ဆာလောင်‌မှု

အားရှိသော လူနို့ကို စို့ရခဲသမို့ တပြွတ်ပြွတ် စို့လျှက်ရှိရာ ကလေးငယ်ထက်ပင် ဆိုးနေပါတော့သည်..။ ဖင်ဆုံထွားထွားအိအိကြီးကို ပွတ်သပ်ဆုပ်ချေပေးရသည်မှာ အရသာရှိလွန်းလှသည်..။ မခိုင်ကလည်း အငြိမ်မနေ..။ မင်းနိုင်ပွတ်ဆွပေးနေသမျှကို ဖီလင်အပြည့်ဖြင့် လူးကာလွန့်ကာ ခံစားရင်း မင်းနိုင် ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်..။ ၇လက်မခန့် ရှိသော လီးတန်တုတ်တုတ်ကြီးက အထက်သို့ ကော့၍ တောင်မတ်နေသည်..။ ဒစ်ကြီးက ပြဲလန်နေပြီး ဒစ်ခေါင်းကြီးက နီညိုရောင်သမ်းကာ တင်းရင်းဝင်းပြောင်နေသည်..။ မခိုင်က သူမနို့ကို တပြွတ်ပြွတ်စို့နေသော မင်းနိုင်ခေါင်းကို ဆွဲမော့လိုက်သည်..။ ကိုယ်ကိုလည်း မင်းနိုင်ဖက်ရောက်အောင် ရွေ့လိုက်ပြီး ပက်လက်အနေအထား ပြင်လိုက်သည်..။ “..ခစ် ခစ်….ဒီကလေးကြီးကလည်း ..ကွယ်….နို့ဆွဲ သိပ်သန်တာပဲ…ဟင်း..ဟင်း…….” မခိုင်က ပြောလိုက်ရင်း…ပုံစံပျက်သွားသော မင်းနိုင်ခေါင်းကို သူမနို့အုံ ရှိရာသို့ ဆွဲယူပြီး နို့အုံတစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် အသာမယူကာ ကလေးနို့တိုက်သလို မင်းနိုင်ပါးစပ်ဝသို့ နို့သီးခေါင်းကို တေ့ကပ်ပေးလိုက်သည်။ မင်းနိုင်က နို့ကြီးကို ပြန်စို့ရင်း ဘယ်ဖက်လက်က မခိုင်၏ စောက်ဖုတ်အုံဖောင်းဖောင်းကြီးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး ရွရွဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးသည်။ စောက်ဖုတ်အုံကြီးက နွေးထွေးခုံးထနေသည်။ လက်ခလယ်နှင့် ထက်အောက် လျှောတိုက်ပေးရင်း အက်ကွဲကြောင်းထဲ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ စောက်ရည်တွေက စိုရွှဲနေပြီး အတွင်းသားနုနုလေးတွေက ပူနွေး ရွအိနေသည်။ မင်းနိုင်က လက်ခလယ်ကို အဆုံးထိအောင် ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ဆေးမွှေသလို လှည့်ပတ်မွှေပေးသည်။ စောက်ရည်တွေက အဆမတန် စိုရွှဲနေပြီမို့ တစွပ်စွပ် တပြွတ်ပြွတ်…အသံ ညှင်းညှင်းလေးတွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မခိုင်လက်ကလည်း မင်းနိုင်ပေါင်ကြားထဲက တောင်မတ်နေသော လီးတန်ပူပူနွေးနွေးကြီးကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုတ်ညှစ်ပေးရင်း ဂွင်းတိုက်သလို ပွတ်လျှောလေး လုပ်ပေးနေသည်။ လီးနှင့်ပြတ်နေသည်မှာ တစ်ပတ်ကျော်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သော မခိုင်တစ်ယောက် အသဲအသန် အငမ်းမရပင် ဖြစ်လောက်အောင် မွတ်သိပ်တောင့်တနေပါသည်။ အခု အားရကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသော မင်းနိုင်၏ လီးတန်တုတ်တုတ်ကြီးကို မြင်တွေ့ရ ကိုင်တွယ်ပွတ်ဆွနေရသောအခါ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အလွန်သိသာထင်ရှားစွာ မာန်ဖီခုံးတက် မောက်ကြွလာသည်။ မင်းနိုင်က စောက်ခေါင်းထဲကို စိတ်ရှိလက်ရှိ မွှေနှောက် ထိုးဆွပြီးသောအခါ သူ့လက်ခလယ်ကို အလျားလိုက် စောက်ဖုတ်အက်ကွဲကြောင်း မြောင်းအတိုင်း အထက်ဆီသို့ ပွတ်ထိုးသွားပြီး စောက်စိငုတ်ပြူးပြူးကြီးနှင့် ထိတိုက်မိမှ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စောက်စိငုတ်ကြီးကို လက်ခလယ်ထိပ်ဖြင့် ဝိုက်၍ ပွတ်ဆွ ကလိနေပြန်သည်။ မခိုင်တစ်ယောက် မျက်လုံးတွေ မဖွင့်နိုင်တော့ပဲ အံကိုကြိတ်လျက် ခါးကော့ ရင်မော့ကာ လူးလွန့် နေရတော့သည်။