျိုးပဲ ပြောရခက်တယ်။ သူ့ပေါင်ကြားထဲက ကိုယ့်ငွေ့ကြောင့် ကျနော့် မျက်နှာလည်း ပူနွေးနွေး ဖြစ်နေတယ်။
အမွေးတွေကတော့သန်မာပါတယ်။ လျှာနဲ့လျက်လိုက်ရင် အမွှေးသန်တွေကို သွားထိတာကြောင့် အသားဆိုင်ကို မထိဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ လက်တစ်ဖက်နဲ့ အမွှေးတွေကို အပေါ်ပင့်လိုက်ပြီး ပေါ်လာတဲ့ အသားတွေကို လျှာနဲ့သပ်လိုက်တယ်။ အင်း… အခုလိုကျတော့ ပျော့ပျော့လေးပါလား။
ကျနော်မြန်မြန်ပြီးသွားလို့ မစို့မပို့ဖြစ်ကျန်ခဲ့တဲ့သူ့ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ဖို့ ကျနော့်မှာ တာဝန်ရှိတယ်လေ။ ဒါကြောင့် မျက်စိအောက်မှာ ဟစိဟစိ ဖြစ်နေတဲ့ ဖင်ပေါက်လေးကိုပါ ပြုစုဖို့ ကျနော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဖင်ဝ ကို လျှာထိပ်နဲ့ ထိုးလိုက်ရုံရှိသေးတယ် သူတစ်ချက်ညီးလိုက်တယ်။ အပေါ်ကဆောင့်တော့လည်းမညီး၊ အဖုတ်လျက်ပေးတော့လည်း မညီး ဖင်ဝကို လျှာထိတာနဲ့ အသံထွက်လာတာပဲ။ ဖင်ပေါက်အဝိုင်း တလျှောက်ကို လျှာနဲ့ပတ်ပြီး မွှေရင်း လက်ညိုးကို တံတွေးဆွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်နှစ်သစ်စာလောက် ထိုးသွင်းလိုက်တော့ သူ့ရဲ့ညီးသံတွေက ပိုကျယ်လာတယ်။
ဘယ်လိုပဲအတွေ့အကြုံရှိရှိပေါ့။ လူ့ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတူတူပါပဲ။ ခံစားလွယ်တဲ့ ဖင်ကျတော့ ဘယ်ခံနိုင်မလဲ အသံထွက်ရပြီပေါ့။ ဒီထဲကို ကျနော့်လီးသာ ထည့်ကြည့်လိုက်ရရင် ဘယ်လိုနေမလဲလို့ တွေးမိတော့ အောက်က ငပဲကြီးက ထောက်ခံတဲအနေနဲ့ တင်းခနဲ တင်းခနဲ နှစ်ချက်တိတိ ကြွတက်ပြတယ်။ သူက ကျနော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “မင်း စိတ်ပါရင် အဲ့ဒါကို လုပ်လို့ရတယ်” တဲ့။ ကြည့်စမ်း အလိုက်သိလိုက်တာ။ ကျနော့် အအိုတွေကို ဒါကြောင့်သဘောကျတာ။ သူတို့နဲ့ အတူရှိနေတဲ့သူ ဘာကို လိုချင်လဲ ဆိုတာ နားလည်တယ်။ မလိုအပ်ပဲ ရှက်ပြကြောက်ပြနေတာမျိုးလည်း မလုပ်တော့ဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ။
ဒါနဲ့ကျနော်လည်း သူ့ကို ဖင်ထောင်တဲ့ပုံစံမျိုးဖြစ်အောင် နေရာပြောင်းပေးလိုက်တယ်။ သူက ကုတင်ဘေးက ဂျယ်ဘူး တစ်ဗူးထုတ်ပြီး ဖင်ဝမှာသုတ်လိမ်းလိုက်တယ်။ ဖင်ဘူးတောင်းထောင် ရှေ့မှာ ထောက်ထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက် ပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီးတော့ “ရပြီ။ ဖြည်းဖြည်းချင်းသွင်းနော်”တဲ့။
ကျနော်လည်းလီးကို ဖင်ဝမှာတေ့ပြီး သူ့ခါးကနေကိုင်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းထည့်လိုက်တယ်။ လီးတစ်ဝက်လောက်ဝင်သွားပြီးတော့ ဆက်သွင်းလို့မရတော့ဘူး။ အရမ်းကြပ်နေပြီ။ ကျနော်လည်း ထိပ်ဝအထိ ပြန်ထုတ်နောက်တစ်ခေါက်ထပ်သွင်း။ သုံးလေးကြိမ်လောက်လုပ်ပြီး တအိအိနဲ့ ဖိသွင်းတာ အဆုံးအထိ ဝင်သွားတယ်။ ပြန်မထုတ်သေးပဲ ခဏလောက်ညိမ်နေတော့ ဖင်ထဲက လီးက သွေးတွေ တဒုတ်ဒုတ် နဲ့တိုးနေတာ ခံစားရတယ်။ လီးကို နေရာလပ် မကျန်ဆွဲဆုပ်ထား သလိုပါပဲ။
အဲ့ဒီ့ညက သူနဲ့ကျနော် တစ်ညလုံး နည်းမျိုးစုံနဲ့ နွှဲဖြစ်ကြတယ်။ မိုးလင်းခါစမှာ သူ့က ကျနော့ကို ကျောပေးပြီး ဘေးစောင်းအိပ်နေတော့ အနောက်ကနေ ဒုတ်ကြီး ထိုးသွင်းထားရင်း အိပ်ပျော်သွားလိုက် နိုးလာရင် တစ်ချက် နှစ်ချက် ညှောင့်လိုက်နဲ့ ပေါ့ဗျာ။
သူနဲ့ကျနော် အဲ့ဒီ့တစ်ညပဲ တွေ့ကြတာပါ။ နောက်ထပ် ထက်မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ဘူး။ တစ်ညပဲဆိုပေမယ့် အပေးအယူတဲ့ပြီး ပျော်စရာကောင်းခဲ့တဲ့ ည တစ်ညဆိုတာတော့ ကျနော် ဘယ်တော့မှ မေ့လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။
အသိုက်အမြုံ အပိုင်း (၁)
ကျနော့်နံမည် အောင်ကြီး ပါ။ အသက် ၂၀ ရှိပါပြီ။ လွစ္စလမ်းထဲက ကွန်ပြူတာ Sales & Service ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာလုပ်ပါတယ်။ ကျနော် အသက် ၁၈ လောက်က ဒီဆိုင်မှာ စလုပ်ပါတယ်။ ကျနော်နဲ့ အထက်အရာရှိအမျိုးသမီးရဲ့အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ သူမက အဲ့ဒီ့အချိန်မှာ အသက် ၂၅ နှစ်လောက်ရှိပြီး အိမ်ထောင်မပြုရသေးပါဘူး။ တခြားသူတွေ သူမအပေါ်ဘယ်လိုခံစားလည်း မသိပေမယ့် ကျနော့် အတွက်တော့ ပြင်းပြင်းပြပြ ဆန္ဒတွေ ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။ မနေနိုင်လွန်းရင်တော့ ကျနော် ရုံးခန်းထဲက သန့်စင်ခန်းထဲမှာ သူမကိုစိတ်ကူးပြီး ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ဖြေဖျောက်ပစ်ရတယ်။ ဒါမှလည်း ကျနော့်ရဲ့ပေါက်ကွဲထွက်မတက် ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်တွေ လျော့နည်းသွားတာ။ ကျနော် သူမကို ဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲမသိဘူး။ သူမက ကျနော့် အထက်အရာရှိ အမျိုးသမီးလေ။ ရာထူးအဆင့်တူတဲ့သူဆိုရင် ထားပါတော့။ အခုတော့ ဇတ်လမ်းစဖို့ကမလွယ်ဘူး။
ကျနော်အလုပ်ဝင်ပြီး တော်တော်ကြာတော့ သူမလက်ထပ်သွားတယ်။ သူမကို ရလိုက်တဲ့ ယောက်ျားအပေါ် ကျနော် မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ လပ်ထပ်ပြီး သိပ်မကြာဘူး ကိုယ်ဝန်ရလာတော့ ရုံးကနေ မီးဖွားခွင့်ယူသွားတယ်။ ခွင့်ပြန်လာတဲ့အချိန် သူမမှာ သမီးလေး တစ်ယောက်ရနေပြီ။ သူ့ကလေး ရလ၊ ၈လ လောက်ရောက်တော့ ကျနော့်ကို ကိစ္စတစ်ခုအတွက် လာပြီးတိုင်ပင်ပါတယ်။ သူ့ယောက္ခမကြီးနဲ့ အဆင်မပြေလို့ အိမ်ခွဲနေချင်တဲ့အကြောင်းပြောပြီး အိမ်ခန်းရှာပေးဖို့ပါ။ ကျနော်လည်း အသိထဲက အိမ်ပွဲစားတွေကို မေးပေးတော့ ပွဲစားက ကျနော်နေတဲ့ ကျောက်မြောင်းတိုက်ခန်းနဲ့ ၂ တိုက် ကျော်မှာ စျေးအသင့်အတင့်နဲ့ တိုက်ခန်း ရမယ်ပြောတယ်။ သူမလည်း တိုက်ခန်းကို လိုက်ကြည့်ပြီး သဘောကြတာတဲ့ နေဖြစ်သွားတယ်။
အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်သွားတော့ ကျနော်တို့ ရင်းနှီးမှုတွေပိုလာတယ်။ ရုံးပိတ်ရက်တွေဆို သူတို့အိမ်ကို အမြဲလိုလို သွားလည်ဖြစ်တယ်။ သူ့ယောက်ျားနဲ့လည်း တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားတယ်။ ကျနော်ကသူ့ကို ကြိတ်ပြီးမနာလို ဖြစ်နေပေမယ့် အပြင်ပန်းက ဘာမှမဖြစ်သလိုဟန်ဆောင်ထားတော့ သူလည်းမရိပ်မိဘူးလေ။ ကျနော်ကတော့ သူမအိမ်ရောက်တိုင်း ကလေးချီထားတဲ့ သူမနားကိုသွားရင်းကလေးကို ဖက်သလိုနဲ့ သူမရဲ့လက်မောင်းလေးတွေကို အမြဲတမ်း ထိတွေ့ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်မိတယ်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကလေးကိုနမ်းလိုက်ရင် သူရဲ့ ရင်အုံနဲ့ နီးကပ်သွားတဲ့အခါ ကိုယ်သင်းရနံလေးတွေ ခိုးပြီး ရူရှို်က်မိတယ်။ သူ့ဆီကနေ ကလေးကို ယူပြီး ချီတဲ့အချိန်တို်င်း ရင်သားတွေကို ပွတ်သပ်မိအောင်လည်း ကြိုးစားပါတယ်။ အဲ့ဒီ့လိုမ ထိကပါးရိကပါး လုပ်တိုင်း ကျနော့် ပေါင်ကြားက အရာကြီးက တင်းမာလာပါတယ်။
တစ်ရက်တော့ သူ့ယောက်ျား ကျနော့်အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ နယ်ဘက်ကို ခရီးသွားစရာရှိတယ်၊ တလလောက်ကြာမှာမို့ သူ့ကလေးနဲ့ မိန်းမကို စောင့်ရှောက်ပေးပါလို့ လာမှာတာပါ။ ကျနော်လည်း သူ့ယောက်ျား ခရီးသွားတဲ့နေ့ကစပြီး သူမဆီသို့ နေ့တိုင်းရောက်ပါတယ်။ သူမအကူအညီ လိုသည်ဖြစ်စေ မလိုသည်ဖြစ်စေ ကျနော်ကတော့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ အမြဲသွားမေးတာပဲ။
တညတော့ သူမ တိုက်ခန်းတံခါးရှေ့ ကျနော်ရောက်သွားတဲ့အခါ တံခါးလာဖွင့်ပေးတယ်။ ကလေးထိန်းနေရာကနေ ရုတ်တရက်ထလာလို့ ထင်ပါရဲ့၊ အိမ်နေရင်း ဘလောက်စ် အင်္ကျီရင်ဘတ်မှာ အပေါ်ကျယ်သီးတွေ ပြုတ်နေပြီး ရွှေရင်မို့မို့ကို လှစ်ခနဲမြင်လိုက်ရတယ်။ အောက်ကတော့ ဒူးခေါင်းဖုံးတဲ့ ဂါဝန်ဝတ်ထားတယ်။ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်လို ဝတ်စားဆင်ရင်ထားတာကို ကြည့်ရင်း ကျနော့်ငပဲက ဖောင်းကြွလာရော။ ဒီရက်ပိုင်း သူမအိမ်ကို ကျနော်သွားရင် ပုဆိုးအောက်မှာ ဘာမှမခံဘဲသွားတော့ ပုဆိုးအောက်က ဖောင်းဖောင်းကြီးကို သူမြင်လိုက်တဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ကျနော်ဧည့်ခန်းထဲက ဆက်တီမှာထိုင်နေတော့ သူကလည်း ခုံမှာ ထိုင်ရင်း ကလေးကို ချီပြီး နို့တိုက်ပါတယ်။ ကလေးအမေဆိုတော့ လူရှေ့မရှောင် ကလေးကို နို့တိုက်တာ မဆန်းပါဘူး။ နောက်ပြီး ကျနော်က တစိမ်းမဟုတ်ဘဲ ဒီအိမ်မှာ အမြဲတမ်း ဝင်ထွက်သွားလာနေတဲ့သူလေ။ အင်္ကျီကို ပင့်လှန်ပြီး တိုက်နေတဲ့အချိန် ရင်သားဖောင်းဖောင်းတွေကို ကျနော် မြင်နေရတယ်။ နို့သီးခေါင်းတွေက အညိုရောင်။ ကလေးက နို့တစ်ဖက်ကိုငုံခဲရင်း နောက်တစ်ဖက်ကို ဆော့ကစားနေတာ ကျနော်တောင် မနာလိုဖြစ်လာတယ်ဗျာ။
သူမက ကလေးကိုနို့တိုက်ပြီးတော့ အိပ်ယာထဲသွားထားဖို့ အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားပါတယ်။ ကျနော်လည်း အနောက်ကနေ အသာလေး လိုက်သွားလိုက်တယ်။ သူကလေးကို ခြင်ထောင်ထဲ ထည့်ပြီး သေသေချာချာဖိပေးနေချိန်မှာ ကျနော်က ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီနဲ့လုံချည်ကို ချွတ်လိုက်တယ်။ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့ဗျာ။
အသိုက်အမြုံ ဇတ်သိမ်း
ကျနော့်ကို ကျောပေးထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အနောက်မှာ ရပ်ပြီး လည်ပင်းကို ထိလိုက်တယ်။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော်က ကိုယ်တုံးလုံးကြီး။ “အောင်ကြီး နင်ဘာလိုလုပ်နေတာလဲ” သူမက လန့်ပြီးအော်လိုက်တယ်။ “ကျနော် မမနွယ်ကို ချစ်တယ်” သူ့ရဲ့ ရင်သားနှစ်စုံကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
သူမက “နင်ထွက်သွား” လို့အော်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း အခန်းထဲက ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားတာက သူမပါ။ ကျနော် ပြေးခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ လည်ပင်းကို အနောက်ကနေ လက်နဲ့သိုင်းဖက်ပြီး ဖင်နှစ်လုံးပေါ်ကို ကျနော့် ပေါင်ခွကြားနဲ့ထိကပ်လိုက်တယ်။ လည်ပင်းကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ နမ်းလိုက်ရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရင်သားတွေ အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“မလုပ်ပါနဲ့… အောင်ကြီးရယ်။ ငါက အိမ်ထောင်သည် ကလေးအမေပါ” လို့ပြောရင်း ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲက ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
“ကျနော် မမနွယ်ကို စတွေ့ကတည်းက ချစ်နေမိတာပါ။ မပြောရဲလို့ မြိုသိပ်ထားရတာပါ။ မမနွယ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျနော့်အတွက် တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ခွင့်ပြုပေးပါနော်”
“ဟင့်အင်း… ဟင့်အင်း… မဖြစ်နိုင်ပါဘူးအောင်ကြီးရယ်။ ငါမှာလည်း အိမ်ထောင်နဲ့ပါ… မသင့်တော်ပါဘူး”
“ဒီနေ့တော့ မမနွယ်ကျနော့်ကို မတားပါနဲ့တော့။ ကျနော့်အလိုကို လိုက်လျောပေးရင် မမနွယ်ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်စေရဘူး။ မမနွယ်ငြင်းရင်တော့ ကျနော် မုဒိမ်းမှုကျူးလွန်ရလိမ့်မယ်” ကျနော်သူ့ကို နည်းနည်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပါတယ်။ သူနည်းနည်းတော့လန့်သွားတဲ့ပုံပဲ။ မိခင်ဆိုတော့ ရင်သွေး အန္တရယ်အတွက်ပါ စိုးရိမ်မှာပေါ့။
သူ့ပခုံးတွေကိုင်ရင်း ကျနော့်ဘက်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းရင်းနဲ့ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကိုလည်း ဖွင့်ပစ်လိုက်တယ်။ သူကတော့ နှုတ်ခမ်းတွေကို မဖွင့်ပေးဘဲ တင်းတင်းစိထားတယ်။ ကျနော်သူ့ကို နံရံဘတ်ကို ကျောကပ်သွားအောင် တွန်းပြီး စကပ်အောက်ကို လက်နှိုက်လိုက်တယ်။ သူမက အိမ်နေရင်းဆိုတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီမပါဘူး။ သူမရဲ့ အဖုတ်လေးပေါ်မှာလည်း အမွှေးတွေ ရိတ်ပြီး အပြောင်ရှင်းထားတယ်။ ကျနော်လက်နဲ့ သူအဖုတ်လေးကို ပွတ်ပေးနေလိုက်တယ်။ တော်တော်ကြာအောင် ဆွပေးနေမိတော့ သူမနှုတ်ခမ်းတွေ မပွင့်တစ်ပွင့်ဟပြီး ညီးသံလေးတွေ ထွက်လာပါတယ်။ ဟလာတဲ့နှုတ်ခမ်းကိုလည်း အလစ်မပေးဘဲ စုပ်နမ်းရင်း အောက်ကလက်ကို အဖုတ်ထဲ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် ခပ်သွက်သွက် လုပ်ပေးနေလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ခပ်တိုးတိုးညီးသံလေးတွေက ကျနော့်ကို အားပေးနေသလိုပါပဲ။
ကျနော့်နှုတ်ခမ်းတွေကိုလည်း တစ်ချက် တစ်ချက် ပြန်တုန့်ပြန်လာပါတယ်။ ဟသွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းထဲကို လျှာထိုးသွင်းရင်း အထဲက လျှာခြင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ပေးလိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်ကနေ နို့နှစ်ဖက်စလုံးကို အားရပါးရ ညစ်ပစ်လိုက်မိတယ်။
ကျနော် သူ့ကိုပခုံးတွေကနေ တွန်းရင်း သူတို့ လင်မယားအိပ်တဲ့ အခန်းကို ဆွဲခေါ်သွားတော့ “တော်ပြီ…။ အောင်ကြီး။ ဒီလောက်လုပ်ရရင် တော်ရောပေါ့” တဲ့။ ကျနော် သူ့စကားတွေကို မကြားသလိုဘဲ နေလိုက်တယ်။ အခန်းထဲ ရောက်အောင်သွားရင်း ကုတင်ပေါ်တွန်းလှဲလိုက်တယ်။ အပေါ်ကနေဖိလိုက်ပြီး အဖုတ်ကို ဆက်နိုက်ပေးရင်း နို့နှစ်လုံးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ စုပ်လိုက်တယ်။
ကျနော်အောက်ကို ဆင်းပြီးသူမရဲ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြီး ခေါင်းကိုပေါင်ကြားထဲ ထိုးသွင်းလိုက်ပါတယ်။ ညှီစို့စို့အနံလေးရတယ်။ အဖုတ်ကို အောက်ကနေ အပေါ် တစ်ချက် သပ်တင်လိုက်တော့ ပေါင်နှစ်ချောင်းက ဆတ်ခနဲ စိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့်မရပါဘူး… ကျနော့် ကိုယ်လုံးက သူ့ပေါင်ကြားထဲမှာ ခံနေတာလေ။ အစွမ်းပြချင်လာတာနဲ့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေပေါ်မှာ လျှာထိပ်တင်ပြီး “၀” လုံးလေးတွေ စတင်ရေးသားပါတယ်။ ဘယ်ကဝိုက်ပြီး ညာဘက်ရောက်။ ညာဖက်ကဝိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်ရောက်နဲ့ ဆိုတော့ မမနွယ်က ကျနော့်ဆံပင်တွေကို တင်းကြပ်နေအောင် ဆောင့်ဆွဲတော့တာပါပဲ။ အသံမထွက်အောင် နှုတ်ခမ်းပိတ်ပြီး အင့်… အင်းနဲ့ ညီးနေသံက ပါးစပ်ကထွက်တာမဟုတ်ဘဲ၊ လည်ချောင်းက ထွက်လာတဲ့အသံမျိုးဗျာ။
ကျနော်လည်း တော်လောက်ပြီထင်တာနဲ့ မှုတ်နေတာကို ရပ်လိုက်တယ်။ သူဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း လီးကို သူ့မျက်နှာနား ကပ်ပေးလိုက်တယ်။ သူလည်း အတွေ့အကြုံ ရှိပြီးသားပဲဆိုတော့ ကျနော် ဘာလုပ်စေချင်တယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။ ခေါင်းလေးငုံလာတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျနော် သူ့ပါးစပ်ထဲကို လီးထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ ကျနော်စွဲလန်းနေတဲ့ မိန်းမရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ကျနော့်လီးဝင်နေတာကို ကြည့်ရတာ အရမ်းအရသာ ရှိတာပဲ။ သူ့ကိုလည်း ပိုချစ်မိသွားသလို ခံစားရတယ်။ တော်တော်ကြာအောင် မှုတ်ပြီးမှ ကျနော်လည်း ပြီးချင်လာတာနဲ့ သူ့ကို အတင်းဆွဲလှဲပြီး ပေါင်ခွမှာ လီးတေ့ရင်းထိုးသွင်းချလိုက်တယ်။ “ဟင့်အင်း… အောင်ကြီး အဲ့ဒါတော့မလုပ်နဲ့ဟာ။ ငါနင့်ကို စိတ်ကြိုက်လုပ်ပေးပြီးပြီ။ ဒါကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ” “ကျနော့်ကို မတားပါနဲ့တော့ မမနွယ်။ ဒီနေ့တော့ ကျနော် လုပ်ချင်တာအားလုံးကို ခွင့်ပြုပေးပါ။” ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျနော် အတင်းဖိသွင်းပစ်လိုက်တယ်။ အဖုတ်ထဲကို လီးက ခပ်စီးစီး ဝင်သွားတယ်။ နှစ်လက်မလောက်အလိုမှာ ဆက်သွင်းလို့မရဘူး။ ဒစ်ခေါင်းနားအထိပြန်ထုတ်၊ ပြီးတော့ပြန်သွင်းနဲ့ လေးငါးချက်လောက် ညှောင့်ပြီးမှ အဆုံးထိဝင်သွားတယ်။
အရှိန်နည်းနည်းရလာတော့ ကျနော်သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို မိုးမျှော်လိုက်ပြီး ဒိုက်ထိုးတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဆောင့်သွင်းတော့တယ်။ ခဏနေတော့ “အား… အောင်ကြီး ငါပြီးချင်နေပြီထင်တယ်… အား” “ကျနော်လည်းပြီးချင်နေပြီ… အရည်တွေ မမနွယ်ဗိုက်ထဲကို ထည့်ပေးမယ်။ မမနွယ်ဗိုက်ကြီးသွားအောင်လို့” “ဟင့်အင်းမထည့်နဲ့… အပြင်ကို ထုတ်လိုက်။ အထဲမှာ မပြီးနဲ့ဟာ” သူကအတင်းရုန်းပေမယ့် ကျနော်ကဖိထားတော့ ရုန်းလို့မရဘဲ ကျနော့်ရဲ့ အရည်တွေကို လက်ခံယူလိုက်ရတယ်။ ကျနော်မောသွားလို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ နားနေချိန်မှာ သူတသိမ့်သိမ့်ငိုနေတယ်။ သူ့မျက်ရည်တွေ ကျနော့်ပါးပေါ်ကနေ ပါးစပ်ထဲထိ ဝင်လာတယ်။ ငံကျိကျိမျက်ရည်တွေကို မြိုချရင်း သူ့ကို ဖွဖွလေးနမ်းပြီးချော့မော့လိုက်ပါတယ်။ ကျနော်သူ့ကိုစတွေ့ထဲက ချစ်နေမိတဲ့အကြောင်း၊ သူကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျနော်ဟာ အဲ့ဒီ့ကလေးအဖေ ဖြစ်ချင်တဲ့အကြောင်း၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့အထဲမှာ ပြီးလိုက်တာပါလို့ပြောရင်း ချော့နေပါတယ်။ အဲ့ဒီ့ညက သူနဲ့ကျနော် ၅ ခေါက်လောက်ထပ်လုပ်ဖြစ်တယ်။ အရင်က သူမကို ကျနော်စိတ်ကူးယဉ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ပေါ့။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ မမနွယ်က သူ့ရဲ့ညီမ တစ်ယောက်ကို အိမ်မှာနေဖို့ အဖော် ခေါ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်ကိုလည်း သူ့မှာအဖော်ရှိနေပြီဆိုတော့ အရင်လို နေ့တိုင်းလာစရာမလိုဘူးဆိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ နှင်ထုတ်တယ်။ ကျနော်ဘယ်လိုမှ အခွင့်မသာတော့ပါဘူး။
ကျနော်တွေးမိတာ အဲ့ဒီ့ညက ကျနော်လုပ်ချင်တာကို သူလက်မခံရင် သူအသား အနာခံံပြီး၊ မုဒိမ်းကျင့်ခံရသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျနော့်အလိုကို လိုက်လျောပေးတာပေါ့။ ဒီလို လိုက်လျောရင်းနဲ့ သူလည်း သွေးနဲ့သားနဲ့ကိုယ် ဆိုတော့ ကာမဂုဏ်ထဲ မျောပါလာတာပါပဲ။ သူကအိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမ တစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့မိသားစု အသိုက်အမြုံ အပျက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဇာတ်လမ်းကို ဒီမှာတင်ရပ်စေတဲ့သဘော ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
အလဲအလှယ် အပိုင်း (၁)
“ဒီနေ့ ဆိုင်ပိတ်တယ်မဟုတ်လား… ဘယ်သွားမလို့လဲ”
အိပ်ခန်းထဲမှ အဝတ်အစားလဲပြီးထွက်လာသော ကိုပီတာကို ဘီဘီကမေးလိုက်ရာ
“ပိတ်တယ်လေ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဆိုင်က စက်တွေမှာ ဘယ် Motherboard သုံးမလဲဆိုတာကို သွင်းတဲ့ဆိုင်တွေနဲ့ ညှိဖို့ရှိလို့”
ဘီဘီ့ဆီသို့လျှောက်လာရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဘီဘီက ဧည့်ခန်းထဲကဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ရှေ့က စားပွဲပေါ်ခြေထောက်တင်ပြီး ခြေသည်းနီဆိုးနေသည်။
“နောက်ပြီး အောင်ကြီးနဲ့ လပြည့်က မြန်အောင်သွားတော့ ဆိုင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ။ မနွယ်က မီးဖွားခွင့်ယူထားတာဆိုတော့… ကိုယ် ဆိုင်ကို တစ်ချက်လောက်တော့ သွားကြည့်ရဦးမယ်။”
ကိုပီတာက အင်္ကျီလက်ကြယ်သီးတပ်ရန် ဘီဘီ့ဆီသို့ လက်ထိုးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့နေပါဦး… ကိုမြတ်သစ် က ဘာလို့အလုပ်ထွက်သွားတာလဲ” ဘီဘီက ကိုပီတာ့ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တပ်ပေးရင်း မေးလိုက်ရာ
“သူလည်း သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ရှိမှာပေါ့…”
ကိုပီတာက ပြောနေရင်းရပ်လိုက်ပြီး
“နှမြောဖို့ကောင်းတယ်ကွာ… ကိုယ့်ဆိုင်မှာ အားအကိုးရဆုံးက သူပဲ” ကိုပီတာက သူ့ဆိုင်မန်နေဂျာ ကိုမြတ်သစ် အလုပ်ထွက်သွားရတဲ့ အကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တာနဲ့ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။
“ဇစ်တပ်ပေးဦး”
အင်္ကျီအောက်နားတွေကို ဘောင်းဘီထဲ ထိုးသွင်းရင်း ဇစ်တပ်ခိုင်းဖို့ ဘီဘီ့ဘက်သို့ ခါးလှည့်လိုက်သည်။ ဘီဘီက ဘောင်းဘီဇစ်တပ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့
“နေဦး… တစ်ချက်လောက်နမ်းပေးဦး”
ကိုပီတာက မေးငေါ့ပြတော့ ဘီဘီက မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ကိုပီတာ့အတွင်းခံပေါ်က မပြော့မတင်း အရာကြီးကို နှုတ်ခမ်းနှင့်တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အောက်က ပြော့ပြော့ကြီးနှစ်လုံးကို သွားနှင့်ခပ်သာသာလေး ဖိကိုက်လိုက်သည်။ ဒီတော့မှ မပြော့မတင်းအရာကြီးက သိသိသာသာကို တင်းလာသည်။ ဘီဘီက ထိုအရာကြီးကို လက်ဝါးနှင့်ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်ပြီး ကိုပီတာ့ကို
“သွားတော့… ကဲမနေနဲ့”
ဟုပြောလိုက်သည်။ ကိုပီတာက သဘောကျသွားဟန်နဲ့ ရယ်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ထွက်သွားသည်။ အခန်းဝမှာအိပ်နေတဲ့ အယ်ဇေးရှင်းခွေးကြီးကို “ဘော်ဘီ… မင်းမမကို ကောင်ကောင်းစောင့်ရှောက်နော်” လို့ အော်ပြောပြီး အိမ်အောက်ဆင်းသွားသည်။
ကိုပီတာက လွစ္စလမ်းတွင် Moore’s Theroy ဆိုတဲ့ Computer Sales & Service ဆိုင်ဖွင့်ထားသည်။ သူ ၁၀ တန်းပြီးတော့ ပါပါးက အိန္ဒိယရှိ သူ့အမျိုးတွေဆီလွှတ်ပြီး ကျောင်းတတ်ခိုင်းသည်။ ကွန်ပြူတာနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ ဒီပလိုမာရတော့ မြန်မာပြည်ပြန်လာခိုင်းပြီး၊ ဒီရောက်တော့ ထိုဆိုင်ကိုဖွင့်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ပြီးသိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူနဲ့ ဘာသာတူ၊ လူမျိုးတူသော ဘီဘီ (ခေါ်) ဘေဘီကျော် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနှင့် လက်ထပ်ပေးသည်။
ကိုပီတာသည် သူ့ဖခင် ဦးရာဗင်၏ လောင်းရိပ်အောက်မှ မလွတ်သေး။ အဖေစီစဉ်သမျှကို နာခံနေရတုန်းပင်။ သူကလည်း မနာခံစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ပါပါးလုပ်ပေးသမျှသည် သူကောင်းဖို့အတွက်ချည်းပဲဖြစ်သည်။ ကိုပီတာက စီးပွားရှာတာ တော်သည်။ လောင်းကစားဝါသနာမပါ။ အသောက်အစားကင်းသည်။ ဆေးလိပ်တောင်မှ ပရုတ်နံ့သင်းသော ဆေးလိပ်မျိုးကို အပျင်းပြေ တစ်လိပ်၊ နှစ်လိပ်လောက် သောက်ပြီး ပိုတာတွေ ကို သူ့ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်တဲ့ အောင်ကြီးတို့ လပြည့်တို့ကို ပေးလိုက်လေ့ရှိသည်။
သို့သော် သူကြိုက်တာ တစ်ခုတော့ရှိသည်။ အဲ့ဒါကတော့ မိန်းမလိုက်စားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါကိုတော့ သူအလွန်ဝါသနာပါသည်။ အခွင့်အရေးရလို့ကတော့ အပျို၊ အအို၊ လူမျိုးခြား၊ ဘာသာခြား ဘာမှ မရှောင်။ တွေ့ရာအကုန် အုပ်သည်။ သူသည် အသားမည်းသော လူမျိုးမဟုတ်ဘဲ အသားဖြူအရပ်မြင့်တဲ့ မျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးက အညိုရောင်ဖြစ်သည်။ အရပ်မှာ ၆ ပေနီးပါးလောက်ရှိပြီး ကျန်းမာရေးလိုက်စားသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာထွားကျိုင်းသည်။ တစိမ်းတစ်ယောက်က သူ့ကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရရင် နိုင်ငံခြားသား အဖြူတစ်ယောက် လို့ပင် ထင်သွားနိုင်သည်။ ပိုက်ဆံချမ်းသာပြီး၊ ရုပ်ရည်ပြေပြစ်သည့် ကိုပီတာ့ကို အမျိုးသမီးများကလည်း လိုအပ်ချိန်မှာ အပေးအကမ်း ရက်ရောတဲ့သူဌေး တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ဆံကြသည်။
Moore’s Theroy ဆိုတာ Intel ဥက္ကဌကြီးဖြစ်တဲ့ Gordon Moore ရဲ့ Theory တစ်ခုဖြစ်သည်။ “အီလက်ထရောနစ် Chipset များသည် ၆ လကို ၂ ဆပိုမြန်လာမည်” ဆိုတဲ့သီအိုရီကို ထုတ်ထားပြီး ထိုသီအိုရီကလည်း ယနေ့ အချိန်မှာမှန်ကန်နေသည်။ ကိုပီတာက သူ့ဆိုင်သည်လည်း စီးပွားဆထက်တပိုး တက်စေရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် Moore’s Theory ဆိုပြီးနံမည်ပေးခဲ့သည်။ စီးပွားက ၆ လကို ၂ ဆ တက် မတက်တော့မသိ… သူတွေ့ဆုံပြီး ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကတော့ အရင်ကထက် ၂ ဆမက တိုးလာသည်။ ဒါပေမယ့် အဖေကိုတော့ မမှီသေးပေ။ ပါပါးက အိမ်မှာ တရားဝင်မိန်းမ လေးယောက်ယူထားသည်။ စတုတ္ထမိန်းမက ကိုပီတာနဲ့ရွယ်တူဖြစ်သည်။ မိန်းမလေးယောက်အပြင် သူ့ရဲ့အလုပ်ထဲက အမျိုးသမီးများ၊ စပွန်ဆာလိုနေသော မော်လ်ဒယ်ပေါက်စလေးများ ကိုလည်း ခြေတော်တင်လိုက်သေးသည်။ ကိုပီတာသည်လည်း များမကြာခင် သူ့ဖခင်ကို မှီလာနိုင်ပေသည်။
ကိုပီတာ ဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့ ကားရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲဝင်လိုက်သည်။ ဆိုင်တံခါးကိုတော့ အကုန်မဖွင့်တော့ဘဲ လူတကိုယ်စာ ဝင်လောက်ရုံသာဖွင့်ထားလိုက်သည်။ ဒီနေ့… Silicon Valley ကုပ္မဏီမှ မမူယာခင်က သူတို့ဆိုင်မှသွင်းသော Motherboard များကို ကိုပီတာ့ဆိုင်က PC တွေမှာ အသုံးပြုပေးရန် လာဆွေးနွေးမည်ဖြစ်သည်။ ကိုပီတာ့ကို Motherboard လာစပ်သော ကုပ္မဏီမှာ နှစ်ခုသုံးခုလောက်ရှိသည်။ အားလုံးက တရုတ်ကဝင်တာတွေချည်းပဲ ဖြစ်လို့ ကွာလတီသိပ်မကွာ၊ စျေးလည်းသိပ်မကွာပေ။ မမူယာခင်ရဲ့ Silicon Valley ကုပ္မဏီက တစ်ခုသာတာက ပစ္စည်းအယူများသည့် ဖောက်သည်များကို တန်ဖိုးကြီးလက်ဆောင်များ ပြန်ပေးချင်း၊ နိုင်ငံခြားခရီးစဉ်များ အလည်အပတ်ခေါ်ခြင်း စသည့် ကျေးဇူးတုန့်ပြန်ပွဲ ဆိုပြီး မကြာခဏလုပ်လေ့ရှိသည်။ ဒါကြောင့် မမူယာခင်တို့၏ ပစ္စည်းကို သုံးရန် နည်းနည်းပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသည်။ ဒါပေမယ့် ကိုပီတာက ဘယ်က Motherboard ကိုယူမလဲဆိုတာကို မရွေးသေးဘဲ အင်တင်တင်လုပ်ထားသည်။ ယနေ့တော့ မမူယာခင်က သူ့ Motherboard များယူဖို့ကို လာတိုက်တွန်းဦးမည်ဖြစ်သည်။ ကိုပီတာက ဆိုင်ထဲရောက်တော့ ဘာမှလည်းထွေထွေထူးထူ လုပ်စရာမရှိသဖြင့် ကွန်ပြူတာဖွင့်ပြီး အင်တာနက်ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
တစ်နာရီလောက်အကြာမှာ ဆိုင်ရှေ့ကို ကားတစ်စီးထိုးရပ်လာသည်။ Silicon Valley ကုပ္မဏီမှ ပစ္စည်းပို့တဲ့ကားဖြစ်သည်။ ကားခေါင်းခန်းထဲတွင် Marketing Supervisor မမူယာခင်ပါလာသည်။ မမူယာခင်က ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး သူနှင့်ပါလာသော ဝန်ထမ်းကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို
“သမီးတို့ xxxx ဆိုင်ကိုသွားပြီး ပစ္စည်းပြလိုက်။ ၁၀ လုံးနဲ့ အထက်ယူရင် စျေးထက်လျော့ပေးမယ် ဆိုတာကိုပါ ပြောလိုက်နော်…။ အမက ကိုပီတာ့ကို Board ကိစ္စပြောလိုက်မယ်”
မမူယာက ကားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် သူနှင့်ပါလာသော ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ချိုချိုသာသာနှင့် ခိုင်းစရာရှိတာတွေ ခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကားနှင့်ပြန်ထွက်သွားတော့မှ မမူယာဆိုင်ထဲဝင်လိုက်သည်။ မမူယာခင် ဝတ်ထားတာက သူတို့ကုပ္မဏီ ယူနီဖောင်းဖြစ်သော ယောက်ျားလေးရှပ်ပုံစံအင်္ကျီအဖြူရောင် လက်စက၊ ကော်လာက မိန်းမဝတ်ပုံစံ အဝိုင်းကြီးဖြစ်သည်။ အောက်ပိုင်းက ဒူးခေါင်းအထက် ပေါင်လည်လောက် ရှည်သည့် မီနီစကတ်အနက်ရောင်ဖြစ်သည်။ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ထဲဝင်ဖို့ လှမ်းလိုက်တော့ ထိုစကတ်လေးက ပေါင်အတွင်းသားများကို လုံခြုံအောင်လိုက်မဖုံးနိုင်တော့ဘဲ လှစ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။
မမူယာသည် အသက်၃၀ နှင့်၃၅ ကြားဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ခန္ဓာကပုပုဝဝလေး ဖြစ်သဖြင့် မူရင်းအသက်ထက် ပိုငယ်နေသယောင်ထင်ရသည်။ မျက်နှာကလည်း ကလေးဆန်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားက အရပ်ရှည်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် အနေတော်လို့ ပြောနိုင်သော်လည်း မမူယာက အရပ်ပုသဖြင့် နည်းနည်းတော့ဝတယ်လို့ မှတ်ချက်ပေးရမယ့် သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ မမူယာခင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်လောက်က အိမ်ထောင်ပြုထားသော်လည်း ကလေးမယူသေးပေ။ သူ့ယောက်ျားက IT သမား တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အိမ်မှာ Computer ကလိလိုက် အင်တာနက်ထဲက Virtual အသိုင်းအဝိုင်းကြား ပျော်မွေ့လိုက်နဲ့သာ အချိန်ကုန်နေသည်။ မမူယာခင်ကလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေချင်သေးသည်။
ဒါ့အပြင်မမူယာတွင် ငွေကြေးပြဿနာ နည်းနည်းရှိသည်။ သူမသည် ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း သုံးတတ်သူမဟုတ်သော်လည်း အပေါင်းအသင်းများပြီး အပျော်အပါးကို ၀ါသနာပါသဖြင့် ပိုက်ဆံအကုန်အကျများသည်။ ပိုက်ဆံလိုတဲ့အခါ ကုပ္မဏီငွေထဲက ယူသုံးထားမိပြီး ဖောက်သည်များကို ပစ္စည်းအကြွေးပေးထားလို့ ပိုက်ဆံမရသေးတာပါ ဆိုပြီး စာရင်းလိမ်ထားသည်။ ဒါပေမယ့် ကြာလာတော့မရတော့ပေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က မန်နေဂျာက မမူယာကို ခေါ်ပြီး ဆိုင်တွေကို ပေးထားတဲ့ အကြွေးများအားလုံးရအောင် ပြန်တောင်းရမည် ဟုတာဝန်ပေးလိုက်သည်။ သူယူထားသည့် ပမာဏမှာ ၁၅ သိန်းလောက်ရှိသည်။ သူမလက်ကောင် ၂ ကွင်းရောင်းလိုက်ရင် ၁၀ သိန်းလောက်ရနိုင်သည်။ ကျန် ၅ သိန်းကို ရှာဖို့နည်းစဉ်းစားထားသည်။
သူတို့ကုပ္မဏီမှာ ထုံးစံတစ်ခုရှိသည်။ နှစ်ကုန် သင်္ကြန်နီးတဲ့အခါမှာ Marketing အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်သည့် သူကို Bonus ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ မမူယာခင် အရင်က Marketing ဆင်းခဲ့တဲ့ ရာခိုင်နှုန်းတွေက သူ့ရုံးက တခြားသူတွေနဲ့သိပ်မကွာပေ။ သူတို့ထက်သာအောင် အချီကြီး တစ်ခုလောက် ရလိုက်မှ သူဒီ Bonus ကို ရမှာဖြစ်သည်။ ဒါမှလည်း အကြွေးဆပ်နိုင်မည်။ ကိုပီတာသည် ပစ္စည်းဝယ်လိုအားကောင်းသော ဖောက်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့ဆိုင်ကသာ မားသားဘုတ်တွေ ယူမည်ဆိုလျှင် ရုံးမှာမမူယာခင်ကို ကျော်နိုင်မည့်သူ မရှိတော့ဘဲ သူမရဲစျေးကွက်ရာခိုင်နှုန်းက တရှိန်ထိုးတက်သွားပြီး Bonus တွေ ရနိုင်သည်။ ဒါကြောင့် ကိုပီတာ ဘုတ်တွေ ယူဖို့ကို လာတိုက်တွန်းရခြင်းဖြစ်သည်။
မမူယာဆိုင်ခန်းထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ကိုပီတာက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး
“လာ…မမူယာ၊ အရင်အတိုင်းပဲ လှလို့၊ ဝလို့ပါလား” ဟု ရိသဲ့သဲ့စကားနဲ့ နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်သည်။
“လှတယ်ပြောလို့ ကျေးဇူးပါပဲ သူဌေးမင်းရယ်။ ဝတာကတော့ အလုပ်နဲ့ အိမ်၊ အိမ်နဲ့အလုပ် ဖြစ်နေတော့ ပင်းပန်းသမျှ အတိုးချပြီးစားမိနေတာကိုး”
မမူယာကလည်း သူ့ရယ့်ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်လေ့ရှိတဲ့ လက်သုံးစကားနဲ့ပဲ ပြန်တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး ကိုပီတာ့စားပွဲရှေ့က ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ကဲ… ကိုပီတာ သင်္ကြန်ပိတ်ရက်လည်း နီးနေပြီနော်။ သင်္ကြန်ပြီးတာနဲ့ စက်တွေ အရောင်းသွက်မှာလဲ သိရဲ့သားနဲ့ ဘုတ်တွေဝယ်ဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူးလား” မမူယာခင်က ရောက်တာနဲ့ ခပ်လောလောပင် စဆွယ်တော့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ… ကျနော့်ကိုလည်း လာစပ်နေတဲ့ ကုပ္မဏီသုံးလေးခု ရှိတော့ ဘာကို ရွေးရမယ်မှန်းမသိသေးပါဘူး”
မမူယာခင် ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ကိုပီတာ တခြားကုပ္မဏီကပစ္စည်းတွေ ယူလိုက်ပြီဆိုရင် သူမ ရောင်းအားမကောင်းတော့ဘဲ Bonus ရဖို့ အခွင့်အရေးမရှိနိုင်တော့။ ဒါဆိုရင် ငွေကွာနေတာတွေကို မဆပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ တရားရုံးရောက်နိုင်သည်၊ ထောင်ကျနိုင်သည်။ ဒါတွေကို တွေးမိတော့ မျက်နှာပင် ပျက်သွားမိသည်။ ကိုပီတာက လူကဲခတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပီပီ မမူယာခင် မျက်နှာပျက်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သာမာန် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ထက်ပိုမိုတဲ့ အရောင်းမြှင့်တင် ချင်စိတ်တွေ သူမ မှာ ရှိနေတာတာတော့ သေချာတယ်။
“တခြားကုပ္မဏီတွေနဲ့ ကွာလတီတူ၊ စျေးတူရင်တောင်မှ ကျမတို့က လက်ဆောင်ပေးတာ၊ နိုင်ငံခြားခရီး အလည်အပတ်လိုက်ပို့ပေးတာတွေ ရှိပါတယ်။ ဖူးခက်ကမ်းခြေတို့ဘာတို့ အလည်ပို့ပေးဦးမှာ” မမူယာခင်က ကိုပီတာ့ကို ဆက်လက် စည်းရုံးနေသည်။
“ဟား…ဟား… အဲ့ဒီ့ကမ်းခြေတွေ မမူယာသာ ပါရင် ကျနော် လိုက်ချင်သားဗျ”
ကိုပီတာက စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး မမူယာကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ
“သြ.. မမူယာလို့ အပြောကောင်း၊ အဆိုကောင်းနဲ့ ဆိုတော့ ပျော်စရာကောင်းမှာပေါ့လို့” ဟု မထိတထိ ပြောလိုက်သည်။
မမူယာခင်သည် ကိုပီတာအကြောင်းကို ကြားဖူးနေတာကြာပြီ။ မိန်းမကိစ္စ ဇ ရှိမှန်းသိထားလို့ စတင်တွေ့ခါစက ခပ်ရှိန်ရှိန်ဖြစ်မိသော်လည်း နောက်ပိုင်းမှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်သူ၊ သဘောကောင်းသူတစ်ဦးမှန်း သိသွားသည်။ ကိုပီတာက စားပွဲပေါ်က ဘောပင်ကို လက်ထဲမှာ လည့်ဆော့နေရင်းနဲ့ ခုံအောက်ကျသွားသည်။ ဘောပင်ကိုကောက်ဖို့ ခုံအောက် ငုံလိုက်ရာ
“ဟိုက်”
ခနဲပင် ဖြစ်သွားသည်။ မမူယာခင် ထိုင်နေတာက အောက်စလွတ်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပန်းရောင်လေးကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ အလယ်ပိုင်းမှာ မို့ဖောင်းနေတဲ့ အရာလေးကိုပင် ၀ိုးတဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ပေါင်သားများက ဖြူဖြူ တုတ်တုတ်ဖြစ်ပြီး၊ အနက်ရောင်စကတ်ဝတ်ထားလို့ ပိုပြီးကြည့်ကောင်းနေသည်။ စားနေကြကြောင်ဖားကြီး ကိုပီတာသည် အစာတွေ့သလို မရိုးမရွဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ခုံအောက်မှာ အကြာကြီး ငုံ့နေလို့မကောင်းတာနဲ့ ပြန်ထလိုက်ရသည်။
အလဲအလှယ် အပိုင်း (၂)
“ဒါနဲ့… မမူယာတို့စီက တလောက ယူထားတဲ့ ဘုတ်တစ်ခု ပျက်နေတယ်ဗျ။ ဂရန်တီက ၃လလောက် ကျန်သေးတယ်။ မမူယာလမ်းကြုံယူသွားပေးပါလား။”
ကိုပီတာက မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို စိတ်ထဲက ဖျောက်ပြီး အလုပ်ကိစ္စကို ပြန်ဦးတည် ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်ရှင်။ ကျမ ရုံးကို သယ်သွားပြီး စစ်ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ”
ကိုပီတာက ထိုင်ရာမှ ထပြီး ပစ္စည်းတင်သည့် စင်အပေါ်ဆုံးက ဘူးတစ်ခု လှမ်းယူလိုက်သည်။ ကိုပီတာ ထုတ်နေတဲ့ ဘူးရဲ့ အပေါ်မှာက အခြားဘူး သုံးလေးခု ဆင့်ထပ်ထားသည်။ ဒါကြောင့် ကိုပီတာက အပေါ်ကဘူးတွေကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး
“မမူယာ ဒီအောက်က ဘူးကို လာထုတ်ပေးပါလား ကျနော် ဒါတွေပင့်ထားပေးမယ်”
လက်နှစ်ဖက်စလုံးက အပေါ်ဘူးတွေကို ပင့်ထားရသဖြင့် မမူယာခင်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ မမူယာခင်လည်း ကိုပီတာကို ကူညီပေးရန် လျှောက်လာသည်။ စင်ပေါ်ကို လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ့အရပ်က ပုနေသဖြင့် မမှီမကမ်းဖြစ်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက် မြှောက်ပင့်ထားတဲ့ ကိုပီတာ့ အောက်ဝင်ရပ်လိုက်သဖြင့် ကိုပီတာ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေသလိုဖြစ်သွားသည်။ မမူယာခင်၏ ဆံပင်မှ ရှန်ပူနဲ့သင်းသင်းကို ကိုပီတာ ရှုရှိုက်လိုက်ရသည်။
မမူယာခင်မှာ ထုတ်ရမည့် ဘူးကို ထိထိမိမိ မမှီဘဲ လက်ချောင်းထိပ်လေးများနှင့်ဆွဲယူနေရသည်။ ခြေဖျားထောက်ထားသဖြင့် အောက်ပိုင်းမခိုင်ဘဲ ယိမ်းနွဲ့နေရာ တင်ပါးဖူးဖူးကြီးများက ကိုပီတာ့ ပေါင်ရင်းကို သွားရောက်ပွတ်တိုက်မိလေသည်။ ကိုပီတာကလည်း ရှောင်ဖယ်ဖို့ မစဉ်းစားသည့်အပြင် ပို၍ပင်တိုးကပ်လိုက်လေသည်။ မမူယာခင်လည်း ကိုပီတာ့အပြုအမှုကို သတိထားမိသော်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ကူညီပေးနိုင်မယ့်သူဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ အံကိုကြိတ်ကာ ဘူးကို မရမကဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ရော့… ရပြီ” မမူယာက လက်ထဲက ဘူးကို ကိုပီတာ့ကိုပေးဖို့ နောက်သို့လှည့်လိုက်စဉ် ကိုပီတာက မမူယာခင်ရဲ့ နောက်ကျောကိုသိုင်းဖက်လိုက်သည်။
“အို… ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ” မမူယာက လန့်အော်ပြီး ရုန်းထွက်ဖို့လုပ်လိုက်တော့ ကိုပီတာက
“မမူယာက အရမ်းချစ်စရာကောင်းလို့ ကျနော်ဖက်ထားချင်လို့ပါ။ မမူယာ ဘာတွေ အဆင်မပြေတာရှိလည်း ကျနော့်ကို ပြောပြလေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အခြင်းခြင်းပဲ ကျနော်ကူညီပေးမှာပေါ့”
ကိုပီတာက မမူယာခင်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရိပ်မိနေသူပီပီ အစာနဲ့မျှားလိုက်သည်။ မမူယာခင်လည်း တစ်ချက်ညိမ်သွားသည်။ စိတ်ထဲမှာလည်း ကိုပီတာယူမည့် မားသားဘုတ်များ၊ အကြွေးမဆပ်နိုင်လျှင် ရင်ဆိုင်ရမည့် တရားတဘောင် စသည်တို့မှာ စိတ်အလျင်တွင် ကစင့်ကလျား ပြေးလွှားတွေးတောနေမိသည်။
ကိုပီတာက မမူယာခင်ကို ဖက်ထားရင်းမှ ပါးခြင်းကပ်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းထိပ်နှင့်ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ကျယ်ကြီးကလည်း မမူယာခင်ရဲ့ ကျောတစ်ခုလုံးကို အုပ်မိုးထားပြီး ပေါင်ခွကြား တင်ပါးနှစ်လုံးပေါ်ဖိကပ်ထားသည်။ အခြေအနေက ဘာမှန်းမသိသေးတော့ လက်လှုပ်ရှားဖို့ မလွယ်သေး။ တော်ကြာ… ကယ်ပါဦး ဆိုပြီး ထအော်နေမှ သူ ပြဿနာတက်နိုင်သည်။
မမူယာခင်သည် ကိုပီတာ့ရဲ့အကူအညီ ပေးနိုင်မှု၊ မန်နေဂျာက ပိုက်ဆံများတစ်လအတွင်းပြန်တောင်းရမည် ဆိုတဲ့ အမိန့် နှင့် အိမ်က လင်တော်မောင်ရဲ့ မျက်နှာတို့ကိုသာ စိတ်ထဲမှာ ပြေးမြင်နေမိသည်။ ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။ ဘာမှ မလှုပ်ရှားဘဲ ညိမ်နေသေးသဖြင့် ကိုပီတာက တစ်ဆင့်တက်ပြီး မမူယာရဲ့ လည်ပင်းကို နှုတ်ခမ်းဖြင့်ခပ်ဖွဖွနမ်းလိုက်ပြီး လျှာထိပ်နှင့်သာသာလေး ပွတ်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်က မမူယာရင်ဘတ်ပေါ်မှတဆင့် ပခုံးတွေကို သိုင်းဖတ်လိုက်ရာ လက်ဖျံနှစ်ဖက်က ရင်သားနှစ်လုံးဆီပေါ်ကို ကျရောက်သွားသည်။ ပုံစံက အနှောက်ဖက်ကနေ စနစ်တကျ သိုင်းချုပ်လိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
“ကိုပီတာရယ်… တော်ပါတော့။ ကျမတို့ အလုပ်ကိစ္စပဲ ပြောရအောင်” မမူယာခင် ငြင်းဆန်လိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရုန်းထွက်ဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူးလေ။
“အဲ့ဒီ့ကိစ္စကို စိတ်ချပါ။ မမူယာသာ ကျနော့်ဆန္ဒတွေ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်ဆိုရင် ကျနော်လည်း မမူယာ ကိစ္စတွေကို ကူညီပေးမှာပါ” ကိုပီတာက သူလိုချင်တာနဲ့၊ မမူယာလိုအပ်နေတာကို ဒဲ့တိုးနီးပါးပင် ညှိပြော ပြောလိုက်သည်။
မမူယာခင်သည် သူ ကိုပီတာ့ကို လိုက်လျောလိုက်ရင် ရုံးကငွေကွာတဲ့ကိစ္စအဆင်ပြေသွားနိုင်မည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒါ့အပြင် ကိုပီတာ့လို ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း လူကြီးနှင့် ချစ်ပွဲဝင်လိုက်ရလျင် ဘယ်လိုနေမလဲဆိုပြီး ရင်ခုန်သွားမိတာလည်း ပါပါသည်။ ကိုပီတာက ညာဘက်လက်ဖြင့် မမူယာခင်ရဲ့ တင်ပါးတစ်ခြမ်းကို ဖိညစ်ပီး သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို တဆင့်ထက်တိုး လိုက်ပြန်သည်။ ဒီလောက်ဆို သူ့အတွက် မမူယာက အခွင့်အရေးပေးလိုက်ပြီဆိုတာကို စားနေကြ ကြောင်ဖားကြီး ကိုပီတာ နားလည်လိုက်သည်။ စကတ်အတိုလေးဆိုတော့ သူ့လက်အောက်နည်းနည်း ရွေ့လိုက်တာနဲ့ စကတ်အောက် လက်ဝင်သွားသည်။ ဘောင်းဘီအသားနုနုလေးပေါ်ကနေ တင်သားတွေကို ပွတ်သပ်ရတာ အရသာ ရှိလှပေသည်။ ဖင်နှစ်လုံးကြားကို လက်ခလည်မသိမသာတင်ပြီး အောက်မှ အထက်သို့ ပွတ်ဆွဲလိုက်တော့ မမူယာခင် ခါးမှာ ယိုင်လှဲတော့မည့် ဟန်ဖြစ်သွားသည်။ ကိုပီတာက မိန်းမက ကိုင်တာ ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ သူထိလိုက်တဲ့ ပုံစံတိုင်းက မမူယာ အသည်းဘဝင်ခိုက်စေတာချည်းပင်ဖြစ်သည်။
လောလောဆယ်မှာ သူ့အကြိုက်လုပ်ဖို့ထက် မမူယာ သာယာသွားအောင် အရင်လုပ်ပေးရမည်။ ပြီးတော့မှ သူ့အလှည့်ရောက်ရမယ် လို့တွေးထားလိုက်သည်။ မမူယာခင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးနှစ်ခုစလုံးကို ငုံပြီးစုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှအောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ရာ မမူယာခင်ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုပီတာ့ကျောကို အလိုလိုသိုင်းဖက်လာသည်။ ပွင့်ဟနေသော နှုတ်ခမ်းကြား လျှာသွင်းပြီး ပါးစောင် တစ်ခြမ်းကို မွှေလိုက်တော့ မမူယာမှာ ကိုပီတာ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ခွေလဲလုနီးနီးကျလာသည်။ ကိုပီတာက မမူယာခင်ရဲ့ပခုံးတစ်ဖက်ကို ထိန်းကိုင်ထားပေးရင်းမှ နှုတ်ခမ်းခြင်းလည်း မခွာဘဲ ပေါင်ခွကြားကို လက်နှင့်အုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ပူနွေးနွေး အထိအတွေ့ကို ရလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ကိုပီတာက မမူယာကျောကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ထိန်းပြီး ဒူးခေါက်ခွက်ကို ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့လိုက်ရာ မမူယာခင်မှာ လေထဲသို့စွေ့ခနဲမြှောက်တက်သွားသည်။ ထွားကျိုင်းပြီး သန်မာသော ကိုပီတာမို့လို့သာ မမူယာခင်ကိုယ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မချီနိုင်စွမ်းရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သာမာန်ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင် ပေါင် ၁၈၀ လောက်ရှိမည့်မမူယာခင်ကို တနင့်တပိုးမရမည်။ ကိုပီတာက မမူယာခင်ကို ချီပြီး သူ၏ အလုပ်စားပွဲရှေ့မှ ထိုင်ခုံရှိရာသို့သွားလိုက်သည်။ ကိုပီတာက ဆုံလည်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး မမူယာက ကိုပီတာ့ပေါင်ပေါ်တွင်ရှိနေသည်။
ပုံစံကတော့ ကိုပီတာ့ရင်ခွင်တွင်း မမူယာရောက်နေပြီး ကိုပီတာပြုသမျှနုရတော့မည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ ကိုပီတာက မမူယာရဲ့ ယောက်ျားလေးပုံစံ ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးခြင်းဖြုတ်လိုက်သည်။ မမူယာကတော့ ရှက်လို့ထင်ပါရဲ့ ကိုပီတာ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာဝှက်ထားသည်။ ကြယ်သီးများ အားလုံးပြုတ်သွားတော့ အောက်မှ ရင်သားဖွေးဖွေးများပေါ်လာသည်။ ဘရာစီယာမှာ အနီရဲရဲဖြစ်ပြီး အောက်မှ ဖြူဖွေးသော ရင်သားနှစ်လုံးမှာ ဘရာစီယာရဲ့ ထိမ်းချုပ်မှုကို မနာခံဘဲ အပြင်သို့ လျှံထွက်ချင်နေကြဟန်နှင့်တူသည်။
ကိုပီတာက ဘရာစီယာကို အပေါ်ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရင်သားနှစ်လုံးကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ရင်သားနှစ်လုံးမှာ ရှောက်သီးအလုံးကြီးကြီးခန့် ရှိသဖြင့် စို့ချင်သူအကြိုက် အားမနာတမ်းစို့လို့ရမည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ ရင်အုံအပေါ်မှာ ထိပ်သီးလေးများကတော့ အညိုရောင်ဖြစ်ပြီး လက်သန်းတဆစ်စာလောက် ရှိမည်။ ကိုပီတာက ဘယ်လက်ဖြင့်ကျောကိုပွေ့ထားပြီး ညာဘက်လက်မက ညာဘက် နို့သီးကောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ညာဘက် လက်သန်းက ဘယ်ဘက် နို့သီးခေါင်းကို လည်းကောင်း သာသာလေး ကုတ်ခြစ်ပေးရာ နို့သီးခေါင်းများ ထောင်ကြွလာသည်။ ဒီတော့ ကိုပီတာက မမူယာခင်ရဲ့ ရင်သားတွေထဲ ခေါင်းထည့်ပြီး ခေါင်းလေးများကို စတင်စုပ်သည်။ စုတ်နေရင်းနှင့်ပင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပင်တီကိုဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး မုန့်ပေါင်းလို ပြော့အိအိ အသားဆိုင်လေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မမူယာခင်ရဲ့ညီးသံများမှာ မြိုင်လာပေသည်။
မမူယာခင်ရဲ့ညီးသံကြောင့် ကိုပီတာ အကြံတစ်ခုပေါ်လာပြီး နို့စို့နေတာကို မသိမသာရပ်ပြီး အဖုတ်ကို ကလိခြင်းကို ဆက်လုပ်သည်။ မမူယာမှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အံကြိတ်ထားသော်လည်း ညီးသံမထွက်။ ဒါကြောင့် ကိုပီတာက အဖုတ်ကို ဆက်မနှိုက်တော့ဘဲ ရင်သားတစ်အုံလုံးပါအောင် ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲလိုက်တာနဲ့ မမူယာရဲ့ “အ… အား… ” ဆိုတဲ့ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
မမူယာရဲ့သာယာမှုအစိတ်အပိုင်းမှာ ရင်သားတွင် အဓိက ဖြစ်ကြောင်း ကိုပီတာသဘောပေါက်လိုက်လေသည်။ မိန်းမတွေက ကိုယ်ခန္ဓာသာယာမှုအစိတ်အပိုင်းသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီကြောင်း အတွေ့အကြုံအရ သိထားသဖြင့် ကိုပီတာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် နို့နှစ်လုံးကိုသားအားရပါးရစို့ပြီး အဖုတ်ကို သိပ်မပြုစုပဲ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက်သာ ပွတ်သတ်ပေးလိုက်သည်။
တော်တော်ကြာအောင် နှုးပြီးတော့ ကိုပီတာက မမူယာကို သူ့ရဲ့စားပွဲခုံပေါ်ချီပြီးတင်လိုက်သည်။ မမူယာက ကိုပီတာ ခရီးဆုံးအထိ သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတဲ့အတွက်
“ကိုပီတာ… ဒီမှာတော့ မလုပ်နဲ့ရှင်။ မကောင်းပါဘူး။”
ကိုပီတာက လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်လိုက်သည်။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပါသည်။ သူရဲ့ဆိုင်က လူမရှိလို့ ပိတ်ထားခြင်းဖြစ်ပေမယ့် တခြားဆိုင်တွေက ဖွင့်ကြသည်။ သူနဲ့ မမူယာခင် နှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတာကို မြင်ရင်လည်း မြင်ထားနိုင်သည်။ ဒါကြောင့် တစ်နေရာရာကို ရွှေ့ဖို့စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ…
“ဒီလိုလုပ်ဗျာ။ မမူယာခင် ရုံးကို ပြန်သွားလိုက်တော့။ ညနေ ငါးနာရီရုံးဆင်းချိန်မှာ ကျနော် မမူယာတို့ရုံးနားက Super Market ရဲ့ ကားပါကင်ထိုးတဲ့နေရာမှာ စောင့်နေမယ်။ မမူယာ အဲ့ဒီ့ကိုလာခဲ့။ ဟုတ်ပြီလား…”
“အင်း” မမူယာခင်က သဘောတူဟန်နဲ့ မပွင့်တပွင့် အသုံပြုရင်း လက်ခံလိုက်တယ်။
ခဏကြာတော့ မမူယာခင်ရဲ့ရုံးကား ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့အဖွဲ့ရုံးကို ပြန်သွားကြတယ်။ ကိုပီတာလည်း ဆိုင်ပိတ်ပြီးတော့ ပန်းဆိုးတန်းဘက်သွားပြီး သူသုံးဖို့စဉ်းစားထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်သည်။ မြို့ထဲမှာ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ခပ်များများဆိုတော့ လိုချင်တာတွေအားလုံးက ပိုက်ဆံရှိရင် ရသည်။ ဒီတော့ သက်လုံကောင်းဖို့အတွက် ချောကလက်နံ့မွှေးတဲ့ ဆေးတစ်ချို့ကိုပါဝယ်ပြီး မမူယာခင်တို့ ရုံးနားက Super Market ကိုသွားတယ်။
အလဲအလှယ် ဇတ်သိမ်း
ကားရပ်နားတဲ့နေရာက လူသိပ်မရှိ။ ကားတံခါးကို အလုံပိတ်၍ စက်နှိုးပြီး အဲကွန်းဖွင့်ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်တဲ့ အရာကို ရှုရှိုက်လိုက်တယ်။ ကားထဲတွင် မီးခိုးများ ပျံလွှင့်သွားပြီး ချောကလက်အနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုပီတာက ဒါတွေကို အမြဲတမ်း သုံးစွဲလေ့မရှိ။ ဒါပေမယ့် ပွဲကြမ်းဖို့လိုလာရင်တော့ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ မမူယာခင်က အိမ်ထောင်သည်၊ ဘော်ဒီက ဝဝပြည့်ပြည့် ဆိုတော့ တော်ရုံတန်ရုံနဲ့ ဖြိုလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ခွန်အားဖြည့်တင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကိုပီတာ ဘိရှာဖို့အတွက် သူ့ဖုန်းထဲက နံပါတ်တွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အင်းစိန် စော်ဘွားကြီးကုန်း ဘက်က ဟော်တယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဖုန်းခေါ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ
“ဟဲလို… ကိုပီတာ။ ပျောက်ချက်သားကောင်းလှချည်လားဗျ။ ဘာ လိုအပ်သလဲ”
သူ့လို လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ဟာ ဟိုတယ်မန်နေဂျာရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ မှတ်သားထားပြီး ရှိနေမယ်ဆိုတာ ကိုပီတာသိထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ အဲ့ဒီ့လူရဲ့နံမည်ကို မေ့နေပြီ။ ဒါကြောင့်
“ဂျာကြီးရေ… တစ်ခန်းလောက်ရမလားဗျာ။ ဒီညနေလာမယ်…” ဆိုပြီးတော့သာ သုံးနှုန်းလိုက်တယ်။
“… … …”
“ညမအိပ်ဘူး။ ပြန်မှာ”
“… … …”
“အိုခေဗျာ… နာရီဝက်လောက်နေရင်ရောက်မယ်”
ကိုပီတာ အခန်းကိစ္စလည်း စီစဉ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ သီချင်းဖွင့်ပြီး မမူယာခင်အလာကို အေးအေးဆေးဆေးပင် စောင့်နေလိုက်သည်။
သိပ်မကြာခင်ပဲ မမူယာ ရောက်လာသည်။ ကိုပီတာလည်း အင်းစိန်စော်ဘွားကြီး ကုန်းဘက် မောင်းခဲ့လိုက်သည်။ ဟော်တယ်ထဲ ရောက်တော့ ကားရပ်ပြီး ဆင်းလိုက်တာနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။ ကိုပီတာက လူကိုမှတ်မိသော်လည်း နံမည်မေ့နေပြီ ဖြစ်သည့် မန်နေဂျာကို မေးတစ်ချက်ဆတ်ပြလိုက်တော့ မန်နေဂျာက အသင့်ပင် သော့တစ်ချောင်းထုတ်ပေးသည်။ ကိုပီတာက Thanks လို့ ဘိုဆန်ဆန် တစ်ခွန်းနှုတ်ဆက်ပြီး မမူယာခင် မမြင်အောင် မန်နေဂျာကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ မန်နေဂျာက လှေခါးပေါ်တက်သွားသော မမူယာခင်ရဲ့ နောက်ပိုင်းအလှကို မျက်စိစားပွဲ ထိုင်ရင်း နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး လို့မှတ်ချက်ပေးမိသည်။
အိပ်ခန်းထဲရောက်တဲ့အခါ ကိုပီတာက ကုတင်ပေါ်သို့ပစ်လဲလိုက်သည်။ မမူယာခင်မှာ မလိုက်လာပဲ ရပ်နေသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ရှင် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်မကျခင် အပျိုဘဝမှာ တွဲခဲ့သော ရည်းစားနှင့်ကတည်းက အပျိုရည်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီ။ ယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့်အတွေ့ကြုံရှိသော်လည်း တစိမ်းယောက်ျား တစ်ယောက်နဲ့ အတူအိပ်ဖို့ကိုတော့ ဝန်လေးမိသည်။ သူမဘာကြောင့်ဒီကို လိုက်လာမှန်းကို ပြန်စဉ်းစားလို့မတတ်တော့။ ဆိုင်ထဲမှာ နှုးလိုက်တဲ့ ကိုပီတာ့ရဲ့အထိအတွေ့ကြောင့်လား၊ အကြွေးကိစ္စပြေလည်ချင်လို့လား ဝေခွဲမရတော့ပေ။ နှစ်ခုစလုံးကြောင့်လည်းဖြစ်နိုင်မည် ထင်သည်။
ကိုပီတာက မမူယာခင် စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ပုံကို သတိထားမိသွားပြီး
“မမူယာ လန်းသွားအောင် ရေအရင်ချိုးလိုက်ပါလား”
ရေချိုးခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်ထဲ ခဏလောက်နေလိုက်ရရင် သူမရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို သုံးသပ်နိုင်သည်။ ဒါကြောင့် စစခြင်း ဆောက်နှင့် မထွင်းဘဲ အချိန် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မမူယာခင်လည်း ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြီး စလင်းဘတ်အိပ်ကို ကုတင်ပေါ်တင်၍ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး ရေပန်းအောက်ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စသာ ယောက်ျားသိသွားရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။ သူ့ကို ပေါင်းပါ့ဦးမလား… ဒီလာတာကိုရော တခြားသူတွေ သိသွားနိုင်သလား… စသည်တို့ကို စိတ်ရှုပ်စွာ စဉ်းစားမိနေသည်။ ရေပန်းခလုပ်ကိုဖွင့်လိုက်တော့ အေးမြသော ရေများက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် ကျလာသည်။ စီးကျနေသော မျက်ရည်များသည် ရေနှင့်ရောသွားသည်။ မမူယာခင် ယတိပြတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ အခုလို ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲ ရောက်နေပြီးတော့မှ နောက်ကြောင်းကို မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ရှေ့အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်ပဲ လုပ်တော့မယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ စွန့်စားလိုက်တော့မယ် ဟုတွေးမိသည်။ ဝအောင် ငိုပြီးတော့မှ ငွေပြန်မပေးနိုင်လို့ ထောင်ကျရခြင်းထက် ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ခဏတာ အိပ်လိုက်ရခြင်းက အများသက်သာပါသေးသည် ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားပေးရင်း နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကို ပေါက်ထွက်မတတ်ကိုက်ပြီး နာနာကြည်းကြည်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။
ရေချိုးပြီးတော့ တဘတ်နှင့်စင်ကြယ်အောင် သုတ်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားတွေကိုပြန်မဝတ်တော့။ တပတ်ကိုသာ ရင်လျားလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်လိုက်သည်။ ကိုပီတာက ကုတင်ပေါ်လှဲနေရင်းသူ့ကို ကြည့်နေသည်။ မမူယာခင်က ကိုပီတာ့ကို ရဲရဲတင်းတင်းပင် ပြန်ကြည့်ပြီး ကိုပီတာ့ဆီ လျှောက်လာသည်။ ကိုပီတာက ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်းထိုင်လိုက်ပြီး
“လာလေ”
လို့ခေါ်လိုက်တော့ မမူယာကာ ကိုပီတာ ထိုင်နေတဲ့ရှေ့မှာ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးက ကိုပီတာ့ ဒူးနှစ်ဖက်ကြားရောက်သွားသည်။ ကိုပီတာက မမူယာ လည်ပင်းကို ဆွဲပြီး နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွနမ်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်ခုက မသိမသာ တုန်နေသည်။ ကိုပီတာက သူစိတ်ကြိုက်လုပ်ခွင့် ရှိသော်လည်း အကြမ်းပတမ်းမလုပ်ဘဲ ရည်းစားတစ်ယောက်ကို ပြုစုသလိုဆက်ဆံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ခဏအကြာမှာ မမူယာက ခေါင်းကို ပြန်မတ်ပြီး ကိုပီတာ့ မျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ
“မှုတ်ပေးရမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကိုပီတာ့ မျက်လုံးထဲတွင် ့ အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင် တစ်ချက်တော ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ချက်ခြင်းပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မမူယာခင်က ကိုပီတာ ထိုင်နေသော ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ကိုပီတာ့ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ဘောင်းဘီကို အောက်ကို ဆွဲချတော့ ကိုပီတာက အလိုက်သည့်ပင် ကြွပေးလိုက်သည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်သို့ အမြှောင်းကြီး တစ်ခု ဖုထွက်နေသည်။ မမူယာ နည်းနည်းတော့ တုံ့သွားသည်။ သူတွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ ဟာတွေထက် ကြီးမားတာတော့ အသေအချာပင်။ မမူယာခင်မှ ထိုအရာကိုတွေ့တော့ ရေကန်တွေ့လျှင် ခဲလုံးပစ်ပေါက်ချင်သော ကလေးတစ်ယောက် လိုပင် မကိုင်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်၍ အပေါ်မှအောက်သို့ အုပ်ကိုင်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
အောက်ကိုပွတ်ချလိုက်လို့ ဘောင်းဘီက ဟသွားပြီး ထိပ်ခေါင်းအနီရောင်လေး ပြူထွက်လာသည်။ မမူယာက ဒီအောက်က အရာကြီးသည် သူ့အတွက် မထူးဆန်းပါ မြင်ဖူးနေပြီးသားဟု တွေးပြီး ဘောင်းဘီကို အောက်သို့ဆွဲချ လိုက်ရာ အထဲမှ အတန်အကြီး ငေါ့ခနဲ ထောင်ထွက်လာသည်။ မမူယာလန့်သွားသည်။ သူမအရင်က ကြုံခဲ့ရတာဟာ ဒီလိုမျိုးကြီးမဟုတ်ပေ။ သူ့ဘက်ကို ချိန်မထားပဲ ပစ္စည်းပိုင်ရှင်၏ ဆီးခုံဘက်ကို ခေါင်းတည်နေလို့သာ တော်တော့သည်။ မမူယာက ထိုအတံကြီးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အရင်ဆုံး ဥနှစ်လုံးကို လျှာနှင့်သပ်တင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ အတံကြီးရဲ့ အရင်းကို နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုဖြင့် အနမ်းတစ်ပွင့်ပေးလိုက်သည်။ အချောင်းကြီး တစ်လျှောက်ကို နှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့် အထက်မှ အောက်သို့ နမ်းသွားပြီး ထိပ်ခေါင်းရောက်တော့မှာ ကွမ်းသီးခေါင်းကို ကို ငုံကာ စုပ်လိုက်သည်။ “ပြွတ်” ခနဲ အသံထွက်သွားပြီး အချောင်းကြီးက လက်ထဲမှာ အတင်းကို ရုန်းကန်လာသည်။
မမူယာခင်မှာ အတန်ကြာသည်အထိကို ထိုအချောင်းကြီး၏ ရုန်းကန်တွန်းထိုးမှုများအား ထိန်းကွပ်ရင် နမ်းစုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကိုပီတာက တော်လောက်ပြီဟု ထင်တော့ မမူယာကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှ မချီပြီး ကုတင်ပေါ်လှဲတင်လိုက်သည်။ တဘတ်ကို စွဲချွတ်ပြီးတော့ ပေါင်နှစ်လုံးကိုဘေးသို့ကားလိုက်သည်။ မမူယာရဲ့ အဖုတ်မှာ အပြားမကြီးပေ။ သို့သော် ကိုယ်ခန္ဓာဝဖြိုးသူတစ်ယောက်မို့လို့ထင်သည်… တော်တော်ကို ဖောင်းသည်။ နှုတ်ခမ်းသားများမှာ အဆီစုနေပြီး ပန်းပွင့်အဖူးကဲ့သူ့ ဖူးဖူးကြီးဖြစ်သည်။ ကိုပီတာက အချောင်းကြီးဖြင့်ချိန်၍ ထိုးချလိုက်သည်။ အချောင်းကြီးက တစ်ဝက်ပင်မဝင်သေး
“အား… မရဘူး။ တော်တော့ မသွင်းနဲ့တော့” မမူယာမှာ အလန့််တကြားငြင်းဆန်လေသည်။
ကိုပီတာက ဘာမှ ပြန်မပြောပဲ ထိုးသွင်းလက်စကို ထပ်ထိုးထည့်သည်။
“ကိုပီတာ… မရဘူး။ ပြန်ထုတ်လိုက်တော့”
“ရပါတယ် မမူယာကလည်း ဒီမှာ တော်တော် ဝင်နေပါပြီ”
“အာ… ဘာတော်တော် ဝင်ရမှာလည်း ရှင့်ဟာက လူဟာမှ မဟုတ်တာ။ ကျမထဲ ထည့်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟာဗျာ… မမူယာလည်း အပျိုလေးမှမဟုတ်တာ။ သွားဖူးလာဖူးနေတာပဲ ရမှာပါ”
ကိုပီတာလည်း ပြောနေရင်းကပင် နောက်ထပ် အားစိုက်ပြီးထိုးသွင်းလေသည်။ မမူယာခင်က ကိုပီတာ့ လက်မောင်းများကို အတင်းတွန်းပြီး
“ကျမက အပျိုမဟုတ်ပေမယ့် ရှင့်ဟာကြီးလိုမျိုး ကြုံခဲ့ရတာမဟုတ်ဘူး” ဟုအော်လေသည်။
ကိုပီတာက ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ နည်းနည်းခြင်းပြန်ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်နှင့် လေးငါးချက်လောက် ညှောင့်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေသည်။ မမူယာခင်ရဲ့ ရှိုက်သံမှာလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ကြားနေရသည်။ ငါးမိနစ်လောက်အကြာမှာပဲ ခပ်ကြပ်ကြပ်ဖိသွင်းလိုက်ရာ တစ်ချောင်းလုံးဝင်သွားလေသည်။ အချောင်းတစ်ခုလုံး အထဲရောက်သွားတာနဲ့ မမူယာခင်က ကိုပီတာ့ ကျောကုန်းများကို တင်းကြပ်နေအောင် ဆွဲဖက်လိုက်တော့သည်။ မမူယာရဲ့ အတင်းကို ဖက်ထားလို့ ကိုပီတာမှာ လှုပ်ရှားခွင့်မရတော့ပေ။ ဒါကြောင့် နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်၊ နားရွက်လေးများကို ကိုက်လိုက်ဖြင့် အချိန်ယူနေရသည်။ ခဏတော့ ဖက်ထားတဲ့ လက်အရှိန် လျော့လာတော့မှ သူ့ရဲ့ ဆောင့်ချက်များကို စတင်လှုပ်ရှားရလေသည်။
ပထမအချီပြီးသွားတဲ့အခါမှာ မမူယာခင်ရဲ့ ပုံစံပြောင်းသွားသည်။ သူ့ကို အပေးအယူသဘောဆန်ဆန် မပြုမူတော့ဘဲ၊ လက်တွဲဖော် တစ်ယောက်သဖွယ် လိုက်လိုက်လျောလျော လိုလိုလားလား ဖြစ်လာသည်။ ဒုတိယ တစ်ကြောင်းသွားရန် မမူယာခင်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် လေးဘက်ထောက်ခိုင်းပြီး ကိုပီတာက ကြမ်းအောက်ဆင်းကာ ရပ်လိုက်သည်။ မမူယာခင်က လက်နှစ်ဖက်ကရှေ့ကို ပစ်ထားပြီး ရင်ဘတ်နဲ့၊ ပါးတစ်ခြမ်းကို မွေ့ယာပေါ် အပ်လိုက်သည်။ ဖင်ကုန်းသည် ဆိုတာထက် ဖင်ထောင်ပေးထားသည် ဟု ပြောရင် ပိုမှန်မည်။ ခါးကိုင်ပြီးဆောင့်ဖို့ကို အကောင်းဆုံးအနေအထားဖြစ်သည်။
သုံးခေါက်ပြီးတဲ့အခါမှာ ညကိုးနာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ရုံးမှာကတည်းက လင်တော်မောင်ကို ဒီနေ့ည ရုံးမှာ အိုတီရှိလို့ နောက်ကျမယ်လို့ ဖုန်းဆက်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ကိုပီတာက သူမ နေတဲ့ လမ်းထိပ်အထိ လိုက်ပို့ပေးမည်လို့ပြောသည်။ နှစ်ယောက်သား အဝတ်အစားတွေပြန်ဝတ်ပြီးတော့ အခန်းအပြင်ထွက်ခါနီးမှာ
“ကဲ… ကိုပီတာ စံပယ်ပန်းတော့ ပန်ပြီးပြီ။ မားသားဘုတ်ကိစ္စကရော ဘယ်လိုလဲ”
ကိုပီတာက မမူယာခင်ရဲ့ တင်ပါးတစ်ခြမ်းကို အားနဲ့ညစ်လိုက်ပြီး
“သင်္ကြန်ပြီးရင် အလုံး ၅၀ ပို့လိုက်တော့” ဟု ပြောလိုက်ရာ မမူယာခင် မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
ကိုပီတာက ဆက်ပြီး
“ကိစ္စပြီးပြီ ဆိုပြီးတော့ ကျနော့်ကို မေ့မသွားနော်။ နောက် အားရင်လည်း တွေ့ရအောင်နော်… မမူယာ”
ဟု ပြောလိုက်လေသည်။ မမူယာတစ်ယောက် တစ်ခါပဲ မှားမလား၊ ကာမဂုဏ်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ်နစ်မြှပ်မလားဆိုတာတော့ စောင့်ကြည့်ရပေမည်။
ဘီ အပေါင်း ဘီ အပိုင်း (၁)
“ဇစ်တပ်ပေးဦး”
အင်္ကျီအောက်နားတွေကို ဘောင်းဘီထဲ ထိုးသွင်းရင်း ဇစ်တပ်ခိုင်းဖို့ ဘီဘီ့ဘက်သို့ ခါးလှည့်လိုက်သည်။ ဘီဘီက ဘောင်းဘီဇစ်တပ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့
“နေဦး… တစ်ချက်လောက်နမ်းပေးဦး”
ကိုပီတာက မေးငေါ့ပြတော့ ဘီဘီက မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ကိုပီတာ့အတွင်းခံပေါ်က မပြော့မတင်း အရာကြီးကို နှုတ်ခမ်းနှင့်တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အောက်က ပြော့ပြော့ကြီးနှစ်လုံးကို သွားနှင့်ခပ်သာသာလေး ဖိကိုက်လိုက်သည်။ ဒီတော့မှ မပြော့မတင်းအရာကြီးက သိသိသာသာကို တင်းလာသည်။ ဘီဘီက ထိုအရာကြီးကို လက်ဝါးနှင့်ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်ပြီး ကိုပီတာ့ကို
“သွားတော့… ကဲမနေနဲ့”
ဟုပြောလိုက်သည်။ ကိုပီတာက သဘောကျသွားဟန်နဲ့ ရယ်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ထွက်သွားသည်။ အခန်းဝမှာအိပ်နေတဲ့ အယ်ဇေးရှင်းခွေးကြီးကို
“ဘော်ဘီ… မင်းမမကို ကောင်ကောင်းစောင့်ရှောက်နော်”
လို့ အော်ပြောပြီး အိမ်အောက်ဆင်းသွားသည်။
ကိုပီတာ အပြင်သွားတော့ အိမ်မှာ ဘီဘီတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကိုပီတာကို တစ်ခါတလေ စိတ်ပျက်မိသည်။ သူ့ယောက်ျား မိန်းမပွေတာတွေကို ဘီဘီသိသည်။ ဒါပေမယ့်ဘာမှ မပြောသာပေ။ သူတို့ထုံးစံအရ ယောက်ျားတစ်ယောက် မိန်းမအများကြီးယူတာကို စောဒက တက်ပိုင်ခွင့်မရှိ။ ဒါပေမယ့် ကိုပီတာ အဲ့ဒီလို အပြင်မှာ ပွေရှုပ်နေတော့ အိမ်က မိန်းမဖြစ်သူအပေါ်မှာ စိတ်ပါဝင်စားမှုနည်းလာသည်။ ဘယ်အချိန် အလိုရှိရှိ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့မိန်းမ ဆိုတော့ ကိုပီတာက ဘီဘီ့ရဲ့ ကျေနပ်တင်းတိမ်ခြင်းကို တခါတရံမှာ မေ့နေတတ်သည်။
ခြေသည်းနီများ ခြောက်သွားတဲ့အခါ ဘီဘီ အိပ်ခန်းထဲဝင်ရန် ထလိုက်သည်။ ကြမ်းပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက် ပစ်ပြီး အိပ်နေတဲ့ ဘော်ဘီက သူ့ကို အစာကျွေးမယ်လို့ ထင်ပြီး ဘီဘီ့ဆီ ပြေးလာသည်။
“နေဦး… ဘော်ဘီရယ်၊ မမစိတ်ရှုပ်နေတယ်။ သွား… သွား…”
ဘီဘီက သူမ ခြေထောက်ကိုလာနမ်းရင်း အစာတောင်းနေသည့် ဘော်ဘီကြောင့် ခြေသည်းနီများပျက်သွားမှာ စိုးရိမ်ပြီး မောင်းလိုက်သည်။ ဘော်ဘီက အစာမရနိုင်မှန်းသိသွားလို့လား၊ သူ့သခင်မ စိတ်ရှုပ်နေတာကို သိလို့လား မသိပေ။ ဘီဘီနားမှခွာပြီး ကြမ်းပေါ်တွင် သွားပြန်ခွေနေလိုက်သည်။
ဘီဘီက အိပ်ခန်းထဲရှိ ဗီရိုထဲတွင် လုံခြုံစွာ သိမ်းထားသော ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကိုပီတာ့ CD အခွေများထားသည့် စင်မှ အခွေတချို့ကို ရှာကြည့်သည်။ ကိုပီတာစုဆောင်းထားသော အပြာဇတ်လမ်းအခွေတွေက များလှသည်။ များသောအားဖြင့် ယောက်ျား၊ မိန်းမအင်္ဂါတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြပြီး၊ ဆက်ဆံပုံတွေကို သေချာ ရိုက်ထားသော အခွေများဖြစ်သည်။ ဘီဘီက ထိုသို့ကားတွေကို သဘောမကျပေ။ အရှေ့တိုင်းမင်းသားမင်းသမီးတွေနဲ့ ရိုက်သည့် Softcore ဆိုသော ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ခြင်း ဦးစားပေးတဲ့ ကားတွေကို သဘောကျသည်။ စိတ်ကြိုက်အခွေရွေးလိုက်ပြီး အခန်းအပြင်ကို ပြန်ထွက်လိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲက DVD Player ထဲအခွေထည့်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်ထိုင်ဆိုဖာခုံ၏ ရှေ့တွင် ရေမြှပ်ကော်ဇော အသေးတစ်ချပ်ကို ခင်းပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ နောက်က ထိုင်ခုံကို ကျောမှီပြီး ပေါင်နှစ်ခြောင်းကို ကားလိုက်သည်။ အိပ်ခန်းထဲကယူလာသော ဘူးကို ထုတ်ပြီး အထဲက Dildo ဟုခေါ်သည့် ယောက်ျားတန်ဆာပုံစံ အချောင်းကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒီပစ္စည်းသည် ဘီဘီ့ သူငယ်ချင်း မီရှဲလ်က လက်ဆောင်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ မီရှဲလ်က အင်္ဂလန်မှာပဲ ကျောင်းတတ်ပြီး အဲ့ဒီ့မှာပဲ အလုပ်ဝင်နေသော ဘီဘီ့ ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။ ၈ တန်းလောက်က သူမရဲ့ အဒေါ်နှင့်လိုက်သွားပြီး အင်္ဂလန်မှာ ကျောင်းတတ်သည်။ ကျောင်းပြီးသွားသော်လည်း ဒီပြန်မလာတော့ဘဲ အဲ့ဒီ့နိုင်ငံမှာသာ အခြေချသည်။
ဘီဘီ ၁၀ တန်းအောင်သွားတဲ့နောက် ပါပါးက တက္ကသိုလ်မတက်ခိုင်းတော့ဘဲ သူ့အလုပ်ကို ဝင်ကူခိုင်းသည်။ သူတို့လူမျိုးများက သမီးဖြစ်သူကို သိပ်မမျှော်လင့်ကြ။ သားကိုသာ လိုချင်ပြီး၊ သားဖြစ်သူကိုပဲ ဦးစားပေးသည်။ ဒီလိုနဲ့ ကိုပီတာ နိုင်ငံခြားက ပြန်ရောက်ပြီးသိပ်မကြာခင်မှာပဲ လူကြီးခြင်းတွေ့ဆုံပြီး ဘီဘီ့ကို ကိုပီတာနှင့်ပေးစားလိုက်သည်။ လက်ထပ်ပြီးခါစက ကိုပီတာသည် သူမအပေါ်မှာ တော်တော်လေး အချိန်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ဝင်စားမှုနည်းပါးလာသည်။ ဘီဘီ့ရဲ့ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ဦးစားမပေးတော့ပေ။
ဒီအကြောင်းတွေကို ပြည်ပမှ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ခေတ္တပြန်ရောက်နေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ မီရှဲလ်ကို ရင်ဖွင့်မိသည်။
မီရှဲလ်သည် ဘီဘီနှင့်လုံးဝခြားနားသည်။ နိုင်ငံခြားတွင် ကျောင်းနေပြီး အလုပ်လုပ်နေသူဖြစ်သဖြင့် ပွင့်လင်းရဲတင်းသည်။ ဘီဘီတို့လို ဘာသာတရားရဲ့ တားမြစ်မှု၊ မိဘတွေရဲ့ တင်းကြပ်မှုတွေနှင့် နေရသူတွေ မသိတာ၊ မလုပ်ရဲတာမျိုးတွေကို မီရှဲလ် က အားလုံးလုပ်ဖူးနေသူဖြစ်သည်။ သူမ ပြောပြသော အချစ်ဇတ်လမ်းများကို နားထောင်မိတဲ့အခါ ဘီဘီ လန့်သွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ချစ်ပွဲဝင်တာကို ထမင်းစားရေသောက်လောက်သာ သဘောထားသည်။ စွဲစွဲမြဲမြဲတွဲသည့်သူလည်း မရှိ။ စိတ်ပါရင် ချစ်ပစ်လိုက်တာပဲ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ကြားမိတော့ ဘီဘီကြက်သီးပင်ထမိသည်။
ဒီလိုနိုင်ငံမှာဆိုတော်သေးသည်။ စည်းမျဉ်းအလွန်တင်းကြပ်သော သူတို့ဘာသာဝင်အများနေထိုင်ရာ တိုင်းပြည်တွေမှာဆိုလျှင် မိန်းမတစ်ယောက် ဖောက်ပြန်တာမိလျှင် သေဒဏ်ပေးမည်မှာ အသေအချာပင်။
ဘီဘီ့ရဲ့ အိမ်ထောင့်သုခ လျော့ပါးနေတာကို မီရှဲလ်က သိသွားတဲ့အခါ ဘီဘီကိုသနားသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမရဲ့ ဗိုက်ဘရေတာပါသော Dildo ကို ဘီဘီအတွက် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ဘီဘီက
“နင်ဒါကြီးကို ဘယ်လိုသယ်လာလဲ”
ဟု စပ်စုကြည့်တော့
“ဒီလိုပဲပေါ့ဟာ။ လေဆိပ်က ကာစတန်ကောင်ကို၊ ကိုကိုလို့ တစ်ခွန်းခေါ်လိုက်ရင် အားလုံးအဆင်ပြေသွားတာပဲ… စိတ်ပါရင် နောက်ရက်မှာ ချိန်းတွေ့လို့တောင်ရတယ်”
“ဟယ်… နင် တကယ် ချိန်းတွေ့တာလား”
“အေးပေါ့ သူတို့က အတောင်းအရမ်းက သူတောင်းစားတောင် အဖေခေါ်ရပေမယ့်၊ ယူနီဖောင်းအဖြူနဲ့ ဆိုရင် စမတ် ဖြစ်တယ်ဟ”
ဘီဘီက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးနေမိတော့
“အဟက်… ဟက်.. နင်ကလည်း ပြူးကြည့်မနေပါနဲ့။ ငါ နောက်နေတာပါ… တကယ်မဟုတ်ပါဘူး”
ဘီဘီက သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်သည်။ ဘာမှတော့ ပြန်မပြောတော့ပေ။ မီရှဲလ်က တကယ်လုပ်ချင်လဲ လုပ်ပစ်မယ့် မိန်းမဟု သူမ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒီလိုနဲ့ သူယောက်ျားတန်ဆာ အတုကြီးကို ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မနက်က ကိုပီတာက ဘောင်းဘီဇစ်တပ်ခိုင်းရင်း နမ်းခိုင်းပြီး ထွက်သွားသဖြင့် သူမ စိတ်ထဲမှာ မချင့်မရဲ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ ထိုအတုကြီးကို နှုတ်ခမ်းနှင့်နမ်းလိုက်ပြီး ခလုတ်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ ရာဘာချောင်းကြီးက လည်ပတ်ရမ်းခါ လာသည်။ ဘီဘီက တီဗွီထဲမှာ စုံတွဲကို ကြည့်ရင်း သူမဘောင်းဘီပေါ်မှ အမြှောင်းပေါ်ကို လှုပ်ရမ်းနေသည့် အချောင်းကြီး တင်လိုက်သည်။ ဗိုက်ဘရေတာ၏ တုန်ခါမှုက သူမကို ခံစားမှုအရသာ တစ်မျိုးပေးစွမ်းလေသည်။ ဇတ်ကားထဲမှ မင်းသားက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နို့ကို ငုံ့စို့လိုက်တော့ ဘီဘီက အင်္ကျီအောက်မှ လက်လျိုပြီး သူမနို့နှစ်လုံးကို ညစ်လိုက်သည်။
ဘောင်းဘီကိုဟပြီး ဗိုက်ဘရေတာကို အသားနုပေါ်တင်လိုက်တော့ အချောင်းကြီးက နှုးညံသော ပွင့်ဖတ်လေးများကို ပွတ်တိုက် လည်ပတ်သွားသည်။ အစိလေးသည် တုန်ခါမှုကြောင့် ထောင်ကြွလာသည်။ ဘီဘီမနေနိုင်တော့… ဖင်ကိုကြွပြီးဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဖြစ်သွားတော့မှ အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက်ကို လှုပ်ရမ်းတုန်ခါနေသည့် အချောင်းကြီးထိပ်နှင့် ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်ရာ အရည်များစိမ့်ထွက်လာသည်။
မျက်စိဒေါင့်မှာ လှဲအိပ်နေသော ဘော်ဘီ့ကို မြင်လိုက်လို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမချွတ်ပြီး ပစ်လိုက်သော အတွင်းခံဘောင်းဘီကို နှုတ်သီးနှင့်ထိုးပြီး ရှုရှိုက်နေသည်။
“ဟိတ်… ဘော်ဘီ။ မလုပ်ရဘူး… အဲ့ဒါ ဆော့စရာမဟုတ်ဘူး။ ငြိမ်ငြိမ်နေ” ဘီဘီက တားမြစ်သော်လည်း မရ။
ဘော်ဘီက ဘောင်းဘီပေါ်တွင် စိုနေသော အကွက်များကို လျှာနှင့်ပင် လျက်ပစ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဘောင်းဘီကို လျှာနေလျက်နေတဲ့ သတ္တဝါကို ကြည့်ပြီး ဘီဘီကျေနပ်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ဆက်မတားတော့ပဲ လုပ်ချင်ရာလုပ်ပါစေတော့ ဆိုပြီးလွှတ်ထားလိုက်သည်။ တီဗီမှာပြနေတဲ့ ဇတ်လမ်းကလည်း ကောင်းလာပြီ။ မင်းသားဖြစ်သူက ကိုရီးယားလား၊ ဂျပန်လားမသိ။ ငယ်ငယ်ချောချောဖြစ်သည်။ သူနှင့်တွဲဖက် မင်းသမီးရဲ့ ပေါင်ကြားကို မျက်နှာအပ်လိုက်တဲ့ အခန်းမှာ ဘီဘီကိုတိုင်ပင် ကြက်သီးထသွားမိသည်။
ဗိုက်ဘရေတာကို ခပ်တင်းတင်းပွတ်ဆွဲမိသည်။ စိတ်ထဲမှာလည်း သူမ အလွန်သဘောကျသည့် ဘောလိဝုဒ်မင်းသား ရှရွတ်ခန်း တစ်ယောက် သူမ ပေါင်ကြား ခေါင်းအပ်ပြီး ညီမလေးကို နမ်းရှိုက်နေသည့် ပုံစံကို စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ယားယံနေသော နှုတ်ခမ်းသားများကို လျာနဲ့ လျက်ပေးပြီး အစိလေးကို လက်နှင့်ကလိပေးနေသည်။ အတွင်းသားများကို လျှာစောင်းထက်ထက်နှင့် ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဝလုံးလေးတွေ ၀ိုင်းအောင် ရေးပေးနေသည် ဟုခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်ကူးရေယဉ်ကြောတွင် မျောပါပြီး အိပ်မက်မက် နေသူပမာ အရာအားလုံးဝိုးတဝါးဖြစ်နေသည်။
ပူနွေးသောလျှာက သူမရဲ့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား တွေကို အားကောင်းကောင်းနဲ့သိမ်းပြီး လျက်နေသဖြင့် ဘီဘီက မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမရဲ့ အိမ်မွေးခွေးကြီး ဘော်ဘီက လျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘီဘီက ရုတ်တရက်ဘာလုုပ်ရမှန်းမသိ… ခံစားနေရတဲ့အရသာကလည်း ကောင်းလွန်းနေသည်။ တိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်က သူမအင်္ဂါဇတ်ကို လျက်ပေးခြင်းသည် ခံဖူးဖို့နေနေသာသာ တွေးတောင်မတွေးဖူးပေ။
“အား… ဘော်ဘီ… ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ….”
ဘီဘီကသာ တွေဝေနေသော်လည်း ဘော်ဘီက ဘာကိုမှမစဉ်းစား။ သူရဲ့လျှာအရှည်ကြီးနှင့် အောက်မှ အထက်သို့ပင့်လျက်လိုက်ရာ လျှာထိပ်က ဖင်ဝကို တစ်ချက်ပွတ်ဆွဲသွားမိသည်။
ဘီ အပေါင်း ဘီ ဇတ်သိမ်း
“အ..ဟား”
ဘီဘီရဲ့ ညည်းသံမှ မျှင်းမျှင်းလေးထွက်လာသည်။
“ကဲ… ဘော်ဘီ။ အခုမှတော့ မထူးတော့ဘူး။ ငါ ပုံစံပြောင်းပေးမယ်”
ဘီဘီက ပက်လက်လှန်နေရာမှ အနောက်ကဆိုဖာပေါ် မှောက်ပြီး ဖင်ထောင်ပေးလိုက်သည်။ ဘော်ဘီက ဘီဘီရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တွေပြီးစိုက်ကြည့်နေပြီး လေးဘက်ဖြစ်သွားတာနဲ့ အနောက်ကိုပြူထွက်နေသော နှုတ်ခမ်းသားများကို အလိုက်တသိပင် လျက်ပစ်လိုက်သည်။ ခွေးရဲ့လျာသည် လူ့လျှာထက် ပိုရှည်သဖြင့် တစ်ချက် လျက်လိုက်တာနဲ့ အဖုတ်အမြှောင်းကြား နေရာတော်တော်များများကို ပွတ်သပ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် ခွေးတွေက သာမာန်အချိန်မှာတောင် လူ့လက်ကို လျက်ပေးခြင်း၊ ခြေကို လျက်ပေးခြင်း၊ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာသူ ပြန်လျက်ခြင်း အလေ့အထ ရှိသဖြင့် လျှာမှာ သွက်လက်မြန်ဆန်သည်။ ဘာဂျာထဲတွင် ခွေးဘာဂျာမှုတ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကြောင်ဘာဂျာဆိုရင်တော့ မလွယ်။ အဲ့ဒီ့ကောင်တွေကတော့ လျှာကြမ်းလွန်းသဖြင့် အဖုတ်အသားနီလန်သွားနိုင်သည်။
ဘော်ဘီက အဖုတ်ကို လျက်နေရင်း နှုတ်သီးထိပ်က စအိုဝကို တေ့ပြီး ညှီစို့စို့ အနံလေးကို ရှုရှိုက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှာ လျှာကို နေရာပြောင်းပြီး ဖင်ဝ တစ်လျှောက်ကို “ပလပ်… ပလပ်” နှင့်လျက်လေတော့သည်။
“အား…ဟား….အား”
ဘီဘီမှာ ဖင်ကုန်းနေရမှာ ကျောကုန်းကြီးကြွတက်လားပြီး ညည်းညူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ တစ်သက်နှင့် တစ်ကိုယ် ဒီလို ခံစားမှုမျိုးမကြုံခဲ့ရဖူးတော့ အသိဉာဏ်မှာ လုပ်သင့်မလုပ်သင့် မတွေးနိုင်တော့ပဲ ဘော်ဘီ့ခေါင်းကို လက်နှင့်နောက်ပြန်ကိုင်ပြီး သူမဖင်နှင့် ဆောင့်နေမိတော့သည်။
ဘော်ဘီက သူ့သခင်မ အမှုအရာများ တက်ကြွလာတာကိုတွေ့တာနဲ့ ရှေ့ကဆိုဖာပေါ် လက်နှစ်ဖက် လှမ်းတင်ပြီး ကုန်းနေတဲ့ ဘီဘီ့အပေါ် မှောက်ချလိုက်သည်။ ပြီးတာနဲ့ တပြိုင်နက် သူ့ရဲ့ နီရဲအာလန်နေသော ဒစ်ကြီးကို ဖင်ကြားထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
“ဟဲ့… ဘော်ဘီ မလုပ်နဲ့….။ အမလေး… အဲ့ဒီ့နေရာမဟုတ်ဘူး…ဟဲ့”
ဖင်ဝနှင့် အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို အချောင်းကြီးက လာထိုးသဖြင့် ဘီဘီလန့်အော်မိသည်။
ဘီဘီမှာ ဒီလောက်အထိ မရည်ရွယ်ထားသဖြင့် အတင်းရုန်းကန် ငြင်းဆန်လေသည်။ သို့သော် မရပါ။ ဘော်ဘီက ပေါင် ၂၀၀ နီးနီးလေးလံကြီးမားသော နိုင်ငံခြားခွေးမျိုးဖြစ်သည်။ သူသိတာက အခုသူ့ ရှေ့မှာ လေးဘက်ထောက်နေတာက သူ့သခင်မဟုတ်တော့၊ ခွေးမ တစ်ကောင်လို့သာ မြင်နေမိပြီ။ ဒါကြောင့်မရရအောင်သွင်းလေသည်။ လည်ချောင်းမှလည်း “ဂီး” ခနဲမာန်ဖီသံပေးလိုက်ရာ ဘီဘီလန့်သွားသည်။ ထပ်ရုန်းလျှင် အသိစိတ်ပျောက်နေသော ဘော်ဘီက သူမဂုတ်ကို ခဲပစ်မည့် သဘောရှိသည်။
အခုမှတော့ မထူးတော့ပါဘူးဟု တွေးရင်း အပေါက်ချော်ပြီး ဖင်ထဲ မဝင်အောင်သာ လှည့်ပတ်ရှောင်နေရသည်။ ဘော်ဘီဒစ်ကြီးမှာ လူ့ပစ္စည်းထက် သိမ်သော်လည်း အရှည်က သာသည်။ ဒါ့အပြင် ဒစ်ကြီးက အတံနှင့်မလိုက်အောင် ခေါင်းကြီးသည်။ အဖုတ်ဝကို တေ့မိသည်နှင့် အရည်များရဲ့ ချောမွေ့မှုကြောင့် အထဲကို “ပလွတ်” ဆိုပြီးဝင်သွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက်ထားပြီး ခါးကောင်းကောင်းနှင့် စက်သေနတ်ပစ်သလို တလျက်စက် ဆောင့်သွင်းလေသည်။ သက်လုံက လူထက်ကောင်းသဖြင့် ဆောင့်ချက်များ ကြသွားသည် မရှိ။ အောက်က သူ့ရဲ့ခွေးမကိုလည်း သနားညှာတရကောင်းမှန်းမသိတော့ပေ။ ဘီဘီ ခမျာ ခွေးကတက်ဆောင့်ခြင်းခံရသည့်အပြင် ဆောင့်ချက်များပြင်းထန်လှသဖြင့် စပ်ဖြင်းဖြင်းပင် ဖြစ်လာသည်။ သူမရဲ့ ခွေးက မုဒိမ်းကျင့်ခြင်းကို ခံရသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းပြီးမျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။ သို့သော် ကိုယ်ပေါ်မှာ ပိနေတဲ့ အလေးချိန်ကို မတွန်းဖယ်နိုင်သဖြင့် သူဆောင့်လို့ဝတဲ့အထိ ညိမ်နေလိုက်ရသည်။ ဘော်ဘီက ပြီးခါနီးမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်လားပြီး အတွင်းထဲ ထိအောင် သူ့ရဲ့အရည်များကို ပန်းထုတ်ပစ်လေသည်။ ဘီဘီ့အဖုတ်အပြင်သို့စိမ့်ထွက်လားပြီး ပေါင်တလျှောက် စီးကျလာတဲ့ ခွေးသုတ်ရည်များမှာ စီးပျစ်လှပေသည်။ အချောင်းကြီး ထုတ်လိုက်တော့ “ဘွက်…” ခနဲ အရည်များ အဖုတ်မှ အန်ထွက်လာသည်။
ဘော်ဘီက သူ့ဆန္ဒပြည့်သွားတော့မှ ဆိုဖာပေါ်မှောက်အိပ်ရင်း တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငိုနေသည့် သူ့သခင်မျက်နှာကို ချော့မော့သည့် အနေဖြင့် လျက်ပေးလိုက်သည်။
“သွားစမ်း… ခွေးတိရိစ္ဆာန်”
ဘီဘီက ယခုမှပင် အသံထွက်ရဲပြီး ဟောက်ထုတ်လိုက်သည်။ ဘော်ဘီလည်း တအီအီအသံပေးပြီးဘီဘီနားမှခွာက သူ့ရဲ့ နေရာမှာ သွားခွေနေလေသည်။
ဘီဘီက ခွေးမုဒိမ်းကျင့်တာခံလိုက်ရသဖြင့် ငိုလို့မဆုံး။ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားဘူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ချောက်ခြားသွားတာအမှန်ပင်။ အတန်ကြာတော့မှ သူမအဖြစ်ကိုယ် ပြန်တွေးရင်း ရယ်ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ ဘော်ဘီ့ကိုလည်း စိတ်မဆိုးတော့။ ခွေးတစ်ကောင်နှင့် နှစ်ပါးသွားမိသည့် သူမအဖြစ်ကို တွေးရင်း တခစ်ခစ်နှင့် ရယ်မိလေသည်။ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်နှင့် ဆံပင်များ ရောထွေး ရှုပ်ယှက်ပြီး ဝတ်လစ်စလစ်နှင့် ငိုလိုက်၊ ရီလိုက်ဖြစ်နေသော ဘီဘီ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကများတွေ့လျှင် ရူးနေပြီဟု သတ်မှတ်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။
Post navigation
(21+) Sacrosanct Now (2019) (Uncensored)
နှစ်ယောက်ထဲလုပ်ချင်တာ
RELATED POST
BDSMBLUE BOOK
ဂျစ်တူး ချစ်ဖူးသွားပြိ
BDSM
နှစ်ယောက်ထဲလုပ်ချင်တာ
BDSMUNCENSORED
(21+) Sacrosanct Now (2019) (Uncensored)
Search
Search
Recent Posts
မမ စိတ်တိုင်းကျ
(21+) MEYD 715 (Japanese)
(21+) JUX 298 (2014) (Japanese Decensored)
ကလေးကောင်းလား
ယောကျားဥထက် ကြိးတဲ့ဥ
Archives
March 2022
February 2022
January 2022
December 2021
Categories
Anal
Asian Sex Diary
Bdsm
Bj
Blue Book
cheat
Chinese
Crying
Daddy
Deep Fake
Family
Hard
Hentai
Hide
Home made
Horse Riding
Japan
Japanese Wife
Kitchen
Korea
Korean
Lesbian
Masturbate
mm sub
Myanmar
Rape
Sister
Solo
Spuer Hero
Teacher
Thai
Thailand
threesome
Thriller
Uncensored
YOU MISSED
BLUE BOOK
မမ စိတ်တိုင်းကျ
MAR 9, 2022
CHEATJAPANESE WIFE
(21+) MEYD 715 (Japanese)
MAR 8, 2022
JAPANESE WIFE
(21+) JUX 298 (2014) (Japanese Decensored)
MAR 8, 2022
BLUE BOOK
ကလေးကောင်းလား
MAR 8, 2022
All Town
Keep it Simple , Keep it Sexy
Proudly powered by WordPress | Theme: Newsup by Themeansar.
Home
إرسال تعليق