ပို၍အရသာတွေ့နေ
““မေမေ.. ကျွန်တော်အပြင်ခဏသွားအုံးမယ် ထမင်းစားပြီးရဲ့လား ဟုတ်ကဲ့..မေမေ အေး..ဒါဖြင့် စောစောလဲပြန် သိတ်လဲအလည် မကျူးနဲ့ မင်းဒက်ဒီက ဘယ်အချိန်ပြန်လာမလဲမသိဘူး”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ”” မေသည် ခင်မောင်ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိတ ဆုံးကြည့်၍ သက်ပြင်းကိုချကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ တ ကယ်တော့ မေသည် စိတ်အတွင်းဝယ် ညှိုးနွမ်းနေခဲ့ လေပြီ ဘာရယ်ဟူ၍မသိပေ။တခုခုလိုချင်သော ဆန္ဒ များသည် မေ့စိတ်အတွင်းဝယ် လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ မေ့ဝယ်အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင် ပြည့်စုံကြွယ်ဝသည်ကားမှန်၏ မေသည် ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီးရှေ့ဝယ် စိတ်ကြိုက်အလှပြင်ရသည်။ မေသဘော ကျသော အဝတ်အစားကိုဝတ်ရကာ မေစားချင်သော အစားကိုစားရ၏ မေစီးလိုသော ကားကိုလည်း မေ့မှာ စီးနေရသူသာတည်း။ သို့သော် မေသည် ဘာကိုအလို မကျဖြစ်နေသနည်း။ မေသည် သက်ပြင်းကို ခတ်ပြင်းပြင်းမှုတ်ထုတ် လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြူတင်းတံခါးဆီမှ အပြင်ပဆီသို့ လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ရိပ်များသို့ တလောကလုံးကို စိုးမိုးလာလေသည်။ ထို့ကြောင့်မီး ရောင်များမှာလည်း နေရာတိုင်းဝယ် ပြန့်နှံ့နေလေ၏။ မေသည် အပြင်ပဆီမှ အရာတခုကို စူးစိုက်၍ ကြည့်နေမိလေ၏။ ဤအရာကား အခြားမဟုတ် တဖက် အိမ်မှအိပ်ခန်းတခုကို မေသည် ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအိပ်ခန်းအထဲတွင် လျှပ်စစ်မီးက ထိန်ထိန်လင်းနေလေသည်။မီးထိန်ထိန်လင်းနေသော အခန်း၏ တခုသော ဒေါင့်၏ခြင်ထောင်ရိပ်ဝယ်ကား ရုပ်ရှင်ကားဆန်ဆန် အရာတခုကပေါ်လွင်၍နေသည်။သည်အရာကား ရွှေရင်အစုံ ချွန်းမြ၍ဆံကေသာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် မိန်းခလေး တဦးပုံနှင့် ကိုယ်ကာယတောင့်တင်းသော ယောက်ျား တယောက်၏ပုံပင်ဖြစ်လေသည်။ယောက်ျားလေးက မိန်းကလေးအား ပခုံးကိုဆွဲ၍ မိန်းခလေး၏ နှုတ်ခမ်းကိုစုတ်ယူလိုက်သည့်အရိပ် သဏ္ဍာန်က မေ၏စိတ်ကိုပို၍လှုပ်ရှားစေလေသည်။ ပြီး နောက်နှစ်ဦးသား တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်၍ ပြုံးနေဟန်ရှိသည်။မိန်းမပျိုသည် တခုခုကို အမှီပြုထားဟန်ရှိလေသည်။ ယောက်ျားကမိန်းမပျို၏ ချွန်းမြအိ စက်နေသော နို့နှစ်လုံးကို နှယ်နေသည်ကိုတွေ့ရတော့ လည်း မေ့စိတ်ထဲဝယ် ပို၍မချင့်မရဲဖြစ်လာသည်။ အရိပ်မှာ ပူးကပ်လိုက် ခွာလိုက်နှင့် အလုပ်များလျက်ရှိလေသည်။ မေသည် အာရုံစိုက်ယင်းပင် ငေးနေမိသည်။ နောက်အရိပ်သဏ္ဍာန်နှစ်ခုသည် တဦးကို တဦးဖက် ၍အောက်ဆီသို့လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ မေသည်အရိပ်သဏ္ဍာန်ကို မတွေ့ရတော့ ရင်မှာမောသွားပြန်၏။ စိတ်တို့မှာလည်း ချောက်ခြား၏။““အင်း..ငါလဲသူတို့လို ဘယ်ပျော်ရမလဲ ငါယူထားတာက အဖိုးကြီးကို””မေသည် ဒါပင် ငြီးတွားလိုက်လေသည်။ တကယ်တော့ မေ့ဝယ်အလွန်အပြင်းအထန် အလိုရှိနေသည်မှာ ဤကိစ္စပင်မဟုတ်ပေလော။ မေသည် အခြားအရာများဝယ် စိတ်တိုင်းကျသယောင် ဤကိစ္စဝယ် စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်ခဲ့ရသည်က အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။တကယ်တော့ဦဝင်းသော်သည် မေ့ကိုချစ်သည် ခင်သည် ကြင်နာသည်ကားမှန်၏။ သို့သော် မေ့အတွက် အလွန့်အလွန်လိုလားနေသည့် ဤကိစ္စကိုကား ဦးဝင်း သော်သည် မဖြည့်စွမ်းနိုင်ဘဲ ပျက်ကွက်ခဲ့သည်ကသာ များနေလေသည် မဟုတ်ပါလား ဘယ်ပါတီ ဘယ်ဧည့် ခံပွဲစသည်များနှင့်သာ အချိန်ကုန်နေသော ဦးဝင်းသော် အဘို့ကား အဘယ်အိမ်မှ ကြင်ယာဇနီး၏ အလိုကို ဖြည့်နိုင်အံ့နည်း။ တခါတရံ အလွန်ညဥ့်နက်မှ ပြန်လာ၍ အိပ်ပျော် သွားတတ်ရှာသည်။ တခါတရံမူး၍ပြန်လာကာ လိင်ကိစ္စ ကိုမပြုနိုင် မိမိကိုယ်ကိုပင် အနိုင်နိုင် မေကားစိတ်ပျက်စွာနှင့် သက်ပြင်းကိုသာ တဟီးဟီးနှင့် ချလိုက် လေသည်။ ပြီးနောက် ပြူတင်းတံခါးဆီသို့ မျှော်လိုက် သေး၏ အရိပ်နှစ်ခုကားပျော်ကွယ်နေတုံးပင် ဟုတ်ပါ သည်။ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် သဉ္စာဆောင်ခန်း၏ ဖဲမွေ့ ယာပေါ်ဝယ် ဆန္ဒတူညီစွာနှင့် စခန်းသွားနေကြပေမည်။ မေသည် စိတ်ပျက်စွာနှင့် အိပ်ခန်းတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာလေသည်။ ပြီးနောက် အကျႌချွတ်၍လဲလိုက် လေသည်။ မေသည်ညဘက်များတွင် အတွင်းဘော်ဒီ မခံဘဲဖြင့် အပြင်အကျႌထူထူနှင့်နေတတ်လေသည်။ အကျႌလဲပြီးသော် ထမီကိုကား မလဲမိပေ။ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ရှေ့ဝယ် မိမိကိုယ်ကို အမျိုးမျိုးကြည့်သည်..။အတန်းတက်ခွင့်ရဖို့အတွက် ပိုစ့်တွေကို ကြိုးစားတင်နေပါတယ်။ သနားသောအားဖြင့် ဗုတ်ပေးကြပါဗျို့။ထယ်ဝါလှသော ရွှေရင်တို့မှာ မို့မောက်၏ ပိုးတွန့် ထမီကြောင့် တင်းတင်းရင်းရင်းနှင့် ပေါ်လွင်နေသော တင်ပါးဆုံမှာ ယောက်ျားတကာတို့တပ်မက်ဘွယ်ရာ မဟုတ်ပါလား။ မေသည် အမျိုးမျိုးကိုယ်ဟန်ပြပြီးမှ စိတ်မချမ်းမသာနှင့် စားသောက်ခန်းဆီသို့ လှမ်းထွက် လာ၏။
စားသောက်ခန်းဝယ် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာများပြည့် နှက်လျက် ရှိလေသည်။ မေသည် ဘာမျှစားချင်စိတ်မရှိခဲ့ပေ။ မေသည်စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့် ခေါင်းကို တဂျစ်ဂျစ်မြည် အောင်ကုတ်လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် မှန်ဘီရိုကို ဖွင့်လိုက်၏။ ဦးဝင်းသော်သောက်နေကျ ဝီစကီပုလင်းကို ထုတ်၍မေသည် ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်တော့ မေသည် ဤအရာများကို တခါတရံမျှသောက်ဘူးခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ မေသည် ဝီစကီကို ဖန်ခွက်ငယ်အတွင်းသို့ တဝက် နီးပါးမျှထည့်လိုက်ကာ မော့ချလိုက်မိလေသည်။ တဝမ်းလုံး ပူရှိန်းသွားသည်။ ပြီးလျှင် စပြစ်သီးခြောက် တဆုပ်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ယူ၍ စားကာ အပြင်သို့ထွက်ခဲ့ လေသည်။ ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်၍ မေသည် တသုတ်သုတ် နှင့် တိုက်ခတ်လာသော လေညှင်း၏ အအေးဓါတ်ကို ခံယူနေမိလေသည်။ အတန်ကြာသော်မေသည် ရီတီတီ ဖြစ်သော ဝေဒနာကိုခံစားလာရလေသည်။ ထို့ကြောင့် မေက သတိကြီးစွာပင် သံတံခါးမကြီးကို ဆွဲပိတ်၍ သော့ ကိုစေ့ရုံသာစေ့ထားလိုက်သည်။ဦးဝင်းသော်သည်၎င်း၊ ခင်မောင်သော်သည်၎င်း လာလျှင် အလွယ်တကူ အိမ်တွင်းသို့ ဝင်နိုင်ရန်ဖြစ်၏။ပြီးမှမေသည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ယိုင်လဲယိုင်တိုင်နှင့် ဝင်လာချေသည်။ မေသည်တခါတရံမျှ မသောက်ဘူး သော ဝီစကီကို သောက်လိုက်သဖြင့် အူရိုင်းပီပီပင် ကြာ လေမူးလေဖြစ်လာမိသည်။ မေက ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့ဝယ် ကိုယ်ကိုကြည့်၍ ပြုံး၏။ ပြီးနောက် နှုတ်မှ .. အကိုကြီးဒီည ပြန်မှပြန်ပါ့မလား ဟူ၍ တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်မိလေသည်။ ပြီးနောက်ကား ကုတင်ဆီသို့ရှောက်သွား၍ ပစ်လဲချလိုက်လေသည်။ ကုတင်အစွန်းဝယ် လက်တဖက်ကို အောက်သို့ချကာ လှဲနေသည်။ မေသည် ကြာလေမူးလေဖြင့် တကိုယ်လုံးသည် ပူအိုက် သောဝေဒနာကိုခံစားနေရသည်။ ရင်ထဲဝယ်လည်း ပူလောင်လောင်နှင့်ခံစားရသည်မှာ တမျိုးပင်ဖြစ်၏။ထို့ကြောင့်မေက အကျႌကို ရင်မှ လက်နှစ်ဘက် ဖြင့်ဆွဲခွဲလိုက်ရာ အကျႌမှာ ကျယ်သီများပြုတ်ထွက်သွား ကာ ရင်သားနှစ်ခုမှာ ပြူး၍ထွက်လာလေသည်။ ထိုအခါ မှ မေသည် စိတ်သဘောကျဖြစ်သွားသလိုရှိသော်လည်း ပြီးနောက် ကိုယ်ကားယားနှင့် ပိုးလိုးပက်လက်ပင် မေက အိပ်လိုက်မိသည်။အစားအစာလည်း မစားထားသဖြင့် မေသည် ပို၍မူးနေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏အဖြစ်ကို သတိမရတ ချက်ရတချက်ရှိသည်။ တခါတရံဦးဝင်းသော်အား တမ်းတ သည့်ငြီးညူသံမှာ မေ့အပါးမှထွက်ပေါ်လာ တတ်သည်။ သို့သော် မေသည် ..တခါတရံသာမျှ သတိမရပေ။““မေမေ မေမေ အပြင်မှခင်မောင်က တစာစာခေါ်လေသည်။ မေသည်မကြား အတန်ကြာမှ ခင်မောင်က တံခါးကို ဖွင့်၍ ပြန်ပိတ်ကာ ဝင်လာသည်။ ပထမသော် ခင်မောင်က မိမိအခန်းဆီသို့ တန်းဝင်ခဲ့၍ အဝတ်အစားလဲလိုက် သည်။ ပြီးမှ စွတ်ကျယ်လက်ပြတ်လေးဖြင့် ဧည့်ခန်းဆီသို့ ပြန်ထွက်လာ၏။““အင်း..ဖေဖေတို့လဲ မအိပ်သေးဘူးထင်တယ် မီးလင်းနေတုံးဘဲ””ခင်မောင်က သိလိုသဖြင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ ရှောက် သွားကာ လိုက်ကာကို အသာလှစ်၍ကြည့်လိုက်၏။အတွင်းမှမြင်ကွင်းကို ခင်မောင်သည် မြင်လိုက်ရသည်တွင် လူတကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်ဓါတ်လိုက်သလိုပင် ခံစား လိုက်ရကာ စိတ်တို့မှာလည်း ခြောက်ချားသွားလေ တောသည်။ ခင်မောင်သည် ငါးမိနစ်မျှ အသက်ပင် မရှူနိုင်ဘဲ ငေးမောနေမိလေသည်။ ခင်မောင်၏စိတ် တို့မှာကား ချုပ် ထိန်း၍မရအောင်ပင် ခြောက်ခြားနေ လေပြီဖြစ်၏။ခင်မောင်သည် အဘယ်သို့ဖြစ်နေသည်မသိ မိမိ မျက်စိအောက်ဝယ် သေချာစွာတွေ့ရမှပင် မိမိသည် မေ၏ အနီးသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိပေတော့ သည်။ မေသည် ပိုးလိုးပက်လက်နှင့်အိပ်နေသည်။ အကျႌ အကွဲမှ ပြူ၍ထွက်နေသော ဖြူဝင်းဝင်း ရွှေရင်အစုံမှာ အကြီးစားပေါက်စီကဲ့သို့ပင် တင်းမာ၍နေလေသည်။ ထို ရွှေရင်၏ နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေသော ပုံအတိုင်းပင် ခင်မောင်၏စိတ်များလည်း နိမ့်ချီခုံချည်ဖြစ်နေလေသည်။ ဖြူဖွေးသော ရွှေရင်အစုံ၏ ထိပ်ဝယ် မဲမဲသဏ္ဍာန် လောင်းထားသည့် နို့သီးလေးမှာ ခင်မောင်အား ချောက်လှန့်ပြနေသလိုပင်ရှိလေသည်။ ခင်မောင်သည်စိတ်ကို ထိန်းယင်းနှင့်ပင် လက်မှ ထိုတင်းမာသောရွှေရင်အပေါ် သို့ မသိမသာနှင့် ကျရောက်၍ ဆုပ်နယ်နေမိလေသည်။ ထိုအခါ တကိုယ်လုံး ကြင်စက်ထိသလိုပင် ခင် မောင်သည် ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ခင်မောင်သည် အသိဉာဏ်တချက်ဝင်လာသည်နှင့် လက်ကိုကဗျာကသီ ပင်ရုတ်လိုက်လေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း“ဘုရား.ဘုရား ငါမှားတော့မလို့ သူဟာ ငါ့အမေပါလား ဘုရား ဘုရား ခင်မောင်က ဤသို့ပင်ရေရွတ်ကာ မေ့အားကြင်နာစွာ လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။ မေသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလူးလွန့်၍ ခြေကိုဆန့်လိုက်ရာ ဝတ်ထားသော ပိုးတွန့်ထမီမှာ ဆီး စပ်ဆီသို့လျှောကျသွားသဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ စိတ်ကို ပို၍လှုပ်ရှားစေလေသည်။ထို့ကြောင့်ပင် စိတ်ကို ဘယ်လိုချုပ်သော်လည်း ခင်မောင်၏ လက်တို့မှာ ဝင်းမှည့်နေ သည့် တယ်သီးပမာရှိနေသော မေ၏ရွှေရင်အစုံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ကာ ဆုပ်နယ်နေမိရက်သား ဖြစ်နေပြန်သည်။ မေသည် အိမ်မက်လိုလို ဘာလိုလိုဝေဒနာမျိုး ခံစားရကာအဖြစ်ကို သတိမမူနိုင်ခဲ့ အသက်ပြင်းစွာရှူ၍ လူးလွန့်နေရှာသည်။ အသက်ရှူတိုင်းလည်း တင်းမာသော နို့နှစ်လုံးမှာ ခင်မောင်၏ လက်အတွင်းဝယ် လှုပ်ရှားနေပေတော့သည်။
ထိုတင်မကဘဲ ပိုးတွန့်ထမီမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လျှောကျလာသဖြင့် နီကြန့်ကြန့်အမွှေး လေးများပေါ်လွင်ကာ တင်းမို့မို့ အကွဲကြောင်းကလေး ဆီသို့ ခင်မောင်သည် မျက်စိရောက်သွားလေမှ ပို၍ စိတ် ကိုချုပ်၍မရတော့ချေ။တင်ပဆုံပေါ်ဝယ် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းလေးနှင့် ဖိချ လိုက်လျှင် အိကျ၍ လောကအရသာကို နက်နက်နဲနဲ ခံစားရမည့်အဖြစ်က ဖန်တည်းနေသည်မို့လည်း ခင်မောင် အဖို့ ဘယ်လိုမှ စိတ်ကို တင်းထား၍မရ။““အို.. သူက ငါ့အမေအရင်းမှ မဟုတ်ဘဲ မိဒွေး ဘဲ အဖေနဲ့တော်လို့သာနေရတာ ငါ့အဖေမှာလဲ အပြင် မှာပြည့်လို့ သူ့ကိုအရေဂးမစိုက်နိုင်ပါဘူး”ခင်မောင်၏ အတွေးများက ခင်မောင်၏ စိတ်ကို ပို၍လှုပ်ရှားစေသည်မဟုတ်ပါလား ခင်မောင်သည် စိတ် ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အမေရိကန် ရုပ်ရှင်ကားထဲမှအတိုင်း ပင် မေ၏ မဟတဟနှင့် တရွရွဖြစ်နေသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ငုံ၍စုတ်ယူနေမိတော့သည်။ ပြီးနောက် မေနှင့်ယှဉ် အိပ်လိုက်မိသည်။ အိပ်မိသည်နှင့် လက်နှစ်ဘက်က မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံကို ဆုပ်နယ်နေမိပြန်သည်သာမက နှုတ်ခမ်းကိုလည်း ဒုတိယအကြိမ် စုတ်ယူနေမိပေသည်။ သည်တခါတော့ မေ့မှာ တကယ့် လက်တွေ့အိပ်မက်လိုဖြစ်နေသဖြင့် မေသည် ထို အတွေ့ဝယ် မိန်းမောနေရှာလေသည်။ ခင်မောင်သည် မေ၏နို့နှစ်လုံကိုဆုပ်နယ်သည်ကို အားမရ၍ ငုံ၍စုတ်ယူပြန်သည်။ ထိုအခါမေ့မှာပို၍ ပို၍ ကြွလာလေသည်။ခင်မောင်သည် လူငယ်ဖြစ်သော် လည်း ခေသူကားမဟုတ်။ ဤကိစ္စမျိုးတွင် အတော်အ တန်လေ့လာထားဘူးသူဖြစ်လေသည်။ မေမှာလည်း မိမိ နှင့်ဆိုလျှင် အသက်အရွယ်တန်းတူမျှသာရှိနေသေးသ ဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ ပို၍ပင် သဘောတွေ့နေမိသည်။ခင်မောင်သည် နို့နှစ်လုံးကို တဖက်တပြန်စီစို့၍ လက်ကိုမူ မသိမသာပင် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းနှင့်ရှိသော နေရာဆီသို့ ပွတ်လိုက်လေသည်။လက်တအုပ်နှင့်မို့ ဖေါင်းဖေါင်းရှိသော မေ၏ ကာမအိမ်သို့ တဖြည်းဖြည်း နှင့် ဖေါင်းလာလေသည်။ ထိုအခါ ခင်မောင်သည် မေ၏ တင်ပါးပေါ်ဝယ် တပိုင်းတစနှင့် တင်နေသော ပိုးတွန့် ထမီကို မိမိခြေထောက်ဖြင့် အောက် သို့ထိုးချလိုက်ရာ မေ့တကိုယ်လုံးမှာ လက်မောင်းဘေးမှအပ အခြားနေရာတို့သည် ဗလာကျင်းသွားလေသည်။ထိုအခါခင်မောင်သည် တကိုယ်လုံးကို ဝါးစား တော့မတတ်ပင်ကြည့်၍ မိမိလုံချည်ကို ကဗျာကသီပင် ချွတ်လိုက်မိလေသည်။ လုံချည်ချွတ်လိုက်သည်နှင့် ငေါက်ကနဲပေါ်လာသော လိင်တန်ကြီးမှာ ဧရာမကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ခင်မောင်သည် လူအနည်းငယ်ပိန်သည်။ သူ့တံစာမှာ စံချိန်မီပင်ဖြစ်သည်။အရှည် ငါးလက်မခွဲကျော်ကျော်ရှိသည်။ လုံးပတ် မှာ ငါးမူးတန်စီကရက်ဘူးခွံကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်သော အလုံးလောက်ရှိပေမည်။ ခင်မောင်သည် ကျင်လည်စွာ ပင် နီကြန့်ကြန့်အမွှေးများအောက်မှာ အဖြူအကွဲကြောင်း လေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိုးပွတ်ကာ အနီအဆံ လေးကို တို့လိုက်ရာ မေသည် ဘယ်သို့သော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်မသိ တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်သွား လေ တော့သည်။သို့သော် မေကားအိမ်မက်ရှည်တခုကို မက်နေ သလိုပင် အဖြစ်အပျက်ကို မသိရှာ၊ သို့သော် ကလိနေ သည်ကတော့ မေ့အကြိုက်ပင်ဖြစ်ပေမည်။ခင်မောင်သည် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ပွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြေးညှင်းစွာပင် မေ၏ ပေါင်ကိုဆွဲကားလိုက်၏။ မေ၏ပေါင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထွက်လာလေ သည်။ထိုအခါ ခင်မောင်သည် မေ၏ ပေါင်နှစ်ခုကြား အတွင်းသို့ဝင်ကာ မိမိလိင်ထိပ်ကို မေ၏ အစေ့အောက် နားမှ အပေါက်ဝသို့တေ့လိုက်လေသည်။ တေ့ပြီးနောက် မထိုးသွင်းသေးဘဲ မေ၏ နှုတ်ခမ်း ကို စုတ်ရန်လှမ်း၏။ သို့သော်မေ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ခင်မောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထက် ရှည်သဖြင့် မမှီမကမ်းဖြစ်နေ လေသည်။သို့သော်ခင်မောင်က အရပင်စုတ်ယူပြီးနောက် တ ဖြည်းဖြည်းနှင့်မေ၏ အခေါင်းအတွင်းသို့ မိမိ၏ တင်းမာ သောလိင်တန်ကို ထိုးချီနှုတ်ချီလုပ်၏ ပထမသော် ထိပ် လောက်သာဝင်သွားလေသည်။ထိပ်၀၀ယ် အရည်များ ကရွှဲနေသဖြင့် ခင်မောင်သည် ထူးကဲသောအရာလေး ကို စတင်ခံစားရလေသည်။မကြာမှီပင် ခင်မောင်၏စိတ်မှာ ပြင်းထန်လာချေ သည်။ထို့ကြောင့်ခင်မောင်သည် အောင့်အီး၍မရတော့ ဘဲ မေ၏ ရွှေရင်မို့မို့နှစ်လုံးကို စိတ်ပါလက်ပါဆွဲ၍မိမိ တင်ပါးဆုံရှေ့ ဆီးစပ်လိင်တန်နှင့် မေ၏ဆီစပ်မို့မို့ဖေါင်း ဖေါင်းလေးတို့ ဖိထပ်သွားအောင်ပင် ဆေင့်ထိုး၍ ဖိထိုင် လိုက်ရာမေသည် တချက်မျှတွန့်သွားလေသည်။ခင်မောင်ကား မိမိ၏လိင်တန်သည် မေ၏ ကျဉ်း မြောင်းသောအပေါက်အတွင်းသို့ အဆုံးဝင်သွားသည် နှင့် အနားမပေးတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းမာသော နို့ကိုဆွဲလျက် ဆယ်ချက်မျှ တဖုတဖုတ်နှင့် ဆောင့်လိုက် လေသည်။ ခင်မောင်သည် ဤကိစ္စတွင်နားလည်မှုရှိ သော်လဲ လူပျိုပီပီ အပီးမြန်၏။ ထိန်း၍မရကာ လွှတ် ထုတ်လိုက် ချလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှမော ဟိုက်သွားလေသည်။မေကမူ မိုးတိမ်ဖျားတက်၍ ကစားကာ လေထဲဝယ်လွင့်ပျံပြေးလွှားနေးရသကဲ့သို့ စိတ်မှာလည်း ကိုယ် ဆန္ဒပြည့်ဝသကဲ့သို့ပင် တောင်းတသောအရသာကို ခံစားနေရချေတော့သည်။ မေသည် ဤအိမ်မက်မျိုးကို များများမက်စေရန် ဆုတောင်းပေမည်။ တကယ်တေ့ မေသည် သတိမရတချက်ရတချက်မို့ အဖြစ်မှန်ကိုကား လုံးဝမရိပ်စားမိသေးချေ။ ခင်မောင်ကမူ သဲသဲမဲမဲပင် ..။ဤတကြိမ်၌ ခင်မောင်သည် မေ၏ပါးပြင်လေးကို တယုတယနမ်း၏။ ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို စုတ်လိုက်၏။ မေ၏ တင်းအယ်နေသော နို့နှစ်လုံးကို မိမိ၏ပါးနှင့် ပွတ် နေမိသည်။ ခင်မောင်သည် သတိဝင်လာကာ ကဗျာက သီနှင့် အိမ်ရှေ့မီးကို ပြေး၍ထပိတ်ကာ အိမ်ရှေ့တံခါး မကြီးကိုလည်း လုံခြုံစွာပိတ်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးမှပြန်ဝင်လာ၏။ မိမွေးတိုင်းလှချင်တိုင်းလှနေသည့်မေအား ခင်မောင်ကကြည့်၍ ပြုံးလိုက်၏။ဤတညအဘို့ မေသည် ခင်မောင်အတွက် အကောင်းဆုံးအဟာရပင်မဟုတ်ပါလား။ ခင်မောင်သည် မိမိကိုယ်ဝယ် ကပ်နေသော စွပ်ကျယ်ချွတ်လိုက်ရာ ကိုယ်တုံးလုံးပင်ဖြစ်သွားလေသည်။ခင်မောင်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ မေ၏ဒူးနှစ်ဘက်ကို ထောင်လိုက်၏။ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောင်လိုက်မှပင် ပြူး၍ထွက်လာသော မေ၏ ပေါင်နှစ် ပေါင်ကြားမှ အကွဲကြောင်းနှင့်တံဆာသည် ခင်မောင်၏ စိတ်ကို ပို၍ ပြင်းပြစေလေသည်။
ခင်မောင်သည် ဤတချီတော့ နေရာပြင်လိုက်သည်။ ခင်မောင်အဖို့ နုနုထွတ်ထွတ်လူပျိုဟု ဆိုရလင့်ကစား အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတရှိသော သူတယောက်ဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် ကျင်လည်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ခင်မေင်သည် မေ၏ မျက်နှာကို တချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မေ၏ချစ်စရာမျက်နှာကလေးသည် ထိန် လင်းသော မီးရောင်အောက်ဝယ် ပြုံးတော့မလိုရီတော့မလိုနှင့် ဖြစ်နေလေသည်။မေ၏ နှုတ်ခမ်းမှ သန္တာရည်လို ရွှဲနေသည်။ မေ၏ လည်တိုင်မှာ ဖရောင်း ကလေးလိုပင် နူးညံ့လှသည်။ ပြီးနောက် မေ၏ ရွှေရင်အစုံမှာ နိမ့်ချီ မြင့်ချီနှင့် ခင်မောင်၏ စိတ်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ပို့နေချေ သည် မဟုတ်ပါလား။ ခင်မောင်သည်မေ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကို အသာလေး ဆွဲ၍ကွေးကာမြှောက် လိုက်လေသည်။ပြီးနောက် ခြေ ထောက်ကိုအပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး မိမိပခုံးပေါ်ဝယ် တင်လိုက်ရာ မေ၏တင်ပါးမှာ အပေါ်သို့ ကြွလိုက်လာပြီး စိမ်းညို့ညို့နှင့် ဟပြဲနေသော မေ၏ အဖုတ်မှာ ခင် မာင်၏ ဖြောင့်တန်းတင်း မာနေသော လိင်ချောင်း၏ အရှေ့ဝယ်တည့်တည့်မတ်မတ် အဆင်သင့်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ခင်မောင်သည် မေ၏ ကြွရွနေသော အဖုတ်ကို ပြန်၍စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မိမိ၏ ဖြောင့်တန်းတင်းမာ သော လိင်တန်ကိုကိုင်၍ မေ၏အပေါက်နှခမ်းကို တေ့လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အရှေ့နားဆီ သို့အနီးငယ်တိုးလိုက်ရာ ပြတ်ကနဲဟူသော မြည်သံလေး ဖြစ်သွား၏။ခင်မောင်သည် မိမိတံဆာကို ကြည့်လိုက် သော် တဝက်ဝင်သွားသည်ကိုတွေ့ရ၏။ခင်မောင်၏ လိုချင်သောဆန္ဒများကား အပေါက်ဝကို တွေ့၍ ရွှေရင်သား နှစ်လုံးကို အားပါးတရဆွဲကာ ဆောင့်သွင်ရန်ဖြစ်လေ သည်။ သို့ရွှေရင်နှစ်လုံးကို မဆွဲမှီပင် အောက်မှ တပိုင်း ကားမေ၏လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားလေပြီ။ သို့သော်လည်း ခင်မောင်သည် မိမိလိုချင်သောဆန္ဒကိုမရှော့သေးဘဲ မေ၏တင်းမာဝင်းမှည့်နေသော နို့ နှစ်လုံးကို မိမိလက်ဖြင့်ဆုပ်နယ်ကာ ဆွဲပြီးနောက် မိမိ လိင်တံကို အသာလေးဆွဲနှုတ်ပြီနောက် တအားပင် ဆောင့်ထဲ့လိုက်၏။ပြီးနောက် အားမရ၍ ခင်မောင်က တအားပင် ဆောင့်သွင်းနေမိလေသည်။မေသည်အတန်ကြာမှ လူးလွန့်လာလေသည်။ မေ၏ အိမ်မက်ကမ္ဘာကကြာလေဆန်းကျယ်လာရလေလေ ဖြစ်သည်။ မေသည် တခါမျှမခံစားရဘူးသော အရသာမျိုးကို အိမ်မက်အတွင်းဝယ် ခံစားနေရသည်ဖြစ်၍ မေ၏ စိတ်များသည် ခြောက်ခြားနေတော့သည်။ခင်မောင်သည် အားမရဖြစ်နေကာ ““ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”” ဟူ၍မြည်အောင်ပင် မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုက်ရာ မေ၏အခေါင်းတွင်းမှ စိုရွှဲ၍ထွက်လာလေရာ ခင်မောင်အတွက်ပို၍ ကောင်းသွားလေသည်။ မိမိ၏ လိင်တန်ကြီးမှာလည်း ထိုးလိုက်တိုင်းပင် အရင်းအထိ မြုပ်၍ မြုပ်၍ဝင်သွားသဖြင့် ခင်မောင်သည် ဤအရသာ မျိုးကိုတခါမျှ မခံစားဘူးဟူ၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိဝန်ခံ နေမိသည်။ ခင်မောင်၏ အဆောင့်ကောင်းသဖြင့် မေသည် လူးလွန့်၍လာပြီးနောက်““ကျွတ်.ကျွတ်. ကျွတ်ဟူ၍ ဖြစ်လာလေသည် မေ၏ခံစားနေရသော အရသာသည် ထိပ်ဆုံးသို့ပင် ရောက်နေလေပြီ မဟုတ်ပါလော ခင်မောင်သည် မေလူးလွန့်လာသောအခါ မျက်လုံးဖွင့်၍ ကည့်မည်ကို စိုးရိမ်မိလေသည်။ သို့သော် ဆောင့်သည့်လုပ်ငန်းကိုကား မရပ်မနားချေ။မေက တအင့်အင့်နဲ့ ဖြစ်နေရှာသည်။ ခင်မောင်သည် ဆယ့်ငါးချက်မျှ ဆောင့်လိုက်ပြီး နောက် မေ၏ခြေထောက်ကိုပြန်ချကာ မေ၏ကိုယ်ပေါ် သို့ တကိုယ်လုံးဖိချလို၍ မိမိလက်ဖြင့် ခါးကိုသိမ်းဖက် ကာ ညာလက်ကမူ ရွှေရင်မို့မို့ကို နှယ်၍ နည်းတနည်းဖြင့် ဆောင့်လေသည်။ မေသည် မျက်လုံးကိုမဖွင့်နိုင်ဘဲ တမျှင်းမျှင်းနှင့် ခံစားနေရသော အရသာကိုမှိန်း၍ ခံစားနေမိသည်။ပြီး နောက်မိမိ၏နူးညံ့သော လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ခင်မောင်၏ ကိုယ်ကိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားမိကာ ခင်မောင်၏ ဆောင့်လိုက်တိုင်းပင် မေက ကော့ ကော့ပေးလာသဖြင့် ခင်မောင်အဘို့ကားပို၍ အရသာ တွေ့နေတော့သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက သဲသဲမဲမဲပင်ဖြစ်နေမိသည်။ ခင်မောင်အဘို့ မေ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကြောက်စိတ်များမှာ လွင့်ပြယ်ကုန်ကာ မီးကုန်ယမ်းကုန်ပင် ချလိုက်တော့သည်။ပြီးပါပြီ။
(Zawgyi)
ေမ့အဘို႔ သည္ေလာကဝယ္ လိုေလေသးမရွိ ေအာင္ျဖစ္ေနရျခင္းမွာ ေမ၏ ဘဝကုသိုလ္အက်ိဳးေပး ေကာင္း၍ဆိုရေပမည္။ ေမသည္ႏွစ္ထပ္တိုက္တလုံးအ ေပၚထပ္ဝယ္ အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ေနရသည္။ ေမ့ကိုပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္အေပါင္းအသင္းမ်ားက မင္းကေတာ္ဟူ၍ တင္စားေခၚၾကသည္။ ေမသည္ အရာရွိကေတာ္ျဖစ္သည္။ေမသည္အရာရွိကေတာ္ မင္းကေတာ္ဟူ၍ နံမည္ တြင္ကာ သတင္းႀကီးလွသည္။ ေမ၏သတင္းႀကီးမွႈမွာ လည္း အိေျႏၵႏွင့္ေမ၏အလွအပေၾကာင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ ေလသည္။ ေမသည္ တကယ္ပင္လွသူ ေခ်ာသူ ျဖစ္သည္ မင္းကေတာ္ခ်င္းၿပိဳင္ရင္ ေမ့ကိုအရႈံးေပးရမည္သာ ျဖစ္သည္။မနိမ့္မျမင့္ေသာ အရပ္အေမာင္း၊ လဝန္းႀကီးလို႐ႊန္း႐ႊန္းေဝေနသည့္ ေမ့ခ်စ္စရာမ်က္ႏွာ၊ တစ္ၿဖိဳးအိစက္ ေနေသာ ေမ၏ေ႐ႊရင္အုံအစုံ၊ လမ္းေရွာက္လိုက္လွ်င္နိမ့္ခ်ီျမင့္ခ်ီျဖစ္ေနေေသာ ေမ၏စိတ္ၾကစရာ တင္ပါးဆုံ ေပြ႕ဖက္လိုက္ရင္ အားရစရာေကာင္းလွေသာ ေမ၏ ေသးသြယ္ႏြဲ႕ေႏွာင္းေသာ ခါး စသည္ စသည္တို႔မွာ ေမ၏ အလွမ်ားသာျဖစ္ေလ၏။ တနည္းဆိုရေသာ္ ေမသည္စိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္ခ်မ္း သာႏွင့္စိတ္သေဘာက်ေနထိုင္ရ၍ လွခ်င္တိုင္းလွေန သည္။ စည္းစိမ္တိုးေနသည္ဟု ဆိုရေပမည္ျဖစ္၏။ ေမ၏ေနထိုင္ရေသာ အေဆာင္အေယာင္မွာ ေမ့အ တြက္ဆိုလွ်င္ပို၍ေနေခ်ေသးသည္။ ေမ့ဝယ္ ထိုကဲ့သို႔ ေသာဘဝတြင္ရွိ၏။သို႔ေသာ္ ေမသည္စိတ္ထဲတြင္ အလိုမက်ျဖစ္ေန ေသာအရာတခုစြန္းထင္၍ေနေလသည္။ ထိုအေၾကာင္း ကေမ့အတြက္ အလြန႔္အလြန္ခက္၍ေနသည္။ ေမသည္ ေလသာျပဴတင္းမွအေဝးဆီသို႔ ေမွ်ာ္၍စိတ္ကိုလြင့္ကာ ကစားလိုက္ေခ်သည္။မိုးေကာင္းကင္ဝယ္ တိမ္ေျခတိမ္သားတို႔ လြင့္ပါး ေျပးလႊားေနၾကေလသည္။ ေမ့စိတ္ေတြမွာလည္း ထိုတိမ္ သားမ်ားႏွင့္အတူ လြင့္ပါး၍ေနေလသည္။ ““ေမေမ” “ဟင္.. ခင္ေမာင္ မင္းျပန္လာၿပီလား” “ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ ဒက္ဒီမလာေသးဘူးလားဟင္” “ေအး မင္းဒက္ဒီကေတာ့ ျပန္လာအုံးမွာမဟုတ္ဖူး ကဲ..ထမင္းေတာ့အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပီ သြားစားၾကေတာ့” “ဟုတ္ကဲ့..ေမေမ””ခင္ေမာင္က ႐ိုေသေလးစားစြာႏွင့္ပင္ ထမင္းစား အခန္းတြင္းသို႔ဝင္သြားေလသည္။ ေမသည္ ခင္ေမာင္ကို ၾကည့္၍ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။ မိမိဝမ္းတြင္းမွ မေမြး ထုတ္ရေသာ္လည္း ေမြးထုတ္လိုက္ရသည့္သားႏွင့္ မိခင္ ပမာပင္ ခင္ေမာင္က မိမိကိုေလးစားျခင္းကိုပင္ ေမဝမ္း သာ၍မဆုံးခဲ့။ပတ္ဝန္းက်င္က မင္းကေတာ္ႀကီး ..မင္းကေတာ္ ႀကီးဟူ၍၎၊ မိမိႏွင့္အသက္႐ြယ္တူမွ်ရွိေသာ ခင္ေမာင္ က ေမေမဟူ၍ ႏႈတ္ဖ်ားေလးတိုင္း သီး၍ေနျခင္းသည္၄္ငး၊ ေမ့အတြက္ပို၍ရင္ဖိုေမာခဲ့ရသည္။တကယ္ဆို ေမ့အသက္မွာ ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္မွ်သာရွိေသးေသာ ေမျဖစ္ ေလသည္။အရာရွိႀကီး ဦးဝင္းေသာ္သည္ ငယ္ေပါင္းၾကင္ယာေဟာင္းမွာ ဆုံးပါးခဲ့၍ ေမ့ကိုလက္ထပ္ယူခဲ့ေလသည္။ ေမသည္ ဦးဝင္းေသာ္ႏွင့္အသက္ခ်င္းကြာသည္ဆို ေသာ္လည္း ဦးဝင္းေသာ္၏ ဂုဏ္ျဒပ္ႏွင့္အရွိန္အဝါကမူ ေမသည္မည္သို႔မွ် မျငင္းပယ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ေမသည္မိမိထက္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွ်ႀကီးေသာ ဦးဝင္းေသာ္ကို လက္ထပ္ခဲ့ရသည္။ဦးဝင္းေသာ္ကို လက္ထပ္ျခင္းအားျဖင့္ ေမ့မွာ အစစအရာရာပင္ လိုေလေသးမရွိျဖစ္ရေလသည္။ ေမက ဘာလိုသည္ဟုသာေျပာလိုက္ ဦးဝင္းေသာ္က ေမ့အ တြက္ဘာမဆိုရေအာင္ ရွာႀကံခဲ့သည္သာျဖစ္သည္။ တ ကယ္ေတာ့ေမ့ကို ဦးဝင္းေသာ္သည္ ပို၍စြဲေလသည္။ ေမလိုလွသူတေယာက္အား ဦးဝင္းေသာ္အဖို႔ ရထားျခင္း မွာ အလြန္ေကာင္းေလေသာ ကံႀကီးတပါးပင္ မဟုတ္ပါေလာ။
““ေမေမ.. ကြၽန္ေတာ္အျပင္ခဏသြားအုံးမယ္”” ““ထမင္းစားၿပီးရဲ႕လား”” ““ဟုတ္ကဲ့..ေမေမ”” ““ေအး..ဒါျဖင့္ ေစာေစာလဲျပန္ သိတ္လဲအလည္ မက်ဴးနဲ႔ မင္းဒက္ဒီက ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာမလဲမသိဘူး”” ““ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ”” ေမသည္ ခင္ေမာင္ထြက္သြားသည္ကို မ်က္စိတ ဆုံးၾကည့္၍ သက္ျပင္းကိုခ်ကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။ တ ကယ္ေတာ့ ေမသည္ စိတ္အတြင္းဝယ္ ညႇိဳးႏြမ္းေနခဲ့ ေလၿပီ ဘာရယ္ဟူ၍မသိေပ။တခုခုလိုခ်င္ေသာ ဆႏၵ မ်ားသည္ ေမ့စိတ္အတြင္းဝယ္ လႈပ္ရွားေနခဲ့ေလသည္။ ေမ့ဝယ္အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ျပည့္စုံႂကြယ္ဝသည္ကားမွန္၏ ေမသည္ ကိုယ္လုံးေပၚ မွန္ႀကီးေရွ႕ဝယ္ စိတ္ႀကိဳက္အလွျပင္ရသည္။ ေမသေဘာ က်ေသာ အဝတ္အစားကိုဝတ္ရကာ ေမစားခ်င္ေသာ အစားကိုစားရ၏ ေမစီးလိုေသာကားကိုလည္း ေမ့မွာ စီးေနရသူသာတည္း။သို႔ေသာ္ ေမသည္ ဘာကိုအလို မက်ျဖစ္ေနသနည္း။ေမသည္ သက္ျပင္းကို ခတ္ျပင္းျပင္းမႈတ္ထုတ္ လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ျပဴတင္းတံခါးဆီမွ အျပင္ပဆီသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္၍ ၾကည့္လိုက္သည္။ အေမွာင္ရိပ္မ်ားသို႔ တေလာကလုံးကိုစိုးမိုးလာေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္မီး ေရာင္မ်ားမွာလည္း ေနရာတိုင္းဝယ္ ျပန႔္ႏွံ႔ေနေလ၏။
ေမသည္ အျပင္ပဆီမွ အရာတခုကို စူးစိုက္၍ ၾကည့္ေနမိေလ၏။ ဤအရာကား အျခားမဟုတ္ တဖက္ အိမ္မွအိပ္ခန္းတခုကို ေမသည္ ႐ုတ္တရက္ျမင္လိုက္ရ ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအိပ္ခန္းအထဲတြင္ လွ်ပ္စစ္မီးက ထိန္ထိန္လင္းေနေလသည္။မီးထိန္ထိန္လင္းေနေသာ အခန္း၏ တခုေသာ ေဒါင့္၏ျခင္ေထာင္ရိပ္ဝယ္ကား ႐ုပ္ရွင္ကားဆန္ဆန္ အရာတခုကေပၚလြင္၍ေနသည္။သည္အရာကား ေ႐ႊရင္အစုံ ခြၽန္းျမ၍ဆံေကသာ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ေနသည့္ မိန္းခေလး တဦးပုံႏွင့္ ကိုယ္ကာယေတာင့္တင္းေသာ ေယာက္်ား တေယာက္၏ပုံပင္ျဖစ္ေလသည္။ေယာက္်ားေလးက မိန္းကေလးအား ပခုံးကိုဆြဲ၍ မိန္းခေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းကိုစုတ္ယူလိုက္သည့္အရိပ္ သ႑ာန္က ေမ၏စိတ္ကိုပို၍လႈပ္ရွားေစေလသည္။ ၿပီး ေနာက္ႏွစ္ဦးသား တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ ၍ ၿပဳံးေနဟန္ရွိသည္။မိန္းမပ်ိဳသည္ တခုခုကို အမွီျပဳ ထားဟန္ရွိေလသည္။ ေယာက္်ားကမိန္းမပ်ိဳ၏ ခြၽန္းျမအိ စက္ေနေသာ ႏို႔ႏွစ္လုံးကို ႏွယ္ေနသည္ကိုေတြ႕ရေတာ့ လည္း ေမ့စိတ္ထဲဝယ္ ပို၍မခ်င့္မရဲျဖစ္လာသည္။ အရိပ္မွာ ပူးကပ္လိုက္ ခြာလိုက္ႏွင့္ အလုပ္မ်ားလ်က္ရွိ ေလသည္။ ေမသည္ အာ႐ုံစိုက္ယင္းပင္ ေငးေနမိသည္။ ေနာက္အရိပ္သ႑ာန္ႏွစ္ခုသည္ တဦးကို တဦးဖက္ ၍ေအာက္ဆီသို႔ေလွ်ာက်ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ ေမသည္အရိပ္သ႑ာန္ကို မေတြ႕ရေတာ့ ရင္မွာေမာသြား ျပန္၏။ စိတ္တို႔မွာလည္း ေခ်ာက္ျခား၏။““အင္း..ငါလဲသူတို႔လို ဘယ္ေပ်ာ္ရမလဲ ငါယူ ထားတာက အဖိုးႀကီးကို””ေမသည္ ဒါပင္ၿငီးတြားလိုက္ေလသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမ့ဝယ္အလြန္အျပင္းအထန္ အလိုရွိေနသည္မွာ ဤကိစၥပင္မဟုတ္ေပေလာ။ေမသည္ အျခားအရာမ်ားဝယ္ စိတ္တိုင္းက်သေယာင္ ဤကိစၥဝယ္ စိတ္တိုင္းမက် ျဖစ္ခဲ့ရသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္ေလသည္။တကယ္ေတာ့ဦဝင္းေသာ္သည္ ေမ့ကိုခ်စ္သည္ ခင္သည္ ၾကင္နာသည္ကားမွန္၏။ သို႔ေသာ္ ေမ့အတြက္ အလြန႔္အလြန္လိုလားေနသည့္ ဤကိစၥကိုကား ဦးဝင္း ေသာ္သည္ မျဖည့္စြမ္းႏိုင္ဘဲ ပ်က္ကြက္ခဲ့သည္ကသာ မ်ားေနေလသည္ မဟုတ္ပါလား ဘယ္ပါတီ ဘယ္ဧည့္ ခံပြဲစသည္မ်ားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနေသာ ဦးဝင္းေသာ္ အဘို႔ကား အဘယ္အိမ္မွ ၾကင္ယာဇနီး၏ အလိုကို ျဖည့္ႏိုင္အံ့နည္း။ တခါတရံ အလြန္ညဥ့္နက္မွ ျပန္လာ၍ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတတ္ရွာသည္။ တခါတရံမူး၍ျပန္လာကာ လိင္ကိစၥ ကိုမျပဳႏိုင္ မိမိကိုယ္ကိုပင္ အႏိုင္ႏိုင္ .. ေမကားစိတ္ ပ်က္စြာႏွင့္ သက္ျပင္းကိုသာ တဟီးဟီးႏွင့္ ခ်လိုက္ ေလသည္။ ၿပီးေနာက္ ျပဴတင္းတံခါးဆီသို႔ ေမွ်ာ္လိုက္ ေသး၏ အရိပ္ႏွစ္ခုကားေပ်ာ္ကြယ္ေနတုံးပင္ ဟုတ္ပါ သည္။ယခုအခါ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ သၪၥာေဆာင္ခန္း၏ ဖဲေမြ႕ ယာေပၚဝယ္ ဆႏၵတူညီစြာႏွင့္ စခန္းသြားေနၾကေပမည္။ ေမသည္ စိတ္ပ်က္စြာႏွင့္ အိပ္ခန္းတြင္းသို႔ လွမ္းဝင္လာေလသည္။ ၿပီးေနာက္ အက်ႌခြၽတ္၍လဲလိုက္ ေလသည္။ ေမသည္ညဘက္မ်ားတြင္ အတြင္းေဘာ္ဒီ မခံဘဲျဖင့္ အျပင္အက်ႌထူထူႏွင့္ေနတတ္ေလသည္။ အက်ႌလဲၿပီးေသာ္ ထမီကိုကား မလဲမိေပ။ ကိုယ္လုံးေပၚ မွန္ေရွ႕ဝယ္ မိမိကိုယ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကည့္သည္..။အတန္းတက္ခြင့္ရဖို႔အတြက္ ပိုစ့္ေတြကို ႀကိဳးစားတင္ေနပါတယ္။ သနားေသာအားျဖင့္ ဗုတ္ေပးၾကပါဗ်ိဳ႕။ထယ္ဝါလွေသာ ေ႐ႊရင္တို႔မွာ မို႔ေမာက္၏ ပိုးတြန႔္ ထမီေၾကာင့္ တင္းတင္းရင္းရင္းႏွင့္ ေပၚလြင္ေနေသာ တင္ပါးဆုံမွာ ေယာက္်ားတကာတို႔တပ္မက္ဘြယ္ရာ မဟုတ္ပါလား..။ ေမသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုယ္ဟန္ျပၿပီးမွ စိတ္မခ်မ္းမသာႏွင့္ စားေသာက္ခန္းဆီသို႔ လွမ္းထြက္ လာ၏။
စားေသာက္ခန္းဝယ္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမ်ားျပည့္ ႏွက္လ်က္ ရွိေလသည္။ ေမသည္ ဘာမွ်စားခ်င္စိတ္မရွိခဲ့ ေပ။ ေမသည္စိတ္ရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ ေခါင္းကို တဂ်စ္ဂ်စ္ျမည္ ေအာင္ကုတ္လိုက္ေလသည္။ ၿပီးေနာက္ မွန္ဘီ႐ိုကို ဖြင့္လိုက္၏။ ဦးဝင္းေသာ္ေသာက္ေနက် ဝီစကီပုလင္းကို ထုတ္၍ေမသည္ ၾကည့္လိုက္၏။ တကယ္ေတာ့ ေမ သည္ ဤအရာမ်ားကို တခါတရံမွ်ေသာက္ဘူးခဲ့သည္ မဟုတ္ေပ။ ေမသည္ ဝီစကီကို ဖန္ခြက္ငယ္အတြင္းသို႔ တဝက္ နီးပါးမွ်ထည့္လိုက္ကာ ေမာ့ခ်လိုက္မိေလသည္။တဝမ္း လုံးပူရွိန္းသြားသည္။ ၿပီးလွ်င္ စျပစ္သီးေျခာက္ တဆုပ္ကို လက္ျဖင့္ဆုပ္ယူ၍ စားကာ အျပင္သို႔ထြက္ခဲ့ ေလသည္။ ဧည့္ခန္းတြင္ထိုင္၍ ေမသည္ တသုတ္သုတ္ ႏွင့္ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလညႇင္း၏ အေအးဓါတ္ကို ခံယူေနမိေလသည္။ အတန္ၾကာေသာ္ေမသည္ ရီတီတီ ျဖစ္ေသာ ေဝဒနာကိုခံစားလာရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမက သတိႀကီးစြာပင္ သံတံခါးမႀကီးကို ဆြဲပိတ္၍ ေသာ့ ကိုေစ့႐ုံသာေစ့ထားလိုက္သည္။ဦးဝင္းေသာ္သည္၎၊ ခင္ေမာင္ေသာ္သည္၎ လာလွ်င္ အလြယ္တကူ အိမ္တြင္းသို႔ ဝင္ႏိုင္ရန္ျဖစ္၏။ၿပီးမွေမသည္ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ယိုင္လဲ ယိုင္တိုင္ ႏွင့္ဝင္လာေခ်သည္။ ေမသည္တခါတရံမွ် မေသာက္ဘူး ေသာ ဝီစကီကို ေသာက္လိုက္သျဖင့္ အူ႐ိုင္းပီပီပင္ ၾကာ ေလမူးေလျဖစ္လာမိသည္။ ေမက ကိုယ္လုံးေပၚမွန္ေရွ႕ဝယ္ ကိုယ္ကိုၾကည့္၍ ၿပဳံး၏။ ၿပီးေနာက္ ႏႈတ္မွ .. အကိုႀကီးဒီည ျပန္မွျပန္ပါ့မလား ဟူ၍ တီးတိုး႐ြတ္ဆိုလိုက္မိေလသည္။ ၿပီးေနာက္ကား ကုတင္ဆီသို႔ေရွာက္သြား၍ ပစ္လဲခ်လိုက္ေလသည္။ ကုတင္အစြန္းဝယ္ လက္တဖက္ကို ေအာက္သို႔ခ်ကာ လွဲေနသည္။ ေမသည္ ၾကာေလမူးေလျဖင့္ တကိုယ္လုံးသည္ ပူအိုက္ ေသာေဝဒနာကိုခံစားေနရသည္။ ရင္ထဲဝယ္လည္း ပူေလာင္ေလာင္ႏွင့္ခံစားရသည္မွာ တမ်ိဳးပင္ျဖစ္၏။ထို႔ေၾကာင့္ေမက အက်ႌကို ရင္မွ လက္ႏွစ္ဘက္ ျဖင့္ဆြဲခြဲလိုက္ရာ အက်ႌမွာ က်ယ္သီမ်ားျပဳတ္ထြက္သြား ကာ ရင္သားႏွစ္ခုမွာ ျပဴး၍ထြက္လာေလသည္။ ထိုအခါ မွ ေမသည္ စိတ္သေဘာက်ျဖစ္သြားသလိုရွိေသာ္လည္း ၿပီးေနာက္ ကိုယ္ကားယားႏွင့္ ပိုးလိုးပက္လက္ပင္ ေမက အိပ္လိုက္မိသည္..။အစားအစာလည္း မစားထားသျဖင့္ ေမသည္ ပို၍မူးေနမိသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္၏အျဖစ္ကို သတိမရတ ခ်က္ရတခ်က္ရွိသည္။ တခါတရံဦးဝင္းေသာ္အား တမ္းတ သည့္ၿငီးညဴသံမွာ ေမ့အပါးမွထြက္ေပၚလာ တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမသည္ ..တခါတရံသာမွ် သတိမရေပ။““ေမေမ ေမေမ အျပင္မွခင္ေမာင္က တစာစာေခၚေလသည္။ ေမသည္မၾကား အတန္ၾကာမွ ခင္ေမာင္က တံခါးကို ဖြင့္၍ ျပန္ပိတ္ကာ ဝင္လာသည္။ ပထမေသာ္ ခင္ေမာင္က မိမိအခန္းဆီသို႔ တန္းဝင္ခဲ့၍ အဝတ္အစားလဲလိုက္ သည္။ ၿပီးမွ စြတ္က်ယ္လက္ျပတ္ေလးျဖင့္ ဧည့္ခန္းဆီသို႔ ျပန္ထြက္လာ၏။““အင္း..ေဖေဖတို႔လဲ မအိပ္ေသးဘူးထင္တယ္ မီးလင္းေနတုံးဘဲ””ခင္ေမာင္က သိလိုသျဖင့္ အိပ္ခန္းဆီသို႔ ေရွာက္ သြားကာ လိုက္ကာကို အသာလွစ္၍ၾကည့္လိုက္၏။အတြင္းမွျမင္ကြင္းကို ခင္ေမာင္သည္ ျမင္လိုက္ရသည္ တြင္ လူတကိုယ္လုံး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္လိုက္သလိုပင္ ခံစား လိုက္ရကာ စိတ္တို႔မွာလည္း ေျခာက္ခ်ားသြားေလ ေတာသည္။ ခင္ေမာင္သည္ ငါးမိနစ္မွ် အသက္ပင္ မရႉႏိုင္ဘဲ ေငးေမာေနမိေလသည္။ ခင္ေမာင္၏စိတ္ တို႔မွာကား ခ်ဳပ္ ထိန္း၍မရေအာင္ပင္ ေျခာက္ျခားေန ေလၿပီျဖစ္၏။ခင္ေမာင္သည္ အဘယ္သို႔ျဖစ္ေနသည္မသိ မိမိ မ်က္စိေအာက္ဝယ္ ေသခ်ာစြာေတြ႕ရမွပင္ မိမိသည္ ေမ၏ အနီးသို႔ ေရာက္ေနသည္ကို သတိျပဳမိေပေတာ့ သည္။ ေမသည္ ပိုးလိုးပက္လက္ႏွင့္အိပ္ေနသည္။ အက်ႌ အကြဲမွ ျပဴ၍ထြက္ေနေသာ ျဖဴဝင္းဝင္း ေ႐ႊရင္အစုံမွာ အႀကီးစားေပါက္စီကဲ့သို႔ပင္ တင္းမာ၍ေနေလသည္။ ထို ေ႐ႊရင္၏ နိမ့္ခ်ီျမင့္ခ်ီျဖစ္ေနေသာ ပုံအတိုင္းပင္ ခင္ေမာင္၏စိတ္မ်ားလည္း နိမ့္ခ်ီခုံခ်ည္ျဖစ္ေနေလသည္။ ျဖဴေဖြးေသာ ေ႐ႊရင္အစုံ၏ ထိပ္ဝယ္ မဲမဲသ႑ာန္ ေလာင္းထားသည့္ ႏို႔သီးေလးမွာ ခင္ေမာင္အား ေခ်ာက္လွန႔္ျပေနသလိုပင္ရွိေလသည္။ ခင္ေမာင္သည္စိတ္ကို ထိန္းယင္းႏွင့္ပင္ လက္မွ ထိုတင္းမာေသာေ႐ႊရင္အေပၚ သို႔ မသိမသာႏွင့္ က်ေရာက္၍ ဆုပ္နယ္ေနမိေလသည္။ ထိုအခါ တကိုယ္လုံး ၾကင္စက္ထိသလိုပင္ ခင္ ေမာင္သည္ ခံစားလိုက္ရေပသည္။ ခင္ေမာင္သည္ အသိဉာဏ္တခ်က္ဝင္လာသည္ႏွင့္ လက္ကိုကဗ်ာကသီ ပင္႐ုတ္လိုက္ေလသည္။ ပါးစပ္မွလည္း“ဘုရား.ဘုရား ငါမွားေတာ့မလို႔ သူဟာ ငါ့အေမပါလား ဘုရား ဘုရား ခင္ေမာင္က ဤသို႔ပင္ေရ႐ြတ္ကာ ေမ့အားၾကင္နာစြာ လွမ္းၾကည့္ လိုက္သည္။ ေမသည္ အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားလူးလြန႔္၍ ေျခကိုဆန႔္လိုက္ရာ ဝတ္ထားေသာ ပိုးတြန႔္ထမီမွာ ဆီး စပ္ဆီသို႔ေလွ်ာက်သြားသျဖင့္ ခင္ေမာင္အဘို႔ စိတ္ကို ပို၍လႈပ္ရွားေစေလသည္။ထို႔ေၾကာင့္ပင္ စိတ္ကို ဘယ္လိုခ်ဳပ္ေသာ္လည္း ခင္ေမာင္၏ လက္တို႔မွာ ဝင္းမွည့္ေန သည့္ တယ္သီးပမာရွိေနေသာ ေမ၏ေ႐ႊရင္အစုံေပၚသို႔ ျပန္ေရာက္ကာ ဆုပ္နယ္ေနမိရက္သား ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ေမသည္ အိမ္မက္လိုလို ဘာလိုလိုေဝဒနာမ်ိဳး ခံစားရကာအျဖစ္ကို သတိမမူႏိုင္ခဲ့ အသက္ျပင္းစြာရႉ၍ လူးလြန႔္ေနရွာသည္။ အသက္ရႉတိုင္းလည္း တင္းမာေသာ ႏို႔ႏွစ္လုံးမွာ ခင္ေမာင္၏ လက္အတြင္းဝယ္ လႈပ္ရွားေနေပေတာ့သည္။
ထိုတင္မကဘဲ ပိုးတြန႔္ထမီမွာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေလွ်ာက်လာသျဖင့္ နီၾကန႔္ၾကန႔္အေမႊး ေလးမ်ားေပၚလြင္ကာ တင္းမို႔မို႔ အကြဲေၾကာင္းကေလး ဆီသို႔ ခင္ေမာင္သည္ မ်က္စိေရာက္သြားေလမွ ပို၍ စိတ္ ကိုခ်ဳပ္၍မရေတာ့ေခ်။တင္ပဆုံေပၚဝယ္ မို႔မို႔ေဖါင္းေဖါင္းေလးႏွင့္ ဖိခ် လိုက္လွ်င္ အိက်၍ ေလာကအရသာကို နက္နက္နဲနဲ ခံစားရမည့္အျဖစ္က ဖန္တည္းေနသည္မို႔လည္း ခင္ေမာင္ အဖို႔ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကို တင္းထား၍မရ။““အို.. သူက ငါ့အေမအရင္းမွ မဟုတ္ဘဲ မိေဒြး ဘဲ အေဖနဲ႔ေတာ္လို႔သာေနရတာ ငါ့အေဖမွာလဲ အျပင္ မွာျပည့္လို႔ သူ႔ကိုအေရဂးမစိုက္ႏိုင္ပါဘူး”ခင္ေမာင္၏ အေတြးမ်ားက ခင္ေမာင္၏ စိတ္ကို ပို၍လႈပ္ရွားေစသည္မဟုတ္ပါလား ခင္ေမာင္သည္ စိတ္ ကို မထိန္းႏိုင္ဘဲ အေမရိကန္ ႐ုပ္ရွင္ကားထဲမွအတိုင္း ပင္ ေမ၏ မဟတဟႏွင့္ တ႐ြ႐ြျဖစ္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစုံကို ငုံ၍စုတ္ယူေနမိေတာ့သည္။ ၿပီးေနာက္ ေမႏွင့္ယွဥ္ အိပ္လိုက္မိသည္။ အိပ္မိသည္ႏွင့္ လက္ႏွစ္ဘက္က ေမ၏ေ႐ႊရင္အုံအစုံကို ဆုပ္နယ္ေနမိျပန္သည္သာမက ႏႈတ္ခမ္းကိုလည္း ဒုတိယအ ႀကိမ္စုတ္ယူေနမိေပသည္။ သည္တခါေတာ့ ေမ့မွာ တကယ့္လက္ေတြ႕အိပ္မက္လိုျဖစ္ေနသျဖင့္ ေမသည္ ထို အေတြ႕ဝယ္ မိန္းေမာေနရွာေလသည္။ ခင္ေမာင္သည္ ေမ၏ႏို႔ႏွစ္လုံကိုဆုပ္နယ္သည္ကို အားမရ၍ ငုံ၍စုတ္ယူျပန္သည္။ ထိုအခါေမ့မွာပို၍ ပို၍ ႂကြလာေလသည္။ခင္ေမာင္သည္ လူငယ္ျဖစ္ေသာ္ လည္း ေခသူကားမဟုတ္။ ဤကိစၥမ်ိဳးတြင္ အေတာ္အ တန္ေလ့လာထားဘူးသူျဖစ္ေလသည္။ ေမမွာလည္း မိမိ ႏွင့္ဆိုလွ်င္ အသက္အ႐ြယ္တန္းတူမွ်သာရွိေနေသးသ ျဖင့္ ခင္ေမာင္အဘို႔ ပို၍ပင္ သေဘာေတြ႕ေနမိသည္။ခင္ေမာင္သည္ ႏို႔ႏွစ္လုံးကို တဖက္တျပန္စီစို႔၍ လက္ကိုမူ မသိမသာပင္ မို႔မို႔ေဖါင္းေဖါင္းႏွင့္ရွိေသာ ေနရာဆီသို႔ ပြတ္လိုက္ေလသည္။လက္တအုပ္ႏွင့္မို႔ ေဖါင္းေဖါင္းရွိေသာ ေမ၏ ကာမအိမ္သို႔ တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ ေဖါင္းလာေလသည္။ ထိုအခါ ခင္ေမာင္သည္ ေမ၏ တင္ပါးေပၚဝယ္ တပိုင္းတစႏွင့္ တင္ေနေသာ ပိုးတြန႔္ ထမီကို မိမိေျခေထာက္ျဖင့္ ေအာက္ သို႔ထိုးခ်လိုက္ရာ ေမ့တကိုယ္လုံးမွာ လက္ေမာင္းေဘးမွအပ အျခားေနရာတို႔သည္ ဗလာက်င္းသြားေလသည္။ထိုအခါခင္ေမာင္သည္ တကိုယ္လုံးကို ဝါးစား ေတာ့မတတ္ပင္ၾကည့္၍ မိမိလုံခ်ည္ကို ကဗ်ာကသီပင္ ခြၽတ္လိုက္မိေလသည္။ လုံခ်ည္ခြၽတ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေငါက္ကနဲေပၚလာေသာ လိင္တန္ႀကီးမွာ ဧရာမႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။ ခင္ေမာင္သည္ လူအနည္းငယ္ပိန္သည္။ သူ႔တံစာမွာ စံခ်ိန္မီပင္ျဖစ္သည္။အရွည္ ငါးလက္မခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ရွိသည္။ လုံးပတ္ မွာ ငါးမူးတန္စီကရက္ဘူးခြံကို ဝိုင္းၾကည့္လိုက္ေသာ အလုံးေလာက္ရွိေပမည္။ ခင္ေမာင္သည္ က်င္လည္စြာ ပင္ နီၾကန႔္ၾကန႔္အေမႊးမ်ားေအာက္မွာ အျဖဴအကြဲေၾကာင္း ေလးကို လက္ေခ်ာင္းေလးျဖင့္ ထိုးပြတ္ကာ အနီအဆံ ေလးကို တို႔လိုက္ရာ ေမသည္ ဘယ္သို႔ေသာ ေဝဒနာကို ခံစားလိုက္ရသည္မသိ တကိုယ္လုံးတြန႔္လိမ္သြား ေလ ေတာ့သည္။သို႔ေသာ္ ေမကားအိမ္မက္ရွည္တခုကို မက္ေန သလိုပင္ အျဖစ္အပ်က္ကို မသိရွာ၊ သို႔ေသာ္ ကလိေန သည္ကေတာ့ ေမ့အႀကိဳက္ပင္ျဖစ္ေပမည္။ခင္ေမာင္သည္ မို႔မို႔ေဖါင္းေဖါင္းေလးကို ပြတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ေျဖးညႇင္းစြာပင္ ေမ၏ ေပါင္ကိုဆြဲကားလိုက္၏။ ေမ၏ေပါင္မွာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ထြက္လာေလ သည္။ထိုအခါ ခင္ေမာင္သည္ ေမ၏ ေပါင္ႏွစ္ခုၾကား အတြင္းသို႔ဝင္ကာ မိမိလိင္ထိပ္ကို ေမ၏ အေစ့ေအာက္ နားမွ အေပါက္ဝသို႔ေတ့လိုက္ေလသည္။ ေတ့ၿပီးေနာက္ မထိုးသြင္းေသးဘဲ ေမ၏ ႏႈတ္ခမ္း ကို စုတ္ရန္လွမ္း၏။ သို႔ေသာ္ေမ၏ ကိုယ္ခႏၶာက ခင္ေမာင္၏ ကိုယ္ခႏၶာထက္ ရွည္သျဖင့္ မမွီမကမ္းျဖစ္ေန ေလသည္။သို႔ေသာ္ခင္ေမာင္က အရပင္စုတ္ယူၿပီးေနာက္ တ ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ေမ၏ အေခါင္းအတြင္းသို႔ မိမိ၏ တင္းမာ ေသာလိင္တန္ကို ထိုးခ်ီႏႈတ္ခ်ီလုပ္၏ ပထမေသာ္ ထိပ္ ေလာက္သာဝင္သြားေလသည္။ထိပ္၀၀ယ္ အရည္မ်ား က႐ႊဲေနသျဖင့္ ခင္ေမာင္သည္ ထူးကဲေသာအရာေလး ကို စတင္ခံစားရေလသည္။မၾကာမွီပင္ ခင္ေမာင္၏စိတ္မွာ ျပင္းထန္လာေခ် သည္။ထို႔ေၾကာင့္ခင္ေမာင္သည္ ေအာင့္အီး၍မရေတာ့ ဘဲ ေမ၏ ေ႐ႊရင္မို႔မို႔ႏွစ္လုံးကို စိတ္ပါလက္ပါဆြဲ၍မိမိ တင္ပါးဆုံေရွ႕ ဆီးစပ္လိင္တန္ႏွင့္ ေမ၏ဆီစပ္မို႔မို႔ေဖါင္း ေဖါင္းေလးတို႔ ဖိထပ္သြားေအာင္ပင္ ေဆင့္ထိုး၍ ဖိထိုင္ လိုက္ရာေမသည္ တခ်က္မွ်တြန႔္သြားေလသည္။ခင္ေမာင္ကား မိမိ၏လိင္တန္သည္ ေမ၏ က်ဥ္း ေျမာင္းေသာအေပါက္အတြင္းသို႔ အဆုံးဝင္သြားသည္ ႏွင့္ အနားမေပးေတာ့ဘဲ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းမာေသာ ႏို႔ကိုဆြဲလ်က္ ဆယ္ခ်က္မွ် တဖုတဖုတ္ႏွင့္ ေဆာင့္လိုက္ ေလသည္။ ခင္ေမာင္သည္ ဤကိစၥတြင္နားလည္မႈရွိ ေသာ္လဲ လူပ်ိဳပီပီ အပီးျမန္၏။ ထိန္း၍မရကာ လႊတ္ ထုတ္လိုက္ ခ်လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခတၱမွ်ေမာ ဟိုက္သြားေလသည္။ေမကမူ မိုးတိမ္ဖ်ားတက္၍ ကစားကာ ေလထဲဝယ္လြင့္ပ်ံေျပးလႊားေနးရသကဲ့သို႔ စိတ္မွာလည္း ကိုယ္ ဆႏၵျပည့္ဝသကဲ့သို႔ပင္ ေတာင္းတေသာအရသာကို ခံစားေနရေခ်ေတာ့သည္။ ေမသည္ ဤအိမ္မက္မ်ိဳးကို မ်ားမ်ားမက္ေစရန္ ဆုေတာင္းေပမည္။ တကယ္ေတ့ ေမသည္ သတိမရတခ်က္ရတခ်က္မို႔ အျဖစ္မွန္ကိုကား လုံးဝမရိပ္စားမိေသးေခ်။ ခင္ေမာင္ကမူ သဲသဲမဲမဲပင္ ..။ဤတႀကိမ္၌ ခင္ေမာင္သည္ ေမ၏ပါးျပင္ေလးကို တယုတယနမ္း၏။ ၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းကို စုတ္လိုက္၏။ ေမ၏ တင္းအယ္ေနေသာ ႏို႔ႏွစ္လုံးကို မိမိ၏ပါးႏွင့္ ပြတ္ ေနမိသည္။ ခင္ေမာင္သည္ သတိဝင္လာကာ ကဗ်ာက သီႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မီးကို ေျပး၍ထပိတ္ကာ အိမ္ေရွ႕တံခါး မႀကီးကိုလည္း လုံၿခဳံစြာပိတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ၿပီးမွျပန္ဝင္လာ၏။ မိေမြးတိုင္းလွခ်င္တိုင္းလွေနသည့္ေမအား ခင္ေမာင္ကၾကည့္၍ ၿပဳံးလိုက္၏။ဤတညအဘို႔ ေမသည္ ခင္ေမာင္အတြက္ အေကာင္းဆုံးအဟာရပင္မဟုတ္ပါလား။ ခင္ေမာင္သည္ မိမိကိုယ္ဝယ္ ကပ္ေနေသာ စြပ္က်ယ္ခြၽတ္လိုက္ရာ ကိုယ္တုံးလုံးပင္ျဖစ္သြားေလသည္။ခင္ေမာင္သည္ ကုတင္ေပၚသို႔ တက္လိုက္ကာ ေမ၏ဒူးႏွစ္ဘက္ကို ေထာင္လိုက္၏။ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ေထာင္လိုက္မွပင္ ျပဴး၍ထြက္လာေသာ ေမ၏ ေပါင္ႏွစ္ ေပါင္ၾကားမွ အကြဲေၾကာင္းႏွင့္တံဆာသည္ ခင္ေမာင္၏ စိတ္ကို ပို၍ ျပင္းျပေစေလသည္။
ခင္ေမာင္သည္ ဤတခ်ီေတာ့ ေနရာျပင္လိုက္ သည္။ ခင္ေမာင္အဖို႔ ႏုႏုထြတ္ထြတ္လူပ်ိဳဟု ဆိုရလင့္ကစား အေတြ႕အႀကဳံ ဗဟုသုတရွိေသာ သူတေယာက္ျဖစ္ ၍ ဤေနရာတြင္ အထူးသျဖင့္ က်င္လည္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ခင္ေမင္သည္ ေမ၏ မ်က္ႏွာကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေမ၏ခ်စ္စရာမ်က္ႏွာကေလးသည္ ထိန္ လင္းေသာ မီးေရာင္ေအာက္ဝယ္ ၿပဳံးေတာ့မလိုရီေတာ့မလိုႏွင့္ ျဖစ္ေနေလသည္။ေမ၏ ႏႈတ္ခမ္းမွ သႏၲာရည္လို ႐ႊဲေနသည္။ ေမ၏ လည္တိုင္မွာ ဖေရာင္း ကေလးလိုပင္ ႏူးညံ့လွသည္။ ၿပီးေနာက္ ေမ၏ ေ႐ႊရင္အစုံမွာ နိမ့္ခ်ီ ျမင့္ခ်ီႏွင့္ ခင္ေမာင္၏ စိတ္ကို အျမင့္ဆုံးသို႔ပို႔ေနေခ် သည္ မဟုတ္ပါလား။ ခင္ေမာင္သည္ေမ၏ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို အသာေလး ဆြဲ၍ေကြးကာေျမႇာက္ လိုက္ေလသည္။ၿပီးေနာက္ ေျခ ေထာက္ကိုအေပၚသို႔ ေျမႇာက္လိုက္ၿပီး မိမိပခုံးေပၚဝယ္ တင္လိုက္ရာ ေမ၏တင္ပါးမွာ အေပၚသို႔ ႂကြလိုက္လာ ၿပီး စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ႏွင့္ ဟၿပဲေန ေသာ ေမ၏ အဖုတ္မွာ ခင္ မာင္၏ ေျဖာင့္တန္းတင္း မာေနေသာ လိင္ေခ်ာင္း၏ အေရွ႕ဝယ္ တည့္တည့္မတ္ မတ္ အဆင္သင့္ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ခင္ေမာင္သည္ ေမ၏ ႂကြ႐ြေနေသာ အဖုတ္ကို ျပန္၍စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ မိမိ၏ ေျဖာင့္တန္းတင္းမာ ေသာ လိင္တန္ကိုကိုင္၍ ေမ၏အေပါက္ႏွခမ္းကို ေတ့ လိုက္ေလသည္။ ၿပီးေနာက္ မိမိကိုယ္ကို အေရွ႕နားဆီ သို႔အနီးငယ္တိုးလိုက္ရာ ျပတ္ကနဲဟူေသာ ျမည္သံ ေလး ျဖစ္သြား၏။ခင္ေမာင္သည္ မိမိတံဆာကို ၾကည့္လိုက္ ေသာ္ တဝက္ဝင္သြားသည္ကိုေတြ႕ရ၏။ခင္ေမာင္၏ လို ခ်င္ေသာဆႏၵမ်ားကား အေပါက္ဝကို ေတြ႕၍ ေ႐ႊရင္သား ႏွစ္လုံးကို အားပါးတရဆြဲကာ ေဆာင့္သြင္ရန္ျဖစ္ေလ သည္။ သို႔ေ႐ႊရင္ႏွစ္လုံးကို မဆြဲမွီပင္ ေအာက္မွ တပိုင္း ကားေမ၏လႈိဏ္ေခါင္းအတြင္းသို႔ တိုးဝင္သြားေလၿပီ။သို႔ေသာ္လည္း ခင္ေမာင္သည္ မိမိလိုခ်င္ေသာဆႏၵကိုမေရွာ့ေသးဘဲ ေမ၏တင္းမာဝင္းမွည့္ေနေသာ ႏို႔ ႏွစ္လုံးကို မိမိလက္ျဖင့္ဆုပ္နယ္ကာ ဆြဲၿပီးေနာက္ မိမိ လိင္တံကို အသာေလးဆြဲႏႈတ္ၿပီေနာက္ တအားပင္ ေဆာင့္ထဲ့လိုက္၏။ၿပီးေနာက္ အားမရ၍ ခင္ေမာင္က တအားပင္ ေဆာင့္သြင္းေနမိေလသည္။ေမသည္အတန္ၾကာမွလူးလြန႔္လာေလသည္။ ေမ၏ အိမ္မက္ကမာၻကၾကာေလဆန္းက်ယ္လာရေလေလ ျဖစ္သည္။ ေမသည္ တခါမွ်မခံစားရဘူးေသာ အရသာ မ်ိဳးကို အိမ္မက္အတြင္းဝယ္ ခံစားေနရသည္ျဖစ္၍ ေမ၏ စိတ္မ်ားသည္ ေျခာက္ျခားေနေတာ့သည္။ခင္ေမာင္သည္ အားမရျဖစ္ေနကာ ““ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္”” ဟူ၍ျမည္ေအာင္ပင္ မနားတမ္းေဆာင့္ေပးလိုက္ရာ ေမ၏အေခါင္းတြင္းမွ စို႐ႊဲ၍ထြက္လာေလရာ ခင္ေမာင္အတြက္ပို၍ ေကာင္းသြားေလသည္။ မိမိ၏ လိင္တန္ႀကီးမွာလည္း ထိုးလိုက္တိုင္းပင္ အရင္းအထိ ျမဳပ္၍ ျမဳပ္၍ဝင္သြားသျဖင့္ ခင္ေမာင္သည္ ဤအရသာ မ်ိဳးကိုတခါမွ် မခံစားဘူးဟူ၍ မိမိကိုယ္ကိုယ္ မိမိဝန္ခံ ေနမိသည္။ ခင္ေမာင္၏ အေဆာင့္ေကာင္းသျဖင့္ ေမသည္ လူးလြန႔္၍လာၿပီးေနာက္““ကြၽတ္.ကြၽတ္. ကြၽတ္ ဟူ၍ျဖစ္လာေလသည္ ေမ၏ခံစားေနရေသာ အရသာသည္ ထိပ္ဆုံးသို႔ပင္ ေရာက္ေနေလၿပီ မဟုတ္ပါေလာ .. ခင္ေမာင္သည္ ေမလူးလြန႔္လာေသာအခါ မ်က္လုံးဖြင့္၍ျ့ကည့္မည္ကို စိုးရိမ္မိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေဆာင့္သည့္လုပ္ငန္းကိုကား မရပ္မနားေခ်။ေမက ..တအင့္အင့္နဲ႔ ျဖစ္ေနရွာသည္။ ခင္ေမာင္သည္ ဆယ့္ငါးခ်က္မွ် ေဆာင့္လိုက္ၿပီး ေနာက္ ေမ၏ေျခေထာက္ကိုျပန္ခ်ကာ ေမ၏ကိုယ္ေပၚ သို႔ တကိုယ္လုံးဖိခ်လို၍ မိမိလက္ျဖင့္ ခါးကိုသိမ္းဖက္ ကာ ညာလက္ကမူ ေ႐ႊရင္မို႔မို႔ကို ႏွယ္၍ နည္းတနည္းျဖင့္ ေဆာင့္ေလသည္။ ေမသည္ မ်က္လုံးကိုမဖြင့္ႏိုင္ဘဲ တမွ်င္းမွ်င္းႏွင့္ ခံစားေနရေသာ အရသာကိုမွိန္း၍ ခံစားေနမိသည္။ၿပီး ေနာက္မိမိ၏ႏူးညံ့ေသာ လက္ႏွစ္ ဘက္ျဖင့္ ခင္ေမာင္၏ ကိုယ္ကိုတင္းၾကပ္စြာဖက္ထား မိကာ ခင္ေမာင္၏ ေဆာင့္လိုက္တိုင္းပင္ ေမက ေကာ့ ေကာ့ေပးလာသျဖင့္ ခင္ေမာင္အဘို႔ကားပို၍ အရသာ ေတြ႕ေနေတာ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက သဲသဲမဲမဲပင္ျဖစ္ ေနမိသည္။ ခင္ေမာင္အဘို႔ ေမ၏ လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေၾကာက္စိတ္မ်ားမွာ လြင့္ျပယ္ကုန္ကာ မီးကုန္ယမ္းကုန္ပင္ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ၿပီးပါၿပီ။
Posted in ျပည္တြင္းသတင္း
Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *
Comment
Name *
Email *
Website
©2022
إرسال تعليق