ကော့ထားလိုက်မိသည်…..!

ဆောင်းဦးပေါက်ကာစ ညနေခင်းသည် သာယာ ညွတ်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။ကောင်းကင်သည်တိမ်မျှင် တိမ်စတစ်ချို့ကလွဲပြီး လင်းရှင်းနေတော့သည်။ အမှောင်လည်းမဝင်ရောက်သေး။အလင်းရောင်လည်း မဆုတ်သာသေးပေ။နေဝန်းနီနီသည်လည်း ဟိုးးးမိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အနောက်ဘက်ယွန်းယွန်းဆီမှာ နစ်မြှုပ်ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ ဒီလို ဆောင်းဦးပေါက်စ ညနေခင်းတွေကို ဇင်မာ အလွန်သဘောကျသည်။ဒီလို ညနေခင်းရှုခင်းတွေကို ထိုင်ကြည့်ရတာ စိတ်ထဲမှာပျော်သည်။ ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာလည်း ကြည်နူးစိတ်နဲ့ အကြည်ဓါတ်ကလေး တလှပ်လှပ်တိုးဝင်နေတော့သည်။ အိပ်တန်းပြန်ငှက်တို့သည် ဇင်မာ ခေါင်းပေါ်မှ တငြိမ့်ငြိမ့် နဲ့ပြန်သန်းနေကြသည်။ဆောင်းဦးပေါက် လတ်ဆတ်တဲ့ လေညှင်းကလေးတို့သည်လည်း ဇင်မာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်သိုင်းကာ ကျီဆယ်ဆော့ကစားနေကြသည်။ ထို လတ်ဆတ်တဲ့လေညှင်းကလေးတွေကို ဇင်မာ တစ်ဝကြီးရှူ သွင်းလိုက်မိသည်။နှာခေါင်းထိပ်မှာ အေးမြမြ အထိအတွေ့ကို ဇင်မာ သဘောအကျကြီး ကျနေတော့သည်။ `ဟဲ့…ကလေးတွေ မိုးချုပ်နေပြီ လာအိမ်ထဲဝင်ကြ´လို့အော် လိုက်တဲ့ ဘေးခန်းက ဒေါ်ဒေါ်မြင့် အသံကြားမှ မိုးစုန်းစုန်းချပ် မှန်းဇင်မာသိတော့သည်။မဟုတ်ရင် ထိုင်ကောင်းကောင်းနဲ့ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ဘယ်လောက်ထိုင်နေမိမယ် မသိ။ ဇင်မာတို့က ခြံဝန်းတစ်ခုထဲမှာ အဆောင်ပုံစံ ဆောက်ထားတဲ့ အခန်းတွဲမှာ ငှားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းအားလုံး သုံးခန်း။ အလယ်ခန်းမှာ ဒေါ်ဒေါ်မြင့် တို့မိသားစု။ဘယ်ဘက်အစွန်ခန်းမှာ ညားကာစ လင်မယားနှစ်ယောက်နဲ့ ညာဘက်အစွန်ဆုံးမှာ ဇင်မာတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် နေကြသည်။ အခန်းတွေက ကျည်းလွန်းလှသည်။ဆယ်ပေ ငါးပေ ခန်းတွေ အိပ်ယာလည်း ဒီနေရာ ထမင်းချက်လည်းဒီအခန်းကျည်းလေး ထဲမှာပင်ဖြစ်သည်။အခုလိုနေရတာကို ဇင်မာ စိတ်ကုန်သည်။ တစ်နေ့ကျရင်ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကလေး တစ်လုံးတော့ ဝယ်နိုင် ရမည်ဟုတွေးထားသည်။ဒါကြောင့်လည်း စီးတဲ့ရေဆည်တဲ့ ကန်သင်းဆိုသလို လင်တော်မောင် ရှာသမျှ ရသမျှ ပိုက်ဆံကိုချိုးခြံချွေတာသည်။တစ်ခါတစ်လေ မောင်ကတောင် `ငါ့မိန်းမရယ် ချွေတာ တာလည်းချွေတာ တာပေါ့။ ကိုယ့်ဝမ်းဝအောင် ခါးလှအောင်တော့ ဝတ်ဦးစားဦးပေါ့ကွာ´ ဟုပြောတတ်သည်။ဇင်မာ တို့မချွေတာလို့မဖြစ်။အခု သားသမီး မရှိသေးလို့။နောင်များမှာ သားသမီး ရလာရင်ဖြင့် ဒီအခန်းလေးထဲမှာ ဇင်မာတို့မိသားစုဘယ်လိုနေကြမလဲ။ အိုးးးဇင်မာတွေးတောင်မတွေးကြည့်ရဲဘူး။ခတ်ရချည်ရဲ့ရှင်။ ဇင်မာ အိမ်ရှေ့မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်တွေးနေတာကို ရပ်ပြီး နာရီကိုမော့ကြည့်မိသည်။ ည ၈နာရီတောင်ကျော်ပါပေါ့။ မောင့် အတွက်ညစာပြင်ထားဖို့ အချိန်တောင်ရောက်နေပြီ။ မောင်က Taxi မောင်းခြင်းဖြစ်သည်။မနက်စောစောထွက် ညဆို ၉ နာရီလောက်မှပြန်ရောက်တတ်သည်။

မောင့်အတွက် ထမင်းပွဲပြင်ပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ အိပ်ယာထဲမှာ လှဲနေဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ဘေးခန်းက ဒေါ်ဒေါ်မြင့် ယောင်္ကျားပန်းရံဆရာပြန်လာသံကြားရသည်။ အိပ်ယာထဲလှဲမယ်လုပ်မှ ဇင်မာ သတိရမိသည်။ ဒီနေ့က သောကြာနေ့။ဇင်မာတို့လင်မယားနှစ်ယောက် ချစ်ရည်လူးကြမယ့်ည။ဒီလိုလေးတွေးမိရုံနဲ့ ဇင်မာစိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးပျော်ရွှင်စိတ်ကလေး တိုးဝင်လာသည်။ဟုတ်တယ်လေ။ ဒီလို ညမျိုးရောက်ဖို့ ခြောက်ရက်ကြီးများတောင် ဇင်မာစောင့်ခဲ့ရတယ်မလား။ဇင်မာရဲ့မောင်က စည်းကမ်း ကြီးသည်။ညားကာစကတော့ ညတိုင်းမီးကုန်ယမ်းကုန် ချစ်ရည်လူးကြပေမယ့် ၆ လလောက်ကြာတော့။ မောင်က စည်းကမ်းထုတ်လာသည်။တစ်ပါတ်ကိုသောကြာ ညတစ်ညထဲ အတူနေမည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇင်မာလည်းသဘောတူလိုက်ရသည်။မတူလို့လည်းမရ အနေကြာလာတာနဲ့အမျှ မောင့်လီးက သိပ်မလန်းချင်တော့။ ဇင်မာ ပါးစပ်နဲ့စုပ်ပေးတာတောင် မတောင်လာတော့။ အရက်သောက် ဆေးလိပ် သောက်တာကြောင့်လည်းပါမည်။ ဒါကြောင့်လည်းမောင်ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဇင်မာ သဘော မတူလို့ မဖြစ်။မောင်မှ မလုပ်နိုင်တာ ဇင်မာ ဘာတတ်နိုင်မာ လည်းရှင်။ တစ်ပါတ်တစ်ခေါက်တော့ ဇင်မာကို ပုံမှန် လိုးပေး လုပ်ပေးပါသည်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မောင်ဟာ ဇင်မာရဲ့ ချစ်လင်လေ။ဇင်မာ ချစ်လို့ယူထားတာလေ။ ဇင်မာကို မောင်လုံးဝ မလိုးပေးနိုင်ရင်လည်း ဇင်မာ ချစ်မှာပါပဲ။

အိုကွယ်…မောင်ရေ…မောင်ရေ… မောင့်ကို ကျမ ဘယ်လောက်ချစ်လိုက်ရလည်းဆိုတာ သိရဲ့လားရှင့်။ အိပ်ယာထဲ လှဲမယ် စိတ်ကူးပြီးမှ ညအိပ် ဝတ်စုံ တစ်ခါတည်း လဲထားမည်ဟု ဇင်မာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ညအိပ်ဝတ်စုံဆိုတာ တခြားမဟုတ် ခရမ်းရောင် ဇာပေါက်ကလေးတွေနဲ့ ကိုယ်ကျပ်ဂါဝန်ဖြစ်သည်။မောင်က ဒီလို ဂါဝန်ရောင်စုံ ငါးထည်လောက်ဝယ်ပေးထားသည်။ ဇင်မာ အဝတ်အစား အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဘော်လီကအစ ချွတ်ပြီး အဲဒီဂါဝန်တစ်ထည်ထဲဝတ်ထားလိုက်သည်။ ဂါဝန်အောက်မှာ ဇင်မာ ကိုယ်လုံးကလေးက ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား လှနေတော့သည်။ လက်ညှိုးတစ်ထောက်စာ ဇာပေါက်ကလေးတွေပါပြီး ကိုယ်ကြပ်လည်းဖြစ်နေတာကြောင့် ဇင်မာရဲ့ဖွံ့ထွားနေတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးက အပေါက်ကလေးတွေ ကြားကနေ ပြူ ထွက်နေပြန်သည်။ဒီလို ဝတ်စုံဝတ်ထားရင် မောင်အလွန် သဘောကျတတ်သည်။`ငါ့မိန်းမ ဒီဝတ်စုံဝတ်လိုက်တိုင်း ယောင်္ကျား လီးတောင်လာတော့တာပဲကွာ´ဟုပြောတတ်သည်။ မောင့်ရှေ့မာ ဇင်မာရဲ့ လုံးဝန်းကြီးထွားလှတဲ ဖင်လေးကုန်းပြီး ညုတုတုလေး လုပ်ပြလိုက်တာနဲ့ မောင့်လီး တကယ်တောင်လာတတ်သည်။ဒါပေမယ့် ဇင်မာ စဖုတ်လေးထဲ မောင့်လီးမထည့်ခင် ပြီးသွားတတ်တာ ဆိုးသည်။အများစုက မောင့်လီး ဇင်မာ စဖုတ်ထဲဝင်လို့ သွေးတောင်မပူသေးဘူး လက်ရည်တွေ ပန်းထွက်ပြီး မောင်ပြီး သွားတတ်သည်။`တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းမရယ်။

မောင် မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ´ဟုတောင်းပန် တိုးလျိုးနေတတ်သည်။ ဒီလိုဆိုတော့ မောင့်ကို သနားရပြန်သည်။ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ ဇင်မာ မပြီးလည်း ရှိပါစေတော့ပေါ့။မောင် ကောင်းတယ်။ ဇင်မာ စဖုတ်လေးကိုစွဲတယ်ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ။တစ်ခါတစ်လေ မောင်က ချစ်လိုက်တာ မိန်းမရယ်ဟုပြောပြီး ဇင်မာ ပေါင်ကို ဖြဲကားကာ ဇင်မာ စဖုတ်ကို တရှုံရှုံ နမ်းနေတတ်သည်။ မောင့်ဆီက ကာမ အရသာကို မရပေမယ့်အဲဒိလိုလေး မောင့်ရဲ့ချစ်ပြမှုတွေကြောင့် ဇင်မာကျေနပ်ရပါသည်။ ဇင်မာ အိပ်ယာထဲ လှဲချလိုက်သည်။မလုံ့တလုံ ဂါဝန်လေးက ဆီးစပ် အပေါ်နား အထိလိပ်တတ်လာသည်။တစ်ယောက် တည်းမို့ ဇင်မာလည်း ပြန်ဆွဲချမနေတော့။ဇင်မာခြေထောက် နှစ်ချောင်းကိုဒူးထောင်လျှက်သား ဖြဲကား လိုက်သည်။ ဇင်မာ စဖုတ်လေးကို ဖြဲလိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီး စဖုတ်အဝေလေးမာ အေးကနဲဖြစ်သွားသည်။ မောင့်အကြောင်းတွေးရင် ဇင်မာ စဖုတ်လေးကို လက်နဲ့ကိုင်ကြည့်သည်။အိုးးစဖုတ်လေးမှ မဟုတ်ပဲနဲ့ ဇင်မာ ဟာက စဖုတ်ကြီး။အမွှေးကိုပြောင်အောင်ရိတ်ထားတာ ကြောင့် စဖုတ်ကြီးက အထင်းသားပြဲကားနေသည်။ မောင်ရေ မြန်မြန် ပြန်လာပါတော့ ဇင်မာ စဖုတ်ကြီးကို အဆင်သင့် ဖြဲထားတယ်ရှင်ရယ် ဟုစိတ်ထဲကပြောမိသည်။ ဇင်မာ စဖုတ်ထဲကနေ အရည်တွေ စိမ့်ထွက်ကျလာသည်။ စဖုတ်အဝကို လက်ညှိုးနဲ့သပ်ယူကြည့်လိုက်တော့ အရည်အကြည် ချွဲပြစ်ပြစ်လေးတွေ။

ဇင်မာ မနေနိုင်တော့ အလိုးခံချင်စိတ်ကကြောင့် မောင့်ကိုသာ တမျော်မျှော် ဖြစ်နေတော့သည်။ မောင်ရေ…ဇင်မာကို လိုးညှောင့်ပါတော့လား။ လီးကြီးကြီးနဲ့လိုးညှောင့်ပါတော့လား။ ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် လိုးညှောင့်ပါတော့လား ရှင်ရယ်။ ပြောသာပြောရတာ မောင့်လီးက ဇင်မာ လက်မလောက်သာ။ ဇင်မာ စဖုတ်ထဲ ထည့်တာနဲ့တန်းပြီးတာကို တွေးပြီး ဇင်မာ စိတ်အမောကြီး မောသွားမိသည်။ ဇင်မာ စဖုတ်က ကြီးသမှ သိပ်ကြီးတာ။ တင်ပဆုံကြီးတာကြောင့်များလား။ ဇင်မာ မတွေးတတ်တော့။ကော့ကောက်လုံးဝန်းနေတဲ့ ဖင်လုံးကြီးတွေ ကိုယ့်ဘာသာ လက်နဲ့ပင့်မပြီးပါးစပ်နဲ့တောင် ပြန်စုပ်လို့ရတဲ့ နို့ကြီးတွေ လက်သန်းလက်တစ်ဆစ်လောက် ရှိမယ့် စောက်စိကြီးနဲ့ ဒီစဖုတ်အကြီးကြီးကို မောင်လီးလေးနဲ့ ဘယ်လိုများ အားရနိုင်ပါ့မလဲရှင်တို့ရယ်။ဇင်မာ ဒူးကွေးပြီး ဘေးတစ်စောင်းလေးများ အိပ်နေရင်လေ ဇင်မာ စဖုတ်က နောက်မှာ ဖောင်းပြီး ပြူ ထွက်နေတာ။ အဲဒိလို ပုံစံနဲ့များ မောင်တတ်လိုးရင် နှစ်ချက်လောက်စောင့် ပြီးတာနဲ့မောင် လက်ရည်တွေ ပန်းထွက်လာတော့တာပဲ။ ရင်မောရပါလား မောင်ရယ်။ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ချစ်တဲ့စိတ် တစ်ခုထဲနဲ့ ဇင်မာ အလိုဆန္ဓကို မြုသိပ်ထားပါတယ် မောင်။ပြီးတော့ ဇင်မာက မောင့်မိန်းမလေ။ ဇင်မာ ကို မောင်တစ်ယောက်ပဲပိုင်တယ်။

တခြား ဘယ်သူမှ ဇင်မာကို လက်ဖျားနဲ့တောင်မထိစေရဘူး။ ဘေးခန်းက ဒေါ်ဒေါ်မြင့်တို့ဟောက်သံကြားတော့ ဇင်မာ နာရီကို အလန့်တကြား မော့ကြည့်မိသည်။ ဟင် ဇင်မာ အတွေးလွန်နေလိုက်တာ ၁၁ နာရီတောင် ထိုးပါကောလား။မောင်လည်းပြန်မလာသေး။ မောင်တစ်ယောက်အရက်များသောက်နေတာလား။ ဇင်မာ စိတ်ပူသွားသည်။အရက်သောက်ပြီးရင် မောင်က ကုလားသေ ကုလားမောအိပ်တာ။ဇင်မာကို လိုးဖို့နေနေသာသာ ဆင်တတ်နင်းရင်တောင် နိုးမှာမဟုတ်ဘူး။ဒီနေ့ဘယ်လိုဖြစ်တာ ပါလိမ့်။မောင်က ညတိုင်းသောက်တတ်ပေမယ့် ဒီလိုညဆို မသောက်ဘဲစောစော ပြန်လာတတ်သည်။ မောင် အရက်သောက်မလာပါစေနဲ့လို့သာ ဇင်မာ ကြိတ်ဆုတောင်းမိသည်။တစ်ပါတ်မှတစ်ညလေး လင်မယားနှစ်ယောက် ချစ်ကြည်နူးကြတာကိုတော့ ဇင်မာ လက်လွှတ်မခံနိုင်ပါ။ `မိန်းမရေ တံခါးဖွင့်ပါဦးကွာ´ မောင်ပြန်လာပြီ။ဇင်မာ ဆုတောင်းမပြည့်။ မောင့်အသံက အတော်ကို မူးနေတဲ့အသံပေါက်နေသည်။ ဘယ်လောက်တောင်သောက်လာတယ်မသိ။ ဇင်မာလည်း အိပ်ယာထဲမှ ခပ်မြန်မြန် ထပြီး တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သည်။ မောင်က အတော်ကိုမူးနေပြီ။လမ်းတောင်ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့။မောင့်သူငယ်ချင်းကို သက်လွင်က ဘေးကတွဲလာရသည်။ ဇင်မာကို မြင်တော့ မောင်က `ငါ့မိန်းမလေးကို ငါချစ်လိုက်တာ ကွာ´ဟုပြောပြီး ဇင်မာကိုလှမ်းဖတ်သည်။

ဇင်မာလည်း မောင့်ကို အလိုက်သင့်တွဲပြီး အိမ်ထဲဆွဲခေါ်လာရသည်။ `မောင်ရယ် ဘာလို့အဲ့လောက်တောင်သောက်လာတာလဲ´လို့ ဆူလိုက် ပူလိုက်ချင်ပေမယ့် မပြောရက်။ `မောင် ထမင်းစားတော့ မလား´ဟုသာမေးမိသည်။ `မစားတော့ဘူး မိန်းမရေ ဒီနေ့ကိုသက်လွင်ကြီး သူ့ကားရောင်း ထွက်လို့ အောင်ပွဲခံလာတာ။သူ့ကားရောင်းလိုက်တော့ မောင့်ကားနဲ့ပဲ ပြန်လိုက်လာတာ။ဒီည အိမ်မှာ အိပ်လိမ့်မယ်။ လာ ကို သက်လွင်ထိုင်။´ဟုပြောပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဟင်………မောင်ကတော့ မူးမူးနဲ့ပြောချလိုက်ပေမယ့်။ ဇင်မာ မျက်လုံးပျူ းပြီး။ခေါင်းအတော်ကြီးသွားသည်။ ဒီအခန်းထဲမှာ ဇင်မာ တို့လင်မယားနဲ့ ကိုသက်လွင် ဘယ်လိုအိပ်ကြမလဲ။အခုတောင် သုံးယောက်သား အိပ်ယာပေါ်တတ်ထိုင်နေကြရတာ။နေရာ အပိုမှ မရှိတာ။ ဇင်မာ ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ။ ကိုသက်လွင်ဆိုတာလည်း တခြားသူမဟုတ်။ မောင့်ရဲ့အရင်းဆုံးသူငယ်ချင်း။ Taxi လောကမှာ တွဲဖက်။ ဇင်မာနဲ့လည်းအတော်လေး ရင်းနှီးနေသည်။အရင်ကလည်း အိမ်လိုက်လာဖူးပေမယ့် မောင်နဲ့ သောက်စားပြီးပြန်တာပဲ။ အခုလို တစ်ခါမှ ညမအိပ်ဖူး။ဇင်မာ သက်ပျင်းမောကြီးချမိသည်။ `ဘယ်လိုလုပ်သင့်တော်မှာလည်းမောင်ရယ်` လို့ပြောချင် ပေမယ့် ကိုသက်လွင်ရေ့မှာမို့ အားနာတာနဲ့ပြောမထွက်။ မောင်ကလည်းအတော်ကလေးမူးနေတာကြောင့်ပြောလို့ ရမယ့်ပုံမပေါ်။ကိုသက်လွင်လည်းမူးနေပေမယ့် မောင့်လောက်တော့ မဆိုးသေး။

`ကဲ ကိုသက်လွင် မပြန်နဲ့တော့ ကားလည်းမရှိတော့ဘူး။ ဒီမာပဲ ကြုံရာဝင်အိပ်ပြီး မနက်မှ ကျနော်လိုက်ပို့ပေးမယ်´ဟုပြော ပြီး အိပ်ယာထဲလှဲချလိုက်သည်။ ဇင်မာမှာသာမျက်လုံးပျူ းမျက်စံပျူ းနဲ့ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ။ ကိုသက်လွင်ကိုပြောပြီး ပြန်ခိုင်းလိုက်ချင်ပေမယ့် ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်လိုပြန်မလဲ။ဇင်မာ စိတ်ကိုဒုန်းဒုန်းချလိုက်ပြီ `အိမ်က ကျည်းတော့ အားနာလိုက်တာရှင်´ဟုပြောပြီး ကိုသက်လွင်ဘက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုသက်လွင်က `ဟာ ရပါတယ် ဇင်မာရယ် ကျနော်ကသာအားနာနေတာ။ ဘယ်လိုမှမတတ်နိုင်တာရယ်ကြောင့်ပါဗျာ´ဟုပြောပြီး ဇင်မာ တစ်ကိုယ်လုံးကိုသိမ်းကျုံးကြည့်နေသည်။ ပြီးမှအားနာသွားဟန်နဲ့မျက်နာကိုတခြားဖက်လှည့်သွားသည်။ အို………ဇင်မာ တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားတယ်။ ရှက်လိုက်တာလည်းပြောမနေနဲ့တော့။မျက်နာကိုသာ တစ်နေရာသွားဖွက်ထားလိုက်ချင်သည်။ ဇင်မာ ဝတ်ထားတာ ဇာအပေါက်တွေနဲ့ ဂါဝန် အကြပ်။ အောက်မှာလည်း ဂါဝန်က လိပ်တတ်နေတာကြောင့် စဖုတ်လေး ပေါ်လုပေါ်ခင်ဖြစ်နေပြီ။ စောနက စိတ်ရှုတ်တာရော ဇောကပ်နေတာရောကြောင့် သတိမထားမလိုက်။မောင်ပြန်လာရင် အမောပြေ ကြည့်ဖို့ ဝတ်ထားတာကို အခုတော့ ကိုသက်လွင်………… ဇင်မာ ရှက်လိုက်တာလေ။ခေါင်းကို ချက်ချင်းငုံ့ထားမိလိုက်သည်။ ဘာမှ မလုပ်တတ် မကိုင်တတ်တော့။ရင်တွေ တလှပ်လှပ်တုန် လာသည်။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်တော့ ဇာအပေါက်တွေကြား ကနေ နိုးလုံးကြီးတွေက ပျူ ပြဲ ထွက်နေသည်။ကြီးမား တောင့်တင်းတဲ့ ပေါင်လုံးဖွေးဖွေးကြီးတွေက အထင်းသား။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်းရှက်ဖူးတာ ဒီတစ်ခါပဲရှိသေးတယ်။ ကျနော် မီးထပိတ်လိုက်မယ်နော်ဟုပြောပြီး။ ကိုသက်လွင်ထသည်။ဇင်မာလေး ကိုသက်လွင်ကို ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ ထိုင်တောင်ကန်တော့လိုက်ချင်သည်။ ကိုယ့်ရဲ့နမော်နမဲနိုင်တာကိုတွေးပြီး ရှက်ကလဲရှက်။ ဒေါသလည်းထွက်မိတယ်။ ကိုသက်လွင်မီးပိတ်ပြီးတာနဲ့ ဇင်မာ ခြင်ထောင်ချပြီး မောင့်ဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်တယ်။စောင်တထည်ကိုယူပြီးမောင်နဲ့အတူခြုံလိုက်တယ်။ အခုမှ သတိထားမိတာက မောင်က နံရံဘက်ကိုလှည့်ပြီး နံရံနားမှာကပ်အိပ်နေတာပဲ။ မောင့်ကိုမနှိုးချင်တာနဲ့ ဇင်မာလည်းမောင့်ဘက်ကိုစောင်းပြီး နောက်ကြောကနေ မောင့်ကိုလှမ်းဖတ်ပြီး တစောင်းလေး လှဲအိပ်လိုက်တော့တယ်။ တစာင်းလှဲအိပ်တော့မှပဲ ဂါဝန်က ဒုက္ခပေးတော့တာပဲ။ တင်းပါးပေါ်တဲ့အထိ လိပ်တတ်လာတာကြောင့် စောင်အောက်မှာ ဇင်မာ ဖင်တုံးလုံးဖြစ်နေသည်။ ဒီကြားထဲ စောင်ကသေးတော့ နှစ်ယောက်ခြုံလို့မလောက်။ တစောင်း အနေအထားနဲ့ ဇင်မာဖင်ကြီး စောင်အပြင်ကို ပြူ းထွက်နေသည်။မီးပိတ်ထားလို့တော်ရော့မည်ဟုဇင်မာတွေး မိသည်။ပေါ်နေတဲ့ ဖင်လုံးကြီးကြားမှာဇင်မာ စဖုတ်ကြီးက ပျူ းထွက်နေတာမဟုတ်လား။အဲဒိလိုလေးတွေးမိတော့ ဇင်မာ ရင်မှာ လှပ်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ `အို……ငါဘာတွေ တွေးနေတာလဲ´ဟု ကိုယ့်ဘာသာပြောပြီး မောင့်ကိုသာတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖတ်ထားမိသည်။ ခဏနေတော့ ကိုသက်လွင် ခြင်ထောင်ထဲ ဝင်လာပြီး။

ဇင်မာနောက်ကြောမှာ ဝင်အိပ်တယ်။ ဇင်မာ စိတ်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ကြောထဲကနေချမ်းစိမ်စိမ့် ဖြစ်လာတာကြောင့် မောင့်ကိုသာတိုး၍တိုး၍ဖတ်ထားမိတော့တယ်။ `ဒီမောင်တစ်ယောက်နဲ့ခတ်တော့တာပဲ´လို့ စိတ်ထဲကပြောမိလိုက်သည်။မောင်ကတော့ တုတ်တုတ်မျှမလှုတ်။ အိပ်မောကျ ကောင်းတုန်း။ ဇင်မာကတော့ ဘယ်လိုမှ မအိပ်နိုင်။ကိုယ့်ယောင်္ကျားကို ကိုယ်ကဖတ်အိပ်နေပြီး သူစိမ်းယောင်္ကျားတစ်ယောက်က ဇင်မာ နောက်ကြောမှာကပ်အိပ်နေတာ။ ဇင်မာ ဘယ်လိုစိတ်နဲ့များအိပ်ပျော်နိုင်ပါ့မလဲရှင်တို့ရယ်။ ကိုသက်လွင် တစ်ယောက် ဇင်မာ ဘက်စောင်းအိပ်နေ တာလားမသိ သူ့ရဲ့အသက်ရှုလိုက်တိုင်းထွက်လာတဲ့ လေနွေးနွေးတွေက ဇင်မာ နားနောက်ကြောကို လာလာထိနေတယ်။အို ဒီအတိုင်းဆို ကိုသက်လွင် ဇင်မာ နောက်ကို ကပ်အိပ်နေတာပါလား။ဇင်မာကို ထိလုထိခင်ဖြစ်နေ ပြီလားမသိ။ဒါဆို စောင်အပြင်ကို ပျူ ထွက်နေတဲ့ မို့မောက် ဖုကြွနေတဲ့ဇင်မာ ဖင်ကြီး ဖင်ကြားမှာ ဖောင်းပြီး ဆူနေတဲ့ စဖုတ်ကြီး။ကိုသက်လွင် ဒီဘက်ကိုနည်းနည်း လောက်တိုးကပ်လာရင်ဖြင့်။အို……ဇင်မာတွေးရင်း ဖင်စအိုဝ ကိုရှုံ့ပြီး စဖုတ်ကြီးကို တအားညှစ်လိုက်မိတော့သည်။ ညနေက မောင်ပြန်လာရင် အလိုးခံမယ် လို့တွေးပြီး ထန်ခဲ့တဲ့ စိတ်ကြောင့် စဖုတ်ထဲမှာ အရည်ကထွက်ချင်ချင်။ အခုလို စဖုတ်ကို ညှစ်လိုက်မိတော့ စောင်ရည်တွေ တရွှဲရွှဲ ထွက်ကျလာပါတော့တယ်။ဇင်မာ ယောင်ပြီး မောင့်လီးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။လူရော လီးရော အိပ်မောကျနေတဲ့မောင်ကတော့ ဘာမှ သိမယ်မထင်။

ဇင်မာ နောက်ကြောမှာ လှုတ်လျှားသံကြားရတယ်။ အို……ကိုသက်လွင် သူ့ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်တာပါလား။ ဟင်………ဇင်မာ ဆံပင်လေးတွေကို နောက်ကနေ ခပ်ဖွဖွလာနမ်းတယ်။ဇင်မာ စဖုတ်ကို ထပ်ညှစ်လိုက်မိပြန်တယ်။ မောင့်လီးကို လည်း တိုးပြီးဆုတ်လိုက်မိတယ်။ ဇင်မာ မနေနိုင်တော့ အလိုးခံချင်စိတ် တစ်ခုပဲရှိတော့သည်။ ဇင်မာလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်လိုမိန်းမကရော အလိုးမခံချင်ပဲနေ နိုင်ပါ့မလဲရှင်တို့ရယ်။ ဇင်မာဖင်ကြီးတွေကို နောက်ကို တိုးပြီးကောက်ထားမိသည်။ ပိုပြီးလည်း ကော့ထားလိုက်မိသည်။ဇင်မာ စဖုတ်ကြီး နောက်မှာပျူ းထွက်နေမယ်ဆိုတာ ဇင်မာ သိသည်။ ပြီးတော့ စောင်ရည်တွေနဲ့ ရွှဲကျနေမယ်ဆိုတာလည်းဇင်မာ သိသည်။ ဒီအချိန် ကိုသက်လွင်လီးကြီးသာ နောက်ကနေ ထိုးသွင်းလိုက်ရင် လျှောကနဲဝင်သွားမှာပဲဟ ဇင်မာတွေး နေမိသည်။ ကိုသက်လွင်က တစ်ဆင့်တတ်လာသည်။ဇင်မာ ပါးလေးကို ခပ်ဖွဖွ တိုးနမ်းသည်။ပြီးတော့ နောက်ကြောကနေ ဇင်မာ ဖင်လုံးကြီးကို ပွတ်ပြီး စဖုတ် အကွဲကြောင်းတစ်လျေှက် လက်နဲ့ပွတ်ဆွဲနေပြန်သည်။စောင်ရည်တွေရွှဲနေတာကြောင့် ကိုသက်လွင် လက်ချောင်းတစ်ခုလုံးစောင်ရည်တွေနဲ့ပေကြံ ကုန်သည်။

ကိုသက်လွင်က ဇင်မာရဲ့လက်သန်းလောက်ရှိတဲ့ စောင်စိကနေ ဖင်စအိုဝအထိ သူ့လက်ချောင်းကြီးတွေနဲ့ ပွတ်စွဲနေသည်။ဇင်မာ မောင့်လီးကို တိုးပြီး ဆုတ်ကိုင် ထားမိပြန်ပါသည်။ အသားချင်းထိတဲ့အထိ ဇင်မာ အနားကို ကိုသက်လွင်တိုး ကပ်လာသည်။သူ့လီးကြီးနဲ့ ဇင်မာဖင်ကြားကို လာထိသည်။ပူနွေးနွေး အထိအတွေ့မှာ ဇင်မာလည်း ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ တိုးကော့ပေးလိုက်မိပြီး ပေါင်ကိုအနည်းငယ် ဟကာ စဖုတ်ကိုပြဲနိုင်သလောက်ပြဲအောင်ဖြဲကား ထားမိသည်။ ကိုသက်လွင်လီးကြီး ဇင်မာ စဖုတ်ထဲတဖြည်းဖြည်းတိုးဝင် လာသည်။အို………ကြီးလိုက်တဲ့လီးကြီး ဇင်မာ စဖုတ်ထဲမှာ ပြည့်ကြပ်ပြီး အူတွေ အသဲတွေ အထိ လာထိသလိုတောင် ထင်မိတယ်။ဇင်မာ တစောင်းလေး အိပ်နေတာကြောင့် ကိုသက်လွင်လီးကို ဖျစ်ညှစ်ထားသလိုဖြစိနေပြီး စောင်ရည်တွေ ဒီလောက်ထွက်နေတာတောင် စဖုတ်ထဲမှာ လီးကြီးက စီးစီးပိုင်ပိုင်ဝင်နေသည်။

ဇင်မာ လည်း ဖင်ကိုနောက်ကို အားကုန်ပြစ်ထားပြီး ကိုသက်လွင် လိုးတာကို အလိုက်သင့်ခံနေတော့တယ်။ းနေရာကနေ အသက်ရှူ သံတွေ မြန်လာပြီး ခပ်မြန်မြန်လေး လိုးညှောင့်လာသည်။ ဇင်မာလည်း ဖင်ကြီးကို နောက်ဘက်ကော့ကော့ပြီး အလိုးခံနေရင်း နဲ့မောင့်လီးကို တိုးပြီးဆုပ်ကိုင်ထားပြန်တယ်။ ကိုသက်လွင်က ဇင်မာ ဂါဝန်ကိုအပေါ်ထိ စွဲမပြီး ဇင်မာနို့ကြီးတွေကို ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်ရင်း အားရပါရ လိုးနေတော့သည်။ဇင်မာလည်း မောင့်လီးကို တိုး၍တိုး၍ ဆုပ်ကိုင်ရင်း နို့တစ်လုံးက ကိုသက်လွင်ညှစ်တာခံရင်း နောက်နို့တစ်လုံးက မောင့်ကြောကုန်းကို သွားထိနေရင်းနဲ့ ဇင်မာ့အနား တိုးကပ်ပြီး ဇင်မာ နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်နမ်းလားတဲ့ ကိုသက်လွင်ကို ရမ္မာတ်ဇောတွေနဲ့ပြန်လည်စုပ်နမ်းရင်း ဇင်မာဖင်ကြီးကို အားရပါးရ ပြန်လည်ကော့စောင့်နေမိပြီး ဇင်မာရော ကိုသက်လွင်ရော တစ်ယောက်နှုတ်ခမ်းကို တစ်ယောက်ကိုက်ပြီး စောက်ရည်နဲ့ လရည်တွေကို အတူတူပန်းထုတ်လိုက်ကြပါတော့တယ် ….. ပြီးပါပြီ။

Credit

Unicode

ဆောငျးဦးပေါကျကာစ ညနခေငျးသညျ သာယာ ညှတျနူးဖှယျကောငျးလှသညျ။ကောငျးကငျသညျတိမျမြှငျ တိမျစတဈခြို့ကလှဲပွီး လငျးရှငျးနတေော့သညျ။ အမှောငျလညျးမဝငျရောကျသေး။အလငျးရောငျလညျး မဆုတျသာသေးပေ။နဝေနျးနီနီသညျလညျး ဟိုးးးမိုးကုတျစကျဝိုငျး အနောကျဘကျယှနျးယှနျးဆီမှာ နဈမွှုပျပြောကျကှယျလုနီးပါးဖွဈနသေညျ။ ဒီလို ဆောငျးဦးပေါကျစ ညနခေငျးတှကေို ဇငျမာ အလှနျသဘောကသြညျ။ဒီလို ညနခေငျးရှုခငျးတှကေို ထိုငျကွညျ့ရတာ စိတျထဲမှာပြောျသညျ။ ပွီးတော့ စိတျထဲမှာလညျး ကွညျနူးစိတျနဲ့ အကွညျဓါတျကလေး တလှပျလှပျတိုးဝငျနတေော့သညျ။ အိပျတနျးပွနျငှကျတို့သညျ ဇငျမာ ခေါငျးပေါျမှ တငွိမျ့ငွိမျ့ နဲ့ပွနျသနျးနကွေသညျ။ဆောငျးဦးပေါကျ လတျဆတျတဲ့ လညှေငျးကလေးတို့သညျလညျး ဇငျမာ တဈကိုယျလုံးကို ရဈသိုငျးကာ ကြီဆယျဆော့ကစားနကွေသညျ။ ထို လတျဆတျတဲ့လညှေငျးကလေးတှကေို ဇငျမာ တဈဝကွီးရှူ သှငျးလိုကျမိသညျ။နှာခေါငျးထိပျမှာ အေးမွမွ အထိအတှေ့ကို ဇငျမာ သဘောအကကြွီး ကနြတေော့သညျ။ `ဟဲ့…ကလေးတှေ မိုးခြုပျနပွေီ လာအိမျထဲဝငျကွ´လို့အောျ လိုကျတဲ့ ဘေးခနျးက ဒေါျဒေါျမွငျ့ အသံကွားမှ မိုးစုနျးစုနျးခပြျ မှနျးဇငျမာသိတော့သညျ။မဟုတျရငျ ထိုငျကောငျးကောငျးနဲ့ အိမျပေါကျဝမှာ ဘယျလောကျထိုငျနမေိမယျ မသိ။ ဇငျမာတို့က ခွံဝနျးတဈခုထဲမှာ အဆောငျပုံစံ ဆောကျထားတဲ့ အခနျးတှဲမှာ ငှားနကွေခွငျးဖွဈသညျ။

အခနျးအားလုံး သုံးခနျး။ အလယျခနျးမှာ ဒေါျဒေါျမွငျ့ တို့မိသားစု။ဘယျဘကျအစှနျခနျးမှာ ညားကာစ လငျမယားနှဈယောကျနဲ့ ညာဘကျအစှနျဆုံးမှာ ဇငျမာတို့ လငျမယားနှဈယောကျ နကွေသညျ။ အခနျးတှကေ ကညြျးလှနျးလှသညျ။ဆယျပေ ငါးပေ ခနျးတှေ အိပျယာလညျး ဒီနရော ထမငျးခကြျလညျးဒီအခနျးကညြျးလေး ထဲမှာပငျဖွဈသညျ။အခုလိုနရေတာကို ဇငျမာ စိတျကုနျသညျ။ တဈနေ့ကရြငျကိုယျပိုငျအိမျကလေး တဈလုံးတော့ ဝယျနိုငျ ရမညျဟုတှေးထားသညျ။ဒါကွောငျ့လညျး စီးတဲ့ရဆေညျတဲ့ ကနျသငျးဆိုသလို လငျတောျမောငျ ရှာသမြှ ရသမြှ ပိုကျဆံကိုခြိုးခွံခြှတောသညျ။တဈခါတဈလေ မောငျကတောငျ `ငါ့မိနျးမရယျ ခြှတော တာလညျးခြှတော တာပေါ့။ ကိုယျ့ဝမျးဝအောငျ ခါးလှအောငျတော့ ဝတျဦးစားဦးပေါ့ကှာ´ ဟုပွောတတျသညျ။ဇငျမာ တို့မခြှတောလို့မဖွဈ။အခု သားသမီး မရှိသေးလို့။နောငျမြားမှာ သားသမီး ရလာရငျဖွငျ့ ဒီအခနျးလေးထဲမှာ ဇငျမာတို့မိသားစုဘယျလိုနကွေမလဲ။ အိုးးးဇငျမာတှေးတောငျမတှေးကွညျ့ရဲဘူး။ခတျရခညြျရဲ့ရှငျ။ ဇငျမာ အိမျရှေ့မှာ ငုတျတုတျထိုငျတှေးနတောကို ရပျပွီး နာရီကိုမော့ကွညျ့မိသညျ။ ည ၈နာရီတောငျကြောျပါပေါ့။ မောငျ့ အတှကျညစာပွငျထားဖို့ အခြိနျတောငျရောကျနပွေီ။ မောငျက Taxi မောငျးခွငျးဖွဈသညျ။မနကျစောစောထှကျ ညဆို ၉ နာရီလောကျမှပွနျရောကျတတျသညျ။

မောငျ့အတှကျ ထမငျးပှဲပွငျပွီး ဘာမှလုပျစရာမရှိတာနဲ့ အိပျယာထဲမှာ လှဲနဖေို့ဆုံးဖွတျလိုကျသညျ။ဘေးခနျးက ဒေါျဒေါျမွငျ့ ယောငျ်ကြားပနျးရံဆရာပွနျလာသံကွားရသညျ။ အိပျယာထဲလှဲမယျလုပျမှ ဇငျမာ သတိရမိသညျ။ ဒီနေ့က သောကွာနေ့။ဇငျမာတို့လငျမယားနှဈယောကျ ခစြျရညျလူးကွမယျ့ည။ဒီလိုလေးတှေးမိရုံနဲ့ ဇငျမာစိတျထဲမှာ ကွညျနူးပြောျရှှငျစိတျကလေး တိုးဝငျလာသညျ။ဟုတျတယျလေ။ ဒီလို ညမြိုးရောကျဖို့ ခွောကျရကျကွီးမြားတောငျ ဇငျမာစောငျ့ခဲ့ရတယျမလား။ဇငျမာရဲ့မောငျက စညျးကမျး ကွီးသညျ။ညားကာစကတော့ ညတိုငျးမီးကုနျယမျးကုနျ ခစြျရညျလူးကွပမေယျ့ ၆ လလောကျကွာတော့။ မောငျက စညျးကမျးထုတျလာသညျ။တဈပါတျကိုသောကွာ ညတဈညထဲ အတူနမေညျဟု သတျမှတျလိုကျခွငျးဖွဈသညျ။ ဇငျမာလညျးသဘောတူလိုကျရသညျ။မတူလို့လညျးမရ အနကွောလာတာနဲ့အမြှ မောငျ့လီးက သိပျမလနျးခငြျတော့။ ဇငျမာ ပါးစပျနဲ့စုပျပေးတာတောငျ မတောငျလာတော့။ အရကျသောကျ ဆေးလိပျ သောကျတာကွောငျ့လညျးပါမညျ။ ဒါကွောငျ့လညျးမောငျရဲ့ဆုံးဖွတျခကြျကို ဇငျမာ သဘော မတူလို့ မဖွဈ။မောငျမှ မလုပျနိုငျတာ ဇငျမာ ဘာတတျနိုငျမာ လညျးရှငျ။ တဈပါတျတဈခေါကျတော့ ဇငျမာကို ပုံမှနျ လိုးပေး လုပျပေးပါသညျ။ဘယျလိုပဲဖွဈဖွဈ မောငျဟာ ဇငျမာရဲ့ ခစြျလငျလေ။ဇငျမာ ခစြျလို့ယူထားတာလေ။ ဇငျမာကို မောငျလုံးဝ မလိုးပေးနိုငျရငျလညျး ဇငျမာ ခစြျမှာပါပဲ။

အိုကှယျ…မောငျရေ…မောငျရေ… မောငျ့ကို ကမြ ဘယျလောကျခစြျလိုကျရလညျးဆိုတာ သိရဲ့လားရှငျ့။ အိပျယာထဲ လှဲမယျ စိတျကူးပွီးမှ ညအိပျ ဝတျစုံ တဈခါတညျး လဲထားမညျဟု ဇငျမာဆုံးဖွတျလိုကျသညျ။ညအိပျဝတျစုံဆိုတာ တခွားမဟုတျ ခရမျးရောငျ ဇာပေါကျကလေးတှနေဲ့ ကိုယျကပြျဂါဝနျဖွဈသညျ။မောငျက ဒီလို ဂါဝနျရောငျစုံ ငါးထညျလောကျဝယျပေးထားသညျ။ ဇငျမာ အဝတျအစား အတှငျးခံဘောငျးဘီ ဘောျလီကအစ ခြှတျပွီး အဲဒီဂါဝနျတဈထညျထဲဝတျထားလိုကျသညျ။ ဂါဝနျအောကျမှာ ဇငျမာ ကိုယျလုံးကလေးက ဖှံ့ဖှံ့ထှားထှား လှနတေော့သညျ။ လကျညှိုးတဈထောကျစာ ဇာပေါကျကလေးတှပေါပွီး ကိုယျကွပျလညျးဖွဈနတောကွောငျ့ ဇငျမာရဲ့ဖှံ့ထှားနတေဲ့ ကိုယျလုံးကွီးက အပေါကျကလေးတှေ ကွားကနေ ပွူ ထှကျနပွေနျသညျ။ဒီလို ဝတျစုံဝတျထားရငျ မောငျအလှနျ သဘောကတြတျသညျ။`ငါ့မိနျးမ ဒီဝတျစုံဝတျလိုကျတိုငျး ယောငျ်ကြား လီးတောငျလာတော့တာပဲကှာ´ဟုပွောတတျသညျ။ မောငျ့ရှေ့မာ ဇငျမာရဲ့ လုံးဝနျးကွီးထှားလှတဲ ဖငျလေးကုနျးပွီး ညုတုတုလေး လုပျပွလိုကျတာနဲ့ မောငျ့လီး တကယျတောငျလာတတျသညျ။ဒါပမေယျ့ ဇငျမာ စဖုတျလေးထဲ မောငျ့လီးမထညျ့ခငျ ပွီးသှားတတျတာ ဆိုးသညျ။အမြားစုက မောငျ့လီး ဇငျမာ စဖုတျထဲဝငျလို့ သှေးတောငျမပူသေးဘူး လကျရညျတှေ ပနျးထှကျပွီး မောငျပွီး သှားတတျသညျ။`တောငျးပနျပါတယျ မိနျးမရယျ။

မောငျ မထိနျးနိုငျတော့လို့ပါ´ဟုတောငျးပနျ တိုးလြိုးနတေတျသညျ။ ဒီလိုဆိုတော့ မောငျ့ကို သနားရပွနျသညျ။ဘယျတတျနိုငျမလဲ။ ဇငျမာ မပွီးလညျး ရှိပါစတေော့ပေါ့။မောငျ ကောငျးတယျ။ ဇငျမာ စဖုတျလေးကိုစှဲတယျဆိုရငျ ပွီးတာပါပဲ။တဈခါတဈလေ မောငျက ခစြျလိုကျတာ မိနျးမရယျဟုပွောပွီး ဇငျမာ ပေါငျကို ဖွဲကားကာ ဇငျမာ စဖုတျကို တရှုံရှုံ နမျးနတေတျသညျ။ မောငျ့ဆီက ကာမ အရသာကို မရပမေယျ့အဲဒိလိုလေး မောငျ့ရဲ့ခစြျပွမှုတှကွေောငျ့ ဇငျမာကြနေပျရပါသညျ။ ဇငျမာ အိပျယာထဲ လှဲခလြိုကျသညျ။မလုံ့တလုံ ဂါဝနျလေးက ဆီးစပျ အပေါျနား အထိလိပျတတျလာသညျ။တဈယောကျ တညျးမို့ ဇငျမာလညျး ပွနျဆှဲခမြနတေော့။ဇငျမာခွထေောကျ နှဈခြောငျးကိုဒူးထောငျလြှကျသား ဖွဲကား လိုကျသညျ။ ဇငျမာ စဖုတျလေးကို ဖွဲလိုကျသလိုဖွဈသှားပွီး စဖုတျအဝလေေးမာ အေးကနဲဖွဈသှားသညျ။ မောငျ့အကွောငျးတှေးရငျ ဇငျမာ စဖုတျလေးကို လကျနဲ့ကိုငျကွညျ့သညျ။အိုးးစဖုတျလေးမှ မဟုတျပဲနဲ့ ဇငျမာ ဟာက စဖုတျကွီး။အမှှေးကိုပွောငျအောငျရိတျထားတာ ကွောငျ့ စဖုတျကွီးက အထငျးသားပွဲကားနသေညျ။ မောငျရေ မွနျမွနျ ပွနျလာပါတော့ ဇငျမာ စဖုတျကွီးကို အဆငျသငျ့ ဖွဲထားတယျရှငျရယျ ဟုစိတျထဲကပွောမိသညျ။ ဇငျမာ စဖုတျထဲကနေ အရညျတှေ စိမျ့ထှကျကလြာသညျ။ စဖုတျအဝကို လကျညှိုးနဲ့သပျယူကွညျ့လိုကျတော့ အရညျအကွညျ ခြှဲပွဈပွဈလေးတှေ။

ဇငျမာ မနနေိုငျတော့ အလိုးခံခငြျစိတျကကွောငျ့ မောငျ့ကိုသာ တမြောျမြှောျ ဖွဈနတေော့သညျ။ မောငျရေ…ဇငျမာကို လိုးညှောငျ့ပါတော့လား။ လီးကွီးကွီးနဲ့လိုးညှောငျ့ပါတော့လား။ ပစြျပစြျနှဈနှဈ လိုးညှောငျ့ပါတော့လား ရှငျရယျ။ ပွောသာပွောရတာ မောငျ့လီးက ဇငျမာ လကျမလောကျသာ။ ဇငျမာ စဖုတျထဲ ထညျ့တာနဲ့တနျးပွီးတာကို တှေးပွီး ဇငျမာ စိတျအမောကွီး မောသှားမိသညျ။ ဇငျမာ စဖုတျက ကွီးသမှ သိပျကွီးတာ။ တငျပဆုံကွီးတာကွောငျ့မြားလား။ ဇငျမာ မတှေးတတျတော့။ကော့ကောကျလုံးဝနျးနတေဲ့ ဖငျလုံးကွီးတှေ ကိုယျ့ဘာသာ လကျနဲ့ပငျ့မပွီးပါးစပျနဲ့တောငျ ပွနျစုပျလို့ရတဲ့ နို့ကွီးတှေ လကျသနျးလကျတဈဆဈလောကျ ရှိမယျ့ စောကျစိကွီးနဲ့ ဒီစဖုတျအကွီးကွီးကို မောငျလီးလေးနဲ့ ဘယျလိုမြား အားရနိုငျပါ့မလဲရှငျတို့ရယျ။ဇငျမာ ဒူးကှေးပွီး ဘေးတဈစောငျးလေးမြား အိပျနရေငျလေ ဇငျမာ စဖုတျက နောကျမှာ ဖောငျးပွီး ပွူ ထှကျနတော။ အဲဒိလို ပုံစံနဲ့မြား မောငျတတျလိုးရငျ နှဈခကြျလောကျစောငျ့ ပွီးတာနဲ့မောငျ လကျရညျတှေ ပနျးထှကျလာတော့တာပဲ။ ရငျမောရပါလား မောငျရယျ။ဘယျတတျနိုငျပါ့မလဲ။ ခစြျတဲ့စိတျ တဈခုထဲနဲ့ ဇငျမာ အလိုဆန်ဓကို မွုသိပျထားပါတယျ မောငျ။ပွီးတော့ ဇငျမာက မောငျ့မိနျးမလေ။ ဇငျမာ ကို မောငျတဈယောကျပဲပိုငျတယျ။

တခွား ဘယျသူမှ ဇငျမာကို လကျဖြားနဲ့တောငျမထိစရေဘူး။ ဘေးခနျးက ဒေါျဒေါျမွငျ့တို့ဟောကျသံကွားတော့ ဇငျမာ နာရီကို အလနျ့တကွား မော့ကွညျ့မိသညျ။ ဟငျ ဇငျမာ အတှေးလှနျနလေိုကျတာ ၁၁ နာရီတောငျ ထိုးပါကောလား။မောငျလညျးပွနျမလာသေး။ မောငျတဈယောကျအရကျမြားသောကျနတောလား။ ဇငျမာ စိတျပူသှားသညျ။အရကျသောကျပွီးရငျ မောငျက ကုလားသေ ကုလားမောအိပျတာ။ဇငျမာကို လိုးဖို့နနေသောသာ ဆငျတတျနငျးရငျတောငျ နိုးမှာမဟုတျဘူး။ဒီနေ့ဘယျလိုဖွဈတာ ပါလိမျ့။မောငျက ညတိုငျးသောကျတတျပမေယျ့ ဒီလိုညဆို မသောကျဘဲစောစော ပွနျလာတတျသညျ။ မောငျ အရကျသောကျမလာပါစနေဲ့လို့သာ ဇငျမာ ကွိတျဆုတောငျးမိသညျ။တဈပါတျမှတဈညလေး လငျမယားနှဈယောကျ ခစြျကွညျနူးကွတာကိုတော့ ဇငျမာ လကျလှှတျမခံနိုငျပါ။ `မိနျးမရေ တံခါးဖှငျ့ပါဦးကှာ´ မောငျပွနျလာပွီ။ဇငျမာ ဆုတောငျးမပွညျ့။ မောငျ့အသံက အတောျကို မူးနတေဲ့အသံပေါကျနသေညျ။ ဘယျလောကျတောငျသောကျလာတယျမသိ။ ဇငျမာလညျး အိပျယာထဲမှ ခပျမွနျမွနျ ထပွီး တံခါးသှားဖှငျ့လိုကျသညျ။ မောငျက အတောျကိုမူးနပွေီ။လမျးတောငျကောငျးကောငျး မလြှောကျနိုငျတော့။မောငျ့သူငယျခငြျးကို သကျလှငျက ဘေးကတှဲလာရသညျ။ ဇငျမာကို မွငျတော့ မောငျက `ငါ့မိနျးမလေးကို ငါခစြျလိုကျတာ ကှာ´ဟုပွောပွီး ဇငျမာကိုလှမျးဖတျသညျ။

ဇငျမာလညျး မောငျ့ကို အလိုကျသငျ့တှဲပွီး အိမျထဲဆှဲခေါျလာရသညျ။ `မောငျရယျ ဘာလို့အဲ့လောကျတောငျသောကျလာတာလဲ´လို့ ဆူလိုကျ ပူလိုကျခငြျပမေယျ့ မပွောရကျ။ `မောငျ ထမငျးစားတော့ မလား´ဟုသာမေးမိသညျ။ `မစားတော့ဘူး မိနျးမရေ ဒီနေ့ကိုသကျလှငျကွီး သူ့ကားရောငျး ထှကျလို့ အောငျပှဲခံလာတာ။သူ့ကားရောငျးလိုကျတော့ မောငျ့ကားနဲ့ပဲ ပွနျလိုကျလာတာ။ဒီည အိမျမှာ အိပျလိမျ့မယျ။ လာ ကို သကျလှငျထိုငျ။´ဟုပွောပွီး ထိုငျခလြိုကျသညျ။ ဟငျ………မောငျကတော့ မူးမူးနဲ့ပွောခလြိုကျပမေယျ့။ ဇငျမာ မကြျလုံးပြူ းပွီး။ခေါငျးအတောျကွီးသှားသညျ။ ဒီအခနျးထဲမှာ ဇငျမာ တို့လငျမယားနဲ့ ကိုသကျလှငျ ဘယျလိုအိပျကွမလဲ။အခုတောငျ သုံးယောကျသား အိပျယာပေါျတတျထိုငျနကွေရတာ။နရော အပိုမှ မရှိတာ။ ဇငျမာ ဘယျလို လုပျရပါ့မလဲ။ ကိုသကျလှငျဆိုတာလညျး တခွားသူမဟုတျ။ မောငျ့ရဲ့အရငျးဆုံးသူငယျခငြျး။ Taxi လောကမှာ တှဲဖကျ။ ဇငျမာနဲ့လညျးအတောျလေး ရငျးနှီးနသေညျ။အရငျကလညျး အိမျလိုကျလာဖူးပမေယျ့ မောငျနဲ့ သောကျစားပွီးပွနျတာပဲ။ အခုလို တဈခါမှ ညမအိပျဖူး။ဇငျမာ သကျပငြျးမောကွီးခမြိသညျ။ `ဘယျလိုလုပျသငျ့တောျမှာလညျးမောငျရယျ` လို့ပွောခငြျ ပမေယျ့ ကိုသကျလှငျရေ့မှာမို့ အားနာတာနဲ့ပွောမထှကျ။ မောငျကလညျးအတောျကလေးမူးနတောကွောငျ့ပွောလို့ ရမယျ့ပုံမပေါျ။ကိုသကျလှငျလညျးမူးနပေမေယျ့ မောငျ့လောကျတော့ မဆိုးသေး။

`ကဲ ကိုသကျလှငျ မပွနျနဲ့တော့ ကားလညျးမရှိတော့ဘူး။ ဒီမာပဲ ကွုံရာဝငျအိပျပွီး မနကျမှ ကနြောျလိုကျပို့ပေးမယျ´ဟုပွော ပွီး အိပျယာထဲလှဲခလြိုကျသညျ။ ဇငျမာမှာသာမကြျလုံးပြူ းမကြျစံပြူ းနဲ့ခွမေကိုငျမိ လကျမကိုငျမိ။ ကိုသကျလှငျကိုပွောပွီး ပွနျခိုငျးလိုကျခငြျပမေယျ့ ဒီအခြိနျကွီး ဘယျလိုပွနျမလဲ။ဇငျမာ စိတျကိုဒုနျးဒုနျးခလြိုကျပွီ `အိမျက ကညြျးတော့ အားနာလိုကျတာရှငျ´ဟုပွောပွီး ကိုသကျလှငျဘကျလှညျ့ကွညျ့လိုကျသညျ။ ကိုသကျလှငျက `ဟာ ရပါတယျ ဇငျမာရယျ ကနြောျကသာအားနာနတော။ ဘယျလိုမှမတတျနိုငျတာရယျကွောငျ့ပါဗြာ´ဟုပွောပွီး ဇငျမာ တဈကိုယျလုံးကိုသိမျးကြုံးကွညျ့နသေညျ။ ပွီးမှအားနာသှားဟနျနဲ့မကြျနာကိုတခွားဖကျလှညျ့သှားသညျ။ အို………ဇငျမာ တဈကိုယျလုံး ထူပူသှားတယျ။ ရှကျလိုကျတာလညျးပွောမနနေဲ့တော့။မကြျနာကိုသာ တဈနရောသှားဖှကျထားလိုကျခငြျသညျ။ ဇငျမာ ဝတျထားတာ ဇာအပေါကျတှနေဲ့ ဂါဝနျ အကွပျ။ အောကျမှာလညျး ဂါဝနျက လိပျတတျနတောကွောငျ့ စဖုတျလေး ပေါျလုပေါျခငျဖွဈနပွေီ။ စောနက စိတျရှုတျတာရော ဇောကပျနတောရောကွောငျ့ သတိမထားမလိုကျ။မောငျပွနျလာရငျ အမောပွေ ကွညျ့ဖို့ ဝတျထားတာကို အခုတော့ ကိုသကျလှငျ………… ဇငျမာ ရှကျလိုကျတာလေ။ခေါငျးကို ခကြျခငြျးငုံ့ထားမိလိုကျသညျ။ ဘာမှ မလုပျတတျ မကိုငျတတျတော့။ရငျတှေ တလှပျလှပျတုနျ လာသညျ။ကိုယျ့ကိုယျကိုယျပွနျကွညျ့တော့ ဇာအပေါကျတှကွေား ကနေ နိုးလုံးကွီးတှကေ ပြူ ပွဲ ထှကျနသေညျ။ကွီးမား တောငျ့တငျးတဲ့ ပေါငျလုံးဖှေးဖှေးကွီးတှကေ အထငျးသား။

ကိုယျ့ကိုယျကိုယျ ပွနျကွညျ့ရငျးရှကျဖူးတာ ဒီတဈခါပဲရှိသေးတယျ။ ကနြောျ မီးထပိတျလိုကျမယျနောျဟုပွောပွီး။ ကိုသကျလှငျထသညျ။ဇငျမာလေး ကိုသကျလှငျကို ကြေးဇူးတငျလှနျးလို့ ထိုငျတောငျကနျတော့လိုကျခငြျသညျ။ ကိုယျ့ရဲ့နမောျနမဲနိုငျတာကိုတှေးပွီး ရှကျကလဲရှကျ။ ဒေါသလညျးထှကျမိတယျ။ ကိုသကျလှငျမီးပိတျပွီးတာနဲ့ ဇငျမာ ခွငျထောငျခပြွီး မောငျ့ဘေးမှာ လှဲအိပျလိုကျတယျ။စောငျတထညျကိုယူပွီးမောငျနဲ့အတူခွုံလိုကျတယျ။ အခုမှ သတိထားမိတာက မောငျက နံရံဘကျကိုလှညျ့ပွီး နံရံနားမှာကပျအိပျနတောပဲ။ မောငျ့ကိုမနှိုးခငြျတာနဲ့ ဇငျမာလညျးမောငျ့ဘကျကိုစောငျးပွီး နောကျကွောကနေ မောငျ့ကိုလှမျးဖတျပွီး တစောငျးလေး လှဲအိပျလိုကျတော့တယျ။ တစာငျးလှဲအိပျတော့မှပဲ ဂါဝနျက ဒုက်ခပေးတော့တာပဲ။ တငျးပါးပေါျတဲ့အထိ လိပျတတျလာတာကွောငျ့ စောငျအောကျမှာ ဇငျမာ ဖငျတုံးလုံးဖွဈနသေညျ။ ဒီကွားထဲ စောငျကသေးတော့ နှဈယောကျခွုံလို့မလောကျ။ တစောငျး အနအေထားနဲ့ ဇငျမာဖငျကွီး စောငျအပွငျကို ပွူ းထှကျနသေညျ။မီးပိတျထားလို့တောျရော့မညျဟုဇငျမာတှေး မိသညျ။ပေါျနတေဲ့ ဖငျလုံးကွီးကွားမှာဇငျမာ စဖုတျကွီးက ပြူ းထှကျနတောမဟုတျလား။အဲဒိလိုလေးတှေးမိတော့ ဇငျမာ ရငျမှာ လှပျကနဲဖွဈသှားသညျ။ `အို……ငါဘာတှေ တှေးနတောလဲ´ဟု ကိုယျ့ဘာသာပွောပွီး မောငျ့ကိုသာတငျးတငျးကွပျကွပျဖတျထားမိသညျ။ ခဏနတေော့ ကိုသကျလှငျ ခွငျထောငျထဲ ဝငျလာပွီး။

ဇငျမာနောကျကွောမှာ ဝငျအိပျတယျ။ ဇငျမာ စိတျထဲမှာ လှိုကျခနဲဖွဈသှားပွီး ကွောထဲကနခေမြျးစိမျစိမျ့ ဖွဈလာတာကွောငျ့ မောငျ့ကိုသာတိုး၍တိုး၍ဖတျထားမိတော့တယျ။ `ဒီမောငျတဈယောကျနဲ့ခတျတော့တာပဲ´လို့ စိတျထဲကပွောမိလိုကျသညျ။မောငျကတော့ တုတျတုတျမြှမလှုတျ။ အိပျမောကြ ကောငျးတုနျး။ ဇငျမာကတော့ ဘယျလိုမှ မအိပျနိုငျ။ကိုယျ့ယောငျ်ကြားကို ကိုယျကဖတျအိပျနပွေီး သူစိမျးယောငျ်ကြားတဈယောကျက ဇငျမာ နောကျကွောမှာကပျအိပျနတော။ ဇငျမာ ဘယျလိုစိတျနဲ့မြားအိပျပြောျနိုငျပါ့မလဲရှငျတို့ရယျ။ ကိုသကျလှငျ တဈယောကျ ဇငျမာ ဘကျစောငျးအိပျနေ တာလားမသိ သူ့ရဲ့အသကျရှုလိုကျတိုငျးထှကျလာတဲ့ လနှေေးနှေးတှကေ ဇငျမာ နားနောကျကွောကို လာလာထိနတေယျ။အို ဒီအတိုငျးဆို ကိုသကျလှငျ ဇငျမာ နောကျကို ကပျအိပျနတောပါလား။ဇငျမာကို ထိလုထိခငျဖွဈနေ ပွီလားမသိ။ဒါဆို စောငျအပွငျကို ပြူ ထှကျနတေဲ့ မို့မောကျ ဖုကွှနတေဲ့ဇငျမာ ဖငျကွီး ဖငျကွားမှာ ဖောငျးပွီး ဆူနတေဲ့ စဖုတျကွီး။ကိုသကျလှငျ ဒီဘကျကိုနညျးနညျး လောကျတိုးကပျလာရငျဖွငျ့။အို……ဇငျမာတှေးရငျး ဖငျစအိုဝ ကိုရှုံ့ပွီး စဖုတျကွီးကို တအားညှဈလိုကျမိတော့သညျ။ ညနကေ မောငျပွနျလာရငျ အလိုးခံမယျ လို့တှေးပွီး ထနျခဲ့တဲ့ စိတျကွောငျ့ စဖုတျထဲမှာ အရညျကထှကျခငြျခငြျ။ အခုလို စဖုတျကို ညှဈလိုကျမိတော့ စောငျရညျတှေ တရှှဲရှှဲ ထှကျကလြာပါတော့တယျ။ဇငျမာ ယောငျပွီး မောငျ့လီးလေးကို ဆုပျကိုငျလိုကျမိတယျ။လူရော လီးရော အိပျမောကနြတေဲ့မောငျကတော့ ဘာမှ သိမယျမထငျ။

ဇငျမာ နောကျကွောမှာ လှုတျလြှားသံကွားရတယျ။ အို……ကိုသကျလှငျ သူ့ပုဆိုးကို ခြှတျခလြိုကျတာပါလား။ ဟငျ………ဇငျမာ ဆံပငျလေးတှကေို နောကျကနေ ခပျဖှဖှလာနမျးတယျ။ဇငျမာ စဖုတျကို ထပျညှဈလိုကျမိပွနျတယျ။ မောငျ့လီးကို လညျး တိုးပွီးဆုတျလိုကျမိတယျ။ ဇငျမာ မနနေိုငျတော့ အလိုးခံခငြျစိတျ တဈခုပဲရှိတော့သညျ။ ဇငျမာလို အခွအေနမြေိုးမှာ ဘယျလိုမိနျးမကရော အလိုးမခံခငြျပဲနေ နိုငျပါ့မလဲရှငျတို့ရယျ။ ဇငျမာဖငျကွီးတှကေို နောကျကို တိုးပွီးကောကျထားမိသညျ။ ပိုပွီးလညျး ကော့ထားလိုကျမိသညျ။ဇငျမာ စဖုတျကွီး နောကျမှာပြူ းထှကျနမေယျဆိုတာ ဇငျမာ သိသညျ။ ပွီးတော့ စောငျရညျတှနေဲ့ ရှှဲကနြမေယျဆိုတာလညျးဇငျမာ သိသညျ။ ဒီအခြိနျ ကိုသကျလှငျလီးကွီးသာ နောကျကနေ ထိုးသှငျးလိုကျရငျ လြှောကနဲဝငျသှားမှာပဲဟ ဇငျမာတှေး နမေိသညျ။ ကိုသကျလှငျက တဈဆငျ့တတျလာသညျ။ဇငျမာ ပါးလေးကို ခပျဖှဖှ တိုးနမျးသညျ။ပွီးတော့ နောကျကွောကနေ ဇငျမာ ဖငျလုံးကွီးကို ပှတျပွီး စဖုတျ အကှဲကွောငျးတဈလြေှကျ လကျနဲ့ပှတျဆှဲနပွေနျသညျ။စောငျရညျတှရှေှဲနတောကွောငျ့ ကိုသကျလှငျ လကျခြောငျးတဈခုလုံးစောငျရညျတှနေဲ့ပကွေံ ကုနျသညျ။

ကိုသကျလှငျက ဇငျမာရဲ့လကျသနျးလောကျရှိတဲ့ စောငျစိကနေ ဖငျစအိုဝအထိ သူ့လကျခြောငျးကွီးတှနေဲ့ ပှတျစှဲနသေညျ။ဇငျမာ မောငျ့လီးကို တိုးပွီး ဆုတျကိုငျ ထားမိပွနျပါသညျ။ အသားခငြျးထိတဲ့အထိ ဇငျမာ အနားကို ကိုသကျလှငျတိုး ကပျလာသညျ။သူ့လီးကွီးနဲ့ ဇငျမာဖငျကွားကို လာထိသညျ။ပူနှေးနှေး အထိအတှေ့မှာ ဇငျမာလညျး ဖငျကွီးကို နောကျသို့ တိုးကော့ပေးလိုကျမိပွီး ပေါငျကိုအနညျးငယျ ဟကာ စဖုတျကိုပွဲနိုငျသလောကျပွဲအောငျဖွဲကား ထားမိသညျ။ ကိုသကျလှငျလီးကွီး ဇငျမာ စဖုတျထဲတဖွညျးဖွညျးတိုးဝငျ လာသညျ။အို………ကွီးလိုကျတဲ့လီးကွီး ဇငျမာ စဖုတျထဲမှာ ပွညျ့ကွပျပွီး အူတှေ အသဲတှေ အထိ လာထိသလိုတောငျ ထငျမိတယျ။ဇငျမာ တစောငျးလေး အိပျနတောကွောငျ့ ကိုသကျလှငျလီးကို ဖစြျညှဈထားသလိုဖွစိနပွေီး စောငျရညျတှေ ဒီလောကျထှကျနတောတောငျ စဖုတျထဲမှာ လီးကွီးက စီးစီးပိုငျပိုငျဝငျနသေညျ။

ဇငျမာ လညျး ဖငျကိုနောကျကို အားကုနျပွဈထားပွီး ကိုသကျလှငျ လိုးတာကို အလိုကျသငျ့ခံနတေော့တယျ။ းနရောကနေ အသကျရှူ သံတှေ မွနျလာပွီး ခပျမွနျမွနျလေး လိုးညှောငျ့လာသညျ။ ဇငျမာလညျး ဖငျကွီးကို နောကျဘကျကော့ကော့ပွီး အလိုးခံနရေငျး နဲ့မောငျ့လီးကို တိုးပွီးဆုပျကိုငျထားပွနျတယျ။ ကိုသကျလှငျက ဇငျမာ ဂါဝနျကိုအပေါျထိ စှဲမပွီး ဇငျမာနို့ကွီးတှကေို ဖစြျညှဈဆုပျကိုငျရငျး အားရပါရ လိုးနတေော့သညျ။ဇငျမာလညျး မောငျ့လီးကို တိုး၍တိုး၍ ဆုပျကိုငျရငျး နို့တဈလုံးက ကိုသကျလှငျညှဈတာခံရငျး နောကျနို့တဈလုံးက မောငျ့ကွောကုနျးကို သှားထိနရေငျးနဲ့ ဇငျမာ့အနား တိုးကပျပွီး ဇငျမာ နှုတျခမျးတှကေို စုပျနမျးလားတဲ့ ကိုသကျလှငျကို ရမ်မာတျဇောတှနေဲ့ပွနျလညျစုပျနမျးရငျး ဇငျမာဖငျကွီးကို အားရပါးရ ပွနျလညျကော့စောငျ့နမေိပွီး ဇငျမာရော ကိုသကျလှငျရော တဈယောကျနှုတျခမျးကို တဈယောကျကိုကျပွီး စောကျရညျနဲ့ လရညျတှကေို အတူတူပနျးထုတျလိုကျကွပါတော့တယျ ….. ပွီးပါပွီ။

Credit

Post Views: 781

အမေစုပြောတဲ့ စာဖတ်ခြင်းဆိုတာ…!

မီတာခလိုက်ကောက်တဲ့သူတွေကို လုံခြုံရေးပါထည့်ပေးဖို့ မအလကို တောင်းဆိုနေပြီ…!

ကော့ထားလိုက်မိသည်…..!

Post a Comment

إرسال تعليق

Comments

نموذج الاتصال