အပေးအရမ်းကောင်း
ကားမောငျးသူဘကျက ကားမှနျအနကျရောငျလေးက အောကျကို လြှောကသြှားပွီး…. “မောငျလေး…နှငျးဆီအဝိုငျးကို ဒီကနေ ဘယျ့လိုသှားရလဲ ??” အသံပိုငျရှငျကို စူးစမျးလိုကျတော့ မိနျးမတဈယောကျ….။ ရုပျကသိပျတော့မလှပမေယျ့ ဆှဲဆောငျမှုတော့ရှိတယျ…။ နှာတံစငျးစငျး ပါးဖောငျးဖောငျး မေးခြှှနျခြှှနျလေးနဲ့ နှုတျခမျးလေးက တှဲတှဲလေး… မိတျကပျကာလာ သိပျမပါတဲ့ မကြျနှာက နညျးနညျး ဆကျဆီ တော့ ဖွဈတယျ…။ “မောငျလေး သိလား…” သူ့မကြျနှာကို သရုပျခှဲနတေဲ့ ကနြောျ့ကို အသိပေး့သလို ထပျမေးလိုကျမှ ကနြောျလညျး လိုရငျးကိစ်စအပေါျ အာရုံပွနျရောကျတော့တယျ။ သူက အကူအညီတောငျးတဲ့သူဆိုတော့ မကြျနှာလေးကို ပွုံးထားရှာတယျ..။ “ဒီကနေ ရှေ့ဆကျသှားပွီး ……..” “သွောျ….သိပွီ ….” ကြေးဇူးဘဲ မောငျလေးလို့ပွောပွီး ထပျပွုံးပွသှားတဲ့ မကြျနှာလေးက ကားမှနျအနကျရောငျနောကျကို ရောကျသှားတဲ့အခြိနျ ကနြောျလညျး သူ့အပွုံးကို ငွိသှားတယျ..။ ကနြောျ့ ဖေးဘရိတျဖွဈတဲ့ သှားတကျလေးတှေ သူ့မှာ ပိုငျဆိုငျထားတယျလေ..။ သူ မောငျးလာတဲ့ကားက ထှကျသှားပမေယျ့ ကနြောျက လမျးဘေးမှာ ကနြျနခေဲ့တုနျး…။ သူ့မကြျနှာလေးကို ပွနျမွငျယောငျရငျး အောကျက ညီလေးက ထောငျထလာတယျ..။ မဖွဈသေးပါဘူး….. လမျးမအလယျကွီးမှာ ဘောငျးဘီခှတညျ့တညျ့က ဖုဖုဖောငျးဖောငျးနဲ့ လောငျတီးနတော လူေ့တှမွငျကုနျရငျ ရှကျစရာ…။ လကေို ပါးစပျကနေ ခဏခဏမှုတျထုတျလိုကျတော့မှ ညီလေးက ပွနျကတြယျ။ အဲဒီတော့မှ ဟိုတယျကို ဆကျလြှောကျနိုငျတော့တယျ…။ ဟိုတယျရောကျတော့ အခနျးယူပွီး ခဏနားလိုကျတယျ။ ပွီးမှ ရမေိုးခြိုးပွီး ရုံးကားကို လာကွိုခိုငျးလိုကျတယျ…။ ရုံးမှာ ဟိုလုပျသညျလုပျနဲ့ နေ့လညျကြောျတော့မှ မနကျကတညျးက ဘာမှ မစားရသေးမှနျး သတိထားမိတယျ…။ အဲဒါနဲ့ တဈနေ့စာ ဖွတျစရာရှိတာ ဖွတျပေးပွီး ရုံးကားပါတဈခါတညျးယူရငျး ရုံးဆငျးခဲ့လိုကျတယျ..။ သပွကေုနျးဘကျက ဆိုငျတဈဆိုငျမှာ စားသောကျပွီး ဈေးထဲက ညီဝမျးကှဲ ဖှငျ့ထားတဲ့ဆိုငျကို ထှကျလာခဲ့လိုကျတယျ..။ သူက ပဉြျးမနားသူနဲ့ အိမျထောငျကပြွီး သပွကေုနျးဈေးထဲမှာ ပဉြျးမနားလကျဆောငျနဲ့ ကုနျစုံဆိုငျကွီး ဖှငျ့ပွီး အခွကေနြလေရေဲ့…။ သူနဲ့ ထှေ့ရာလေးပါး စကားပွောနတေုနျး ဈေးဝယျတှရေောကျလာတော့ ညီဝမျးကှဲက ဈေးထရောငျးတယျ..။
အဲဒီအခြိနျမှာဘဲ ကောငျမလေး သုံးယောကျ ဆိုငျရှေ့ကို ထပျရောကျလာပွီး ဟိုဟာ ဒီဟာ လကျညှိုးထိုးပွီး မုနျ့တှေ မှာနတေော့ ညီဝမျးကှဲက လကျမလညျတော့ဘူး…။ ကနြောျလညျး မနနေိုငျတော့တာနဲ့ ဈေးကူေ့ရာငျးပေးလိုကျတယျ…။ ကောငျမလေးတှေ ဝယျတာ တောျတောျမြားတယျ…။ ကွကျသှနျပေါငျးကွောျထုပျတှေ နဲတာမဟုတျဘူး..။ နနျးစိနျကိတျတှလေညျး အမြားကွီးဘဲ..။ လာဝယျတဲ့ကောငျမလေးတှကေလညျး ခပျမိုကျမိုကျ ဆယျကြောျသကျ ၁၇ ၁၈ အရှယျလေးတှေ…။ ညီဝမျးကှဲက ပွနျရောငျးဖို့လား မေးတော့ မဟုတျဘူး လကျဆောငျပေးဖို့လို့ ကောငျမလေး တဈယောကျက ပွနျဖွတေယျ..။ ပိုကျဆံလညျး ရှငျးပွီးရော မုနျ့တှေ တအားမြားတော့ ကောငျမလေးတဈယောကျက ကားပါကငျဘ့ကျကို ပွနျထှကျသှားပွီး ပွနျလာတော့ အဖောျတဈယောကျထပျပါလာတယျ…။ ကောငျမလေးနဲ့ ပါလာတဲ့ တဈယောကျကို ကနြောျ မွငျလိုကျတော့ ဟတျခနဲ စိတျလှုပျရှားသှားတယျ…။ ခငျဗြားတို့ တှေးမိတဲ့ အတိုငျးပါဘဲ မနကျက ကနြောျ့ကို လိငျစိတျကွှစခေဲ့တဲ့ ဆကျဆီ မကြျနှာပိုငျရှငျ..။ အခုတဈခေါကျ ထပျမွငျလိုကျရတော့လညျး စိတျတှကေ ပွနျကွှခငြျလာတယျ။ တကယျ့ အဖွဈအပကြျတှကေ တဈခါတဈလေ ဇာတျလမျးဆနျတတျတာကို ကနြောျ လုံးဝ လကျမခံခဲ့ပမေယျ့ အခုတော့ တကယျဖွဈနပွေီ…။ ကံကွမ်မာက ကနြောျ့ကို ကြီစားနပွေီလား မသိဘူး…။ ကနြောျလညျး မုနျ့တှကေို အိတျတှနေဲ့သာ ထုပျပေးနတော အကွညျ့တှကေ သူ့ဆီ ရောကျရောကျနတေယျ..။ မကြျနှာက ဆကျဆီ ကသြလို ကိုယျလုံးကလညျး လုံးဝအကိတျ..။ ခှနျးဆငျ့နခွေညျလို ေ့ဘာျဒီမြိုး…။ တငျသားကွီးတှကေ အနောကျကို ကော့ပွီး ကောကျနတော ရှယျဗြာ..။ အပေါျက အဖွူရှပျ အပှကို ဝတျထားတော့ ရငျသားတှကေ သိပျမသိသာပမေယျ့ ဆိုဒျကွီးမယျ့ပုံဘဲ…။ ခကျတာက အဲ့ဒီ အမြိုးသမီးက ကနြောျ့ကို မှတျမိပုံ မပေါျဘူး…။ ဒါနဲ့ မုနျ့တှေ ထညျ့ထားတဲ့ အိတျကို သူ့ကို ကမျးပေးရငျး ကနြောျလညျး ပွုံးပွလိုကျပွီး “အဈမ..မနကျက ကနြောျ လမျးပွောပွလိုကျတာ အဆငျပွလေားဗြ…” အဲဒီတော့မှ သူ့မကြျလုံးက ဝိုငျးသှားပွီး အံ့သွသှားတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကနြောျ့ကို မှတျမိသှားတယျ..။
“သွောျ အဟငျး.. အဆငျပွတေယျ မောငျေ့လး..။ ဒါက မောငျလေး ဆိုငျလား ?…” “မဟုတျဘူး အမ..။ ကနြောျ့ ဝမျးကှဲ ဆိုငျပါ…။ ကနြောျက ရနျကုနျကပါ…နပွေညျတောျမှာ ရုံးကိစ်စရှိလို့…ကနြောျ့နာမညျ..…….” နာမညျဘာညာ မိတျဆကျပွီးတော့ လိပျစာကဒျလေး ထုတျပေးလိုကျတယျ…။ ကဒျကို တဈခကြျ ကွညျ့လိုကျပွီး “…… တှေ လုပျတာလား…. အမတို့ ရုံးက ရနျကုနျမှာလညျး ရှိတယျ..” “ဟုတျကဲ့ အမ…. အမတို့ ရုံးမှာ လိုအပျရငျ ဖုနျးဆကျလိုကျပါ…အဆငျပွအေောငျ စီစဉျပေးပါ့မယျ …..” ဘာညာကှိကှ အလုပျကိစ်စနဲ့ စကားတှပွေောပွီး သူလညျး အထုပျတှဆှေဲပွီး ကားပါကငျကို ပွနျသှားတယျ..။့အဲ့ဒီ အမက ကနြောျ့ ကဒျသာ ယူသှားတာ သူ့ ကဒျကတြော့ ပွနျမပေးသှားဘူး..။ ရုံးက လူတှကေို ဆကျသှယျခိုငျးလိုကျမယျဘဲ ပွောသှားတယျ..။ အခုထိ နာမညျတောငျ မသိလိုကျရပမေယျ့ အဲ့ဒီအမရဲ့ နောကျပိုငျး အလှနဲ့တငျ တောျတောျကို တနျပါတယျဗြာ…။ ကားပါကငျဘကျကို ပွနျသှားတဲ့ အခြိနျ လမျးလြှောကျသှားတိုငျး တငျပါးကွီးတှကေ ငွိမျ့ခနဲ ငွိမျ့ခနဲ လှုပျလှုပျသှားတာ အနားပွေးကပျပွီး အားရပါးရ ညှဈပဈခငြျစိတျတှတေောငျပေါကျတယျ..။ ဒါမြိုး စောျကွီးကို ဖွညျလိုကျရရငျတော့ ပစြျနှဈနမှောဘဲ…။ ကာမပိုငျ ရှိမှနျးမသိ မရှိမှနျးမသိ အားပါးတရ ပွဈမှားလို့ ဝတော့မှ ဆိုငျထဲကို ပွနျဝငျလာတော့ ညီဝမျးကှဲက စပျဖွီးဖွီးနဲ့ မကြျခုံးပငျ့ပွပွီး… “တောငျ့တယျနောျ….” “အငျး…တောျတောျ တောငျ့တယျ…” ခကျတော့တာဘဲ…. စိတျက ခုနက စောျကွီးဆီဘဲ ရောကျရောကျနတေယျ…။ တဈခါမှ ဒီလို မဖွဈဖူးသေးဘူး…။ ရညျးစားလညျး ထားဖူးတယျ…။ စောျတှလေညျး ဖွုတျဖူးသားနဲ့ ဒီမိနျးမနဲ့ကမြှ ဘယျလို ဖွဈတယျကို မသိဘူး..။ သူ့ကို တှေ့ရငျ စိတျတှကေ ထထ လာတယျ..။ မယုံမရှိနဲ့ဗြ….ခငျဗြားတို့ အပွငျမှာ တကယျတှေ့ရငျ ကနြောျလိုဘဲ ဖွဈမယျဆိုတာ ကွိမျးသတေယျ..။ ဟိုတယျကို ပွနျလာရငျး ကားမောငျးလာတော့လညျး မကြျလုံးထဲ စောျကွီးကိုဘဲ မွငျမွငျနတေယျ…။ အသားက အဖွူကွီး မဟုတျပမေယျ့ ဝါဝ့ါဝငျးဝငျးလေး…။ ဘောျဒီအခြိုးအစားကလညျး ပွဈပွကျလုပျပဈလိုကျရငျတောငျ တောငျ့ခံနိုငျတဲ့ အမြိုးအစား…။
ဟူးး မဖြစ်တော့ဘူး ဓါတ်ကြမ်းတိုက်မှ ဖြစ်မယ်…။ စားလည်း ဒီစိတ် သွားလည်း ဒီစိတ်နဲ့ဆို ကြာရင် ခက်မယ်…။ ဖုန်း contact ထဲက နာမည်တစ်ခုကို နှိပ်ရင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့ ဟိုဘက်က ဖုန်းချက်ချင်း လှမ်းကိုင်တ့ယ်..။ “ဟဲလို…ကိုကြီး…ရောက်နေပြီလား” “၉နာရီလောက် လာခဲ့မယ်…” “အင်း…မျှော်နေမယ်နော် ကိုကြီး…..” ဟိုတယ်ပြန်ရာက်တော့ ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တာနဲ့ ဂွင်းတစ်ချီထုပြီး တစ်ရေးအိပ်လိုက်တယ်…။ တစ်ရေးအိပ်ပြီး နိုးလာတာနဲ့ ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး ခုနက ဖုန်းကိုင်တဲ့ ကောင်မလေးဆီ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်…။ သူ့ နာမည်က ကေသရီ…။ အသားညိုညိုနဲ့ ရင်သားတွေ ထွားသလောက် ခါးက သိမ်သိမ်လေးနဲ့ အပေးအရမ်းကောင်းတယ်…။ နေပြည်တော်ကို စစရောက်ချင်း နှစ်ခေါက်လောက်မှာ နယ်ခံ တစ်ယောက်က ချိတ်ပေးတာ…..။ နောက်ပိုင်း ကျနော်လည်း သူ့ဆီမှာ ခဏခဏ အားပေးဖြစ်တော့ ဖုန်းနံပါတ်တောင် အလွတ်ရနေပြီ…။ ကေ့သရီနေတဲ့ လမ်းထိပ်ရောက်တော့ သူက ထွက်စောင့်နေတယ်…။ အဲဒါနဲ့ သူ့ကို ကားပေါ်ခေါ်တင်ပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်မောင်းလာခဲ့တယ်..။ ကားပေါ်မှာ ကေသရီရဲ့ ရေမွှေးနံ့က မွှေးနေတာဘဲဗျာ..။ ကားမောင်းရင်း ကေသရီကို လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့်နဲ့ ညီလေးက မတ်လာရော..။ ဘေးတိုက် မြင်နေရတော့ ကေသရီရဲ့ နို့အုံ ထွားထွားကြီးက ဖြစ်ညှစ်ချင်စိတ်တွေ တားမရဆီးမရဘဲ။ မနေနိုင်တော့တာနဲ့ ကေသရီ လက်ကို ယူပြီး ညီလေးပေါ် တင်ထားခိုင်းလိုက်တယ်…။ ကေသရီကလည်း အလိုက်သိပါတယ် တစ်လမ်းလုံး ဖြည်းဖြည်းလေး ဂွင်းတိုက်လာပေးတယ်…။ သူက ညီလေးကို ချော့လေ စိတ်တွေက ကြွလာလေနဲ့ လီဗာကို ခင်ပြင်းပြင်းနင်းပြီး ဟိုတယ်ကို ရောက်အောင် ခပ်မြန်မြန်လေး မောင်းလိုက်တယ်…။ ဟိုတယ် အခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ လူက လုံ့းဝ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..။ ကေသရီကို အတင်း ဖက်နမ်းပြီး ကုတင်စောင်းမှာ လေးဘက်ကုန်းခိုင်းလိုက်တယ်…။ ခရီးဆာင်အိတ်ထဲ အမြဲဆောင်ထားတဲ့ ကွန်ဒွန်ကို ခပ်မြန်မြန်လေး စွပ်ပြီးတာနဲ့ တစ်ခါတည်း တန်းထည့်လိုက်တာဘဲ..။ စစချင်း နဲနဲတော့ ကြပ်ပေမယ့် လူက မွှန်နေတော့ ခပ်သွက်သွက်ဘဲ ဆောင့်လိုက်တယ်…။ ကေသရီကတော့ စစချင်း မနှူးဘဲ တန်းထည့်လိုက်လို့လားမသိဘူး..။ နာလို့ထင်တယ် မွေ့ရာခင်းကို လက်နဲ့ ဆုပ်ထားရင်း တအားအား အော်နေတယ်..။ နောက်ပိုင်း အချက်ရေ များလာတော့ အသံတော့ သိပ်မထွက်တော့ဘူး…။ ဖင်ကြီးက အနောက်ကို ပြန်ကော့ကော့ပေးလာတယ်..။ ကျနော်လည်း လိုးလိုးချင်းတုန်းက သူ့ကို ဖီးလ်တွေတက်ပြီး တက်ချနေပေမယ့် အရှိန်ရလာတော့ မနက်က စော်ကြီးကို မျက်လုံးထဲ ပြန်မြင်လာတယ်..။ အဲဒါနဲ့ အာရုံက အဲဒီစော်ကြီးဆီရောက်သွားတော့ ညီလေးက ပိုတင်းလာတယ် ပိုမတ်လ့ာတယ်..။
အဲ့ဒါနဲ့ အဲဒီစော်ကြီးကို မှန်းပြီး ကေသရီကို အားရပါးရ ဗျင်းတာ တဖုန်းဖုန်းတောင်မြည်တယ်..။ ကေသရီလည်း တအင့်အင့်နဲ့ ဖီးလ်တွေတက်လာတာလားမသိဘူး..။ သူ့ အဖုတ်ထဲက အဖြူတွေက ကျနော့်အတံမှာ ကပ် ကပ်ပါလ့ာသလို အထဲက ညှစ်ညှစ်ပေးနေတယ်..။ ကေသရီ အဖုတ်က ညှစ်ပေးလေ ကျနော်က နင်းကန် ဆောင့်လေနဲ့ ကျနော်ကလည်း မနက်က စော်ကြီးက ကျနော့်ကို စိတ်လိုလက်ရ ကုန်းနေတယ်လို့ သဘောထားပြီး တအား ဆောင့်ဆောင့်ထည့်တာ…။ ကေသရီရဲ့ အဖုတ်ကလည်း ကျနော်အတံကို နှစ်ဖက်လုံးက ညှပ်ထားသလို အားက ပြင်းလာတော့ ဒစ်ထိပ်တွေပါ ကျိန်းလာတယ်..။ နောက်ဆုံး ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တဲ့အဆုံး ညီလေးက အရည်တွေ အားပါးတရ ပန်းထွက်သွားတယ်…..။ အရသာကတော့ ဘာကောင်းသလဲ မပြောနဲ့…။ ကေသရီ့ အဖုတ်ထဲ စိမ်ထားရင်း မျက်လံးမှိတ်ပြီး အရည်တွေကို ရသလောက် ညှစ်ထုတ်နေမိတယ်..။ အခုဆို ကေသရီလည်း ကုတင်စောင်းမှာ ကုန်းတာတကနေ မွေ့ရာနဲ့ ရင်ဘတ်ကို အပ်ပြီး ဖင်ကြီးထောင်ထားတဲ့ပုံနဲ့ အနားယူနေပေမယ့် သူ့အဖုတ်က ဇွိဇွိနဲ့ ညှစ်ညှစ်ပေးနေတုန်း..။ သူ့ဖင်ကြီးနဲ့ ကျနော့်ပေါင်နဲ့ ကပ်ပြီး အထဲမှာ အညှစ်ခံရင်း စိမ်ထားတာ ရှယ်ဘဲဗျာ..။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အောက်မှာကုန်းနေတာက မနက်က စော်ကြီးဘဲ…။ စိမ်လို့ အားရတော့မှ အတံကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ ကေသရီ အဖုတ်ထဲကနေ ဗြစ်ဆို ထွက်လာတယ်..။ ဟိုက်…ကွန်ဒွန်က ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါက်သွားလည်း မသိဘူး….စောက်ပြဿနာဘဲ…။ အဲဒါနဲ့ ကွန်ဒွန်ကို မြန်မြန်ချွတ် အမှိုက်ပုံးထဲ လွှင့်ပစ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ တစ်ခါတည်း တန်းပြေးရတယ်…။ ကေသရီလည်း အနောက်ကနေ လိုက်လာပြီး… “အကိုကြီး…ဘာဖြစ်လို့လဲ…” “အစွပ်ပေါက်သွားလို့…” “ဟင်..ဟုတ်လား…ဒုက္ခပါဘဲ..” “နင် သန့်တော့ သန့်ပါတယ်နော်…” “အာ..ကိုကြီးကလည်း သန့်ပါတယ်..ဘာရောဂါမှ မရှိဘူ့း..” ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် လူကတော့ ဆိုက်ကို ဝင်သွားပြီ…။ ညီလေးကလည်း ချက်ချင်းညှိုးကျသွားလိုက်တာ ခုနက သူ မဟုတ်တဲ့အတိုင်းဘဲ…။ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေလိုက်တယ်…။
ကေသရီက ကျနော့် ရင်ဘတ်ကို ခေါင်းအုံးပြီး စောင်လေးခြုံလို့…။ ကျနော်ကတော့ အဲကွန်းခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ချွေးပြန်နေတယ်..။ မနက်က စော်ကြီးလည်း အတွးထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ရောဂါများ ကူးနေမလားဆို့တဲ့ ဆိုက်ကိုကြီးက လူကို ခြောက်လှန့်နေတယ်..။ ကိုယ် ချလိုက်တဲ့ မိန်းမ က သန့်တယ်လို့ ပြောပေမယ့် သူက တကယ်တမ်းတော့ ကြေးစားဘဲလေ…။ ယတိပြတ်ကြီး ပစ်ယုံလို့လည်း မရဘူး..။ အခုက ဘာဘဲပြောပြော ရောဂါကူးစရာရှိရင် ကူးနေနိုင်တဲ့ အနေအထား..။ တကယ်လို့များ ရောဂါကူးလို့ကတော့…….။ ကေသရီကလည်း ရိပ်မိတယ် ထင်တယ်..။ ကျနော့် ဗိုက်က အမွှေးလေးတွေကို ပွတ်ရင်း သူ ဘယ်လောက်သန့်တဲ့ အကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေတယ်…။ သူက ဘယ်လောက် ပြောပြော စိတ်သက်သာရာနဲနဲတော့ ရပေမယ့် လူက လန့်နေပြီ…။ ကေသရီ အဖုတ်အတွင်းသားတွေကည်း ကျနော့် အတံကို ညှပ်ထားလိုက်တာ ပြတ်ထွက်တော့မယ့် အတိုင်း…..ကတ်ကြေးကြနေတာဘဲ..။ ကတ်ကြေးဆိုမှ ငယ်ငယ်တုန့်းက အဖြစ်ကို သတိရမိတယ်..။ တစ်ခါတော့ အစ်မက အပ်ချုပ်နေတုန်း အမေက ဘေးနားမှာထိုင်ပြီး အင်္ကျ ီတစ်ထည်ကို ကြယ်သီးတွေတပ်နေတယ်..။ ကျနော်လည်း ဘာရယ်မဟုတ် သွားစပ်စုရင်း သံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို သွားတွေ့တယ်..။ ကတ်ကြေးမှာလည်း စာလုံးတွေကို အစက် အစက်လေးတွေနဲ့ ထွင်းထားသေးတယ်..။ ကျောင်းတတ်ခါစ အရွယ်ဆိုတော့ စာလုံးတွေကို ပေါင်းမဖတ်တတ်သေးဘူး..။ “အမေ ဒါဘာရေးထားတာလဲ…?” “ဟဲ့..သား…အမေ့ကို ပေးစမ်း…။ နောက်ခါ မကိုင်ရဘူးနော်…။ အဲ့ဒီမှာရေးထားတာ မကွေးကတ်ကြေးတဲ့..။ ညှပ်လိုက်လို့ကတော့ တိခနဲဘဲ..ကလေးတွေ ကိုင်ရင် အန္တရယ်ရှိတယ်..အမေ့ကို ပေး…….” အမေက ကတ်ကြေးကို ကျနော့်လက်ထဲက ယူပြီး အစ်မကို အပ်ချုပ်စက်အောက်က အံ့ဆွဲလေးထဲ ထည့်ခိုင်းလိုက်တယ်။
နောက်ပိုင်း ကျနော် အပ်ချုပ်စက်နားရောက်တိုင်း အမေနဲ့ အစ်မက ကတ်ကြေးကို ကျနော် မယူကိုင်မိအောင် သတိထားပြီး အပ့်ချုပ်စက်အံဆွဲထဲ ထည့်ထည့်ထားတော့တာဘဲ…။ ကျနော်လည်း မကွေးကတ်ကြေးအကြောင်း သတိရသွားရင်း ကေသရီ့ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး… “ကေသရီ..နင့်ဇာတိက ဘယ်ကလဲ..” “ရေစကြိုဘက်က ကိုကြီး…ဘာလို့လဲ..” ဟိုက်……။ ကျနော်ကတော့ ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ကာလသားရောဂါ အရင် ပြေးစစ်ရတယ်..။ အဖြေလွှာ ထုတ်ထုတ်ကြည့်ချင်း လူက လက်တွေတောင် တုန်တယ်..။ တော်သေးတယ် ရောဂါမရှိလို့…။ အိတ်ချ်အိုင်ဗီ စစ်ဖို့တော့ ကျန်သေးတယ်..။ အဲဒီ အတွက်လည်း စိတ်ပူနေရတုန်းဘဲ..။ ဒီကြားထဲ ဟိုစော်ကြီးရဲ့ ရုံးက ဆက်သွယ်လာလို့ အဲဒီရုံးကို သွားရသေးတယ်..။ ပြောချင်တာကတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း စော်ချရ့င် သတိထားကြဗျာ..။ ကွန်ဒွန်တွေက ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ပြောပြော အခန့်မသင့်ရင် ပေါက်ပြဲတတ်တယ်..။ ဒါပါဘဲ.. ပြီးပါပြီ။
← ရက်ရောသောခယ်မချောမီးအတြက္ပထမဆံုး →
Search
Recent Posts
ဆန္ဒပြီးမြောက်စေရန်
အာသာပြေခိုးစား
သီအိုရီအရ
အထိအေတြ႕တစ္ခု
မွေးပြီးစားသောတီလတ်
Post a Comment