လူမှာ
အရှိန်ဓါတ်ဆိုတာ ရှိကြပါတယ်။
တနည်းအားဖြင့်
ဘုန်းရှိန် ကံရှိန်ပေါ့…
သူတစ်ပါးကို
သွားပုပ်လေလွင့်ပြောတတ်တဲ့သူဟာ
ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါတွေ မှေးမှိန်သွားတယ်။
သူတစ်ပါးကို ဂုဏ်သတင်းမှေးမှိန်အောင်
သိက္ခာကျ သွားအောင်
လုပ်ချင်တဲ့ စေတနာဇောတွေကြောင့်
ကိုယ့်မှာလည်း
ကံရှိန်တွေ သေးသိမ်မှေးမှိန်စေခြင်းပါ။
သူများမကောင်းကြောင်း ပြောလွန်းသူဟာ
ကိုယ်အရှိန်တွေ ဆုတ်ယုတ်နေပါတယ်။
သူများမကောင်းကြောင်းပြောတတ်သူတွေရဲ့
မျက်နှာ
ကိုယ်အမူအရာတွေကို
သတိထားပြီး ကြည့်ကြည့်ရင်
သိပ်သိသာပါတယ်။
ချမ်းသာမှန်သမျှ လိုချင်ရင်
သူများအတင်း မပြောနဲ့ တဲ့။
ဘုရားရှင်က ဒီလို ဆုံးမထားတာနော်။
သူများအတင်း သူများအကြောင်းထက်
အကုသိုလ် ကင်းလား မကင်းလားဆိုတာ
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ပြန်ပြီး ဝေဖန်နေတာ
အကောင်းဆုံးပဲ။
သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ မလျော်သော အပြစ်
အနာအဆာတို့ကို ကြည့်မနေပါနဲ့။
သူ ကောင်းတာ လုပ်သလား
မကောင်းတာတွေ လုပ်နေတာလားဆိုတာ
လိုက်လံ ကြည့်ရှုမနေပါနဲ့။
ကိုယ် ကောင်းတာလုပ် မလုပ်ကိုပဲ
အမြဲမပြတ် ကြည့်ပါ၊
ကိုယ့်စိတ်ကိုသာ အမြဲ စစ်ဆေးနေပါ တဲ့။
ပြီးရင်
အတင်းပြောဝါသနာပါသူကိုလည်း ရှောင်ပါ။
အတင်းအဖျင်းပြောတတ်တဲ့
အသိုင်းအဝန်းမှလည်း
တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးက ရှောင်ပါ။
အတင်းအဖျင်း ပြောနေတဲ့အချိန်
ဒီ အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့စိတ်ကို
ပြန်ကြည့်ကြည့်ပါ။
အေးချမ်း ကြည်လင်နေသလားလို့
ကိုယ်အတင်းပြောချိန်ဟာ
တစ်ဖက်လူ ဂုဏ်တော်ပွားနေချိန်တို့
မေတ္တာပွားနေချိန်တို့
တရားနာချိန်တို့
ပရိတ် ပဋ္ဌာန်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေချိန်တို့
ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်နေချိန်နဲ့ တိုးတယ်ဆိုရင်
ကိုယ့်မှာ ပို ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။
ပါချုပ်ဆရာတော်ကြီး
Post a Comment