သူဖန်တီးသော ကျွန်မဘဝလမ်း (Lezdom)
“လိပ်ပြာ
ကျွန်မဟာလိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်ပါ။
လွတ်လပ်ခွင့်မရ ပျံချင်တိုင်းပျံခွင့်မရတဲ့ ပုလင်းထဲက လိပ်ပြာငယ်လေးပါ။
ဒီဘဝကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရွေးခဲ့တာဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ပါတယ်။
သို့သော် တခါတရံတော့လည်းးးးး”
—————–
“ဒုန်း ဒုန်း”
မိုးလင်းတာနဲ့ အချိန်မှန်သူကြီးက ကျွန်မ အခန်းတံခါးကိုလာခေါက်နေပြီ။ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေပေမယ့် ဆံပင်တောင်သပ်မတင်နိုင်ဘဲ ကပိုကယိုနဲ့ ကပျာကယာ တံခါးထဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဝင်လာသူ ကိုယ်တော်ချောနဲ့ မျက်နှာချင်းကပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း အနမ်းပေးလိုက်သည်။ သွားမတိုက်ရသေးသဖြင့် ပါးစပ်မှ အာပုတ်နံ့များလှိုင်နေလေမလားတော့ မသိ။
ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး သူရေချိုးပေးတာကို ဇိမ်ကျကျခံလိုက်သည်။ သူက ဂျေးလည်းတွန်းပေးတယ်။ သူရဲ့အပြုအစုမှ ကျွန်မမျောနေတာပေါ့။ ရေချိုးပြီးတော့ သူနဲ့အတူတူ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ နံနက်စာသွားစားကြတယ်။ ဒါဟာ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့နံနက်ခင်းလေးပါ။
နေ့လည်ခင်းကတော့ အလုပ်ကိုယ်စီနဲ့မို့ မအားလပ်ကြပါဘူး။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးက အလုံ အမျိုးသမီးဆေးရုံရှေ့လမ်းထဲက IGS ဆိုတဲ့ Co.Ltd မှာ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ အချိန်ဆိုင်းတွေအများကြီးထဲကမှ ၉ နာရီကနေ ၆နာရီ အချိန်ကိုယူပြီး အေးအေးလူလူနေကြတယ်။ ညနေဆိုရင် ရထားလေးစီးပြီး အိမ်ပြန်ပေါ့။
ညနေကနေ ညဘက်ထိကတော့ ကျွန်မအခန်းမှာဘဲ နှစ်ယောက်အချိန်ကုန်ဖြစ်တယ်။ အခန်းက သူ့လစာ ကျွန်မလစာစပ်ပြီး ငှားထားပေမယ့် သူကတော့လာမနေဘူး။ သူ့အိမ်က ညအိပ်အပြင်မှာအိပ်ခွင့်မပေးဘူးလေ။ ဒါကြောင့်လည်းအလုပ်မှာ ပိုက်ဆံပိုရတဲ့ ညဆိုင်းတွေ မလုပ်ဖြစ်ဘဲ ဈေးအနည်းဆုံးဖြစ်တဲ့ အဆိုင်းမှာဘဲ လုပ်ဖြစ်တာ။
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်က အတူတူနေကြတာဆိုတော့ လင်မယားတွေလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခလေးမရနိုင်တဲ့ လင်မယားတွေပေါ့။ သူလည်းမိန်းခလေး ကျွန်မလည်း မိန်းခလေးဆိုတော့ ခလေးရဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ပတ်သက်ရင် နှစ်ယောက်စလုံးက အသစ်အဆန်းတွေ အဆန်းအပြားတွေကို နှစ်သက်တယ်။ ကျွန်မထက်သူက ပိုရူးသွပ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရူးသွပ်မှုက femdom ဆိုတဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားချင်တာတဲ့။ အဲ့ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်မက သူ့သခင်မအဖြစ်နေပေးရတယ်။ ကျွန်မလည်း ဒါကိုသာယာတယ်။
သူက ကျွန်မကို ပြုစုတယ်၊ ယုယတယ်၊ ခယတယ်။ ကျွန်မက သူ့အပေါ်အနိုင်အထက်ပြုပေးတယ်။ နံနက်ပိုင်းဆို သူလာနှိုးတာနဲ့ ကျွန်မထတံခါးပွင့်ပေးပြီး အာပုတ်နံ့နံနေတဲ့ပါးစပ်နဲ့ သူ့ရဲ့သန့်ရှင်းနေတဲ့ပါးစပ်ကို နမ်းတယ်။ ပြီးတော့ နမ်းနေရင်း ကျွန်မပါးစပ်ထဲက တံထွေးတွေကို သူ့ပါးစပ်ထဲထည့်ပေးတယ်။ သူကလည်း မျိုချတယ်။
ပြီးတော့ရေချိုးရင် သူက ဂျေးတွန်းတာနဲ့ဆပ်ပြာတိုက်ပေးတာလုပ်တယ်။ ပြီးရင် ကျွန်မ အလှပြင်နေချိန်မှာ ကျွန်မနေ့စဉ် အညစ်အကြေးစွန့်ရင်သုံးတဲ့ အိမ်သာကို သူသန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတယ်။ နံနက်စာစားချိန်မှာလဲ သူစားမယ့်အစာထဲကို လူမမြင်အောင် တံထွေးထွေးထည့်တယ်။ သူက ပျော်ပြီးစားတယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ဘဝလေးဟာ သာယာနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လိုအပ်ဆန္ဒတွေက ပို၍ ပို၍ ကြီးထွားလာတယ်။ ကျွန်မကို လုပ်ပေးဖို့ ပူဆာတာတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်းပိုကြမ်းလာတယ်။ ပိုကြမ်းလာတာတွေကို ကျွန်မမကြိုက်ဘူး၊ ဆက်မလုပ်ပေးချင်တော့ဘူး။ အဲ့တာကို သူ့ကို ပြေပြေလည်လည်ပြောပြတယ် သူက လက်မခံဘူး။ အတင်းကြီးဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကိုထားပစ်ပြီး သူနဲ့ဝေးရာ နယ်က အိမ်ကို ပြန်ခဲ့တယ်။
—————–
ဒီလိုနဲ့ဘဲ သက်ထားနဲ့ကျွန်တော် လမ်းခွဲခဲ့ပါတယ်။ သက်ထားက ကျွန်တော့်ဆန္ဒတွေကို မဖြည့်တင်းနိုင်တော့ဘူးဆိုကာ ခြေရာဖျောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့ကျွန်တော်စပ်တူငှားထားတဲ့ အခန်းလေးကိုပြန်အပ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ရူးသွပ်မှုတွေကို အင်တာနက်ထဲမှာ စာတွေဖတ်၊ ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ပြီး တစ်နေ့ဖြစ်ခွင့်ရမှာဘဲဆိုတဲ့ စိတ်ကူးလေးနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ရင်း နေ့စဉ်စိတ်ကို လက်အသုံးပြုပြီးဘဲ ဖြေပျောက်နေခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ အချိန်ဟာ တစ်နှစ်တောင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၂)
ကျွန်တော်ရဲ့တည်ငြိမ်စပြုနေတဲ့ဘဝလေးထဲကို သီရိမေဆိုတဲ့ ခလေးမလေးတစ်ယောက် ဝင်မှန်းမသိဝင်လာတယ်။ အခုဆို ကျွန်တော့် အနားတောင် ရောက်ပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကြီးကို သူမက အပိုင်စိုးသွားခဲ့ပြီ။ သက်ထားမရှိတော့ကတည်းက အဖော်မဲ့နေခဲ့တဲ့ကျွန်တော်ဟာ သီရိနဲ့ တွေ့မှ ပြန်ကြွလာတယ်။ သီရိကို ကျွန်တော် သခင်မလေးအဖြစ်ထားချင်တယ်။ အစကတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုကြံရမလဲ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ဘဲ ကျွန်တော်က အရင်မစဘဲ သီရိက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကနေ ပြောထွက်လာအောင် လမ်းကြောင်းပေါ်တင်ပေးခဲ့တယ်။ သက်ထားနဲ့တုန်းကလိုဘဲ သီရိလစာနဲ့ ကျွန်တော်လစာစပ်ပြီး တိုက်ခန်းတစ်ခန်းငှားထားတယ်။ သီရိက သက်ထားနဲ့မတူဘူး၊ ကြမ်းတယ်။
နံနက် သူအိပ်ယာကမနိုးခင် ကျွန်တော်က သူ့ခုတင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကြိုစောင့်နေရတယ်။ အိမ်ကနေစောစောထွက်ပြီး သူပေးထားတဲ့သော့အပိုနဲ့ တိုက်ခန်းကိုလာ။ ပြီးရင် ညကတည်းက နံနက်ကျ သူဘာစားချင်တယ်ဆိုတဲ့ ကြိုပြောထားတဲ့ နံနက်စာကိုဝယ်ပြီး နိုးလာရင်စားဖို့ ကြိုပြင်ပေးထားပြီး သူအိပ်နေတဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူနိုးလာတဲ့အထိရပ်စောင့်ရတယ်။ အမလေး သူနိုးလာတဲ့အချိန် ဘေးမှာမရှိလို့ကတော့ နာပြီဘဲ။ တစ်ခါကဆို အိမ်က လူကြီးတွေနဲ့ စကားပြောနေလို့ သူ့ဆီသွားတာနည်းနည်းနောက်ကျသွားတာ၊ နည်းနည်းလည်းမရဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ နောက်ဖေးဝရံတာမှာ လေးဘက်ထောက်နေခိုင်းထားတာ။ ဘေးအခန်းကလူတွေ မမြင်ရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် ဘေးအခန်းကရော၊ အောက်ထပ်က အသံတွေကိုပါ ကြားနေရတော့ လူကစိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေးကို မယိုးမယွဖြစ်ပြီး ရင်တွေပလောင်ဆူသွားတာ။ သူ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးချိန်ကြမှ ကျွန်တော့်ဆီရောက်လာပြီး
‘အိမ်ရှေ့ဝရံတာကို လေးဘက်ထောက်ပြီးသွား၊ ပြီးရင် အဲ့က ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်နဲ့ကိုက်လာခဲ့’
သူ့အမိန့်အတိုင်းပေါ့။
ပြီးလည်းပြီးရော ကျွန်တော်ချီလာတဲ့ သူမရဲ့ဖိနပ်နဲ့ ပြူနေတဲ့ ကျွန်တော့်အဖုတ်နေရာကို အားနဲ့ရိုက်တာ။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်က နံပါတ်စဉ်တွေ ရေတွက်နေရတယ်။ အချက်သုံးဆယ်ကျွေးတယ်။ နာလွမ်းလို့ ကျွန်တော်မျက်ရည်တောင်ကျတယ်။ ငိုနေရင် နောက်ထပ်အချက်သုံးဆယ်ဆိုလို့ မငိုရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ကျွန်တော်နဲ့ နေနေပေမယ့်လည်း အခုလိုနာကျင်မှုကို ခံစားရချိန်မှာတော့ မိန်းခလေးဘဲလေ၊ မိန်းမအဂ်ါကို အခုလို ဖိနပ်နဲ့အရိုက်ခံရတာ မငိုဘဲဘယ်နေနိုင်လိမ့်မလဲ။ ငိုသံမထွက်နဲ့ဆိုလိုသာ အသံမထွက်ဘဲရှိရမယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ကို အလိုလိုစီးကျနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါကို ကျေနပ်တယ်၊ ကျေနပ်တဲ့စိတ်ခံစားမှုကို ပေးတယ်။ သူမ ဒီထက် ကြမ်းတဲ့အရာတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရင်တောင် ခံဖို့ကို ကျွန်တော် အားမွေးပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီထက့် ဒီထက့် ကြမ်းစေချင်နေသူပါ။ ကျွန်တော့် စိတ်ကူးအိမ်မက်တွေ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တယ်လို့ဘဲ ပြောရမလားဘဲ၊ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ကျွန်တော် စိတ်ကူးမထားဖူးတဲ့အရာတွေကိုပါ သူမက ကျွန်တော့်ကို ခံစားရစေခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၃)
သီရိက စည်းကမ်းတင်းကြပ်မှုတွေ ပိုများလာတယ်။ ကျွန်တော် သူရဲ့တင်းကြပ်တဲ့စည်းကမ်းတွေရော ကျားစိတ်ပေါက်နေတာလေးပါပျောက်ပြီး မစိတ်ပြန်ပေါက်လာတယ်။ အပြစ်ပေးတိုင်းလည်း မွေးရာပါ အဖုတ်ကိုဘဲ ရန်ရှာတတ်လွန်းတော့ ကျွန်တော်ကနေ ကျွန်မဘဝကို ရောက်မှန်းမသိပြန်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ကလူတွေကတောင် ထူးဆနနေကြတယ်၊ အရင် ကျားကျားယားယား သူတို့သမီးက မိန်းမဆန်လာလို့ ရည်းစားတွေဘာတွေ ရနေပြီလားတဲ့ မေးကုန်ကြတယ်။
သီရိက သူမရဲ့ကျွန် ဖြစ်ချင်ရင် မိန်းခလေးလိုနေထိုင်ရမယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားဆန်တဲ့အပြုအမှုတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ပြင်ဆင်ပြစ်ရတယ်။ မပြင်ဆင်နိုင်ရင် ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ တိုက်ခန်းတရံတာမှာ ထွက်ထွက်နေရတာကြီးကို ပုံမှန်လိုဖြစ်လာနေပေမယ့် ဘေးအခန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်မြင်သွားမှာကိုတော့ ကြောက်နေစဲဘဲ။ အဲ့အချိန်ဆို အဖုတ်ကလည်း ယွစိယွစိနဲ့ အရည်လေးတွေရွှဲရွှဲနေတတ်တာကို ကျွန်မသတိထားမိတယ်။ ပြီးရင်တော့ သီရိက အိမ်နောက်ဝရံတာကနေ အိမ်ရှေ့တရံတာထိကို ဘေးဘက်ထောက်သွားခိုင်းပြီး သူမရုံးသွားရင် စီးနေကျဖိနပ်ကိုယူခိုင်းတယ်။ ပြီးရင် အဲ့ဖိနပ်နဲ့ ပြူပြီးစိုနေတဲ့ ကျွန်မအဖုတ်ကို “တဖြန်းဖြန်း” ရိုက်တော့တာဘဲ။ အသံလည်း မထွက်ရဲ၊ ငိုလည်းမငိုရဲ ပေမယ့် မျက်ရည်တွေကတော့ နာလို့ထင်တယ် သူ့အလိုလိုကို ကျလာတော့တာ။ ဒေါက်ဖိနပ်နဲ့ အရိုက်ခံရတဲ့နေ့တွေဆို ဖိနပ်အချွန်ကို ကျွန်မအဖုတ်ထဲ အသွင်းအထုတ်တွေပါလုပ်တာ။ ပြီးရင် အဲ့ အသွင်းအထုတ်လုပ်ထားတဲ့ ဖိနပ်အချွန်ကို ကျွန်မလျှာနဲ့ ပြန်ယက်။ ပြီးရင် ထပ်အထိုးခံ ပြီးပြန်ယက်နဲ့ သီရိက သူ့စိတ်ကြိုက် အစေခံတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ကျွန်မကို အပြစ်ပေးတတ်တယ်။
ရုံးကိုလည်း ဘောင်းဘီဝတ်သွားခွင့်မပေးတော့ဘူး။ ထဘီဘဲဝတ်ရတယ်။ သီရိက ဒီနေ့ထဘီအနီလေးဝတ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မက နောက်နေ့အဲ့ထဘီအနီလေးကို ပြန်ဝတ်ရတယ်။ မလျှော်ရဘူး။ ဘော်လီဆိုလည်း အဲ့အတိုင်း။ အတွင်းခံဆိုလည်း အဲ့အတိုင်းဘဲ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီဆို မဝတ်ခင် သီရိချွတ်ပြီးကတည်း တခါပြီးတခါ သီရိရှေ့မှာတင် နမ်းပြ ယက်ပြရတယ်။ သီရိက ကျွန်မလုပ်ပြသမျှကို ဖုန်းလေးပွတ်ပြီး အရသာခံ ကြည့်နေတတ်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မနေချင်တဲ့အတိုင်း သခင်မစိတ်အပြည့်ရှိတဲ့ သခင်မတစ်ယောက်နဲ့အတူတူနေရတဲ့အတွက် ကျွန်မအရမ်းပျော်ရွှင်မိတယ်။
ကျွန်မ သခင်မသီရိကို ကျွန်မကို ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေ အပြစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမိတယ်။ သက်ထားတုန်းကလို ကျွန်မကိုထားပြီး ပျောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိပေမယ့်လည်း ရင်ထဲက ဖြစ်ချင်တဲ့ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့မို့ ဖွင့်ဟတောင်းဆိုမိတယ်။
သီရိက ကျွန်မကို ပြန်မေးတယ်။ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် အပြစ်ပေးခံချင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုအပြစ်မျိုးတွေ ပေးခံချင်တာလဲတဲ့။ ကျွန်မလည်း အရှက်ဆိုတာ မရှိတော့သည်မို့ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြောချလိုက်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်ညစ်ပတ်ပတ်၊ ဘာဘဲခိုင်းခိုင်း လုပ်ပေးချင်ပါတယ်လို့။ သီရိက ပြုံးဘဲပြုံးနေတယ် ကျွန်မကို ဘာအဖြေမှ ပြန်မပေးဘူး။ ကျွန်မတောင်းဆိုပြီးသည့်တိုင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းပုံတွေဟာ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှုရှိလာခဲ့ဘူး။ ပုံမှန်အတိုင်းလေးဘဲ သီရိအဝတ်အစားတွေ ပုံမှန်ပြန်ဝတ်ရတာ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရတာ၊ အဝတ်လျှော် မီးပူတိုက်တာဝန်၊ နံနက်စာအချိန်မီလာပို့ပေးရတာ ဒါတွေနဲ့ဘဲ လည်ပတ်နေခဲ့တယ်။ ထူးခြားလာတာကတော့ သီရိနဲ့ကျွန်မကြားမှာ နောက်ထပ်အသိမိတ်ဆွေတစ်ယောက် တိုးလာတာဘဲ။ သူမနာမည်က ရတီတဲ့။
ရတီက ကုလားစင်လေး ချောတယ်၊ လှတယ်။ သီရိနဲ့ ရတီကြား ကျွန်မပါသွားရင် သူတို့အရောင်အဝါတွေကြောင့် ကျွန်မရဲ့လှပမှုလေးက ပျောက်သွားတတ်တယ်။ သီရိက ရတီရှေ့မှာဘဲ မကြာမကြာ ကျွန်မကို အနိုင်စကျင့်လာတယ်။ မုန့်ဝယ်ပေးရတာကအစ တခြားဟိုဟို ဒီဒီလေးတွေပါ ခိုင်းလာတယ်။ တခါကဆို သီရိက သူ့ဖိနပ်မှာ ရွှံပေနေလို့ဆိုပြီး ရတီရှေ့မှာတင် ကျွန်မကို ဖိနပ်ကို တစ်သျှူးနဲ့သန့်ရှင်းပေးခိုင်းတယ်။ ကျွန်မလည်း ရတီရှေ့မှာမို့ မလုပ်ချင်ပေမယ့်လည်း သီရိစကားကိုနားထောင်ပြီး လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ရတီကလည်း သူ့ဖိနပ်ကိုလည်း သုတ်ပေးပါဆိုပြီး တစ်သျှူးနောက်တစ်ရွက်ထုတ်ပေးတယ်။ သီရိကို ကျွန်မတစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“လုပ်ပေးလိုက်လေ”
သီရိက လုပ်ပေးလိုက်ဆိုတော့ ကျွန်မလည်း အတွန့်မတက်ဘဲ ရတီဖိနပ်ကိုပါ တစ်သျှူးနဲ့ သန့်ရှင်းပေးလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်နေကြတယ်။
“ရတီငါပြောတယ်မှတ်လား”
ဆိုတဲ့အကြည့်နဲ့သီရိကကြည့်နေတယ်။
“နင်ပြောတာကတယ်ကြီးဘဲ”
ဆိုတဲ့အကြည့်နဲ့ ရတီက သီရိကို ပြန်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်မလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီးတော့ မတ်တပ်ပြန်ရပ်ပြီး လက်ထဲက တစ်သျှူးကို အမှိုက်ပုံးထဲထည့်ရန် အမှိုက်ပုံးဆီလှမ်းလိုက်တယ်။
“ဟဲ့နေအုန်း”
ကျွန်မသီရိကိုပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးနောက် သီရိနားပြန်သွားလိုက်တယ်။
“အဲ့တစ်သျှူးတွေကို နင့်ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်”
ကျွန်မလည်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မျက်လုံးပြူးလေးနဲ့သီရိကို ပြန်ကြည့်နေမိတယ်။
“ဟဲ့ ငါပြောနေတာမကြားဘူးလား၊ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်လို့ဆိုတာ”
သူမက ကျွန်မလက်ကိုဖမ်းကိုင်၍ တစ်သျှူးကိုင်ထားသောလက်ကို ပါးစပ်နားကပ်လိုက်သည်။
“နင်ပြောတော့ ငါဘာခိုင်းခိုင်းလုပ်မယ်ဆို”
ကျွန်မလည်း ခဏတာတွေဝေပြီးနောက် ကျွန်မပါးစပ်ကိုဟ၍ တစ်သျှူးနှစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သီရိရော ရတီကပါ ကျွန်မအဖြစ်ကိုကြည့်၍ ရယ်နေကြသည်။ ကျွန်မပါးစပ်ထဲမှာတော့ သီရိနှင်ရတီတို့၏ ဖိနပ်ကိုသုတ်ပေးထားသော တစ်သျှူးနှစ်စကြောင့် ပါးလေးပါဖောင်းနေပါသည်။
ထိုတစ်သျှူးနှစ်စကို ငုံထားပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးဖြင့်ပင် သူမတို့နဲ့အတူ အလုပ်လမ်းရဲ့ထိပ်က ကုန်တိုက်ကို တစ်ပတ်ပတ်လိုက်ရပါသည်။ ကျွန်မအတွက်တော့ အလွန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သခင်မ သီရိလည်း ကျွန်မကို ကြည့်လိုက် ပြုံးလိုက်ရယ်လိုက်နှင့် တော်တော်လေး သဘောကျနေပုံရသည်။ ရတီလည်း ထိုနည်း သီရိအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသိလိုက်ပါပြီ ထိုနေ့ကစပြီး ကျွန်မအတွက် သခင်မအသစ်တစ်ယောက်ထပ်တိုးပြီ ဆိုတာကို။
Post a Comment